sumario

3 Editorial 4 Pedimos a Paz - Infantil 5 anos 5 Quen son eu? - Infantil 5 anos 6 Animais na Biblioteca - Infantil 4 anos 7 Adiviña quen é quen - Infantil 3 anos 8 Contos de 3º Curso 12 Cross Foxo 2008 13 Lémbrome 15 Tempo de Entroido... Tempo de Coresma 18 A raqueta e a pluma 19 O pavo e a miñoca 20 Sandra e o seu mundo 22 O 3º curso toma medidas... 23 O Samaín 24 A semente e a sementeira 26 O Rap da Formiguiña 27 Día do Libro 30 Letras Galegas 2009 33 Verbas Durmidas 36 Concerto en Santiago 37 A viaxe a Cee 41 Concurso Aspamite 43 O Xardín da Poesía 47 Lipogramas e Monólogos 51 Premio do Museo Granell 52 Excursión ás Illas Cíes 54 Visita a Cercio e o Correlingua 56 Cabaleiros e Princesas 61 Excursión Fin de Curso 63 Ata sempre 6º

cousas
Edición non venal Nº 29 - xuño 2009

as nosas

nº 29

xuño 2009

ceip do foxo

editorial
Non nos importa admitilo estamos
número 29. Este número de AS NOSA COUSAS non pode ser máis variado. Poesía, narrativa, debuxo, manualidades.... o que demostra, de novo, que a literatura e as artes non morrerán mentres haxa persoas sensibles que contemplen o mundo desde un prisma diferente a este que nos queren impoñer, que se basea no que é rendible e inmediato. Lembrar desde aquí con respecto a figura de Ramón Piñeiro, ao que se lle dedica este ano o Día das Letras Galegas polo seu labor na defensa de Galicia e da súa cultura, que debe ser unha referencia moral cara ás novas xeracións. Foi un impulsor da normalización lingüística. Damos as grazas ao profesorado que colabora entusiasta e ao alumnado, xa que sen eles esta empresa non iría adiante. Agradecer tamén o esforzo das persoas que fan posible a publicación do Boletín informativo da Biblioteca O PEREIRIÑOS, que nos vai poñendo ao día dos acontecementos culturais que teñen lugar no Colexio. Para rematar queremos facer unha reflexión: Esta revista é unha pequena mostra do inxente traballo que vimos realizando no Centro tanto o Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística como o Equipo da Biblioteca, que cremos fielmente que un dos obxectivos ( non o único) da escola é a capacitación no uso da nosa lingua. En ningún momento pretendemos impoñer o uso do galego; pero temos un dereito irrenunciable e extensivo a todos os galegos e galegas: coñecer o noso idioma para que posteriormente poida ser utilizado en liberdade. E OS DEREITOS NON PODEN SER SOMETIDOS A CONSULTA! A maioría dos nosos alumnos son galegofalantes; e mesturan as linguas porque son socializados en máis dunha. Esta situación nos máis cativos resólvese cos anos, quedando coa riqueza do plurilingüismo, imposible de acadar na vida adulta. Nas nosas aulas non existe conflicto lingüïstico algún..... O GALEGO ÚNENOS....! orgullosos de AS NOSAS COUSAS. Este é xa o

Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística

as nosas cousas 3

infantil-5 anos

4 as nosas cousas

as nosas cousas 5

infantil-4 anos QUE TERÁN QUE VER ESTES ANIMAIS ? PODEDES DESCUBRILO NA BIBLIOTECA

6 as nosas cousas

infantil-3 anos

ADIVIÑA QUEN É QUEN

as nosas cousas 7

contos do 3º curso A granxa
Cristina Trigo González-3º Curso

8 as nosas cousas

as nosas cousas 9

A tatexa
Nuria Salgueiro García

10 as nosas cousas

as nosas cousas 11

carreira campo a través Cross Foxo 2008

cros foxo 2008 traballo organización sillas (ou cadeiras) bancos colchonetas pavillón fatiga esforzo suor máis traballo chuvia si chuvia non estacas cinta circuito vilela ambulancia protección civil policía local prensa estrada tv autoridades 18 novembro gris ceo frío música arrebato oca pérez viondi cabada vázquez villar paramá lourdes figueroa garcía barros ies nº1 quecemento frío nervos emocións orballo saída preparados corredores lis…tos xa!! carreira herbeira orballo lama caídas meta loita entrega suor superación esforzo emoción deportividade ouro prata bronce chocolate pastel auga libros irmandade todos xuntiños calor emoción satisfación goce disfrute superación aplausos festa fuxú cros foxo 2008 ata vindeiro curso grazas mil deportividade c e i p foxo
12 as nosas cousas

lémbrome 6º curso Lémbrome...

