Está en la página 1de 44

sumario

3 EDITORIAL
4 ANIMAIS DO MAR
5 SOÑOS DE MOITA ALTURA
6 TÁBOAS E GRÁFICOS
8 A EXPOSICIÓN DO 2º CICLO
9 ÁFRICA
10 A FORMIGA VALENTE
11 MIAU !
12 AS NOSAS SAÍDAS
17 VIAXE AO GROVE
18 VIAXE A PONTEVEDRA
19 SOMOS OS DE PRIMEIRO
21 O CONTO DOS NOMES
22 A MEIGA
23 OS DEFUNTOS
25 VIAXE A MADRID
27 EXCURSIÓN FIN DE CURSO
29 LETRAS GALEGAS 2010
30 O SAMAÍN
32 ANÉCDOTAS POR CAPÍTULOS
36 JOSÉ ANTONIO FONDEVILA
37 OBRADOIRO DE TEATRO E POESÍA as nosas
cousas
nº 30 xuño 2010

40 ASÍ NO DEPORTE COMO NA VIDA ceip do foxo

Edición non venal


41 RECORDOS... Nº 30 - xuño 2010
DESEÑO E MAQUETACIÓN: Aula de Informática
editorial
Chega xuño, chega o verán, chega o fin de curso e con el chega unha nova edición
da revista “AS NOSAS COUSAS”.
A revista pretende ser un compendio das actividades programadas, algunhas xa tiveron
cumprida conta no boletín informativo da Biblioteca “O Pereiriños”, do que xa levamos
91 números.
Traballamos moito e queremos comunicárllelo ás familias. De aí a publicación dos
Pereiriños e da revista “As Nosas Cousas”. Gústanos que as familias se impliquen nas
nosas cousas que veñen sendo, en definitiva, cousas de todos. Por este motivo durante
este curso iniciamos un préstamo de libros ás familias, novidade que resultou altamente
gratificante pola cantidade de exemplares demandados. Pensamos que os nenos
reproducen as condutas que ven nos maiores; polo que nos parece que esta proposta
pode servir de animación á lectura, por imitación de comportamentos.
Asemade tamén foi unha experiencia moi bonita a colaboración das familias na
confección de disfraces para o Entroido, sorprendeunos a participación que atopamos.
Pasámolo moi ben! Tamén se fixo unha degustación de produtos típicos desta época e
volvemos a vernos sobrepasados polas aportacións das familias. Ogallá para o curso que
vén xurdan iniciativas nas que traballemos conxuntamente familias e Centro. Estariamos
encantados!
Non nos podemos esquecer da ANPA do Centro, órgano no que están representados os pais
e nais, que colabora connosco en todo canto lle solicitamos; son colaboracións que
atinxen máis ben a temas de infraestruturas do Centro, pero tamén é moi importante o
labor que fan na organización das actividades extraescolares .
Para despedirnos dúas arelas:
Unha, desexamos que o próximo curso veña cargado de iniciativas que se poidan levar a
cabo, sen atrancos, para sentirnos máis libres, máis nobres e máis dignos.
Dúas, expresar un desexo para a nosa lingua, patrimonio de todos e todas:
MIL PRIMAVERAS MÁIS PARA A LINGUA GALEGA

Equipo de Normalización Lingüística, Equipo da Biblioteca

as nosas cousas3
ANIMAIS DO MAR

INFANTIL
5 ANOS
Algúns vímolos no acuario de
O Grove, algúns noutros lugares.

4as nosas cousas


SOÑOS DE MOITA ALTURA

INFANTIL
4 ANOS

as nosas cousas5
TÁBOAS E GRÁFICOS

4º CURSO

6as nosas cousas


as nosas cousas7
EXPOSICIÓN DO 2º CICLO
Paula Mahía Taboada
3º Curso

8as nosas cousas


ÁFRICA
Raúl Almerge Jacobo
5º Curso

O verán estaba a piques de empezar. Faltaba unha semana para as vacacións. Meus
pais estaban preparando todo o necesario para unha viaxe a Túnez. Era a primeira vez
que eu viaxaba a África.
Chegou o ansiado día. maletas e
directos ao aeroporto. Sentado
no asento do avión, entretíñame
coas nubes de tantas formas e
tan algodonosas.
Chegamos, fomos ao hotel e
gardamos a equipaxe. A calor era
insoportable.
Ao día seguinte visitamos os
arredores e despois, na praia,
fixen un novo amigo.
A partires dese día, todos os días,
mañá e tarde, estabamos xuntos.
Eramos inseparables.
Souben da súa vida, das súas
necesidades, das nosas vidas tan
diferentes.
As vacacións remataban e
poñíame triste só con pensar que
ía deixar ao meu amigo. Quería
levalo comigo pero era inútil.
Debuxo:Sergio Peiteado Moledo
Non podía.
Quedei con el por última vez; prometinlle que volvería. A despedida foi penosa.
No avión non deixei de pensar nel. Nos seus ollos, na súa mirada, na súa tristura...
Cando cheguei á miña habitación, revisei as fotos que sacara e lembrei o ben que o
pasara.
Por que a vida ten que ser tan diferente dependendo do lugar onde nazas?

as nosas cousas9
A FORMIGA VALENTE
David Trigo González
5º Curso

Había unha vez unha fraga que tiña un formigueiro á sombra dun carballo.
Nel traballaban centos e centos de formigas almacenando comida para o inverno.
Traballaban arreo xa que estaba a piques de empezar o outono.
Unha mañanciña, o ceo escureceu e chegaron as chuvias. As probes formigas
corrían e corrían. Nunha destas,
a unha delas caeulle unha
pingueira e guindouna nun burato.
Unha compañeira quixo axudala,
botouse a correr, colleu un
pauciño, levouno ata o burato e
díxolle que se agarrase
fortemente. Empezou a tirar, a
tirar... ata que conseguiu sacala.
Esgotada, a formiga salvada
abrazouna.
Agora as dúas, fóra de perigo,
regresaron ao formigueiro.
Dentro estábanas agardando
pensando no peor. Para sorpresa
de todas, a formiga salvada era
filla da raiña.
Moi agradecida, nomeou a súa
compañeira “vixiante real”. Para Debuxo:Rubén Míguez Baltar
as demais foi desde aquel día A FORMIGA VALENTE.

10as nosas cousas


MIAU !

INFANTIL
3 ANOS

as nosas cousas11
AS NOSAS SAÍDAS

2º CURSO
Conversas...

12as nosas cousas


as nosas cousas13
14as nosas cousas
as nosas cousas15
16as nosas cousas
VIAXE AO GROVE
Adrián Hermida Baloira
3º Curso

as nosas cousas17
A VIAXE A PONTEVEDRA
Sabela Pájaro Ferro
3º Curso

18as nosas cousas


SOMOS OS DE PRIMEIRO,
UN CURSO REBULIDEIRO

1º CURSO

as nosas cousas19
20as nosas cousas
O CONTO DOS NOMES
Daniel Rodríguez Tato
4º Curso

(Este conto inventouse coa condición de que nel tiñan que entrar as palabras: corvo, escaravello,
ovo, ovella e trevo)

Un día estaba no campo onda u carballo rodeado de trevo. Eu fora ao campo porque
levara as ovellas. Só tiña unha ovella chea de la; e esta chamáballe Manuela.
Ao rato un corvo chegou a unha pedra, pousouse e empezou a cantar:
—Alabarei, alabarei— e a bailar como en Hawai.
Un escaravello que pasaba por alí puxo unha cara de “este corvo está mal da cabeza”.
Cando cheguei á casa fun meter as galiñas e a ver se saíra o pitiño do ovo que puxera a
galiña quiquiriqueira. Por fin xa saíra e púxenlle ao pitiño o nome de Manuel Aturuxador.
Eu fun meter a ovella Manuela e, como é moi travesa estaba escapando.
Eu díxenlle: —Ovella mala, como volvas escapar, vas para o caldeiro.
E a ovella dixo:
—Beee, beee— e revirou a cara.
Eu levantei o bastón de madeira de carballo e díxenlle:
—Non berres que vas agora para o asado da festa da parroquia.

as nosas cousas21
A MEIGA
Rodrigo Rey Penín
4º Curso

22as nosas cousas


OS DEFUNTOS
Nuria Salgueiro García
4º Curso

as nosas cousas23
24as nosas cousas
A VIAXE A MADRID
Isabel Pazos Álvarez
5º Curso

