Philippus Melanchthon, Opera quae supersunt omnia, Brunsuigae MDCCCLIV: “Scrīpta philologica, Syntaxis”, uol. XX, pp.

368-370: DE IMPERSONALIBVS

Albertus Dūrērius, Philippus Melanchthon, MDXXVI uīuentis potuit Dūrērius ōra Philippī mentem nōn potuit pingere docta manus Passīuae uōcis impersōnālia ab omnibus uerbīs tum āctīuīs, tum neutrīs cadunt. Cōnstrūctiō prōrsus imitātur rēgulam passīuōrum, praeterquam cadere ab= orīginem trahere ex quod nūllus nōminātīuus praecēdit. Nam ideō dīcuntur impersōnālia, ut imitārī aliquem = lūditur dē tuō coriō; similis esse alicui ītur ad mē, quoniam nēminī obtrūdī potest; dē tuō coriō lūditur, . in diem uīuitur; dē suō uel aliēnō coriō (cute, pelle) bene fit multīs ā prīncipe. Accūsātīuī proximī āctīuōrum nōn possunt impersōnālibus subicī apud lūdere= sēcūrē agere aliēnō perīculō Latīnōs. Neque enim rēctē dīcitur obtrūdī= īnfrangī, legitur Vergilium. impingī At Germānī eā figūrā ūsī sunt Man liset den Virgilium. Sīc et Graecī Gr.anagignōsketai ἀναγιγνώσκεται τὸν Πλάτωνα. ton Platōna, *legitur Āctīuae uōcis impersōnālia, alia aliōs cāsūs adscīscunt. Quamquam Platōnem autem persōna uideātur incerta, quia dēsunt nōminātīuī, tamen oblīquī persōnam dēfīniunt. Quārē impersōnālia sīc ōrdiuntur sententiam ut quārē, quā dē causā persōnalia. Sī dīcas prīncipem oportet potius cōnsulere pūblicae salūtī, quam prīuātīs adfectibus cōnsulere + dat.= cūrāre dē + abl. mōrem gerere mōrem gerere= hīc accūsātīuus cum uerbō perinde incohat sententiam, et certam pārēre, satisfacere persōnam dēsignat, ut nōminātīuus cum uerbō, sī dīcās alicui prīnceps dēbet potius cōnsulere pūblicae salūtī, quam prīuātīs adfectibus mōrem perinde= pariter eōdem modō gerere. Plēraque autem uerba persōnalia aliōquī cōnstrūctiōne in impersōnālia aliōquī(n)↔ perinde dēgenerant. I. Est, interest, rēfert, persōnam genetīuō dēsignant, et sequuntur ferē

īnfīnītīua, aliās coniūnctīua, ut et interrōgātiōnēs bonī pāstōris est tondere pecus, nōn dēglūbere; nōn est sapientis uirī dīcere, 'nōn putāram'; Rēī Pūblicae rēfert cōnseruāre litteras et, ut cōnseruentur litterae; rēfert mē, mihi atque uōbīs timēre; prīncipis interest, auctōritātem pūblicārum lēgum saluam et incolumen cōnseruāre.

dēgenerāre (<dē+generare)= immūtāre dēglūbere excoriāre putāram=putāueram permagnī scīlicet mōmentī=māximī mōmentī adfingere=mentīrī, fingere

In aliquot prōnōminibus ā rēgulā discēdimus, nam meā, tuā, suā, nostrā, cūr=quārē uestrā, ablātīuī adiciuntur uerbīs rēfert et interest. quasi=tamquam tuā rēfert adesse. Et Cicerō permagnī interest tuā, an redditae sint litterae. Vbi obseruābis et genetīuum adicī, permagnī. Grammaticī adfingunt rīdiculam ratiōnem, cūr hōrum prōnōminum ablātīuīs ūtāmur. Nam cum haec uerba significant pertinēre, rēctē dīcī putant Meā interest, quasi in rē meā est, et rēfert, quasi rēs mea fert. Verbō 'est' adicimus meum, tuum, suum, nostrum, ut illātam scīlicet meum est, iniūriam nōn adferre. Tuum est illātam mussitāre. iniūriam mussitāre= 'mut mut' II. Datīuī persōnam hīs uerbīs addunt, sequuntur ferē īnfīnītīuī, libet,dīcere, indicāre licet, patet, liquet, cōnstat, placet, expedit, prōdest, obest, nocet, sufficit, uacat, accidit, conuenit, et similia quaedam, quae quamquam persōnālia sunt, tamen cōnstrūctiōne migrant in hunc ōrdinem. III. Accūsātīuī persōnam hīs uerbīs addunt, sequuntur īnfīnītīuī. Iuuat, oportet, ut prīncipem oportet patī lēgem, quam condidit. patī=ferre condere=īnstituere Decet, sed hoc saepius āctīuē ūsurpātur, ut secundās rēs decent superbiae. Et cum datīuō antīquē, ūsurpāre=adhibēre, ūtī

ita nōbīs decet. IV. In quārtō ōrdine impersōnālium παθητικὰ sunt, quae praecēduntgr.pathētica= passīua accūsātīuī, sequuntur genetīuī. Paenitet, Cicerō paenitet eum senectūtis suae. Piget, taedet. Sallūstius mē cīuitātis taedet, mōrumque piget. Pudet, miseret, pudet mē negligentiae meae; miseret amīcum calamitātis.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful