Está en la página 1de 57

versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

“Mexan por nós e quérennos dicir que chove”: é


precisa unha #galizarevolution?

A idea dun movemento propiamente galego de


indignación – inserido, por suposto, no contexto mundial –
xurdiu a primeiros de maio dun grupo de mozas e mozos de
distintas comarcas galegas e de distintos ámbitos sociais e
políticos que críamos que a resposta á falta de “democracia real” tiña que ter en conta
tamén a situación de Galiza como “nación oprimida”, e con ela a solidariedade con
todos os pobos do mundo. Xa dende as protestas en Portugal nos rondaba a idea na
cabeza, pois somos xente que queremos facer nacer un modelo de sociedade novo
dende o noso recanto do globo terráqueo. Sobre isto, copiamos unha das
intervencións no grupo de debate, achegada por Raúl Asegurado:

“Non hai forma máis internacionalista de axir que asumindo o protagonismo histórico e
político no que te identificas, e sentindo cada bandeira de liberdade que se mova en calquera
lugar do mundo e facéndoa propria, mas asumindo que temos que libertarnos por nós
mesmas e mesmos; eu, independentista, abrazo con entusiasmo o que se está a facer en
Madrid, e interpélame a ser consecuente aquí, asumindo o protagonismo, non mimetizando
un comportamento doutra esfera de poder e doutro referente soberano. Independentismo e
solidaridade co pobo español, aínda que a muitos non lles entre, non é antagónico, máis ben é
tradicional na historia do noso nacionalismo, sempre sumamente construtivo, de esquerdas,
emancipador e irmandiño, no senso republicán da fraternidade da Revolición Francesa.”

Ademais, dende o principio consideramos moi importante dispor dun “caixón das
ideas”, dun think-thank, a libre disposición, co obxectivo de facer unha especie de
“argumentario” ou charla tipo, ou presentación de diapositivas coa que cada persoa
que o desexase puidese explicar á xente máis moza – e a toda a xente, de calquera
condición – cómo funciona o mundo, organizando charlas, encontros ou coloquios nas
distintas localidades da Galiza. Algo didáctico e moi sinxelo, tendo en conta que a
concienciación, o coñecemento é o primeiro paso para a rebelión.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Con estas ideas iniciais lanzamos na Rede a pregunta – aquí non hai certezas –: é
preciso uha rebelión galega? Así, puxemos en marcha un blogue
(http://mexanedinquechove.blogspot.com/), un manifesto de partida (incluído abaixo en
anexos – anexo 1) e unha frase típica galega dos tempos do Fragasaurius para
expresarmos a indignación: “mexan por nós e quérennos dicir que chove”. No blog
definíamonos así:

“En "Mexan por nós" somos xente que queremos vivir en democracia, nunha
democracia de verdade, con decisión sobre os asuntos económicos, sen oligopolios económicos,
mediáticos nin de ningún tipo, que queremos poder vivir dignamente na nosa terra, que non
queremos seguir a destruír o planeta nin que a maior parte da humanidade viva na miseria
para que unha minoría de ricachóns gañe cada vez máis.”

A partir de aí a xente interesada foise anotando nun grupo creado no Facebook


(#galicianrevolution, que agora se chamará, tras votación, #galizarevolution) e dende o
15M foron xurdindo debates e propostas de acordo sobre un movemento, ou
corrente de pensamento, “galeguista” de indignación e rebelión.
Somos xente moi diversa, que participa ou non en forzas políticas do eido
nacionalista e en movemento socias. Ao principio estabamos algo desorientados coas
mobilizacións, pois as mensaxes que se recibían e as experiencias dalgunha xente eran
de seguidismo acrítico das propostas da Porta do Sol, mais este movemento chamado
do 15M é complexo e foi evolucionando dende o primeiro día. Por exemplo, a xente
máis moza foi aclarando que non era “apolítico” – como inicialmente se definía –,
senón “apartidista”, a acampada de Compostela amosou o seu desacordo con puntos
do manifesto da porta do Sol, comezouse a empregar o galego, incorporouse a
cuestión de xénero… (grazas a Séchu Sende polas impresións dende o Obradoiro, que
incluímos en anexos – anexo II). De feito, o manifesto da #acampadaobraoiro –
reproducido en anexos –, é moito máis completo e adecuado á realidade galega que o
consenso de mínimos proposto pola acampada de Palma de Mallorca para todo o
Estado (tamén en anexos – anexo III) e recollido xa pola acampada de Vigo. A
acampada de Ponteareas pronunciouse cun manifesto propio (anexo IV).
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Neste grupo de debate na Rede, fóronse decantando dúas posturas: a de quenes


queren crear un movemento propio, que trascenda as prazas, que inclúa nas
reivindicacións de democracia real o dereito autodeterminación e a de quenes
individualmente aspostan por ir ás concentracións e falar alí, aportando ideas do eido
nacionalista, nun diálogo recíproco entre a xente que se sumou por primeira vez ao
activismo político e a que xa leva anos. De feito, a maior parte da xente da
#galizarevolution participou nas concentracións.
En todo caso, ambas posturas non son excluíntes e pódense concretar en:

1 – Crear unha comisión organizadora da #galizarevolution, que se


encargue de coordenar a convocatoria de asembleas e concentracións, coordenar
accións e completar o manifesto ou facer un consenso de mínimos galego, recollendo
propostas, pondo unha data concreta para acadar ese consenso de mínimos, - unha
data próxima na que se convoque tamén unha manifestación nacional en Compostela,
como apuntaba Miguel Anxo Abraira –.
A data e lugar para constituír esa comisión ou coordenadora nacional da
#galizarevolution será o 28 de maio no Obradoiro en Compostela ás 18:00, pois ás
20:00 (hora preferida pola xente no grupo) hai asemblea xeral, onde a participación é
individual, loxicamente. [Estamos á agarda de recibir confirmación da organización da
acampada do Obradoiro para organizar un foro de debate para esa hora na praza].
Falouse moito de evitar o ensimismaneto e o distanciamento coa xente da praza:
temos que construír entre tod*s. Esta comisión organizadora que saia daí tamén se
encargará da comunicación (blogue – xa xestionado por Jon Amil, que o pasará a
Blogaliza –, xestión da conta de correo mexanpornosdicindoquechove@gmail.com e
do facebook e twitter).
É urxente, por tanto, decidir coordenadores/as desa primeira xuntanza en
Compostela do 28M no Obradoiro ás 18:00 horas e de outras xuntanzas no resto de
Galiza.

2 – Ir ás concentracións galegas (dende XA!) con propostas concretas.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Así, Raúl Asegurado Pérez e Paula Vázquez Verao propoñen traballar en


propostas concretas para levar ás concentracións. Xa se foron perfilando as seguintes.

- Renda Básica de Cidadanía. Hai información aquí:


http://www.nodo50.org/redrentabasica/textos/index.php?x=127

- Referénduns sobre cuestións importantes.

- Dereito á liberdade cultural e mediática, proposta de Ângelo Lodeiro. José


Tubío complementa a proposta pedindo: “Domínio público radio-eléctrico. O domínio
público radio-eléctrico galego deve pertencer, integralmente, às galegas e galegos. As licenças
para a sua utilização privativa só as deve poder dar o parlamento galego. Parte do domínio
deve ficar reservado para a utilização por parte de entidades sem ânimo de lucro com acesso
a ele em condições de igualdade.”

- Dereito de autodeterminación para todas as nazóns sen estado. A cuestión


dos dereitos colectivos dos pobos.

- Lingua: derrogación de toda a normativa que impón o castelán na Galiza. “Plenos


efeitos quanto ao uso de qualquer normativa e introdução normal do aprendizado da variante
internacional da nossa língua no ensino.”

- O feminismo como aspecto imprescindíbel en calquera revolución. Idea de


Fátima Peón-Torres apoiada por María Castelo Leston e mais xente.

- Crítica da estrutura da Unión Europea.

- Establecemento de leis contra a corrupción. David Rapacha propón


guiármonos pola de Finlandia.

- Fiscalización da actuación d*s candidat*s ás eleccións, proposta de


Hector Rodriguez Vidal, “por exemplo, estabelecendo percentagens de (in)cumprimento de
promessas eleitorais (fornecidas de estudos sérios) ou cousas desta guisa.”
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

- A cuestión do colapso ambiental. Iolanda Aldrei propón estes puntos para


o manifesto:

1 - A terra como lar e sustento do povo galego, é um património para respeitar e


cultivar de jeito sustentável, fomentando a geração de riqueza agro-florestal intimamente
unida ás nossas raízes culturais, à nossa idiossincrasia como povo e ao nosso relacionamento
com outros povos. Os campos cultivados e os bosques galegos são o espaço próprio que deve
ser tratado com respeito ecológico, perspectiva económica, espiritual, antropológica,
arqueológica e biológica como a referência geográfica e histórica do nosso povo.
2 - Num mundo no que as fronteiras políticas têm menos importância na comunicação
entre os povos, e as redes culturais se tornam mais doadas como veiculo de comunicação
para a humanidade, as galegas e os galegos devemos priorizar os relacionamentos na nossa
língua comum com os outros povos galegófonos ou lusófonos do Planeta, assim como o nosso
entendimento cultural, mítico, antropológico e arqueológico com as nações celtas. Estes nós
devem ser reforçados como rotas de união para nos apresentar ao mundo.

A propia Iolanda Aldrei, David Outeiro Fernández e Javier Foz poderían ser un
bo equipo para concretar estes puntos, a quen se podería unir Eva Nion, que fixo a
seguinte:
“A cesión de uso de solo é o único modo de tirar adiante coa terra e co país. Concesións con
alugueres (100-300 euros) e responsabilidade de mantenhemento a 50-75 anos no rural.
Dereito á explotación, a autoxestión, etc. A min paréceme unha das chaves para un futuro un
pouco mellor xestionado, sosteníbel, e viábel.”
Tamén Begoña Maira Benítez engade máis puntos: “Defensa da terra viva e digna
para todas, non á incineración, envasese retornabeis, aforro enerxético, non ao AVE, non ao
plan do litoral, non ás piscifactorías, saneamento das rías para poder vivir nelas e delas.
ecuperación, mantenemento e reforzamento do transporte público ferroviario ordinario
porque o AVE a parte do custo económico, deterioro medioambiental, etc, é un transporte que
maioritariamente so se poden permitir as clases mási acomodadas e provoca deixación das
redes ferroviarias tradicionais de menor custe para a clase traballadora.”
E Maria Castelo Leston indica que haberá que concretar máis cuestións sobre o
rural. Rugidoiro Rdg recolle a proposta e aporta o seguinte:
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

“Galiza foi e é um país agricola. A terra cultivabel, entendida como medio de vida, fonte
de alimentaçao, debe ser protegida da especulaçao e dedicada tao só a esta finalidade,
rejeitando qualquer transformaçao da mesma que nao cumpra estes requisitos.
Os prados, as leiras, os montes, nao sao fábricas, sao a nossa matriz, e coma tal debemos
trata-los. Com a terra, entendemos todos os demáis recursos naturais relacionados (hídricos,
cinegeticos, forestais, paisagisticos...)
Ainda, entendemos o rural como o cerne da nossa cultura, e asim será o alvo das políticas de
uma nova urbanizaçao, máis humana e centrada em o seu elemento máis importante, o ser
humano.
A desarticulaçao dos sistemas económicos, produtivos, organizativos, sociais e culturais do
mundo rural nao fai mais que preparar a nossa propia extinçao como povo, como entidade
cultural, como naçao e possivel também como seres vivos.
Debemos rejeitar as grandes conurbaçoes como algo alheio á nossa herdança e contrario aos
intereses económicos, sociais e ecologicos que defendemos, e que cream desigualdades,
fraturas e desequilibrios territoriais e danos medioambientais irreparaveis.
As cidades debem ser lugares onde as pessoas possam se desenrolar plenamente, nao
cárceres de escravos destinados á produçao e ao consumo de esa produçao.
Ainda, os asuntos que se refirem a estos principios (politicas agrarias, a problemática quota
latea, o urbanismo, a revalorizaçao do mundo rural) debem ser tratados aquí no país, por nós
e entre nós.”

- Cambio do sistema electoral: plantexar a circunscripción única galega e


eliminar o mínimo do 5% para obter representación (a acampada de Compostela xa
aprobou algo disto): debate plantexado por Marcos Celeiro, Alberte Domínguez e
Fernando de Trasancos.

- Separación Igrexa-Estado. Proposta de José Tubio. “Finalização do Acordo


com a Santa Sede e com os efeitos das suas disposições: casa da igreja na declaração da
renda, fim do regime de exenção fiscal para atividades religiosas, fim de reserva de espaços
religiosos em sítios públicos, eliminação da relação de postos de trabalho religiosos em
instituição públicas e do Corpo de Párocos Castrenses do exército, etc.”

- Derrogación da Lei de Augas de Galiza.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

- Exercer o poder que temos como consumidores: “nom consumir prudutos


nom respetuosos com o medio ambiente, preferir o nosso e o que respete a nossa cultura,
produtos de multinacionais que usem mao de nenos escravos ou de homens o mulheres com
condicons de trabalho indignas. Campanha de informações arredor da economia dos paises
do terceiro mundo e de como o nosso consumo incide nas suas vidas: imposição de mono-
cultivos que gera fame por falta de outros alimentos, custo em vidas e miséria do nosso
carburante, trebelhos eletrónicos,pantalões "lavados à pedra", etc...”, algo apuntado por
Lola, quen tamén propón “fazer uma proposta para deixar de comprar cousas nom
básicas-comida- entanto na informação do produto, não conste onde é que se fez, quanto
cobravam os que o fizeram e as condições de trabalho. Solidariedade de clase, com os
trabalhadores de todo o mundo. Para que as informações for verdadeiras, criar um organismo
mundial que em cada país se encarregue de comprobar. Uma inspeção de trabalho a nível
mundial.” Cuestións tamén tratadas por Viçente da Veiga.

- No eido do ensino, Clara Figueroa fai as seguintes propostas, na procura dun


ensino público, laico, galego e antipatriarcal:

PEDAGÓGICA: O professorado na Galiza está especialiçado. Hoje na Galiza no Ensino


Obrigatório boa parte do professorado anda a dar aulas em especialidades alhéias. Isto
prejudica gravemente a qualidade em Educaçao. O alunado nao recebe a formaçao necesária
nestas matérias e o professorado padece consequências psicológicas nefastas por nao ter
preparaçao para a matéria que lhe ordeam impartir de repente, sem formaçao em ela.

ENSINO PÚBLICO E LAICO: Nao se pode continuar o financiamento público do ensino


privado. Por ser privado tém fontes de financiamento privadas. O financiamento do ensino
privado tém desviado montes de dinheiro que deberiam ter melhorado as condiçoes do ensino
público nas últimas décadas. Resultado disto, hoje se podem constatar as grandes diferenças
que há entre os Centros Privados Sostidos com Fundos Públicos e os Centros Públicos e isto
traduz-se na qualidade da educaçao. Há que reparar o prejuíço em que se encontra o ensino
público.
Além disto, de maneira nehuma se financiarao Centros Educativos Privados em cuja actividade
diária se promova a segregaçao entre os sexos; pois atenta contra a legislaçao vigente na
C.C.A.A. Galega e no Estado Espanhol.: Nenhuma pessoa será discriminada por razao de
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

sexo.
Da mesma maneira nao se poden financiar com dinheiro público os Centros Educativos
Religiosos pois atenta contra a legislaçao vixente na C.C.A.A. Galega e no Estado Espanhol,
em cuja Constituiçao se declara que o Estado Espanhol é um Estado Aconfesional e, por
tanto, nehuma religiao terá carácter estatal.
A religiao tém que saír do Ensino Obrigatório, saír das Escolas, e passar a ser uma opçao
pessoal individual em tempo de lazer, como qualquer outra.
Tém que restabelecer-se a matéria de Ética pois o Ensino Obrigatório tém que oferecer ao
alunado a possibilidade de compreender-se a sí próprio como Pessoa, como parte de uma
sociedade concreta no tempo e no espaço e como parte de um mundo complexo e diverso.

ENSINO GALEGO: derrogación do decreto do plurilingüismo e maior


integración no ámbito de fala galego-portuguesa.

“Por causa da clara discriminaçao que sofre o galego em relaçao ao espanhol, e


contando, Galiza, com duas linguas em Oficial Situaçao de Co-Oficialidade, deve caír o
Decreto de Plurilingüismo aprovado polo Governo do PP em Galiza no periodo de regência de
Núñez Feijoo. É uma realidade que o número de galegofalantes desce à cada vez mais e nas
cidades já se encontram pessoas novas que nao sabem falá-lo. Hoje no nosso território falam-
se ambas linguas e o justo é que tod@s os galeg@s tenham competências nos dous idiomas.
Se pensamos em justiça histórica a educaçao teria que ser monolingue em galego mas um
ponto de restauraçao a curto- meio praço, atendendo à realidade social, teria de ser voltar à
Lei de Normalizaçao Linguística no mínimo. Na realidade que máis da metade das matérias
fossem em galego seria o idôneo se se quer evitar a extinçao do nosso idioma.
O nosso idioma é o que se fala além Minho e nós somos utentes da nossa própria variedade
linguística, com as subvariedades que cada lingua tém também.
Que o nosso idioma galego seja aceite de acordo a esta definiçao e que @s galeg@s
possamos acceder à TV portuguesa e de outros países lusófonos, que podamos contar com
materiais escolares já impresos em países da nossa fala, que se fomentem os encontros
profisionais com a lusofonia..tudo isto e máis impedirá que o galego da Galiza desapareça.”

- David Rapacha propón o debate sobre o modelo de Estado, opóndose á


Monarquía, e Begoña Maira Benítez fala da apertura dun novo proceso constituínte.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

- Begoña Maira Benítez propón reclamar medidas que verdadeiramente apoien ás


familias: “Desenrrolo dunha ampla, digna e gratuita rede de sevicios de apoio á "familia" tales
como axudas económicas, garderías, centros de maiores e dependentes que faciliten as
mulleres a súa integración laboral, xa que logo seguimos a ser nós as que maioritariamente
asumimos os coidados e tarefas reproductivas e de coidados de os maiores e os depedentes.
No 2009 no estado español só un 38% das mulleres adultas estaban integradas ao mercado
laboral, cando a media da UE era do 53%.”

- Dereito a vivir en galego: derrogación das leis que impoñen o castelán en


Galiza.

- Derrogación da Lei de Partidos e da Lei Antiterrorista, que, como


aporta David Rapacha, “elimina o direito fundamental de qualquer cidadao preso a ter o seu
advogado próprio presente durante os cinco primeiros dias de interrogatório, o qual propícia
as torturas que mesmo "Amnistia Internacional" denúncia. Elimina tamém o direito do preso a
saber, no momento da detençom qual é a acusaçom”.

- Revisión da Lei de Memoria Histórica, propota de Begoña Maira Benítez


(anexo V).

- Oposición ao poder financeiro internacional, proposta de Maria Castelo


Lenton:

“Rejeitamento do sistema financieiro atual e de qualquer reforma deste que não


suponha o seu submetemento aos intereses dos cidadães e de uma economia sustentavel,
respeutosa com o medio, e com o desenrolo humano em toda a sua extensão.
O home tem de vivir do produto do seu trabalho, mas não vivir para a producir, e cada um
será dono da súa forza produtiva.
Rejeitamos a explotaçaõ do homem pelo homem e que o mercado seja o dono das forzas
produtivas de cada quem.
Negamos a autoridade do mercado para governar as nossas vidas e tomar decisões que só a
nós nos pertencem, negamo-nos a ser escravos dese ser invisivel que domina, hipoteca e
condiciona a nossa existência, coartando a nossa liberdade de decisão.
A fim do ser humano não é a produção infinita de riqueza que só nutrirá a uns poucos, mas a
construção e o sustento de si mesmo, e é cada quem o competente para decidir sobre isso.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

A reforma do sistema financieiro, ainda bancario, debe ser feita polos e para os cidadãos, e
tem de ser humano, racional e local. O dinheiro não debe producir riqueza, o dinheiro debe
ser um medio de simplicação do troco e do pago de servizos, não uma mercancia.

Intervençom do governo dos cidadãos nos temas esenciais pra uma pessoa, vivenda,
educaçom, sanidade.
Rejeite da especulação com a vivenda;
as fontes de alimentação, a sanidade e a educação são minimos indispensaveis para uma
subsistencia digna e quedarão fora das leis do mercado.
Não se negocia com os medios esenciais para a vida.
A cultura e os desportos deberão ser tratados como dereitos do ser humano para a realização
persoal e não como privilegios e deberão quedar também fóra das canles especulativas de
mercado.”

Sobre o sistema financeiro, José Tubio propón: “O BCE deve poder comprar dívida
pública. E só o BCE. As administrações públicas não devem poder endividar-se com entidades
privadas.” E, engade: “Publificação de monopólios e oligopólios. A existência de oligopólios ou
monopólios privados rendíveis que redundem na falta de competência dum sector da
economia (hidrocarburos, telecomunicações, banca) deve ser motivo suficiente para a sua
publificação (expropriação) com a correspondente indemnização dos accionistas a preços de
mercado. A seguir, realizar-se-á uma gestão pública do sector ou uma revenda (com
benefícios) fraccionando o mercado de modo que a competência fique garantida; em função
da vontade (da cor) do governo.”

- Sobre o dereito á vivenda, José Tubio propón: “A vivenda deve ficar, a partir
dum nível, fora do comércio por ser bem de primeira necessidade. Nenhuma pessoa deve
poder ser titular de mais de 2 vivendas, senão é por causa justificada (justificadíssima). A
poupança, especulativa ou não, deve ficar de fora da vivenda (para isso está o outro...).”

- Retirada da Reforma Laboral aprobada polo Parlamento do Estado.

Tamén houbo propostas concretas de accións. Por unha parte, propostas de


accións locais – cunha lectura global á vez – coma a de Armando Ribadulha:
concentrarse diante de Marineda City en defensa do pequeno comercio galego fronte
ás grandes superficies e multinacionais ou a de Xabier Seixo sobre a toma simbólica da
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Deputación de Ourense. Propostas máis xerais foron a de ocupar a TVG e facer unha
“queima simbólica nas praças públicas de exemplares dos jornais falsimídia do sistema”.
Tamén se plantexou a retirada de diñeiro dos bancos, co cal a xente de
#galizarevolution se suma á retirada simbólica de 155 € dos bancos prevista para o 30
de maio. Contra o poder financeiro internacional, Begoña Maira Benítez aboga por
adherirse “á plataforma que ten presentado unha denuncia contra as axencias de
calificación de débeda soberana (esas que xogan a dicir "ohhh, a túa débeda non vale nada, é
unha basura; a pasamos de c111 a d"+1 y su p. m..), e así fan perder moiiito diñeiro aos
erarios públicos (entre eles o noso que xa está na picota) e aos pequenos aforradores, e se
embolsan enoooormes cantidades de diñeiro suxo da ESPECULACIÓN”.

A idea máis repetida e da que máis gosta a xente é a de vontade de


diálogo, de contacto humano, de aprendizase mutuo, de chegar a uns
mínimos en común entre a xente que temos conciencia galeguista e a que
se achega ao activismo por vez primeira.
Destacaba Manoel Santos nun artigo (anexo VI) que “o movemento do que estamos
a falar pouco o nada vai ensinar, dende o punto de vista ideolóxico e de construción
propositiva, a quen leva anos a loitar contra o sistema, a quen levan anos indignados ou
indignadas. As críticas case sempre van rematar nas mesmas conclusións antisistémicas.
Porén, si pode aprendernos moito, moitísimo, sobre novos xeitos de proceder, de
organizármonos e de chegar á xente para sumar masas críticas á loita, que debería ser o
obxectivo primario do activismo. Fuxir desta escola renovada de política social que parece
estar a agromar, como se xa tivésemos todo aprendido, só delata un ensimismamento tan
inútil como fachendoso e desprezativo”. Esta cuestión, a das novas formas de militancia, é
complementada por Xavier Carriba, cun texto de Toni Negri: "...esta nueva militancia no
repite meramente las fórmulas de organización de la antigua clase obrera revolucionaria. Hoy,
el militante no puede pretender ser un representante, ni siquiera de las necesidades humanas
fundamentales de los explotados. Por el contrario, hoy la militancia política revolucionaria
debe redescubrir la forma que siempre le fue propia: no la actividad representativa, sinó la
actividad constituyente. La militancia de hoy es una actividad positiva, constructiva e
innovadora.". Marcos Celeiro tamén aportaba un texto de Ken Knabb (anexo VII).
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Rematamos cun pedazo do poema que nos deixaba Séchu Sende.

Necesitamos instruçons para sonhar ao mesmo tempo,

umha convocatória para sonhar juntos á mesma hora,

um método para a produçom social de sonhos.

Se fabricamos coitelos en cadea por que nom Liberdade?

É o seguinte passo na evoluçom da espécie.

E conseguiremo-lo mirando-nos aos olhos.

Séchu Sende em Animais, Editorial Através, 2011

Ás 14:30 horas do 26 de maio de 2011 eramos 710 integrantes do grupo de


debate do facebook #galicianrevolution. Máis información (de momento) neste grupo
do facebook, que logo se mudará a #galizarevolution. Agardamos que a experiencia do
28 de maio sexa positiva e o inicio dun longo camiño cara a liberdade.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

ANEXOS

ANEXO I – MANIFESTO DE PARTIDA “MEXAN POR NÓS”

Nós, a xeración que, por vez primeira en moito tempo, teremos menos dereitos
e posibilidades de futuro que os nosos pais e nais; aquelas persoas que investimos
moito tempo e cartos das nosas familias en nos formármos; aquelas que medramos a
carón da TV a prometernos un mundo de fantasía onde todo o mundo había de ser
rico; aquelas que pensabamos que viviamos en democracia, estamos fartas de que
mexen por nós, estamos…

* fartos de que os bancos e grandes empresas, responsábeis da crise, salvados


con cartos públicos de todos nós, agora repartan dividendos milmillonarios entre os
accionistas.

* fartas de que se recorten os cartos para servizos públicos básicos, como a


Sanidade ou a Educación, coa escusa da crise cando o défice público foi xerado por
salvar o grande Capital.

* fartos de que desde os medios de comunicación se culpe sempre da crise as


persoas e grupos sociais máis débiles: nin a inmigración, nin as pensións, nin outras
axudas sociais, nin o gasto en servizos públicos básicos son responsábeis da crise.

* fartas dun sistema económico que mantén a 1.500 millóns de persoas na


extrema miseria, que mata diariamente a 50.000 persoas por causas relacionadas coa
fame, que escraviza adultos e nenos, para que 1% da poboación acapare 40% da riqueza
mundial.

* fartos de que o produtivismo conduza a traballadores e traballadoras á miseria


e escravitude; e ao planeta ao colapso ambiental.

* fartas da ruptura entre as forzas políticas e as aspiracións da xente.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

* fartos de ser tidos en conta só como consumidores e non como persoas.

* fartas de termos que emigrar de Galiza por obrigación, para ter traballo, e
fartas de traballos precarios no noso país, onde 20% das persoas están no límite da
pobreza.

* fartos de que o noso pais non poida desenvolver os sectores produtivos


básicos por estar suxeito a unha lexislación estatal e europea que condena Galiza a ser
fonte de man de obra e de produción de enerxía.

Non cremos no engano de que as reformas sociais que benefician aos poderes
financeiros son inevitábeis; non cremos o que nos venden de que “vivimos no mellor
dos mundos posíbeis”. Cremos que hai alternativa, se nós a facermos realidade, que hai
outra maneira de xestionar a economía, póndoa ao servizo da xente.

Queremos un outro mundo…

* onde o dereito á alimentación, á saúde, á vivenda e á educación sexan


inalienábeis.

* onde o traballo se organice para o ben común e a felicidade, e non para a


acumulación de riquezas dos menos e a explotación dos máis.

* onde se garanta a soberanía alimentar dos pobos do mundo.

* onde haxa democracia directa e participativa, unha cultura cívica que posibilite
que toda a xente poida participar e deba implicarse en todos os asuntos que os
afecten.

* onde as finanzas estean controladas e ao servizo da xente e do planeta.

* onde os pobos do mundo se relacionen en igualdade.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Un mundo onde as prioridades sexan as persoas: o igualitarismo, a fraternidade, a


non explotación – nin de xénero, nin de clase, nin duns pobos sobre outros –, a
liberdade, o respecto aos límites ecolóxicos do planeta. Nunha palabra: a FELICIDADE.

Por iso, as mozas e mozos que creamos este manifesto facemos un chamamento
á mocidade galega e a toda a sociedade para construírmos desde a Galiza a alternativa
a este mundo tolo, movemento en que participemos xente moza e organizacións baixo
a bandeira común da loita contra o Capitalismo e por unha orde social xusta. Para iso,
convidámosvos a participar nunha asemblea aberta, con lugar e data por decidir entre
toda a xente que nos unamos.