O que máis me chamou a atención foi Ao lado do Palacio Real estaba a catedral
o compañeirismo que houbo entre todos da Almudena. A catedral tiña un órgano
nós. Eu xa fora a Madrid, pero a verdade moi grande e uns bancos cómodos.
é que o pasei mellor cos meus
compañeiros de colexio. Aínda que no
autobús o pasamos moi ben xogando a
“proba ou verdade”, a contar chistes...
eu desexaba chegar ao hotel.
Ao chegar a Madrid estaba moi
emocionada porque íamos ao Palacio
Real. O Palacio Real ten unhas
habitacións marabillosas, comedores,
farmacia, armería onde gardaban as
armaduras. Eu só pensaba en como os Cando chegamos ao hotel, Minia e eu
cabalos poderían soportar tanto peso. A tiñamos moitos nervios por ver como sería
enfermería era xigantesca e tiña un a habitación, se estaría ben ou mal, se
cheiro moi raro. tería baño... Durmimos de marabilla.
Á mañá seguinte cando fomos almorzar
senteime ao lado de compañeiros cos que
non acostumo a estar no colexio e
caéronme moi ben.
Despois de almorzar collemos todo o que
necesitábamos e saímos.
Camiñamos polo centro de Madrid e vimos
o Palacio de Cristal, a Porta do Sol, a
parada de metro de Sol... e por último o
Museo de Cera onde pasou algo moi

as nosas cousas25
Na Warner comemos unha pizza bastante
grande, pero moi rica. Cando
empezamos a comer sentouse ao meu
lado a profe Rosa coa que me dá un
pouquiño de reparo así que non falei
moito.
Despois de comer dividímonos en grupos.
A min tocoume con Minia, Adrián Gago,
Raúl e David. Foi un desastre: uns
querían ir a unha atracción e outros a
estraño: cando estábamos no “Tren do outra; ao final separámonos e pasámolo
Terror”, uns rapaces da ESO saíron mellor así. Subímonos a unha atracción
correndo asustados e uns amigos meus de impresión e pasámolo moi pero que
viñeron chorando. Eu xa non me atrevín a moi ben.
montar.
Cando marchamos estabamos un pouco
Na Praza Maior, vin que uns compañeiros tristes porque xa remataba a excursión.
lle compraban a un vendedor negro unha
especie de asubios. Pensei que con eles
se poderían atragantar. Aviseinos e
funcionou: todos tiraron os chifros e xa
me tranquilicei.
Ao día seguinte fomos no AVE a Toledo.
Toledo gustoume moito, pero aínda así
sígueme gustando máis Madrid.
Xa todos esperaban o momento de ir a
Warner Bross; a verdade que eu tamén.
Primeiro tiñamos que ir ao Zoo. O Zoo
De volta paramos na cidade de Segovia.
gustoume moito, só que non paramos de
Segovia e o seu acueducto son moi
andar en círculos. Había animais bonitos
bonitos.
e outros horribles. O animal que máis me
gustou foi o osiño Panda... que simpático! No autobús vimos dúas pelis.
e tamén a xirafa, e a cebra. Había un Ah!, xa case me esquecía: a experiencia
gorila xigantesco e un pequeniño que se que máis me gustou foi coñecer ao
metía co pai. xogador Sergio Canales e que me asinase
un autógrafo.
26as nosas cousas
EXCURSIÓN FIN DE CURSO
Alejandro Mera Caldelas
5º Curso

Ás sete e media da mañá saímos do


Foxo. Durante o traxecto en autobús
observamos a paisaxe, falamos, contamos
chistes e xogamos; entre os moitos xogos
aos que xogamos un deles foi “proba ou
verdade”.
A medio camiño fixemos unha parada e
visitamos o lago de Sanabria, alí
sentámonos todos os amigos xuntos, ou
case todos, e comemos. Despois fomos
seguido visitamos a catedral da Almudena;
polo paseo que levaba ata o lago. A auga
é fabulosa, igual co palacio.
estaba moi fría.
Todos estabamos cansos e desexabamos
Pola tardiña chegamos a Madrid e
chegar ao hotel. Cando chegamos ao
visitamos o Palacio Real, era xigante!
hotel déronnos o número de habitación,
Tiña comedores, habitacións, farmacia,
subimos e observámola: era preciosa, tiña
armería, escaleiras, figuras, etc. De
camas, armario -cunha caixa forte-, mesa
de estudos, mesiñas de noite -e nelas
había bombóns-, televisión, etc.
Baixamos e ceamos; todo estaba
riquísimo. Despois de cear duchámonos e
saímos á praza do hotel. Na praza
pasámolo moi ben; estivemos xogando ao
pilla-pilla, ao escondite, etc. Ás once da
noite subimos á habitación, deitámonos e
estivemos falando ata que nos quedamos
durmidos.