Isabel Loriente Pazos

Victoria Valladares Mato

Lémbrome cando era pequena e
xogaba coa miña irmá. Lémbrome do meu avó cando me ensinou a montar en patín Lémbrome do meu can cando xogabamos ao fútbol e bailabamos. Lémbrome de cando cumplín os dosu anos, lémbrome dos regalos aínda. Lémbrome do pantalón rosa que tanto me gustaba. Lémbrome de cando subín por primeira vez ao triciclo. Lémbrome da primeira vez que comín eu soa. Lémbrome de cando empecei a ir ao colexio. Lémbrome de cando me lía un conto a miña nai. Lémbrome do meu primeiro debuxo. Lémbrome da miña primeira profesora. Lémbrome do meu primeiro estoxo. Lémbrome da miña avoa. Lémbrome...

Lémbrome.

Lémbrome da primeira vez que fun a unha voda, foi no ano 2000 e tiña dos anos, pero do que máis me lembro é do baile. Lémbrome cando aprendín a montar en bicicleta pero non lembro a idade que tiña. Lémbrome cando me mudei a Lamas, era nas vacacións e pasábao moi ben. Lémbrome do día no que cheguei ao colexio; estaba máis nerviosa por facer amigos que por adaptarme. Lémbrome cando coñecín a Lucía, a Miguel e a Xosé Carlos. Lémbrome dos nosos ensaios dos bailes de Nadal e sobre todo lémbrome da primeira vez que os representamos. Lémbrome da viaxe a Madrid, paseino moi, moi ben.

13

Rafael Fortes Otero

Oscar Dos Reis Ferro

Lémbrome que cando era
pequeno e estaba na casa dos meus tíos un touro matou a unha persoa. Lémbrome que unha vez na escola metinlle un dedo no ollo a Antía. Lémbrome que unha vez na casa do meu primo caín do poni e lastimeime moito. Lémbrome dunha vez que fun a Vigo á praia e corteime cunha cuncha. Lémbrome de cando pasei de Infantil a Primeiro curso. Lémbrome de cando tiven o meu primeiro exame. Lémbrome da primeira vez que me mandaron deberes para a casa. Lémbrome da primeira vez que caín e me lastimei moito na perna esquerda. Lémbrome do primeiro día que comecei a xogar ao fútbol no Callobre. Lémbrome do meu primeiro gol meu no Callobre. Lémbrome da primeira caída xogando ao fútbol. Lémbrome de cada vez que pasei de curso. Lémbrome de cando cambiei de profesores. Lémbrome de cando os meus irmáns foron a estudar, un a Ourense e outro a Pontevedra.

Lémbrome de cando queimei a
perna. Lémbrome de cando vin por primeira vez á escola. Lémbrome cando pisei o campo de fútbol de Berres. Lémbrome cando fomos a Agolada visitar a Xosé Vázquez Pintor. Lémbrome cando fun á praia cos meus pais e meus irmáns e comemos nun restaurante. Lémbrome cando fomos de excursión ás Illas Cíes. Lémbrome cando pintamos con Fragoso o mural. Lémbrome cando fun ao Rally de Paradela. Lémbrome cando morreu meu padriño. Lémbrome cando fixen a primeira comunión. Lémbrome cando miña nai coidou á súa tía. Lémbrome cando a miña irmá empezou a traballar no Río Liñares. Lémbrome de cando Adrián marchou do colexio do Foxo. Lémbrome do medo que pasei cando vin un xabalí ao lado da miña casa en Ancorados. Lémbrome da comida que máis me gusta, a carne guisada que fai a miña nai. Lémbrome do día que fun a Portugal e coñecín á bisavoa do meu pai.