Únete, para que deixen de mexar por nós.


Uníndonos transformaremos a Galiza e o mundo!

Galiza, maio de 2011.

ANEXO II
Séchu Sende. Algumhas palavras sobre o que está a suceder no Obradoiro.

Ola, vou contar-vos as minhas impresions sobre este movimento, a dia de hoje, mas
com a perspectiva que me da ter estado no Obradoiro -menos do que gostaria por
asuntos familiares- como persoa mui interessada no que está a suceder.

Vou falar, pois, sobre a evoluçom que percebo na acampada do Obradoiro, modelo
que nom -repito- nom se pode comprendr na sua complexidade desde a imagem que
se oferece na rede social, internet.

Primeiro: o movimento em Compostela está a evolucionar. Evoluciona, meus, minhas.


Medra. Medra o seu discurso, medra o seu activismo e esse crescemento é debido ao
aumento de participaçom no próprio Obradoiro.

Em tres dias incorporou-se ao debate público -sempre desde a minha percepçom


como visitante irregular- o tema -por exemplo- de género.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Houvo mulheres do movimento feminista que se achagarom a aportar a sua própria


visiom sobre a construçom dumha identidade do movimento que deve incorporar as
reivindicaçons feministas como um dos eixos. Onte na asembleia geral houvo debate -
muito conflitivo, caótico e errático- mas houvo debate sobre um dos pontos do
Decálogo do Obradoiro que pedia a derogaçom da lei de família do PP.

Hoje houvo -graças á participaçom das persoas mais concienciadas mas com grande
participaçom das persoas do Obradoiro -um grupo que se reuniu para
explicar/intercambiar impreson sobre da Lei de Família que começou com 7 persoas
acabou num grupo de mais de 100.

A estas horas -eu voltei com a pequena á casa, aló ficou a minha compa- esta-se a
debater, se nom se fixo, esse tema.

O processo sobre criaçom de debate e acçom a respeito da nossa língua -espero-


deveria seguir umha lógica parecida.

Mas este está a ser um proceso participativo que requer da criaçom de espaços de
intercámbio, informaçom, conflito, erros e acertos que irá conformando a própria
identidade da movida.

Refiro-me a espaços e momentos de presença física, porque o mais importante deste


movimento é que se trata dum movimento de forte carácter humano, onde as relaçons
interpersoais, o intercámbio de olhadas, vaia, som parte do processo.

Esses espaços de convívio e humanidade, aqui está a novidade, tenhem como tema e
argumento central a ideologia: quer-se construír um modelo político novo. Melhor
dito: actualizado.

Desde o meu ponto de vista de persoa preocupada pola normalizaçom da nossa língua
-galego ou portugues na Galiza- é umha oportunidade única: compartir a nossa própria
experiéncia, temores, sonhos, debilidades e fortaleças com gente que nom é como
nós. E participar das suas emoçons e ideologias.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Em quant a língua, a cousa evoluciona. Nom sei, por suposto como vai continuar o
movimento a respeito disto. Mas a evoluçom é evidente. E agora nom tenho tempo
para escreber mais.

Quando me acheguei ao Obradoiro por vez primeira figem-no com muita humildade.
O outro dia escoitando a Carlinhos Gende no concerto da noite flipei: letras com
mensagem, em galego, of course, a levantar o público. Sem Carlinhos Gende isto seria
outra cousa, sem Peter Punk isto seria outra cousa, sem as mulheres que participarom
hoje isto seria outra cousa.

Ha que ir e participar aló. A participaçom exclusivamente por internet é um pouco


extraterrestre.

Outra cousa, isto vai para muito...

Outra cousa mais: o movimento funciona através de persoas, a cousa nom funciona
mediante asociaçons, colectivos... Cada persoa representa-se a si mesma, como nos
primeiros dias do Prestige. Como em Burla Negra, como em Area Negra. Nom como
na Plataforma Nunca Mais... O movimento parece que nem sequer tem nome. Nom
existe um nome que agrupe todo isto. Isso de 15 M é algo do que se botou mao mas já
está superado. O de Democrácia Real Xa, penso, já é umha fase diferente, um
substrato enriquecedor. A participaçom é a título persoal. Assi se está construíndo
isto.

Acabo de enteirar-me de que se aprobou a participaçom manhá do movimento na


protesta contra a Lei da Família no Parlamento. Com muitos problemas, e polos pelos,
mas há que estar aí. Neste caso, um passo atrás, douas adiante.

Estivem a falar com um colega profesional da gestiom de dinámicas de grupos e dixo-


me que nestes dias a cousa está a evolucionar bem -em quanto a autogestiom
metodológica-, com os seus erros e acertos. Mas para começar desde cero, nom vai
mal.

A ver.

ANEXO III – Proposta de mínimos.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Manifesto #acampadapalma, proposto como consenso de mínimos para unha


Democracia Real XA.

Como ciudadanos indignados con la situación actual, propiciada por un sistema


político que no nos representa, redactamos este documento para sentar las bases de
una necesaria y urgente reestructuración democrática.

Este documento tiene como única finalidad plasmar un consenso de mínimos, con
el objetivo de consolidar una democracia real. No pretende exponer propuestas
concretas, sino los principios por los que deberán regirse las futuras medidas.

1. Reforma de la ley electoral. El sistema actual fomenta el bipartidismo y la


alternancia en el poder mediante un reparto no proporcional de éste. Demandamos
una ley electoral que garantice la equidad del voto, independientemente de la opción
política y región en la cual se vote.

2. Democracia participativa. La democracia no debe consistir en conceder


autoridad plena durante una legislatura. Los ciudadanos deben poder tomar parte en la
toma de decisiones que afecten de manera trascendente a su futuro.

3. Intolerancia a la corrupción y transparencia gubernamental. Afirmamos que la


corrupción ejercida por los miembros de los partidos políticos alcanza un nivel
intolerable. Por ello demandamos una mayor transparencia en los partidos y las
instituciones públicas, así como garantías de una separación fundamental entre los
poderes del Estado.

Invitamos a todos los ciudadanos a que hagan suyos los principios básicos citados
en este documento y los reclamen de forma activa en los lugares que consideren
oportunos. Así mismo, llamamos a la difusión de este documento en acampadas,
comités, chats, foros, comunidades o cualquier otro lugar físico o virtual.

ANEXO IV – Manifesto da acampada de Ponteareas.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Despois de 33 anos da aprobación da Constitución Española de 1978 estamos


descontentos co xeito pouco democrático no que os representantes políticos
acostuman a tomar as decisión que nos afectan a todos e todas.

Tras quedar sobradamente demostrado que os representantes dos cidadáns, unha vez
elixidos lexislan sen ter en conta a quen están a representar, vemonos na obriga e na
responsabilidade de facer un chamamento a democratización do estado.

Pensamos que o único xeito de recuperar a nosa soberanía é limitar a capacidade


lexislativa de Congreso e Goberno, dos parlamentos das Comunidades autónomas e
dos Plenos dos Concellos.

Cremos que é viable adoptar un consenso entre todos os cidadáns para mudar esta
realidade.

Convocamos a tódos os cidadáns, organizacións sociais, sindicatos e partidos políticos,


sexa cal sexa a súa filosofía a debater con nos e apoiar a nosa postura democratizadora
ou a convencernos dos nosos erros.

Estamos dispostos a seguir nesta praza ata que teñamos un acordo de todos e ata que
o fagamos realidade, indefinidamente.

Ademais continuaremos esta mobilización pacífica ata que todos os detidos e


sancionados nos primeiros días desta acción cidada, teñan garantida a retirada das
sancións e denuncias que pesan sobre eles.

Ponteareas a 22 de maio de 2011

ANEXO V
Revisión da Lei de Memoria Histórica 5/2007 por non atender as principais demandas
das organizaciós e colectivos que traballan pola recuperación da memoria histórica.Esta lei é
ineficiente porque na práctica, continúa deixando nas mans dos represaliados as
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

exhumacións, non ten axilizado o proceso de atopar a miles de desaparecidos, nin tampouco
se ten aplicado una política de exhumacions, debido a que se ten delegado nas comunidades
autónomas e locais a prestación de axuda as víctimas e familiares, non facendo máis que
insistir, conforme xa se viña producindo, na fragmentación da resposta e desigualdades nos
apoios por razóns xeográficas. Aquí a vontade das autoridades depende do seu grado de
resistencia ou apertura hacia os dereitos das víctimas, das posicións ou interes políticos ou
incluso dos presupostos e recursos disponibles. Algunos xuízes fan incluso deixación da súa
responsabilidade ó inhibirse das causas interpuestas.

Amnistía Internacional lamentaba a falta de compaixón coa dor das familias quenes, de modo
precario e cos seus propios medios, emprenderon a recuperación dos restos, baseándose clasi
exclusivamente nas indicacións dos cada vez menos testigos superviventes, así coma que
poido observar numerosas dificultades e obstáculos atopados. O feito de que o tempo corre
en detrimento dos familiares dos desaparecidos, na maioría de idade avanzada, ten sido outro
dos aspectos que non se teñen tido en conta. Porque a lei, neste senso, debeu de térense
dotado dos mecanismos adecuados para actuar en consecuencia. Ademáis, tense criticado con
dureza que os certificados que está a emitir o Ministerio de Xustiza sobor a condición de
víctima faise en privado e que non veña acompañado de ningún tipo de prestación, o cal o
converte nun papel inútil ós ollos de quenes teñen sufrido as feridas da represión.

Dende a Plataforma de Víctimas de Desaparicións Forzadas polo Franquismo, considérase


que a ley non ten permitido avanzar en dous dos campos que tan necesariamente
requeríanse para satisfacer as súas demandas: "a anulación dos xuícios e a exhumación das
foxas".A lista de tarefas pendentes pola ley son numerosas como, por exemplo, a realización
dun mapa de foxas ou la formalización dun protocolo para practicaren as exhumacións.
A todo elo súmase o fondo lamento de que non se aplique o dereito internacional, aludiendo ó
proceso que fallidamente intentou impulsar o xuíz Garzón dende a Audiencia Nacional, para
que os crimes do franquismo sexan catalogados de lesa humanidade como aconsellaba a
ONU.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

ANEXO VI
- Manoel Santos. 15M, ou o camiño que nos queda.

O resultado dos comicios municipais que se veñen de celebrar na Galiza –e a


análise, con salvedades, podería servir tamén para case todo o Estado español, Euskal
Herria á parte– confirma fundamentalmente dúas cousas.

Primeira, que a historia –local ou universal– rara vez se reinventa, senón que se
reproduce ciclicamente e, emporiso, cómpre tela ben presente para deseñar calquera
estratexia antisistémica. A dereita, coma nos anos trinta, móvese coma peixe no mar
nesta situación de crise sistémica provocada polas súas propias políticas económicas –e
sociais–, e a deriva totalitaria, o ecofascismo e o xa famoso darwinismo social
militarizado están máis preto de nós do que poderiamos pensar.

Segunda. Que a esquerda transformadora non é nada, ou só será un pouso cada


día máis residual de votos e postos institucionalizados, se non nace e se comporta
como expresión dun activismo social decidido e continuado. Se non nace, por
empregar o tópico, dende abaixo. Mentres a “esquerda política” non entenda, ou volva
entender, que é na rúa onde se constrúen -continuamente- e se fan hexemónicas as
ansias de mudanza social radical; e mentres a “esquerda social” non entenda, ou volva
entender, que cómpre unha tradución política para loitar con eficacia tamén en campo
inimigo; as posibilidades de éxito a penas pasarán da conquista dunha sorte de
pequenas aldeas galas ou acampamentos de simpática resistencia que, sendo
meritorios, non fan máis que maquillar o fracaso.

Non se me ocorre outra alternativa que apostarmos en primeira instancia por


esa recuperación da rúa que, dito sexa de paso, non está a avanzar no noso país tanto
como parece, por mor, fundamentalmente, da distorsión –ou ilusión– provocada por
esas redes sociais de internet que, por unha banda, constitúen excelentes mecanismos
de comunicación e organización, mais pola outra son refuxio dun activismo virtual
totalmente contraproducente. Dáme a impresión que é isto último o que está a
acontecer na Galiza cos “corpos activistas tradicionais”, incapaces de reaccionar non
agora, senón dende hai anos, e ao meu xuízo perigosamente ameazados con rematar
arrasados por esa nova onda de mobilización social que parece agromar co
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

movemento 15M. E se ese 15M, como apunta Antoni Domènech, é a alternativa que
nos queda?

Dúas son, ao meu xuízo, as principais reticencias do activismo galego organizado


para non se sumar en masa –por agora– a esta nova onda de indignación e ansias de
mudanza social que acampa xa non só en moitísimas prazas do Estado español, senón
noutras de Europa e mesmo de América Latina.

Se a primeira fai referencia a unha certa perplexidade, ou sorpresa, por ver


medrar tan axiña en número os acampamentos e persoas que reclaman parte –mesmo
unha parte moi pequena– das cuestións básicas que os “vellos” activistas veñen
defendendo dende hai unha chea de anos; a segunda ten que ver sen dúbida co
carácter escasamente galego e galeguizado, mesmo demasiado “españolizado”,
especialmente en cidades como A Coruña e Vigo, das mobilizacións, que teñen na súa
meirande parte como referencia constante o espello da Porta do Sol de Madrid.

Estamos diante dun movemento aínda moi incipiente, que asemade protagonizan
novos actores e que por riba emprega novas canles de comunicación e organización,
que a moitos se lle/nos escapan. É por isto que é lóxico que, por unha banda, non teña
demasiado definidas aínda as súas reclamacións e propostas –e que incluso se estean a
mesturar allos con bugallos en moitísimas ocasións–; e que, pola outra, se desenvolva
totalmente fóra dos circuítos do activismo “tradicional”.

O 15M está máis ca nada formado por persoas que exercen o activismo por vez
primeira –malia que en acampamentos tan organizados como o de Madrid parece
detectarse un apoio “na sombra” de colectivos xa expertos ben identificábeis–, sen
contacto anterior con forma algunha de crítica social radical, e emporiso é entendíbel
que vaian construíndo os seus argumentarios case dende cero, alleos a que a meirande
parte deles levan expostos en papeis, ensaios e manifestos dende hai lustros.