as nosas cousas27
Ao día seguinte espertámonos cedo. Xa
sabiamos que ía a ser un día esgotador e
baixamos a almorzar. De almorzo
podíamos elixir o que quixeramos: había
embutidos, leite, zume, croissants, etc.
Eu quedei farto.
Marchamos para o Santiago Bernabéu. No
estadio había moitos trofeos. Saímos ao
terreo de xogo e atopámonos con Sergio
Canales que nos firmou autógrafos. Fomos
á tenda do Madrid. Todo era carísimo. unha rúa tan estreita que só pode pasar
Ao saír do estadio Bernabéu visitamos o unha persoa. Comemos e dedicamos a
centro de Madrid que era moi bonito. tarde a comprar recordos de Toledo.

Pola tarde, despois de comer, fomos ao Á noitiña volvemos a Madrid. Ceamos e


Museo de Cera. A min o que máis me xa nos deitamos. Ese día non fomos á
gustou foi o Tren do Terror. Despois de praza.
saír do Museo de Cera volvemos para o Ao día seguinte almorzamos e fomos ao
hotel e alí ceamos, duchámonos e fomos Zoo, ao que eu xa fora. Vimos
para a praza onde estivemos comentando exhibicións de animais.
as experiencias. Ás doce deitámonos.
Comemos na Warner Bross e fomos as
Ao día seguinte almorzamos e marchamos atraccións entre elas as Fervenzas
en AVE a Toledo. A cidade era preciosa. Salvaxes, o Hotel Embruxado, ás cadeas,
Visitamos o Alcázar, a catedral, a estación á montaña rusa, etc. Encantáronme.
do AVE, e a “calle de la Soledad”, que é Cando saímos da Warner xa fomos para o
hotel. Ao día seguinte viaxamos a
Segovia. Xa marchabamos do hotel e
despedímonos de todos. Visitamos case
toda Segovia e compramos recordos.
Polo camiño, de volta a casa, vimos dúas
películas e paramos dúas veces para que
descansase o conductor.
Ao Foxo chegamos pola noite.
A min encantoume a excursión.

28as nosas cousas


LETRAS GALEGAS 2010

Uxío Novoneira (Parada de Moreda, O Courel, 1930 – Santiago de


Compostela, 1999) estudou Filosofía e Letras en Madrid, cidade onde residiu entre
os anos 1962 e 1966 e onde traballou na radio e na televisión, converténdose nun
gran divulgador da poesía galega e universal. Retornado ao Courel no ano 1966 e
afincado en Santiago de Compostela desde o ano 1983, foi presidente da
Asociación de Escritores en Lingua Galega. Entre as súas obras, cómpre salientar
Os Eidos (1955), Os Eidos 2 (1974), Muller pra lonxe (1987) e Do Courel a
Compostela: 1956-86 (1988).

uxío
novoneira
17 de maio
letras
galegas

I estes brazos inda son aqueles


2010
que sosteron no souto a cabeza dos soños?
as nosas cousas29
O SAMAÍN

A técnica do tallado da caveira é ben sinxela: Faise unha incisión superior

Límpase por dentro axudándose dun raspador. Tendo o interior limpo e rebaixado...

30as nosas cousas


... fanse dous furados para os ollos, un furado para o nariz e outro para a boca.

Remátase poñéndolle uns pauciños na boca e unha vela no seu interior.