as nosas cousas
14 as nosas cousas

tempo de entroido... O burros do Entroido

as nosas cousas 15

16 as nosas cousas

...tempo de coresma

as nosas cousas 17

relatos
A raqueta e a pluma
Alejandro Nogueira Castro-6º Curso

empezou sendo fibras de carbono, foiselle dando forma ata ser unha raqueta. Despois déronlle color; todos os retoques. E foi chamada Nano Speed 6000. Foi trasladada desde China ata a miña casa. A pluma empezou sendo un corcho, fóiselle engadindo plumas ata parecer unha pluma, púxoselle a cinta de recoñecemento e meteuse nun bote Yonnex. Foi chamada pluma Yonnex. Foi trasladada desde China ata a miña casa. A raqueta Nano Speed -que por certo xogaba moi ben- e a pluma Yonnex -que voaba moi ben- acabaron nas miñas mans. Ao pouco tempo xa se fixeron amigas miñas. Un día, cando xa tiña confianza coa raqueta, decidín xogar con ela. A raqueta era a mellor raqueta do mundo. Co ela nas mans ganaba todo. Era unha pasada. Estiven tres meses xogando sen perder un partido. Cando xoguei o campionato de España, cheguei á final sen ningún problema, e ao final usei a pluma Yonnes e iso era moito. Gañei o campionato sen suar. Pero un día a raqueta non xogaba tan ben e a pluma Yonnex xa estaba rota. Entón eu xa non xogaba tan ben e ía a peor. Ata que a Nano Speed 6000 morreu e tiven que comprar outra.

A raqueta

18 as nosas cousas

O pavo e a miñoca
Miguel Otero Rey-6º Curso

Debuxo: William Cabaleiro Taboada

as nosas cousas 19

Sandra e o seu mundo
Antía Expósito Guerrero-6º Curso

Érase unha vez unha nena, que se
chamaba Sandra . Sandra era adoptada. Tiña doce anos, era morena de pel e loira de pelo, tiña ollos azuis como o ceo cando está despexado; medía un metro sesenta e tres. Sandra sacaba moi boas notas. De maior quería ser científica (a súa nai era de física e o seu pai de química). Sandra tiña un irmán. O seu irmán chamábase Xabier. Xabier tiña catorce anos, era de cute clara e tiña o pelo negro como o carbón. Sacaba todo suspensos, era maleducado, e gustáballe fastidiar aos demais; toda a xente lle dicía “Se te pareceras máis a túa irmá Sandra” (pero iso era imposible). Por exemplo: Sandra facía as súas tarefas mentres Xabier non; os deberes Sandra facía ata os que eran para pasado mañá mentres que Xabier non facía nin os do día seguinte; Sandra axudaba en todo o que podía mentres o seu irmán Xabier estaba tumbado no sofá vendo a televisión e á vez comendo comida lixo, Sandra era ordenada e tiña a súa habitación como os chorros do ouro mentres que Xabier todo o contrario , (todo amontonado no armario ou debaixo da cama ou tirado polo chan), noutras palabras Xabier era un folgazán que non

facía nada de nada, (e dicían que quen entrara na habitación de Xabier que non sobrevivía), Sandra sempre regaba as plantas, e sacaba a pasear a cadela que se chamaba Lúa. O dezasete de maio era o cumpreanos de Sandra. Chegou o gran día, o día no que cumpría trece anos. Regaláronlle moitas cousas entre elas unha planta de loto, amarela polo centro logo máis afora branco e de último morado. Ao día seguinte (como os seus pais eran científicos tiña microscopio) foi co seu equipo de ciencias e derramóuselle un líquido vermello na flor, e correu a mirar co microscopio a ver se lle pasara algunha cousa pero non pasara nada, só tiña o líquido vermello. Ese día non puido ver a flor polo líquido que derramara sen querer, perooo… ao día seguinte era festa, entón tivo que levantarse ás seis da mañá para ir ao baño, e cando volveu ocorréuselle unha idea: mirar a flor. Cando observou polo microscopio quedou abraiada porque viu un minimundo...... Este minimundo era un mundo perfecto. Todas as casas eran distintas. Eran casas de campo con piscina e con moitas árbores e prantas, Neste mundo perfecto, cousa que desexabas cousa que tiñas, por exemplo se querías unha piruleta, un videoxogo…