Sigo a pensar que o movemento do que estamos a falar pouco o nada vai ensinar,
dende o punto de vista ideolóxico e de construción propositiva, a quen leva anos a
loitar contra o sistema, a quen levan anos indignados ou indignadas. As críticas case
sempre van rematar nas mesmas conclusións antisistémicas. Porén, si pode
aprendernos moito, moitísimo, sobre novos xeitos de proceder, de organizármonos e
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

de chegar á xente para sumar masas críticas á loita, que debería ser o obxectivo
primario do activismo. Fuxir desta escola renovada de política social que parece estar a
agromar, como se xa tivésemos todo aprendido, só delata un ensimismamento tan
inútil como fachendoso e desprezativo.

Polo que respecta ao carácter “español” da mobilización, este non parece estar
en absoluto en contraposición coa realidade social das nosas cidades máis populosas,
onde o sentimento “galeguista”, e xa que logo o emprego do idioma propio, é residual.
Por dicilo doadamente, éche o que hai. Parece obvio que a maior parte do activismo
galego até agora era hexemonicamente iso, galego. Isto fai que sexa dificilmente
asimilábel o que está a acontecer, o que escoitamos moitas veces da boca dos mozos e
mozas que acampan aquí e acolá, e que mesmo xere un rexeitamento radical. Porén,
querería eu saber que porcentaxe deste activismo naceu xa “galeguizado” e que
porcentaxe foi “galeguizándose” co tempo, tanto no eido idiomático coma no eido
analítico.

Non dubido que a análise mental das eivas e alternativas que cadaquén vai
xerando cando constrúe o seu espírito crítico por forza remata levando as ideas
globais ao campo local, e na Galiza local tamén é nacional. Emporiso afastarse por puro
sectarismo –dubido que acontecese o mesmo se o 15M comezara en Turín ou en
Dublín– desta onda de mobilización, á que nos deberiamos amarrar como a lapa á
pedra, pode ser un erro histórico para o activismo galego. Subirse a ela para por unha
banda aprender e pola outra achegar outras visións –e porque non, a experiencia–
parece o máis intelixente e responsábel. Entendo que #galicianrevolution quere ir por
ese camiño.

Asemade, e para sermos realistas, o campo de batalla do movemento 15M,


establecido por agora no nivel estatal, terá obviamente que mudar se quere acadar
algúns dos obxectivos que se propón, por canto a meirande parte destes non se xogan
xa no campo estatal, senón por unha banda no campo estritamente local –
responsabilidades políticas co que máis nos afecta– e pola outra no campo supraestatal
–Unión Europea, Institucións Financeiras Internacionais, etc. Os estados-nación
esmorecen dende hai tempo.

Pouco hai que perder.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

ANEXO VII
- Texto de Ken Knabb, aportado no foro.
A grosso modo podemos distinguir cinco graus de “governo”:

(1) liberdade irrestrita

(2) democracia direta

(3) democracia delegada

(4) democracia representativa

(5) ditadura de uma minoria

A presente sociedade oscila entre os pontos (4) e (5), isto é, entre governo
minoritário declarado e governo minoritário disfarçado, ambos camuflados por uma
fachada simbólica de democracia. Uma sociedade liberada eliminaria os pontos (4) e (5)
e progressivamente reduziria a necessidade dos pontos (2) e (3)...

Nas democracias representativas as pessoas abdicam de seu poder ao eleger


governantes. A plataforma política dos candidatos são limitadas a algumas vagas
generalidades. Uma vez eleitos, há pouco controle sobre suas reais decisões em
centenas de assuntos — apesar da possibilidade de redirecionamento do voto das
pessoas, alguns anos depois, para outros políticos rivais igualmente incontroláveis. Em
suas campanhas, os representantes dependem das contribuições e dos subornos dos
ricos; são subordinados aos donos dos meios de comunicação de massa que decidem o
que vai e o que não vai ser divulgado pela mídia; e eles são quase tão ignorantes e
impotentes quanto o público em geral, dando muita importância aos assuntos que são
pautados pelos burocratas não eleitos e pelas agências secretas independentes.
Eventualmente, ditadores declarados podem ser depostos, mas os verdadeiros
governantes nos regimes “democráticos”, aquela minúscula minoria que virtualmente
possui e controla tudo, nunca é eleita nem interna nem externamente. A maioria das
pessoas nem mesmo sabe quem eles são...
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

O ato de votar, por si só, de uma forma ou de outra, é destituído de grande


significância (aqueles que fazem um grande alvoroço recusando-se a votar apenas
revelam seu próprio fetiche). O problema do voto é que ele tende a fazer com que
pessoas deixem a ação a cargo de outras pessoas, tornando remotas as possibilidades
mais significantes. No final das contas, as pessoas que tomam alguma iniciativa criativa
(pense nos primeiros protestos pelos direitos civis) podem alcançar um resultado mais
efetivo do que colocar sua energia na eleição de políticos menos ruins. Na melhor das
hipóteses, os legisladores raramente fazem mais do que aquilo que foram forçados a
fazer pela pressão dos movimentos populares. Um regime conservador sob pressão de
movimentos radicais independentes frequentemente concede mais que um regime
liberal que sabe que pode contar com o apoio radical. Se as pessoas invariavelmente se
reúnem para obter o menos ruim, tudo o que qualquer governante tem que fazer em
qualquer situação que ameace seu poder é eliminar qualquer ameaça de um mal maior.

Até mesmo no caso raro quando um político “radical” tem uma chance real de ganhar
uma eleição, todos os tediosos esforços de campanha de milhares de pessoas podem
repentinamente virar em nada diante de algum escândalo trivial descoberto em sua
vida pessoal, ou porque ele inadvertidamente disse algo inteligente. Se consegue evitar
estas armadilhas, ele tende a evitar assuntos controversos temendo desagradar os
eleitores indecisos. Se finalmente acaba sendo eleito, ele quase nunca implementa as
reformas que prometeu, a não ser, talvez, depois de anos de disputas e embates com
seus novos colegas; que lhe dá uma boa desculpa para sua principal prioridade: fazer os
acordos necessários para que se mantenha indefinidamente no poder. Na lida com os
ricos e poderosos, ele desenvolve novos interesses e gostos pelos quais ele se justifica
dizendo que merece essas coisas para se recuperar dos anos que dedicou trabalhando
pela causa. Pior de tudo, se ele eventualmente consegue passar algumas medidas
“progressivas”, este excepcional e normalmente trivial sucesso é colocado como uma
prova de que as políticas eleitorais são dignas de confiança, atraindo muito mais
pessoas que irão desperdiçar suas energias nas futuras campanhas deste tipo.

Uma das pichações de maio de 1968 ilustra bem esse aspecto, “submeter-se a um
chefe é doloroso; escolher um chefe é estúpido!”
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Os referendos sobre temas específicos são menos susceptíveis à precariedade dos


personalismos; mas os resultados não são com frequência melhores porque os temas
tendem a ser colocados de modo simplista, e qualquer projeto de lei que ameace os
interesses dos poderosos normalmente acaba derrotado pela influência do dinheiro e
dos meios de comunicação.

Às vezes as eleições locais oferecem às pessoas uma oportunidade mais realista de


influenciar as políticas e manter sob vigilância os candidatos eleitos. Mas nem mesmo
as comunidades mais conscientes estão imunes à deterioração do resto do mundo. Se
uma cidade consegue preservar características ambientais ou culturais desejáveis, estas
mesmas vantagens a situam sob uma crescente pressão econômica. O fato de se dar
preferência aos valores humanos em detrimento aos valores de propriedade causa no
final das contas enormes incrementos aos últimos (muita gente vai querer inverter essa
situação ou mudar-se dali). Cedo ou tarde o incremento dos valores de propriedade
se sobrepõe aos valores humanos: as políticas locais acabam anuladas por escalões
superiores ou pelos governos nacionais ou regionais, chega muito dinheiro de fora
para influir nas eleições municipais, os políticos municipais são subornados, os bairros
residenciais são demolidos para dar lugar a arranha-céus e autopistas, a rentabilidade
sobe vertiginosamente, as classes mais pobres são expulsas (inclusive os diversos
grupos étnicos e artistas boêmios que animavam e compunham o aspecto original da
cidade), e tudo o que resta da antiga comunidade são alguns lugares separados de
“interesse histórico” para o consumo dos turistas.

ANEXO VIII
- Acampadas galegas: http://acampadas.posterous.com/blogs-das-acampadas-
galegas
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

ANEXO IX
- Manifesto por unha Democracia Real Xa!

Manifesto (galego)

Manifesto DEMOCRACIA REAL XA

Somos persoas normais e correntes. Somos coma ti: xente que se levanta polas
mañás para estudar, para traballar ou para buscar traballo, xente que ten familia e
amizades. Xente que traballa arreo todos os días para vivir e darlles un futuro mellor a
quen nos rodea.
Algunhas destas persoas considerámonos máis progresistas, outras máis
conservadoras. Unhas crentes, outras non. Unhas temos ideoloxías ben definidas,
outras considerámonos apartidarias e outras apolíticas… Pero todas e todos estamos
preocupados, indignados polo panorama político, económico e social que vemos
arredor de nós. Pola corrupción da clase política, empresarial e da banca… pola
indefensión da cidadanía de a pé.
Esta situación fainos dano día tras día. Pero se nos unimos, podemos mudala. É hora de
pórse en movemento, hora de construírmos entre todos, entre todas, unha sociedade
mellor. Por iso sostemos firmemente o seguinte:

 As prioridades de toda sociedade avanzada deben ser a igualdade, o

progreso, a solidariedade, o libre acceso á cultura, a sustentabilidade ecolóxica


e o desenvolvemento, o benestar e a felicidade das persoas.

 Existen uns dereitos básicos que deberían estar cubertos nestas

sociedades: dereito á vivenda, ao traballo, á cultura, á saúde, á educación, á


participación política, ao libre desenvolvemento persoal e ao consumo dos bens
necesarios para unha vida saudable e feliz.

 O actual funcionamento do noso sistema económico e gobernamental

non atende a estas prioridades e constitúe un atranco para o progreso da


humanidade.

 A democracia parte do pobo (demos = pobo; cracia = goberno), de

xeito que o goberno debe ser do pobo. Así e todo, a maior parte da clase
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

política nin sequera nos escoita. As súas funcións deberían ser as de levar a
nosa voz ás institucións, facilitando a participación política e cidadá mediante
vías directas e procurando o maior beneficio para o groso da sociedade, non a
de se enriqueceren e medraren a expensas de nós, atendendo unicamente aos
ditados dos grandes poderes económicos e aferrándose ao poder mediante
unha ditadura partitocrática encabezada polas inamovibles siglas do PPSOE.

 A ansia e acumulación de poder nunhas poucas mans xera desigualdade,

crispación e inxustiza, o cal conduce á violencia, que nós rexeitamos. O


obsoleto e antinatural modelo económico vixente bloquea a maquinaria social
nunha espiral que se consome a si mesma enriquecendo unha minoría e
sumindo o resto na pobreza e escaseza. Até o colapso.

 A vontade e fin do sistema é a acumulación de diñeiro, primándoa por

riba da eficacia e o benestar da sociedade, estragando recursos, destruíndo o


planeta, xerando desemprego e consumidores infelices.

 Os cidadáns somos parte da engrenaxe dunha máquina destinada a

enriquecer unha minoría que non sabe nin das nosas necesidades. Somos xente
anónima, pero sen nós, nada disto existiría, pois nós movemos o mundo.

 Se como sociedade aprendemos a non confiar o noso futuro a unha

abstracta rendibilidade económica que nunca redunda en beneficio da maioría,


poderemos eliminar os abusos e carencias que todos e todas nós sufrimos.

 É necesaria unha revolución ética. Puxemos os cartos por riba do ser

humano, mais temos que pólos ao noso servizo. Somos persoas, non produtos
do mercado. Eu non son só quen compro, por que o compro e a quen llo
compro.

Por todo o exposto, estamos indignados, estamos indignadas.


Cremos que podemos mudalo.
Cremos que podemos axudar.
Sabemos que, unidos, podemos.
Sae connosco. É o teu dereito.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

ANEXO X
- Propostas – Democracia Real Xa.

1. ELIMINACIÓN DE LOS PRIVILEGIOS DE LA CLASE POLÍTICA:

 Control estricto del absentismo de los cargos electos en sus respectivos

puestos. Sanciones específicas por dejación de funciones.


 Supresión de los privilegios en el pago de impuestos, los años de

cotización y el monto de las pensiones. Equiparación del salario de los


representantes electos al salario medio español más las dietas necesarias
indispensables para el ejercicio de sus funciones.
 Eliminación de la inmunidad asociada al cargo. Imprescriptibilidad de los

delitos de corrupción.
 Publicación obligatoria del patrimonio de todos los cargos públicos.

 Reducción de los cargos de libre designación.

2. CONTRA EL DESEMPLEO:

 Reparto del trabajo fomentando las reducciones de jornada y la

conciliación laboral hasta acabar con el desempleo estructural (es decir, hasta
que el desempleo descienda por debajo del 5%).
 Jubilación a los 65 y ningún aumento de la edad de jubilación hasta

acabar con el desempleo juvenil.


 Bonificaciones para aquellas empresas con menos de un 10% de

contratación temporal.
 Seguridad en el empleo: imposibilidad de despidos colectivos o por

causas objetivas en las grandes empresas mientras haya beneficios, fiscalización


a las grandes empresas para asegurar que no cubren con trabajadores
temporales empleos que podrían ser fijos.
 Restablecimiento del subsidio de 426€ para todos los parados de larga

duración.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

3. DERECHO A LA VIVIENDA:

 Expropiación por el Estado de las viviendas construidas en stock que no

se han vendido para colocarlas en el mercado en régimen de alquiler protegido.


 Ayudas al alquiler para jóvenes y todas aquellas personas de bajos

recursos.
 Que se permita la dación en pago de las viviendas para cancelar las

hipotecas.

4. SERVICIOS PÚBLICOS DE CALIDAD:

 Supresión de gastos inútiles en las Administraciones Públicas y

establecimiento de un control independiente de presupuestos y gastos.


 Contratación de personal sanitario hasta acabar con las listas de espera.

 Contratación de profesorado para garantizar la ratio de alumnos por

aula, los grupos de desdoble y los grupos de apoyo.


 Reducción del coste de matrícula en toda la educación universitaria,

equiparando el precio de los posgrados al de los grados.


 Financiación pública de la investigación para garantizar su independencia.

 Transporte público barato, de calidad y ecológicamente sostenible:

restablecimiento de los trenes que se están sustituyendo por el AVE con los
precios originarios, abaratamiento de los abonos de transporte, restricción del
tráfico rodado privado en el centro de las ciudades, construcción de carriles
bici.
 Recursos sociales locales: aplicación efectiva de la Ley de Dependencia,

redes de cuidadores locales municipales, servicios locales de mediación y


tutelaje.