as nosas cousas31
ANÉCDOTAS POR CAPÍTULOS

MADRID
2010

HOTEL

Un hotel moderno en San Sebastián de los


Reyes con tarxetas electrónicas de
apertura, así que, nalgunha habitación
quedaron as tarxetas dentro e os
hóspedes fóra, todos compunxidos.
Houbo comunicacións escritas co persoal
feminino de limpeza e incluso “roubos de
pixamas” que, milagrosamente,
apareceron debidamente dobrados
debaixo das súas correspondentes pero, había un problema!, o zapateiro
almofadas. resultou ser un pequeno frigorífico
pechado a cal e canto a fin de que os
inquilinos non tivesen a tentación de
tomar algunha copiña. Algunha profe
dedicouse a espertar ás 7.30 da mañá a
hóspedes que non eran precisamente do
CEIP do Foxo.
Dous pipiolos baixaron á praza que había
fronte ao hotel en pixama e zapatillas:
sentíanse coma na súa propia casa.
Unha noite certa profesora anunciou a
bombo e pratiño que habería espaguetes
para cear. Puxeron un bo prato de
Había billas no lavabo que botaban máis macarróns. Borja, eficiente, indicoulle
auga cás de Olives e ducharon a máis que “na súa terra, aquilo eran
dunha. Algún pretendía facer surf na macarróns”.
bañeira e tamén estaba empeñado en No restaurante atopámonos con asasinos
abrir o “zapateiro” da súa habitación a fin de bistés, xerseis tuneados con cola-cao,
de non molestar con olores innecesarios pistracas, rumiantes, comedores (algúns

32as nosas cousas


de “chaqueta “
Cristiano Ronaldo non fixo mella en nós.
As preferencias para o retrato ían polos
da casa: Casillas, Raúl, Guti.
Comemos moi ben fronte ao Raíña Sofía
pero, “esquecémonos de pagar”: 44
pufeiros paseando polos madriles e unha
profesora, apurada, pagando débedas.
Fotos e hurras á Cibeles, ganas de entrar
a tomar algo no Ritz ou no Palace,
querían “atacar” os ósos das olivas) e dábanos igual.
houbo quen pediu reiteradamente “un Saúdos e cánticos á Porta de Alcalá.
restaurante ao aplauso”. Entrada no Retiro. Alí, unha fonte
axudada pola brisa, aliviounos das calores
madrileñas. Baixamos ata o Palacio de
MADRID CAPITAL Cristal cantando A Rianxeira e, nas
escaleiras, unha señora devolveunos un
osiño que perdera Saleta no Bernabeu.
Desfile de cabalaría pola praza de Armas
Casualidades da vida!
do Palacio Real . Quedamos
impresionados ante a cantidade de salas,
paredes, teitos, columnas, reloxos,
tronos e ornamentos. Acuciados pola sede
e a calor subimos á cafetería e tomamos
unhas augas. O persoal , impresionado
polo noso comportamento e tamén pola
ousadía de subir todos xuntos,
obsequiounos cunhas cuncas de patacas
fritidas . Pasado o apuro, continuamos
ata a catedral da Almudena.
Grazas ao “soplo” dun garda-xurado de
Ortigueira que, deseguida, fixo
compadreo con nós, soubemos da No Retiro tamén descubrimos a
inminente chegada de Sergio Canales, impotencia de Álex Gañete con Mickey
futbolista fichado polo Real Madrid. O Mouse: fíxose unha foto ao seu carón
rapaz é guapo a rabiar, houbo suspiros, pero á hora de facer o correspondente
autógrafos, sorrisos…Creo que algunha donativo o pobre rato tívose que
aínda hoxe segue a saloucar, ou non? conformar cun: que le quieres?, no tengo
Abraio xeneralizado dos “culés” ante a dinero.
avalancha de copas, trofeos, balóns de Do Retiro ao Museo de Cera: choros e
ouro, botas. Algún non sei se se cambiaría espantos ante o tren do terror (iso sen

as nosas cousas33
subir), xente que bicaba a actores, sustos Pola tarde, no parque, algúns dos nenos,
draculianos, simuladores… bailaron muiñeiras e ata ligotearon con
Baixando pola beirarrúa, unha pequena descoñecidas.
parada ante o café Xixón (xa viramos a Aparte da magnífica experiencia do AVE,
tertulia no Museo), olladas de sorpresa Ángela tivo outra máis persoal: converter
ante os uniformes dos camareiros. a súa irmá, por obra e gracia da cidade
Os leóns do Congreso estaban tapados de Toledo, nunha auténtica sevillana de
(supoño que asustados ante a crise). Triana .

Proseguimos a marcha hacia a Porta do Ao remate do día, algún regaliño


Sol, baixamos ao metro. Alí, un garda- “surprise” para Paula no seu cumpre.
xurado (tamén galego) abriunos o paso e
puidemos ver o tránsito en hora punta.
Chegada á Praza Maior. Un vendedor de
chifres fixo o seu agosto particular un día
do mes de maio. Xeados, carreiras en
busca dos mellores prezos e descanso.