20 as nosas cousas

ao instante xa o tiñas diante túa Era un mundo perfecto. Non había violencia, nin guerras, nin contaminación noutras palabras non había nada malo, coidábase o medio ambiente… . Decidiu chamalo “Lotopolis”. Estivo investigando , non saía da súa habitación excepto para o necesario. Pola noite a súa nai foi vela e falaron: -Filla, que fas todo o día aquí encerrada? preguntoulle a nai. -Ummmmmm… poissss… -murmurou Sandra. -Deberías saír a tomar o aire un pouco díxolle a súa nai. -Non podo- respostou Sandra. -Por que? -preguntou a nai -¡¡¡Porque descubrín un minimundo !!! dixo Sandra -Siiiii… pois quero velo, dixo a nai que non cría o que estaba a escoitar -Mira- dixo Sandra A súa nai mirou e non cría o que vían os seus ollos e seguiron coa conversación -Tiñas razón filla, tiñas razón, é como para estar unha semana sen quitarlle os

ollos de enriba -dixo a nai de Sandra- e aínda por riba están no futuro. -Queeeeeeee??????????- exclamou Sandra. Botou unha ollada e, efectivamente, estaban no futuro. -É incrible, hai un minuto estaban no pasado- seguiu dicindo Sandra -Fixeches un descubrimento científicodíxolle a nai. Publicárono en todos os medios de comunicación. Sandra fíxose famosa. Aínda que estudaba no instituto, de vez en cando ía á Universidade a facer experimentos, a descubrir cousas… E contan os máis vellos da vila, os que están sentados nun banco ao lado da fonte, Don Ramiro, Don Manuel, Don Sebastián, Don Carlos e Don Xaquín que se ides ao bosque que eles coñecen podedes atopar “Lotopolis”; alí a carón da árbore máis alta e grosa, e esta historia ocorreu fai douscentos anos e vai pasando de xeración tras xeración. E colorín , colorado este conto está rematado.

Debuxo: Rafael Fortes Otero

as nosas cousas 21

o 3º curso toma medidas O Plano do Colexio

O

N

S 22 as nosas cousas

L

samaín O Samaín
Para iso os nenos e nenas do noso centro fan unha recolleita de cabazas e, axudados dun raspador, baléiranas de toda a polpa e tállanlles unhas feroces e arrepiantes caras. Para rematar o traballo préndenlle unha vela no seu interior ... e xa están preparadas para asustar a todos os que ousen pasar ao seu carón... Aquí temos algúns exemplos dos traballos realizados este ano

No noso colexio celebramos o Samaín.

as nosas cousas 23

a semente e a sementeira

24 as nosas cousas

as nosas cousas 25

o rap da formiguiña

O Rap da Formiguiña é unha comedia teatral, un musical animal,
ambientada na vila da Estrada, moi divertido, no que facemos practicamente de todo: cantamos, bailamos, interpretamos e sobre todo rímonos... rímonos moitísimo... pasámolo moi ben e pensamos que todas e todos os que vaian ao Teatro Principal o vindeiro mércores 3 de xuño vanno pasar moi ben e desde aquí animamos a todos os veciños da Estrada, nenos e maiores a que vaian a pasar un rato agradable na nosa compaña.

26 as nosas cousas

o día do libro Os Libros do CEIP do Foxo

Hai libros que preguntan
inxenuos, ¿que me queres amor? Hai libros, barcos piratas de bandeira azul e branca, que levan as súas adegas cheíñas de páxinas de amizade, de amor, de liberdade, de... talvez melancolía. Hai libros que buscan o paraíso na outra esquina. Hai libros con memoria de boi, capaces de pervivir no noso maxín cen anos de soidade. Hai libros que son como unha casa doce, amorosa, singular,

as nosas cousas 27

onde non hai portas que nos fagan reféns. Hai libros que non nos deixan crecer. Hai libros épicos e comprometidos que nos lembran a dignidade dun pobo, o orgullo de sermos galegos. Hai libros que homenaxean ao mar que é vida e ás súas xentes que son as nosas xentes. Hai libros que se escriben co lapis dun carpinteiro, son chamadas perdidas. Hai libros que teñen a grandeza de amosar dun xeito diferente a vida cotiá. Hai libros que fan que atopes o mellor que levas dentro. Hai libros que transmiten máis pensamentos que algunhas persoas.
28 as nosas cousas

Hai libros que che fan sufrir, pensar, emocionar e que non eres capaz de pechar. Hai libros imprescindibles, marabillosos, agarimosos (o “Nunca Máis, A ollada da infancia” de Kalandraka), ensoñados por egrexios escritores de cinco anos que nos reclaman a todos, por sempre e para sempre, que: “Os paxaros poidan voar. Que as plantas do mar volvan medrar. Que os mariñeiros poidan pescar. Que os barcos de lixo por aquí non volvan pasar. ¡E un futuro sen contaminar!” Hai Libros que viven ao noso carón, protexidos por un trasno chamado Fuxú, son os libros da nosa biblioteca, os nosos libros, os libros do CEIP do Foxo… MARABILLOSO!!