5. CONTROL DE LAS ENTIDADES BANCARIAS:


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

 Prohibición de cualquier tipo de rescate o inyección de capital a

entidades bancarias: aquellas entidades en dificultades deben quebrar o ser


nacionalizadas para constituir una banca pública bajo control social.
 Elevación de los impuestos a la banca de manera directamente

proporcional al gasto social ocasionado por la crisis generada por su mala


gestión.
 Devolución a las arcas públicas por parte de los bancos de todo capital

público aportado.
 Prohibición de inversión de bancos españoles en paraísos fiscales.

 Regulación de sanciones a los movimientos especulativos y a la mala

praxis bancaria.

6. FISCALIDAD:

 Aumento del tipo impositivo a las grandes fortunas y entidades

bancarias.
 Eliminación de las SICAV.

 Recuperación del Impuesto sobre el Patrimonio.

 Control real y efectivo del fraude fiscal y de la fuga de capitales a

paraísos fiscales.
 Promoción a nivel internacional de la adopción de una tasa a las

transacciones internacionales (tasa Tobin).

7. LIBERTADES CIUDADANAS Y DEMOCRACIA PARTICIPATIVA:

 No al control de internet. Abolición de la Ley Sinde.

 Protección de la libertad de información y del periodismo de

investigación.
 Referéndums obligatorios y vinculantes para las cuestiones de gran

calado que modifican las condiciones de vida de los ciudadanos.


versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

 Referéndums obligatorios para toda introducción de medidas dictadas

desde la Unión Europea.


 Modificación de la Ley Electoral para garantizar un sistema
auténticamente representativo y proporcional que no discrimine a ninguna
fuerza política ni voluntad social, donde el voto en blanco y el voto nulo
también tengan su representación en el legislativo.
 Independencia del Poder Judicial: reforma de la figura del Ministerio

Fiscal para garantizar su independencia, no al nombramiento de miembros del


Tribunal Constitucional y del Consejo General del Poder Judicial por parte del
Poder Ejecutivo.
 Establecimiento de mecanismos efectivos que garanticen la democracia

interna en los partidos políticos.

8. REDUCCIÓN DEL GASTO MILITAR

ANEXO XI
- Manifesto da #acampadasol.

¿Quiénes somos?

Somos personas que hemos venido libre y voluntariamente, que después de la


manifestación decidimos reunirnos para seguir reivindicando la dignidad y la conciencia
política y social.

No representamos a ningún partido ni asociación.

Nos une una vocación de cambio.

Estamos aquí por dignidad y por solidaridad con los que no pueden estar aquí.

¿Por qué estamos aquí?

Estamos aquí porque queremos una sociedad nueva que dé prioridad a la vida
por encima de los intereses económicos y políticos. Abogamos por un cambio en la
sociedad y en la conciencia social.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Demostrar que la sociedad no se ha dormido y que seguiremos luchando por lo


que nos merecemos mediante la vía pacífica.

Apoyamos a los compañer@s que detuvieron tras la manifestación, y pedimos su


puesta en libertad sin cargos.

Lo queremos todo, lo queremos ahora, si estás de acuerdo con nosotros:


¡ÚNETE!

“Es mejor arriesgar y perder que perder por no haber arriesgado”

ANEXO XII
- Manifesto #acampadaobradoiro Santiago de Compostela.

Propostas para unha Democracia Real

1. Co fin de achegarnos á realidade actual patente, consideramos fundamental a


aprobación dunha Lei que acepte e regule a incorporación da participación cidadá nos
órganos de representación públicos. Permitirase expresamente a participación a través
das Tecnoloxías de Información e Comunicación (TIC).

2. En tódalas eleccións a circunscripcións serán únicas e coincidirá co nivel


político no que se celebren.

3. No Senado tódolos/as senadores/as serán directamente elexidos/as por


sufraxio universal na súa circunscripción autonómica.

4. Fórmula electoral proporcional pura, na que se abandanoría o sesgo


maioritario da lei D’Hont e implicaría un aumento no número de representantes nas
cortes.

5. Unificación da barreira mínima, para tódolos tipos de convocatoria electoral,


no 3% dos votos emitidos como máximo.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

6. Substitución das partidas porcentuais do gasto para campaña electoral por un


teito de gasto global.

7. Límite salarial, inferior e superior, para tódolos/as os/as representantes


públicos, directa ou indirectamente escollidos; así como para os seus asistentes,
asesores ou calquer outro cargo de libre designación. Ningún salario representativo
poderá ser inferior en 3 veces e superior en 6 ó Salario Mínimo Interprofesional (SMI),
así como fundamentar a cuantía deste no salario medio.

8. Total transparencia de salarios, propiedades e bens e intereses de tódolos/as


representantes públicos, directa ou indirectamente elexidos, así como dos seus
asistentes, asesores ou calquer outro cargo de libre designación.

9. Reducir o número preciso de firmas para levar a cabo unha Iniciativa


Lexislativa Popular (ILP), así como establecer que esta sexa un procedemento válido
para levar a cabo unha iniciativa de reforma constitucional.

10. Regulación das fórmulas de comunicacións políticas invasivas da privacidade


(mailing, contestador automático, spam...).

11. Prohibición da comunicación negativa e baleiras de contido que empregue a


esaxeración, o engano ou a descalificación, como técnica para informar á cidadanía.

12. Aprobar ás “Agrupacións Cidadás” como fórmula posíbel para concurrir ás


eleccións.

13. Supresión das Deputacións Provinciais, e por conseguinte o nicho que supón
para políticas clientelares e caciquís.

14. Posta a disposición, accesíbel, libre, gratuíta e en código aberto, de tódolos


datos e informacións xeradas polas institucións públicas, o seus traballadores e
representantes. Exceptuando aqueles datos protexidos expresamente pola Lei de
Protección de Datos.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

15. Corrupción: inhabilitación de por vida para o exercicio de responsabilidade


pública para tódolos declarados culpabeis xa dende o momento da primeira sentencia.

16. Labor pública: tódolos/as representantes públicos, directa ou indirectamente


elexidos, estarán suxeitos ó mesmo réxime disciplinario que os traballadores das
institucións ós que pertenzan funcionalmente. Abandoar os privilexios fronte á lei, ante
a que todos sexamos iguais de facto e ningunha persoa se considere “inviolábel”,
volvendo polo tanto a este precepto extensivo, en canto institución do Estado, á Casa
Real e a tódolos seus representantes.

17. Limitación de mandatos a dúas lexislaturas.

ANEXO XIII
- Manifesto #catalanrevolution.

QUÈ ÉS #CATALANREVOLUTION?

#catalanrevolution és una resposta social, econòmica, nacional, democràtica,


pacífica, prenent els drets humans com a bandera, a problemes comuns que l’actual
sistema polític no vol resoldre, i que per acció, aquiescència o omissió, està causant.

#catalanrevolution és un moviment on hi cap tothom, sense sigles de partits ni


sindicats, sense pretensió d’apropiar-se’n. No ens sentim plenament representats per
cap opció concreta, per tant fem debat polític des de baix sumant veus individuals.

#catalanrevolution lliga i uneix els moviments socials i nacionals de Catalunya.


Perquè mai no serem un poble realment lliure si continuem sotmesos a les condicions
socials, econòmiques i polítiques actuals, perquè l’expressió democràtica del poble
sempre ha de ser respectada ja que la legitimitat està per sobre de la legalitat. El
sistema polític actual retalla els nostres drets polítics de la mateixa manera que els
socials.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

QUÈ DENUNCIA #CATALANREVOLUTION?

#catalanrevolution DENUNCIA el sistema polític actual, que per damunt de


dretes o esquerres està sotmès a uns mercats i a un sistema financer que ningú no ha
escollit, que imposen un sistema neoliberal on les persones som tractades com a
simple mercaderia.

#catalanrevolution DENUNCIA la corrupció del sistema polític actual en tots els


seus àmbits, que instigat per empresaris immorals i polítics sense ètica representa un
enorme expoli de recursos per a la societat.

#catalanrevolution DENUNCIA les mancances democràtiques de l’esquema


polític de la transició, on la separació de poders és una cortina de fum i tot queda
sotmes a una partitocràcia bipartidista.

#catalanrevolution DENUNCIA les formacions polítiques que atien l’odi entre els
pobles de Catalunya i d’Espanya. Entenem que la democràcia no ha de fer por a ningú i
l’autodeterminació és un dret inalienable, d’aquesta manera una democràcia real
l’acceptarà amb normalitat.

#catalanrevolution DENUNCIA la manca d’un futur per als joves. Amb més d’un
40% d’atur juvenil, amb sobrada formació, amb la càrrega de missatges polítics
contradictoris i contraproduents durant els últims vint anys, els i les joves de Catalunya
viuen un dels pitjors periodes de la seva vida amb la convicció que el futur només pot
ser pitjor.

QUÈ ÉS IMPRESCINDIBLE PER A #CATALANREVOLUTION?

#catalanrevolution EXIGEIX l’aturada de les retallades pressupostàries als serveis


públics, el poble de Catalunya mereix i exigeix que els recursos públics mantinguin un
sistema sanitari i educatiu públics i de qualitat com a primera prioritat del país.

#catalanrevolution EXIGEIX la retirada immediata de la reforma laboral, la


garantia de les pensions i un sistema de jubilació just.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

#catalanrevolution EXIGEIX la sobirania fiscal de Catalunya, doncs entenem que


la solidaritat ha de ser proporcional, equitativa i justa, i que la situació de dèficit fiscal
és tan insostenible que ofega la capacitat de supervivència del nostre país. L’expoli fiscal
de Catalunya és un cas únic a Europa.

#catalanrevolution EXIGEIX transparència als partits polítics, la publicació i


limitació del patrimoni, l’expulsió d’imputats per corrupció o qualsevol delicte de les
llistes electorals i dels càrrecs de lliure designació que ocupen a l’administració, la
responsabilitat econòmica personal i familiar dels seus actes.

#catalanrevolution EXIGEIX el control independent i social de les accions


polítiques respecte dels fons públics, el patrimoni de l’administració i l’acció
urbanística. Exigim institucions eficaces contra el frau i la corrupció a l’administració.

#catalanrevolution EXIGEIX canvis a les lleis electorals que assegurin la pluralitat,


la proporcionalitat, la igualtat i la representació unitària dels catalans i les catalanes.
Això implica: la supressió de barreres percentuals, la proporcionalitat directa entre
escons i població a les circumscripcions, la substitució de la Llei d’Hondt per una de
més proporcional i la representació de Catalunya com circumscripció única en totes
les eleccions d’institucions representatives superiors.

#catalanrevolution EXIGEIX el respecte escrupulós a les decisions democràtiques


del poble de Catalunya. No pot tornar a passar que allò que el poble català ha votat en
referèndum sigui estripat, insistim: la legitimitat democràtica està per sobre de la
legalitat.

QUÈ PROPOSA A LA SOCIETAT #CATALANREVOLUTION?

#catalanrevolution PROPOSA que cadascú de nosaltres reflexioni sobre el


manifest #NOELSVOTIS on es crida a un boicot electoral organitzat, cívic, conscient i
intel·ligent. En definitiva: passar de la queixa a l’acció col·lectiva.

#catalanrevolution PROPOSA a la ciutadania una reflexió general i una presa de


consciència. El debat en tots els nostres àmbits (amics, família, feina, institut,
universitat, partit, sindicat, associació, penya, club, etc) ha de trascendir els tabús sobre
els grans poblemes de les persones, cal debatre’ls sense por.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

#catalanrevolution PROPOSA que els partits, i també els sindicats, entrin en un


debat profund sobre la seva representativitat real, sobre la seva submissió al
neoliberalisme, sobre el sistema econòmic, polític i social, sobre qui i com es controla
el frau i la corrupció. En definitiva, sobre quin futur ens proposen, si és que de debò
ens en proposen cap.

#catalanrevolution PROPOSA donar l’esquena a tots els actors i protagonistes de


la situació que vivim, perquè en realitat no els preocupem en absolut. Tots junts hem
de construir una alternativa capaç de deixar-los al marge, a curt, mig i llarg termini.

ANEXO XIV

- Acampada Lisboa.

Este Manifesto encontra-se em processo de elaboração e aberto a


propostas. Não é um documento definitivo.

1º Manifesto do Rossio

Os manifestantes, reunidos na Praça do Rossio, conscientes de que esta é uma


acção em marcha e de resistência, acordaram declarar o seguinte:

Nós, cidadãos e cidadãs, mulheres e homens, trabalhadores, trabalhadoras,


migrantes, estudantes, pessoas desempregadas, reformadas, unidas pela indignação
perante a situação política e social sufocante que nos recusamos a aceitar como
inevitável, ocupámos as nossas ruas. Juntamo-nos assim àqueles que pelo mundo fora
lutam hoje pelos seus direitos frente à opressão constante do sistema económico-
financeiro vigente.

De Reiquiavique ao Cairo, de Wisconsin a Madrid, uma onda popular varre o


mundo. Sobre ela, o silêncio e a desinformação da comunicação social, que não
questiona as injustiças permanentes em todos os países, mas apenas proclama serem
inevitáveis a austeridade, o fim dos direitos, o funeral da democracia.

A democracia real não existirá enquanto o mundo for gerido por uma ditadura
financeira. O resgate assinado nas nossas costas com o FMI e UE sequestrou a
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

democracia e as nossas vidas. Nos países em que intervém por todo o mundo, o FMI
leva a quedas brutais da esperança média de vida. O FMI mata! Só podemos rejeitá-lo.
Rejeitamos que nos cortem salários, pensões e apoios, enquanto os culpados desta
crise são poupados e recapitalizados. Porque é que temos de escolher viver entre
desemprego e precariedade? Porque é que nos querem tirar os serviços públicos,
roubando-nos, através de privatizações, aquilo que pagámos a vida toda? Respondemos
que não. Defendemos a retirada do plano da troika. A exemplo de outros países pelo
mundo fora, como a Islândia, não aceitaremos hipotecar o presente e o futuro por
uma dívida que não é nossa.

Recusamos aceitar o roubo de horizontes para o nosso futuro. Pretendemos


assumir o controlo das nossas vidas e intervir efectivamente em todos os processos da
vida política, social e económica. Estamos a fazê-lo, hoje, nas assembleias populares
reunidas. Apelamos a todas as pessoas que se juntem, nas ruas, nas praças, em cada
esquina, sob a sombra de cada estátua, para que, unidas e unidos, possamos mudar de
vez as regras viciadas deste jogo.