TOLEDO

Iniciamos a ascensión a Toledo a través


dunhas escaleiras mecánicas, a chupe,
que lle esponxaron o corazón a máis de
un.
Vimos unha ruela tan estreita que só
cabía unha persoa: a canella da Soidade.
Noutra destas rúas unha profe, tentando
dirixir unha manobra de cruce, pegoulle
unha boa bofetada a unha pobre mociña
que ficou espantada ante tal ousadía.
Marabillosa sopa de verduras no hotel!

ZOO - WARNER

Entrando no zoo a Raúl tivémoslle que


dar aire, tal era o seu estado de
ansiedade ante tanto animal raro e unha
soa cámara: como podería captar todo o
que abarcaba o seu ángulo de visión?
Asistimos en directo a un espectáculo

34as nosas cousas


lamentable: tres gorilas facendo
botellón! Menos mal que nos quedaron na
retina outros espectáculos máis
gratificantes: leóns mariños, aves de
rapina e golfiños.
Grazas ao noso intérprete de planos,
conseguimos chegar ao restaurante da
Warner. Comemos unhas pizzas barbacoa
cuns coitelos de plástico que,
dificilmente, poderían cortar nada e que
complicaban o xantar.
Nada importaba, agora viña o mellor. aceptou.
Inconvintes: cortes de dixestión (estes Cando case estaba rematado, o demo
nenos son moi precavidos), medir máis de pediulle a alma e a moza negouse. O
demo, endemoniado, deixouno
inconcluso.
Sabemos con certeza que centos de
acuedutos a día de hoxe, adornan as
nosas casas.
Nada mellor para explicar esta historia.
Tamén contan que na viaxe de regreso
vimos dúas películas e tamén contan que
algúns non viron ningunha porque veu
Pedro Chosco a visitalos.
Contan que paramos na Gudiña e nos
80 cm, galiñas na montaña rusa, deron uns bocadillos XXL, CONTAN QUE O
camisetas molladas, tazas mareantes, PASAMOS MOI BEN , mesmo contan que
cataratas salvaxes, ríos bravos, piropos, algúns querían quedar algúns días máis.
berros e satisfacción xeneralizada. Pero todo isto son só contos.
A tarde fíxose pequeniña e tamén houbo
xeados, fotos, risas e macro-granizados a
6 euros .

REGRESO

Contan que unha moza transportaba auga


con caldeiros á cidade de Segovia.
Un día o demo díxolle: Vouche construír
un acueduto se me das a túa alma. Ela

as nosas cousas35
JOSÉ ANTONIO FONDEVILA

O artista José Antonio Fondevila, o Cazador de Fantasías, navegou esta


tempada polas augas de cores do noso colexio e amosounos –coa axuda dos
pereiriños de 6º- nun mural todo o seu marabilloso quefacer creativo, que é
infindo.
E é que Fondevila –ao dicir do membro da Real Academia de Belas Artes, Francisco
Pablos- posúe unha pintura que partindo da anécdota acada a categoría de
perdurable… e que é, asemade, pintura ben feita, sabiamente elaborada. A dun
artista que ama o que pinta.
A pintura de Fondevila, coméntanos o escritor Manuel Núñez Fiuza, non ten idade,
nin espazo concreto…, envólveo todo e cóntanos cousas incribles, pero dunha
aplastante veracidade que nos fan conmover. Non estamos diante dun pintor
calquera, pois a súa obra vai máis alá de si mesma e do seu tempo.

36as nosas cousas


OBRADOIROS DE TEATRO E POESÍA

as nosas cousas37
ENTROIDO 2010

Este ano participamos no desfile


do luns de Entroido que organizou o
Concello da Estrada.
A comparsa do noso Centro A horta
do Entroido, luciu disfraces de
froitas confeccionados nun taller
improvisado de costura no que
participaron nais e avoas.

As peras que veñen agora


non che valen pra comelas
sonche os nosos pequeniños
que che veñen moi contentos.

Coidadiño coas uvas


que vos son moi indixestas.
Hainas brancas e máis tintas
pero todas van na cesta.

E chegan os nenos de sexto


formando a súa comparsa;

38as nosas cousas


O venres de Entroido as familias
dos nosos nenos puxéronse mans na
masa e inundaron o vestíbulo do noso
colexio de larpeiradas.

veñen vestidos de fresa,


xa veremos o que pasa.