as nosas cousas 29

letras galegas 2009 Ramón Piñeiro protagonista do Día das Letras Galegas 2009

que fora o primeiro presidente do Consello da Cultura Galega, foi o homenaxeado do Día das Letras Galegas 2009. O plenario da Real Academia Galega decidiuno pola dedicación, total e desinteresada, da súa vida na defensa de Galicia e da súa cultura que debe ser unha referencia moral indiscutible e necesaria cara ás novas xeracións. Os seus traballos sobre pensamento e filosofía, dedicados maioritariamente "á saudade", así como as súas traducións supuxeron un paso decisivo para a normalización do galego como lingua con capacidade para expresarse en todos os campos do saber, indicou a Academia. Igualmente, a Real Academia refírese ao labor do elixido para dedicar o Día dás Letras de 2009 como impulsor da normalización do galego nos anos difíciles da posguerra. Como director literario da editorial Galaxia, tamén contribuíu á publicación de numerosos libros en galego e encheu un baleiro "como ningunha outra institución", nos anos anteriores á transición democrática. Piñeiro tamén destaca en actividades tan singulares como a colección Graal e a

Ramón Piñeiro López,

Revista Galega de Cultura, que recolleu a maioría do traballo ensaístico galego da posguerra. Igualmente, a Real Academia Galega recorda que foi elixido en 1967 como membro numerario desta propia institución, á que se incorporou cun discurso sobre a linguaxe e as linguas.

30 as nosas cousas

Cronoloxía de Ramón Piñeiro

Naceu o 31 de maio de 1915 en Armea,
Láncara (Lugo). O mesmo ano ca Xosé María Álvarez Blázquez, acabada de iniciar a Primeira Guerra Mundial (1914-1918).Con nove anos foi vivir a Lugo, onde estuda o bacharelato, para volver despois a Armea e máis tarde traballar en Sarria. En 1932, de novo en Lugo para estudar o bacharelato superior, participa na fundación das Mocidades do Partido Galeguista e foi nomeado secretario de cultura. Alí coñece a Ramón Otero Pedrayo e, en 1933, a outros persoeiros do galeguismo político como Castelao e Alexandre Bóveda. En 1934 participa no Mitin das Arengas realizado na compostelá praza da Quintana o 25 de xullo e, en 1936 chega a ser elixido secretario do comité provincial para o plebiscito do Estatuto de Autonomía para Galicia. Tras o alzamento militar de xullo de 1936, viuse obrigado a loitar na Guerra Civil bo bando nacional. Rematada a Guerra Civil, comeza a estudar Filosofía e Letras na Universidade de Santiago. Dende 1943, participa na reorganización clandestina do Partido Galeguista no interior.

as nosas cousas 31

Foi detido en abril de 1946 e permanece tres anos na cadea. Ao saír da cárcere, establecese en Santiago, defendendo a loita cultural dos galeguistas “do interior”, preocupados por fornecer as xeracións novas do apego á cultura galega para preparalos para a transición democrática. En 1950, foi o director literario da acabada de crear Editorial Galaxia que axuda a fundar, onde publica en 1953, xunto con outros autores, o ensaio A saudade. En 1966 trasládase a Estados Unidos como profesor invitado da Universidade de Middlebury, en Vermont. O 25 de novembro de 1967 ingresa na Real Academia Galega, co discurso “A linguaxe e as linguas”. Cando chega a democracia, non deixa de defender a postura do “galeguismo difuso” (tinguir todos os partidos de galeguismo, en vez de ter un único partido galeguista), e forma parte do primeiro Parlamento autonómico, como deputado pola provincia da Coruña. En 1985 recibe a Medalla Castelao. En 1983 foi elixido primeiro presidente do Consello da Cultura Galega, cargo que desempeña ata o seu pasamento, o 27 de agosto de 1990, en Santiago.