Isto é só o início. As ruas são nossas.

ANEXO XV
- Santiago Alba Rico. A Qasba en Madrid.

Para os que seguimos de preto as dúas ocupacións da Qasba da Tunicia, é moi


difícil non sucumbir á emocionada vertixe dun déjà vu ante as imaxes dos mozos que
desde o luns pasado dignifican a Porta do Sol coa súa presenza: as lonas e os cartóns,
os papeliños con consignas pegados nos muros, as asembleas permanentes, as
comisións de abastecemento, limpeza e comunicación, a obstinación fronte a esa
choiva torrencial que tantas veces se utilizou para xustificar a abstención electoral.
Non nos enganemos: as protestas en España inscríbense sen dúbida na mesma falla
tectónica global e prolongan e readaptan o mesmo modelo organizativo inventado na
Tunicia e en Exipto (e en Bahrein, Xordania, Iemen, etc.). O capitalismo fracasou en
todo, salvo en globalizar as respostas.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

"Milleiros de mozos españois protestan contra as dificultades económicas", titula


o diario francés Le Monde. É verdade. Tamén na Tunicia o paro, a pobreza e a inflación
tiveron moito que ver no estalido das revoltas. Pero o impresionante non é isto. O
impresionante é que en ambos os casos os manifestantes reclamasen e reclamen
"democracia". No caso da Tunicia e do mundo árabe todos esperaban que os seus
cidadáns invocasen a sharia -unha variante relixiosa da Lei- fronte á arbitrariedade e a
corrupción; en España todas as análises apuntaban a unha penetración rampante do
discurso neofascista como resposta á inseguridade económica e social e ao
desprestixio da política: a dereita conservadora parecía, a ambos os dous lados do
Mediterráneo, a única forza capaz de canalizar, deformándolo, o malestar xeral. Pero
hete aquí que o que os mozos piden por igual, aquí e alí, na Tunicia e en Madrid, no
Cairo e en Barcelona, é "democracia". Democracia de verdade! Que a pidan os árabes
parece razoable, pois vivían e viven aínda sometidos a ditaduras feroces. Pero que a
pidan os españois é máis estraño. Seica: España non é xa unha democracia?

Non, non o é. Na Tunicia, un pasiño por detrás, aínda se confía en que sexa suficiente
con ter constitución, eleccións, parlamento e liberdade de prensa para que haxa
democracia. En España, calzada de súpeto con botas de sete leguas, comprendeuse nun
lóstrego que as institucións non bastan se quen goberna as vidas dos cidadáns é o
mercado e non o parlamento. Estes mozos sen casa, sen traballo, sen partido,
asociaron con intuición certeira as "dificultades económicas" ao goberno ditatorial, non
dunha persoa concreta, non, senón dunha estrutura económica que desactiva
ininterrompidamente todos os mecanismos políticos -da xudicatura aos medios de
comunicación- que deberían garantir o xogo democrático. Estes mozos sen futuro
souberon espir dun golpe a falacia subcutánea que durante décadas sostivo a
lexitimidade do sistema: a identidade entre democracia e capitalismo. Na Tunicia e en
Exipto o capitalismo daba paus; en España unhas poucas lambetadas. Ningún réxime
económico exaltara tanto a mocidade como valor mercantil e ningún a desprezou
tanto como forza real de cambio: mentres a publicidade ofrecía unha e outra vez a
imaxe inmutable dun desexo sempre reverdecido, eternamente novo, os mozos
españois sufrían o paro, o traballo precario, a descualificación profesional, a exclusión
material da vida adulta e, a pouco que se subtraesen ás normas socialmente aceptadas
do consumo pequenoburgués, a persecución policial. No mundo árabe, para que non
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

reclamasen unha existencia digna, aos mozos golpeábaselles e metíaselles na prisión; en


Europa, para que non reclamen unha existencia digna, ofréceselles comida lixo,
televisión lixo, o tempo lixo dos supermercados e as movidas. Na Tunicia, os mozos
que non podían acceder a unha vida adulta, eran retidos nos seus corpos a porrazos;
en España, os mozos que non poden comprar a súa propia casa nin vender as súas
competencias laborais, aínda poden adquirir tecnoloxía barata, roupa barata, pizzas
baratas. Retida lonxe dos centros de decisión, desprezada ou sobreexplotada no
mercado laboral, moldeada por hábitos homoxéneos de consumo, a mocidade acabou
por converterse (en Europa e no mundo árabe) nunha "clase social" que, polas súas
propias características materiais, non recoñece límites de idade. Pero
equivocarámonos: se a represión non funciona, tampouco serve o que Pasolini
chamaba nos anos 70 o "hedonismo de masas". Golpes ou lambetadas, os mozos non
aceptan que os traten como a nenos; non se deixan amedrentar ("sen medo", gritan
aquí e alí) nin comprar ("non somos mercadorías"). A porta do Sol en Madrid
demostra tamén o gran fracaso "cultural" do capitalismo, que quixo manter ás
poboacións europeas nunha permanente minoría de idade alimentando só a fame: de
chucherías, de imaxes, de intensidades puras. Asustados ou corrompidos, aos nenos
podíaselles deixar votar sen perigo de que o seu voto mantivese ningunha relación real
coa democracia. Por iso, na Tunicia e en Madrid, os mozos piden precisamente
democracia; e por iso, na Tunicia e en Madrid, comprenderon certeramente que a
democracia está orgánicamente ligada a esa cousa misteriosa que Kant situaba
taxantemente fore dos mercados: a dignidade.

É impresionante -impresionante, si- ouvir berrar a estes mozos apartidistas, sen moita
formación ideolóxica ou directamente "ideolofóbicos", a palabra "revolución", como na
Qasba de Tunes. Son pacíficos, disciplinados, ordenados, solidarios, pero quéreno
cambiar Todo. Queren cambiar o réxime, como na Tunicia: monopolio bipartidista das
institucións, corrupción, degradación do sector público, manipulación mediática,
impunidade dos responsables da crise. Como na Qasba da Tunicia, todos os partidos
institucionais, tamén os de esquerdas, víronse collidos a contrapé ou empuxados fóra
de xogo. Os mozos de Sol (e das outras cidades españolas) non representan a
ningunha forza política nin se senten representados por ningunha forza política. Pero o
erro -claramente instrumentalizado polos que senten ameazados polo estalido- é
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

pensar que nos atopamos ante un rexeitamento, e non ante unha reivindicación, da
política. Á luz de experiencias históricas precedentes poderiamos concluír que o
desprestixio das institucións e da clase dirixente franquea o paso ás solucións
populistas ou demagóxicas e á irrupción dun "líder forte" cuxa vontade desate
máxicamente todos os nós e resolva milagrosamente todos os problemas. É o fascismo
clásico. Pero o fascismo clásico, cuxa sombra se inchaba xa no horizonte, é máis ben o
que estes mozos viñeron a impedir e denunciar. O populismo e a demagoxia están a
gobernarnos xa; os "líderes fortes" son os que dominan os partidos e tratan de impor
as súas adhesións fiduciarias, puramente emocionais, aos nenos eternos nos que
quixeron converternos. Estamos en plena campaña electoral e os españois paséanse
entre reclamos publicitarios dos candidatos. Hai algunha dúbida? "Por que di vostede
que en Xapón non hai democracia?", preguntábanlle ao novelista Kenzaburo Oé. "Polo
sorriso do primeiro ministro". Os estafadores, os violadores, os paidófilos, os caudillos
sorrín precisamente así. Roubáronnos até a pureza dos sorrisos.

A Qasba de Tunes, como a porta do Sol, rebelábase xustamente, en nome da


democracia, contra toda clase de liderado caudillista. Había alí, como hai aquí, unha
afirmación inxenua de democracia pura, clásica, case grega. O historiador Claudio
Eliano conta a anécdota dun candidato ateniense que descubriu a un campesiño
escribindo o seu nome nas listas dos que debían ser condenados ao ostracismo. "Pero
se non me coñeces!", queixouse o oligarca. "Precisamente por iso"., respondeu o
campesiño, "para que non chegues a ser coñecido". Na Qasba da Tunicia era moi
poderosa esta susceptibilidade fronte a todo o coñecido; ninguén que saíse en
televisión, ninguén a quen os manifestantes recoñecesen, era benvido na praza. Eran os
descoñecidos os que estaban autorizados para falar e facer propostas; eran os
descoñecidos os que tiñan a autoridade que o mercado -e o seu xemelgo político, o
electoralismo- acumula, ao contrario, nas caras famosas. Pero resulta que os
descoñecidos somos nós; os descoñecidos son os "calquera" aos que eses candidatos
riseiros piden o voto para excluílos logo dos centros de decisión. Na Qasba da
Tunicia, como na Porta do Sol de Madrid, hai unha tentativa de democratizar a vida
pública devolvendo a soberanía aos descoñecidos. Ninguén pode negar os riscos nin os
límites desta aposta, pero ninguén pode tampouco negar sen fraude que esta
"revolución contra os coñecidos" constitúe precisamente unha denuncia do populismo
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

mercantil e a demagoxia electoralista, os dous trazos centrais das institucións políticas


do capitalismo.

Os mozos da Qasba de Madrid, das Qasbas de toda España, queren democracia real,
pois saben que dela depende o seu futuro e o de toda a humanidade; aínda non saben
que esa democracia, como nos lembra Carlos Fernández Liria, é o que outros
chamamos sempre comunismo. Terán que descubrilo ao seu modo. Nós, os máis
vellos, o que vimos descubrindo desde fai cinco meses, no mundo árabe e agora en
Europa, é que "os nosos" -así os chama Xullo Anguita- non son como nós. En Desexo
de ser punk, a extraordinaria novela de Belén Gopegui, a adolescente Martina,
exemplar vivo desta nova clase social construída nas arestas dos mercados, repróchalle
ao seu pai: "non fuches un bo exemplo". Non demos, non, un bo exemplo aos mozos
e, a pesar diso, cando desde a esquerda os desprezábamos só un pouco menos do que
os despreza Botín ou a Warner, cando criamos definitivamente formateadas todas as
subxectividades nun horizonte blindado, son eles os que se levantaron contra a
"enchenta de lambetadas" para reclamar unha "revolución" democrática. Martina está
na Porta do Sol e poida que tamén fracase, como fracasou o seu pai. Pero que ningún
cincuentón de dereitas (nin de esquerdas) veña a dicirlle que tivo a vida fácil; que
ningún cincuentón de dereitas (nin de esquerdas) veña a dicirlle que sen loita non se
consegue nada neste mundo. A segunda década do século XXI anuncia un futuro
terrible, incerto, quizais apocalíptico, pero deparounos xa algunhas sorpresas que
deberían rexuvenecernos.

Unha é que, se todo vai tan mal como dicimos, é seguro que haberá resistencia.

Outra é que o que verdadeiramente une é o poder e que a Porta do Sol, pase o que
pase, ten xa poder.

E outra é que todas as análises, por agudos e meticulosos que sexan, deixan fóra un
residuo que acabará desmentíndoos.

Non haberá unha revolución en España, polo menos de momento. Pero unha sorpresa,
un milagre, unha tormenta, unha conciencia nas tebras, un xesto de dignidade na apatía,
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

un acto de coraxe na anuencia, unha afirmación antipublicitaria de mocidade, un berro


colectivo de democracia en Europa, non é xa un pouco unha revolución? Todo
empezou moitas veces nos últimos 2.000 anos. E cando xa só esperabamos finais,
velaquí que en moitos sitios, os máis inesperados, hai xente nova empeñada en
comezar de novo.

ANEXO XVI
- David Rodríguez. O nacionalismo galego e Democracia Real Xa!

Entre algunhas das ideas intelixentes que ven expresando Alain Badiou nestes últimos
tempos quédome, así de memoria, con dúas:

1. A idea de Acontecemento como ese intre inesperado e fundacional, ese salto


ao baleiro que muda todo e a partir do cal o anterior perde todo significado.
2. A idea de que a palabra Democracia se convertiu no fetiche manoseado polos
principais inimigos da mesma para anestesiar ás poboacións despois de que as
conclusións de Thatcher e Fukuyama de que non había alternativa e de que
chegaramos ao fin da historia callaran máis do que merecían.

Tanto unha como a outra cobran especial vixencia ao albur do que está sucedendo co
chamado movemento Democracia Real Xa! A toma da Porta do Sol de Madrid por
parte dun conxunto de cidadáns autoconvocados e as metástases da mesma a menor
escala que van agromando por todo o Estado parecen querer ser ese Acontecemento
inesperado que se viu de facer ser extenso despois de ter sido só ser virtual e que ten
o potencial de mudar o prisma con que percibimos a nosa realidade. Que o nome do
movemento inclúa a palabra Democracia para denunciar, como Badiou, que aquilo co
que nos aguilloaban a diario non era en verdade digno de tal nome senón mero
simulacro anestesiante consegue golpear con gran precisión na trabe mestra do edificio
ideolóxico do capitalismo neoliberal: o binomio absurdo democracia=capitalismo /
capitalismo=democracia.

Con esta paisaxe coma pano de fondo xorden, aquí e acolá, entre algunhas das xentes
vinculadas ao soberanismo galego de esquerdas e, en xeral, no mundo do activismo
organizado previamente a este novo movemento, certa espectación ante os feitos non
exentos de desconfianza (nalgúns casos xustificada) pero co agravante de esquecer que
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

a maior característica dun Acontecemento como este é a súa performatividade, é dicir,


o seu caracter non pechado e o seu potencial para ser levado alá onde os participantes
decidan conducilo.

Aínda que cativo na súa capacidade mobilizadora (outra cousa é analizar a corrente de
simpatía que está a xerar no interior de non pouca xente anónima), o movemento
Democracia Real na Galiza está a ser impulsado por xente nova nas súas dúas acepcións,
nova en idade e nova nisto do activismo. Estamos asistindo á primeira mobilización de
capas sociais criadas na opulencia alienante desta fase concreta do capitalismo
neoliberal tan destructiva e suicida. Xente cun contacto escaso co movemento
altermundista dos noventa, canto máis co que puido ser o movemento obreiro dos
anos 70, o movemento antimilitar dos 80 o movemento pola lingua tamén desas
décadas ou o movemento feminista. Xentes que cando lles falas dos 60 pensan máis na
estética psicodélica made in centro comercial que nas revoltas de París. Xente que
naceu cando o muro de Berlín xa caera e para os que a imaxinería clásica da esquerda
é cousa dos libros de historia. En definitiva, xente que se move nuns marcos mentais
diferentes aos do activista de sempre. De aí a perplexidade e mesmo o recelo deste
último.