Con tanto frío e neve


da súa árbore escaparon
as laranxas máis laranxas
ao noso cole chegaron.

Tantas mazás comeron


os de quinto e a súa profe
que a cara lle quedou
como aquí veredes hoxe.

as nosas cousas39
ASI NO DEPORTE COMO NA VIDA

CROSS 2009

E un ano máis…
celebramos o cross do Foxo

E un ano máis…
superámonos, esforzámonos,
emocionámonos e sudamos
nunha carreira presidida
pola Deportividade Irmandiña
de Tod@s
Pereiriños d´A Estrada…

E un ano máis
(e xa van alá catro)
desexámosvos que sigades
superándovos (a vos mesmos)
no Deporte e na Vida

E un ano máis
agardámosvos no cross 2010
coa absoluta certeza
de que Tod@s Vós sodes
os mellores
Mil Parabens!!

40as nosas cousas


RECORDOS...

6º CURSO
...Eu acórdome do día que empezamos no cole, todos estabamos moi pegados ás nosas nais.
Acórdome de cando nosas nais nos deixaron sós, moitos choraban e cando comezou a clase, eu
estaba alí soíña, polo medo a que me berrasen. Cando chegamos a primeiro, xa nos sentiamos
moi maiores. Acórdome que en 3º curso fixemos os nosos primeiros exames. 5º foi un curso algo
duro… bueno, 6º superoulle, pero tamén foi moi divertido. A min gustaríame poder quedar
outros anos máis no cole, porque se pasa moi ben e tamén se aprende, pero a diversión supera
ao traballo… (Nuria)

...Paseino moi ben no noso querido cole, non teño ganas de marchar... (José)

...Lémbrome que cando cheguei ao colexio sempre me poñía a chorar cun amigo meu que se
chama Santiago Martínez... (Pedro)

...Lémbrome cando aprendín a multiplicar e a dividir, lémbrome das anécdotas que nos contaba
o profesor Xaquín, tamén lembro o comezo do curso de sexto que me resultou duro, mesturado
coas risas, emocións, enfados… levando comigo gratos recordos de amigos e profesores... (Rocío
de la Torre)

...Eu recordo, que cando entrei no colexio do Foxo non coñecía a ninguén e estaba moi
asustado... (Borja)

...Lémbrome que ben o pasaba de pequeniño, alí no banco agardando a que viñese miña nai a
buscarme. Cando pasaba a profe Mª José, botaba unha carreira e subíalle ao colo... (Jacobo)

...O primeiro día de escola paseino fatal… e o feito de que chorara non axudaba moito, tiña
moita vergonza. Miña irmá que era maior tiña que vir a miña clase porque eu non quería estar
sen ela. Tamén me lembro que á saída do colexio eu marchaba sen agardar por miña irmá e na
casa berrábanlle a ela e non a min. Co paso do tempo o colexio empezoume a gustar máis...
(Laura Espiño)

...Eu recordo que, estando en Infantil un día quedeime durmida e coa présa porque xa me
estaba agardando o autobús non collín o estoxo. Tiven que pedirlle o da profesora. Cando
cheguei á casa estaba alí agardándome, que vergonza pasei !... (Verónica)

...Recordo o día que comecei ao cole…todos chorabamos. Infantil pasoume rápido igual que o
curso de 1º, neste fixen moitos amigos. Segundo xa se ía complicando, así como 3º e 4º que
apareceron os exames. En 5º estudamos moito e todos os días tiñamos moitos deberes. Este ano
a todos nos foi máis difícil adaptarnos; aínda así, pasámolo moi ben a maioría das veces. Se
tivera que definir o meu paso pola escola en tres palabras serían: xenial, marabilloso,
estupendo... (Paula)

as nosas cousas41
...Acórdome que en Infantil de tres anos choraba todos os días e entón acompañábame unha ra
de peluche á que lle teño gran cariño. Logo paseino moi ben ata sexto onde fixen algo o
remolón, pero xa o superei... (Santiago)

...Aínda me acordo de cando era pequeno e non sabía onde estaban as aulas e choraba, tamén
lembro cando me quitaban os xoguetes. Gustaríame que os profesores e profesoras viñeran
connosco para o Instituto. Que saibades, que polo menos eu sempre pensarei en vós!... (Iago)