Pero compre sermos xenerosos. Para moitos deses rapaces e rapazas esta loita é a súa
primeira loita. Percibimos simpleza nalgunhas das súas manifestacións e lemas e
percibimos que non son quen aínda de relacionar a súa loita coas loitas de outros (a
congruencia das loitas das que falaba Domènech) pero sería un erro censuralos. Na
experiencia apréndese e na práctica vanse creando as alianzas. Mal farían os activistas
con pedigrí desprezando este alude de enerxía deslabazada e fresca. Máis que criticalos
o que compre é acompañalos e, sobre todo, aprendermos mutuamente (porque moito
temos que aprender sobre o seu uso das novas tecnoloxías). Que rapaces e rapazas,
eu mesmo coñezo algunhas, se tivesen manifestado desta volta e non noutras
mobilizacións (que mesmo nin souberan que houbera outras mobilizacións
interesantes) demostra máis a incapacidade dos vellos activistas para atraeren a esta
xente que o pasotismo ou o embiguismo deses rapaces. Hai vontade, o que están a
buscar é como canalizar esa vontade. Se cadra non son os campións da coherencia
pero.. quen foi un campión da coherencia con vinte anos? (e co dobre tamén).
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Se as persoas identificadas co soberanismo galego deciden non acompañar a esta xente


por cuestións como a falta de conciencia lingüística o que contribuirán é a que o
afastamento destes rapaces e rapazas coa loita nacional galega sexa cada vez maior.
Quen despreza o movemento alcumándoo como émulo de Madrid, demostra non
entender que tamén é émulo de Tunicia, de Exipto, de Libia, de Bahrein, de Iemen, de
Islandia, de Grecia, de Portugal. Non importa de onde veña a inspiración, o importante
é conseguir que en cada lugar a xente agarre o temón do barco, e para que isto suceda
na Galiza o amplo espectro do soberanismo galego de esquerdas debe pór tamén o
seu gran de area.

Non deixo de lembrar estes días os artigos que hai uns meses escribira O Beiras, coa
mestría e a intuición que o caracterizan, sobre a Doutrina dos dous mundos no
nacionalismo galego. Esta separación dos dous mundos estase a aplicar tamén a
pequena escala: o nacionalismo galego segue ensimismado no seu mundo en lugar de se
mesturar e liderar a ese outro mundo de rapaciada con ganas de implicarse
politicamente. E iso non pode ser máis que cavar a súa propia tumba. Algo ben
paradoxal cando vemos que desde as inmediacións do mesmo movemento Democracia
Real Xa! se coloca (canda a IU) á organización política máis grande do soberanismo
galego, o BNG, como a forza que con máis fidelidade seguiu, nas súas votacións no
Congreso dos Deputados, os postulados que ese movemento está a defender arestora
na rúa.

ANEXO XVII
- Alfredo Iglesias Diéguez. Da indignación á revolución.

Ás acampadas e aos acampados que coa súa indignación sementan a esperanza na


revolución.

A indignación é un ingrediente esencial da revolución, senón que llelo pregunten


ás obreiras de Petrograd que se manifestaron polas rúas desa cidade o 23 de febreiro
de 1917 (hoxe, no calendario moderno, 8 de marzo), ao berro de Pan, paz e República
nunha xornada que deu comezo á revolución rusa de febreiro e, ao cabo, á de outubro
ou, vindo a tempos máis recentes, ás xentes de América Latina ou do mundo árabe
que se indignaron e indignan ante os sistemas que os oprimían e oprimen en certa
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

medida aínda hoxe. Neste sentido, quero deixar constancia da miña simpatía polo
movemento social que percorre as cidades españolas baixo o nome de Democracia
Real Xa, que aínda que só sexa a modo de símbolo se visualiza na acampada das xentes
que tomaron a Porta do Sol de Madrid dende o pasado 15 de maio.

A súa indignación é fondamente democrática, así o veñen demostrando nas súas


diversas manifestacións: asembleas, manifestos, comentarios a artigos de opinión sobre
ese movemento… Unha indignación fondamente política -en tanto que democrática-,
que, paradoxalmente, nos primeiros días estaba demasiado influída polo apoliticismo
que tanto fomentou o neoliberalismo nas últimas décadas. Afortunadamente, ese
desdén pola política, que os levou a inventar a política -cando para moitas das súas
reivindicacións temos milleiros de propostas na tradición de esquerdas que servirían
perfectamente ás súas necesidades expresadas, por exemplo, arredor do dereito á
vivenda e contra as hipotecas-, está a ser abandonado; de feito, alegroume a noticia de
que a acampada se prolongue como mínimo até o domingo 29 de maio por diferentes
razóns, entre as que salienta a necesidade de exportar o modelo asembleario de Sol
aos barrios.

A indignación pode transformarse en revolución. Abofé! Ora ben, quizais eu sexa


pouco imaxinativo, pero só se me ocorren unha cantas formas de logralo: primeira,
espallando o movemento asembleario polos barrios, as parroquias, os centros de
traballo, de estudo… con dous obxectivos principais: fomentar a conciencia política da
cidadanía -convertida en clientela, proletariado ou freguesía- e artellar unha sorte de
poder paralelo até chegar ao extremo de provocar un movemento insurxente que
desprace o poder establecido (algo semellante ao que aconteceu en Rusia entre
febreiro e outubro de 1917); segunda, avanzar na constitución dun movemento
político organizado arredor dun programa que aspire a conquistar o poder político
mediante o xogo electoral (ese foi o modelo que levou á formación do movemento
bolivariano que culminou coa creación do PSUV); e, terceira, manterse como unha
sorte de foro político, que someta a debate todos os programas electorais das
diferentes candidaturas para incidir dende fóra no proceso político institucional.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Non teño a máis mínima dúbida, así o demostraron nestes poucos días de vida,
que irán evolucionando cara a unha desas alternativas. Ogallá que o camiño escollido
por todas e todos nós sexa o que culmine na revolución democrática que precisamos!

ANEXO XVIII
- Carlos Taibo. Palabras para o 15 de maio.

Tentei reconstruír aquí, sobre a base dos meus apuntamentos, o que dixen na
Porta do Sol madrileña o domingo 15, ao final da multitudinaria manifestación que
convocou a plataforma Democracia Real Xa.

Tempo haberá para valorar –a min cústame traballo– que é o que está a acontecer
estes días. Conténtome agora con chamar a atención sobre unha discreta experiencia
persoal que algo nos di –penso– da zozobra coa que os medios de incomunicación do
sistema asumiron a revolta de tantos mozos.

Nos xornadas sucesivas ao día 15 recibín unha chea de chamadas deses medios de
incomunicación. Algunhas procedían, por certo, de emisoras de radio e de xornais que
de xeito altivo e descortés puxéronme na rúa no seu momento. Pareceume evidente
que os profesionais correspondentes andaban desesperados buscando algunha cara que
porlle ao movemento que, fundamentalmente articulado por mozos, empezaba a
tomar a rúa. En todos os casos –xa terei tempo de mudar, se procede, de conduta–
negueime a facer declaración algunha e en todos suxerín que entrevistasen aos
organizadores das manifestacións e, máis aínda, aos propios manifestantes. Nunha
desas conversas o meu interlocutor insistiu na súa demanda e preguntoume
expresamente se non habería algún outro profesor universitario que puidese pór a súa
cara. Ao parecer, e aos ollos dalgúns, para explicar o que está a acontecer é inevitábel
botar man das sisudas explicacións que proporcionamos os mestres de universidade,
coma se a xente do montón non soubese expresarse con claridade e contundencia.
Menos mal que hai algún profesional que se salva. Onte, e de novo na Porta do Sol, un
xornalista díxome que os mozos aos que entrevistara falaban moito mellor que Tomás
Gómez e –dáme o pálpito– que a propia señora De Cospedal.
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

Antes de colocar o meu texto, permítome agregar unha última observación:


non só debemos estar sobre aviso ante o que fan os medios –para cando
unha activa campaña de denuncia do que supón esa xenuína praga
contemporánea que son os tertulianos. Tamén debemos gardar as
distancias con respecto ao que din e se aprestan a facer moitas xentes da
esquerda de sempre que, ben intencionadas, propóñense canalizar uns
movementos que en último termo non comprenden e miran con desdén. Aí
van, en calquera caso, as miñas palabras do día 15.

“Quen estamos aquí somos, de seguro, persoas moi distintas. Levamos na cabeza
proxectos e ideais diferentes. Conseguiron, con todo, que nos poñamos de acordo
nun feixe de ideas básicas. Tento resumilas de xeito moi rápido.

Primeira. Chámano democracia e non o é. As principais institucións e, con


elas, os principais partidos conseguiron demostrar a súa capacidade para
funcionar á marxe do ruído molesto que emite a poboación. Os dous
partidos máis importantes, en singular, escenifican desde tempo atrás unha
confrontación aparentemente severa que agacha unha fundamental
comunidade de ideas. Un e outro manteñen nas súas filas, por certo, a
persoas de máis que dubidosa moralidade. Non é difícil adiviñar o que hai
por detrás: nos feitos son formidábeis corporacións económico-financeiras
as que ditan a maioría das regras do xogo.

Segunda. Somos vítimas con frecuencia de grandes cifras que se nos


impoñen. En maio de 2010, por propor un exemplo, a Unión Europea esixiu do
Goberno español que reducise en 15.000 millóns de euros o gasto público. Ninguén
sabe de certo que son 15.000 millóns de euros.

Para comprendelo non está de máis que asumamos unha rápida comparación con
outras cifras. Uns anos atrás ese Goberno español que acabo de mencionar
destinou en inicio 9.000 millóns de euros ao saneamento dunha única caixa
de aforros, a de Castela-A Mancha, que se achaba ao bordo da quebra;
estou a falar dunha cifra que se achegaba ás dúas terzas partes da esixida en
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

recortes pola Unión Europea. Durante dous anos fiscais consecutivos, ese mesmo
Goberno obsequiou con 400 euros a todos os que facemos unha declaración da renda.
A todos, dito sexa de paso, por igual: o mesmo recibiu o señor Botín que o cidadán
máis pobre. Segundo unha estimación, ese agasallo levou, en cada un deses anos,
10.000 millóns de euros. Estou a falar do mesmo Goberno, que se autotitula
socialista, que non dubidou en suprimir un imposto, o do patrimonio, que
por lóxica grava ante todo aos ricos, reducindo sensibelmente a recadación,
mentres incrementaba en troques outro, o IVE, que castiga aos pobres. O
mesmo Goberno, en fin, que a penas fai ren para loitar contra a fraude fiscal e que
mantén a lexislación máis laxa da Unión Europea no que fai a evasión de capitais e
paraísos fiscais.

Terceira. Se hai un Deus que adoran políticos, economistas e moitos


sindicalistas, ese é o da competitividade. Calquera persoa con dous dedos de
cabeza sabe, con todo, en que se traduciron, para a maioría de quen están aquí, as
formidábeis ganancias obtidas nos últimos anos en materia de competividade: salarios
cada vez máis baixos, xornadas laborais cada vez máis prolongadas, dereitos sociais que
recuan, precariedade por todas partes.

Non é difícil identificar as vítimas de tanta miseria. A primeira achégana os mozos,


que engrosan masivamente o noso exército de reserva de desempregados.
Se non houbese moitas traxedias por detrás, tería a súa graza glosar esa deriva
terminolóxica que hai media ducia de anos invitábanos a falar de mileuristas para
retratar unha delicada situación, hoxe invítanos a facelo de quiñentoeuristas e
pasadomañá, as cousas como van, obrigaranos a referirnos aos trescentoeuristas. A
segunda vítima son as mulleres, de sempre peor pagas e condenadas a
ocupar os chanzos inferiores da pirámide produtiva, a máis de verse
obrigadas a cargar co groso do traballo doméstico. Unha terceira vítima
son os esquecidos de sempre, os anciáns, ignorados en particular por eses
dous marabillosos sindicatos, Comisiones e UGT, sempre dispostos a asinar
o inasinábel. Non quero esquecer, en cuarto e último lugar, aos nosos
amigos inmigrantes, convertidos, segundo as conxunturas, en mercadoría
doadamente substituíbel. Estou a falar, ao cabo, dunha concisa minoría da
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

poboación: mozos, mulleres, anciáns e inmigrantes.

Cuarta. Non quero deixar no esquecemento os dereitos das xeracións


vindeiras e, con eles, os das demais especies que nos acompañan no planeta
Terra. Dígoo porque neste país no que estamos hai moito tempo que confundimos
crecemento e consumo, por unha banda, con felicidade e benestar, polo outro. Falo do
mesmo país que permitiu orgulloso que a súa pegada ecolóxica acrecentásese
espectacularmente, con efecto principal na ruptura de precarios equilibrios ambientais.
Aí están, para testemuñalo, a idolatría do automóbil e da súa cultura, eses marabillosos
trens de alta velocidade que permiten que os ricos se movan con rapidez mentres se
deterioran as posibilidades ao alcance das clases populares, os castigos, seica
irreversíbeis, que padeceron as nosas costas ou, para deixalo aí, a dramática
desaparición da vida rural. Nada retrata mellor onde estamos que o feito de que
España se atope no furgón de cola da Unión Europea no que fai á loita contra a
mudanza climática, cun Goberno que alenta a impresentábel merca de cotas de
contaminación en países pobres que non están en condicións de esgotar as súas.

Quinta. Entre as reivindicacións que expón a plataforma que promove estas


manifestacións e concentracións hai unha expresa relativa á urxencia de reducir o
gasto militar. Paréceme tanto máis pertinente canto que nos últimos anos tivemos a
oportunidade de comprobar como os nosos diferentes gobernantes rebaixaban de
xeito moi sensíbel a axuda ao desenvolvemento. Nunca o subliñaremos de xeito
suficiente: o momento máis tétrico da nosa crise debuxa un escenario claramente
preferíbel ao momento máis airoso da situación da maioría dos países do Sur.