...Lémbrome que cando comecei ao colexio, era moi traviesa. Un día díxenlle á profesora que
quería ir ao baño, entón escapei polo corredor, grazas que atopei ao Conserxe e levoume á
clase, senón marchaba. Esa era a miña teima: escapar do colexio... (Ángela)

...Parece que foi onte cando entrei no colexio e estaba moi nerviosa, acórdome que eu non
choraba, pero tiña moito sono. Tamén me acordo cando nos separaron no 1º curso e logo, canta
alegría ao xuntarnos de novo en terceiro!... (Rocío García)

...Lembro cando miña nai me deixaba no colexio e eu choraba por ela... (Jonathan)

...Acórdome que con tres anos comecei á escola e traíame a miña nai da man todos os días. Aquí
foi onde aprendín a facer amigos, a xogar, e como non, a ler e escribir. Aquí foi onde comecei a
encher a maleta máis valiosa da miña vida (festivais, concursos, viaxes, bailes, etc.) este
tesouro tan prezado que irá sempre comigo: “Os meus recordos”... (Sonia)

...Recordo a miña andaina no colexio como unha etapa da vida divertida, onde fixen amigos,
viaxei e aprendín moitas cousas... (Nerea)

...Recordo que Santi o primeiro día choraba e levaba consigo unha ra de peluche. En 1º curso
xogabamos a detectives, para averiguar quen fixera destrozos no colexio a noite da festa
parroquial. Recordo que estando coa profe Teresa gañaramos un concurso da Fundación Eugenio
Granel... (Tania)

...Lémbrome de cando cheguei ao colexio e coñecín a unha das miñas mellores amigas, Saleta.
Tamén me lembro dos interminables recreos xogando a facer castelos de area. Vou estrañar
moito o colexio, porque foi a segunda casa para min, onde rías, chorabas, onde as profes che
curaban as feridas, etc. Vou estrañar moito o colexio do Foxo... (Laura López)

...Recordo cando me agachaban o mandilón. Recordo á profesora Mª del Carmen que a quería
moito. Tamén recordo como nos gustaba xogar coa plastilina... (Irene)

...Lémbrome que cando entrei no colexio, algúns nenos choraban, pero eu por sorte, non.
Lémbrome que en 5 anos xa comezamos a estudar inglés e en 1º non tiñamos que poñer o
mandilón, que maiores! Así foron pasando os cursos, complicándose cada vez máis, ata chegar á
recta final... (Isabel)

42as nosas cousas


...Lémbrome cando cheguei á escola e fun coñecendo aos meus amigos. Lémbrome cando
estabamos en Educación Infantil coa profesora Ana. Lémbrome cando comezamos a primaria,
cando nos separaron en 1º, cando podiamos estar no recreo dos maiores, cando aprendín a ler e
escribir… Lémbrome de todos os profesores que me impartiron clases... (Elena)

...No colexio comezou todo: os catarros, as liortas, o intercambio das merendas cando as profes
non miraban e a ilusión de que algún familiar ou veciño nos visitara no patio de area. Recordo o
sentimento de soidade cando me vin sen a miña mamá. Recordo o pánico que me daba falar en
público, así esta anécdota: Cando tiña 4 anos pedíronme que fixera de Virxe María no Belén de
Nadal, pero foi imposible convencerme; ao final puxeron a Laura e eu quedei de pedra cando vin
que só era estar alí sentada! Tamén recordo con gran agarimo cando no recreo chegaba meu
irmán coas chucherías para min. Como me gustou a miña primeira excursión, todo o día fóra da
casa! E como non, recordo a todos os profesor@s con gran cariño... (Saleta)

...Eu acórdome cando comecei no Foxo, estaba un pouco asustado e non sabía onde meterme. En
Infantil de 5 anos fun collendo confianza e ata me quedei durmido. Recordo que en 1º xa nos
sentiamos importantes por andar por todo o patio. Recordo en 3º cando suspendín algunha
asignatura. En 4º chegou un alumno novo, Borja, e pouco a pouco fun entablando amizade con
el. Tamén recordo que neste curso metíame coa profesora, cousa que non vos recomendo a
partires de cuarto. En sexto, foi o meu curso de máximo esplendor (aínda que xa tiña algo de
fama en quinto), pois co baile que fixemos en Nadal e unha pequena obriña que estamos a
representar unha compañeira e máis eu culminou o “choio”. Espero que as notas me permitan
pasar ao IES, para continuar a miña andaina... (Marcos)

Intereses relacionados