Volvo, con todo, ao do gasto militar. Este último, visibelmente agachado tras
numerosas partidas, responde a dous grandes obxectivos. O primeiro non é
outro que manter a España no núcleo dos países poderosos, cos deberes
consecuentes en materia de apoio a esas xenuínas guerras de rapina global
que lideran os Estados Unidos. O segundo vincúlase co designio de
preservar un apoio franco ao que fan tantas empresas españolas no
exterior. Alguén tivo noticia de que algún portavoz do Partido Socialista ou
do Partido Popular se atrevese a criticar, sequera só sexa livianamente, as
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

violacións de dereitos humanos básicos das que son responsábeis empresas


españolas tanto en Colombia como en Ecuador, en Perú como en Bolivia,
en Arxentina como en Brasil?

Remato. Gustaríame nestas horas ter unha lembranza para alguén que nos deixou en
Madrid o martes pasado. Falo de Ramón Fernández Durán, que iluminou o noso
coñecemento no que respecta ás miserias do capitalismo global e púxonos sobre aviso
ante o que nos espera da man desa xenuína idade das tebras na que, se non o
remediamos, penetrámonos ás alancadas. Non se me ocorre mellor xeito de facelo
que a que me invita a rescatar unha frase que repetiu moitas veces o meu amigo José
Luís Sampedro, de quen escoitaremos, por certo, un saúdo dentro duns minutos. A
frase en cuestión, que penso reflexa ben a ás claras a nosa intención desta tarde,
pronunciouna Martin Luther King, o muñidor principal do movemento de dereitos civís
nos Estados Unidos de cincuenta anos atrás. Di así: “Cando reflexionemos sobre o
noso século, o que nos parecerá máis grave non serán as fechorías dos
malvados, senón o escandaloso silencio das boas persoas”. Moitas grazas por
terme escoitado".

ANEXO XIX
- Xosé Manuel Beiras fala sobre as mobilizacións de maio de 2011, 22 – 5 - 2011
(transcripcción a partir da canle teleirmandinha no Youtube).

“Eu coido que o panfleto – que é autenticamente un panfleto, no sentido propio,


histórico da palabra, non un libelo – de Hessel acerta nunha cuestión: hai unha
relación absolutamente biunívoca entre a indignación e a dignidade. Eu
comprendo perfectamente, por min mesmo, pola miña propia experiencia, que o
estado actual de cousas, no plano social, cultural e no plano político estricto suscite
indignación. E mais dunha vez, incluso en debates no Parlamento de Galiza no tempo
de Fraga, eu teño dito dende a tribuna de oradores – como a min se me acusaba a
veces de alporizarme – que eu me indignaba porque tiña dignidade, e que só se
indigna quen ten dignidade e que a exerce.
E nós temos predicado, como BNG nos tempos, nos tempos de apoxeo, nos
tempos en que o nacionalismo galego volveu convertirse nun referente que tiña unha
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

impronta de hexemonía, porque levaba a iniciativa ideolóxico-política e a referencia


dunha forza política atípica, non convencional, polo tanto unha forza política que non
estaba contaminada, recordo perfectamente que nós lles diciamos aos cidadáns que
cumpría exercer non só a liberdade se non exercer a dignidade. Polo tanto, a min o
que me indiga, e coido que é o mesmo que indigna a toda esta cidadanía
que finalmente se mobiliza deste xeito – non son só mozos, aínda que si
maioritariamente –, é a situación na que estamos, o que Boaventura de Sousa
Santos chamou o fascismo financeiro. Estamos ante unha metamorfose do
fascismo. Non é igual á maneira en que agora se caracteriza que os fascismo históricos
clásicos dos anos 20s e 30s porque non é o mesmo a sociedade, porque non é o
mesmo a función do estado, porque non son os mesmos os mecanismos de exercicio
e montaxe do totalitarismo, pero é unha forma de fascismo e ese significa unha
opresión en todas as dimensións da palabra e a indignación é un primeiro paso.
Confío en que esa indignación desemboque en revolta, en rebelión.
Non abonda con indignarse, porque a indignación non abonda con
sentila, cómpre practicala, cómpre expresala. E a indignación ante un
estado de cousas debe suscitar a vontade de mudalas. Polo tanto, para
mudar esas cousas, cando hai opresión, cando están atuídas as canles
democráticas, no sentido propio para exercer o poder político os cidadáns,
para mudar as cousas, para que os gobernantes respondan ao fideicomiso
para o que son elixidos, pois entón (a indignación) ten que transformarse en
rebelión, en revolta.
Nestes últimos anos adoito dicir que eu son un predicador da rebelión cívica.
Efectivamente ao que estamos asistindo é a unha rebelión cívica. É curioso que esa
rebelión cívica, ademais, agora que xurde no ámbito do Estado Español, leva as pautas
do que xurdiu no Magreb, no Mundo Árabe, fundamentalmente en Túnez e en Exipto,
o cal concorda con que a dinámica está no Sul, e que agora Europa vai a remolque
do Sul. E tamén unha cousa significativa, que, por exemplo, en Grecia, un pobo que
leva en loita máis dun ano, aí son as loitas a través das fórmulas clásicas e das
organizacións clásicas que están vivas – organizacións sindicais, de clase… - pero, en
cambio, aquí, como non funcionan esas, non houbo unha operatividade da rede de
artellamento da sociedade chamada civil, dos movementos chamados sociais, dos
movementos sindicais, e tampouco das forzas políticas, nin sequera das chamadas da
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

esquerda extraparlamentaria, e entón xurde a rebelión como rebelión cívica máis do


estilo da de Túnez e da de Exipto onde se considera o centro do sistema. Pero non
abonda con iso, nin siquera abonda que a indignación se transforme en rebelión.
Cómpre que a rebelión se oriente cuns nortes que permitan efectivamente
levar a cabo a transformación en positivo da sociedade, pero unha
transformación que ten que ser radical.
Nas conversas de xente máis concienciada, con máis visión dos problemas, os
comentarios eran de cómo si a cidadanía estivese nunha situación de pasotismo, que a
cidadanía en xeral, e a mocidade moi en especial, dado que a mocedade sempre se
considerou un motor da dinámica social de rebeldía, que estaba como anestesiada, que
pasaba de todo, que estaba moi acomodada, que non tiña capacidade de reacción, etc.
Algúns dicíamos que non é así, que a cidadanía o que estaba era desactivada e que
faltaban os mecanismos de artellamento que permitisen que se activase, que a
cidadanía estaba moi incómoda, nuns casos, ou moi indignada no fondo, moi
traumatizada polo que estaba pasando, porque a crise en todas as súas dimensións, esa
crise da que os culpables son moi claros, son os grandes poderes financeiros, etc, a
nivel internacional, e logo os seus secuaces, que son os habitantes ou os inquilinos das
institucións políticas que, no canto de responder ás demandas da cidadanía se pregan a
esas consignas deses poderes que están fóra da instancia política, pois ese sentimento
da xente non atopaba mecanismos para dar resposta nin había os resortes que
desencadearan o proceso. Pero, eu teño dito máis dunha vez que había síntomas e que
a actitude dos poderes, políticos, para empezar, era tan insensata coma se nun
territorio volcánico non se fixese caso das fumaceiras e as fumarolas que anuncian que
pode haber unha erupción. Ao non facérselle caso resulta que hai erupción e colle por
sorpresa. Pero, recordade que cando foi o de Túnez e o de Exipto, aínda
recentemente, parecía que fora espontáneo, incluso colleu desprevenidas, non só ás
axencias internacionais coma á CIA ou ao MOSAD israelita, senón ás propias forzas
políticas contestatarias dos reximes dictatoriais deses países. E, entre outras cousas, en
Europa moito máis porque co que non se contaba era co proceso que houbera antes,
por exemplo, en Exipto, de folgas, de mobilizacións moi fortes, dende mediados dos
anos 90. Entón, aquí, se non se presta atención a iso, parece que foi coma un
espontaneísmo, de xeración espontánea. Non, aquí houbo un momento en que,
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

utilizando resortes, coma os dos medios de comunicación da informática, se


desencadeou o proceso, pero non había pasotismo, a proba é esta.
A Constitución do 78, a amañada na Transición, na chamada Reforma Política –
como eu dicía en tempos, a reforma do irreformable, porque se pode reformar un
rexime democrático para milloralo, pero non se pode reformar un rexime fascista
coma o Franquismo, tería que ser unha ruptura -, esa Constitución sempre marcou
unha democracia relativamente secuestrada, porque foi o produto dunha parte das
bases do Franquismo. Pero, dende hai uns anos, sobre todo dende o Aznarismo, dende
que, como dixera José Luis Sampedro, España fora convertida nun Aznarato, sobre
todo dende ese periodo, o proceso político, o réxime entrou nun proceso de
descomposición. Hoxe, a Constitución non está vixente, e eso acaba por percibilo a
xente. Entón, hai estados de excepción fragmentarios, fragméntase o Estado de
Dereito, o Estado Social de Dereito é inexistente, a Economía Social de Mercado non
existe, é Capitalismo puro e duro, é Ultraliberalismo, etc. E, ademais, sobre todo,
pervertiuse o funcionamento da Democracia Representativa. Cando a xente di: “todos
os políticos son iguais”, “prometen cousas e logo non as cumplen”… Eso significa que
a Democracia Representativa deixou de funcionar. Por outra banda, a Democracia
Participativa, que é a base nutricia da Representativa, brila pola súa absoluta ausencia.
Cando iso alcanza determinado estadio a xente acaba por percibilo e, polo tanto, é
certo que hoxe non existe democracia, nin sequera democracia formal. Cando
acontecen cousas como que un Tribunal Supremo de Xustiza faga unha sentencia
sobre Bildu absolutamente anticonstitucional estase cargando as bases constitucionais
mesmo da democracia formal. A xente percíbeo e, sobre todo, os resortes
formalmente democráticos, para que lles sirven? Sírvenlles para loitar contra o paro?
Sírvenlles para defenderse da destrución medioambiental? Sírvenlles para que o sistema
fiscal se convirta nun sistema que redistribúe cara arriba en vez de cara abaixo?
Sírvelles para que a mocedade, en vez de estar con índices de paro do cuarenta e
tantos por cento, teña simplemente un paro friccional? Para que lles vale? Sírvelles para
evitar que se privaticen encubertamente, descaradamente, servizos públicos, que se
desmantele o Estado do Benestar? Non sirve para iso, polo tanto, non hai democracia.
Acertan de cheo cando din que non hai democracia. O importante é que chegaron a
descubrir eso e, no momento en que sectores importantes da cidadanía descubren
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

eso, entón eso é unha bomba de reloxería, é imparable, a non ser que se reprima
polos métodos máis brutais que poda haber, por todo tipo de métodos.
Este movemento non pode conter programas partidarios porque é un
movemento cívico, é un movemento dunha gran diversidade na súa composición. O
que si contén son – e parece que iso se fai explícito en mensaxes, en afirmacións
enunciadas por portavoces, pola xente que entrevistan – algunhas cousas claras. Polo
tanto, hai un eixo, primeiro, de diagnose da patoloxía primordial do sistema. Segundo:
unha denuncia de que esa patoloxía hai que atallala e, polo tanto, por exemplo, acabar
coa hexemonía do poder financeiro, restablecer as liberdades de verdade, etc. Eso é
un programa de reivindicacións, non é un programa político electoral, e menos aínda
partidario, porque logo iso é susceptible de moitas lecturas. O importante é que este
movemento de rebelión cívica vaia cobrando por autoorganización e por decantación
unha orientación ideolóxico-política sobre as bases das reivindicacións claves e das
denuncias claves que formulan eles mesmos e, polo tanto, que se convirta nun
movemento proxectado na instancia política e un movemento, en rigor, antisistémico.
Eles din con moita gracia que eles non son antisistema, que o sistema é anti-eles, que o
sistema é anti-nós. Aí acertan plenamente: é o sistema o que está operando contra os
cidadáns, reconvertíndoos en súbditos. Entón, os súbditos rebélanse, como se
rebelaron no s. XVIII en Europa, e din “nós queremos ser cidadáns e queremos ser os
titulares do poder político e ter, polo tanto, a capacidade de decisión”. E aí hai que
facer a formulación dun programa político, un programa revolucionario para
transformar a sociedade e restablecer a democracia, unha cousa que Emir Sader dicía:
“é necesaria a Democracia Radical”, e Democracia Radical significa eso, restablecer
que a democracia se practica de abaixo para arriba, moi horizontalmente, e que os
principios de liberdade, igualdade, fraternidade e de democracia horizontal funcionan e
que, sobre esa base, a cidadanía formula iniciativas políticas. E logo haberá xa as
diferenciacións porque os grupos sociais non son iguais pero terán uns denominadores
comúns, que son a base dun programa común, como, por exemplo, nunha formulación
frontista, como o nacionalismo galego nos anos 80s e 90s, unha fronte cun programa
común que é revolucionario no fondo, con unhas formulacións logo que son lecturas
distintas de distintas ópticas sociais, ideolóxicas, culturais… dese programa común
pero que, en definitiva, no eixo fundamental, tenden a cambiar a sociedade, polo tanto,
un movemento emancipador. No nacionalismo galego é a emancipación nacional e
versión ás 15:06 do 26 de maio de 2011

emancipación social, e esto é emancipación cívica e emancipación social e


transformación do sistema, incluído aquello que é moi grave e que está incorporado na
visión deste movemento que é a destrución dos ecosistemas do Planeta e, polo tanto,
da viabilidade da Biosfera e da Humanidade dentro do Planeta como tal.
Os partidos existentes van intentar nutrirse desto: utilizalo, reconducilo para as
súas comenencias. Pero, na medida en que esto logre ter continuidade, que non sexa
unha burbulla, e que vaia convertíndose nun movemento cívico-político transformador
en profundidade, eu estou convencido de que os partidos hoxe non serán capaces de
vehiculizar eso, porque esto vólveme a unha diagnose miña de hai certo tempo en
relación cos movementos antisistémicos e altermundistas no Planeta: hoxe, a
Humanidade, os sectores, cada vez meirandes, conscientes de cidadanía activa, os de
abaixo, teñen moi claro o que non serve, teñen moi claro contra qué están, e teñen
moi claro que este aparato político, superestrutura política, os aparatos de estado,
aínda vixentes, que naceron no modelo europeo de hai 250 anos, que está obsoleta. O
que falta é que se elabore o novo deseño de aparato político do estado democrático, e
ese é un proceso longo, e eu coido que estes movementos van por aí, e que se
incardinan nun movemento a nivel mundial, nas redes de movementos sociais, e que
lles falta a construción do novo deseño de estrutura de institucións políticas que
garantan que sexan democráticas. Eso é o que está en proceso de constitución.
Dificilmente o poderán facer os partidos existentes, a non ser que se reconvirtan e se
rexeneren de tal maneira que deixen de ser o tipo de organización que foron ata o de
agora.