32 as nosas cousas

verbas durmidas

As Verbas Durmidas é unha actividade que realizamos este ano no noso colexio
e que está orientada á recuperación de palabras que estean caendo en desuso. Os alumnos/as investigaron no seu contorno familiar o significado destas verbas e elaboraron unha ficha de cada palabra. Aquí tedes a mostra dalgunhas das recompilacións que fixeron os nenos e nenas de 3º e 4º curso de Primaria.

as nosas cousas 33

34 as nosas cousas

as nosas cousas 35

concerto Concerto de Babar en Santiago

36 as nosas cousas

a viaxe a cee Visitamos a Concha Blanco
Santiago Martínez -5º Curso

as nosas cousas 37

a
38 as nosas cousas

as nosas cousas 39

40 as nosas cousas

concurso aspamite

Que é un minusválido para ti?
Willian Cabaleiro Taboada - 6º Curso

Relato premiado con Accesit polo Xurado do VII Concurso de Contos Aspamite

Para min é tristeza, imposibilidade, un mundo de soidade.

Para min... para min é o

que é, polo que hai que avanzar sen présa pero sen parar, nunca caer neste angustioso mar. Burlas, risas e malos ollos, que ollan mal, por qué ollan mal ? Ninguén o sabe; por iso... de novo hai que avanzar, sen ollar os males nin mirar atrás. A todo o mundo, estea ben ou mal, hai que respectar; sobre todo a estas persoas que a pesar do seu mal rin felices sen pesar. Que son para ti?... espero que o mesmo que para min, son persoas boas, que tanto choran coma rin..., tanto rin como choran. Dise por aí que non son nada para min, dise por alá que non son nada para ti, dinse moitas cousas boas e malas pero... nunca hai que escoitalas. Son xente decente e agarimosa pero nunca tenebrosa. Son aquel tipo de xente polo que nos debemos guiar; son xente prudente, cos seus defectos, coma calquera tipo de xente; son xente forte e persistente, por iso atravesan calquer obstáculo que se lle poña por diante, aínda que o máis seguro sexa que non aguante. Son todo tipo de xente, ata os máis intelixentes. Son xente positiva, aínda que algún sufrirá unha caída. Son bos, non vos enganedes. Son xente; son centos e miles. Son... a nosa xente.

as nosas cousas 41

O gnomo Farruquín
Laura López Rey - 5º Curso

Relato premiado co 3º Premio de Educación Primaria polo Xurado do VII Concurso de Contos Aspamite

Un día unha rapaza cega estaba paseando
polo monte cos seus pais; entón decidiron sentarse. Os pais de Matilda, que así se chamaba esta nena, quedáronse durmidos. Matilda oíu un ruído e foi cara o máis escuro do monte. Matilda sabía que non o debía de facer pero algo lle dicía que ese día sería un dos mellores da súa vida. Chegou xunto a unha árbore e tocouna; era moi áspera, seguro que era unha árbore moi vella. De repente oíu unha voz que saía de detrás daquela vella e áspera árbore: -Se queres que che ocorra algo entrañable terá que agardar a media noite. Matilda preocupada preguntou: -E que vai pasar cos meus pais ? Xa deben estar preocupadísimos. -Non te preocupes que de iso xa se encargarán os meus amigos os gnomos... Será posible... xa se me escapou! enfadouse o gnomo consigo mesmo. -O que ? Preguntou Matilda. -De que son un gnomo enfadouse aínda máis ao darse conta do que dixera- -Quen me mandaría falar a min! -Non te preocupes, non llo vou dicir a ninguén, prométocho- dixo Matilda. -Pero... por que tería que meter a pata tan a fondo!! seguía a berrarse a si mesmo o gnomo. -Descúlpame, en fín... Eu son o Gnomo Farruquín. Terás que vir a media noite. E cando dixo esto o gnomo desapareceu. E Matilda quedou durmida profundamente ao lado da árbore vella e áspera. -Ola, esperta que xa é moi tarde. Ai que regresar a casa- Matilda escoitou esa familiar voz, doce e melodiosa: era a súa nai.

Matilda deuse conta de que todo fora un soño e foise triste para a súa casa. Xa estaba na cama cando oíu: -Matilda, son Farruquín. Ao oír esa voz, Matilda quedou pampa. -Ah, pensei que eras producto da miña imaxinación. -Pénsano todos respondeulle Farruquín- Non te asustes, mira atende que vou ser breve. Vouche regalar este anel e voume ir. -Está ben pero... de que me servirá? respondeu a nena.

-Xa o verás. E de repente o gnomo desapareceu. Matilda adormeceu axiña cavilando para que serviría ese anel. Ao día seguinte, cando espertou, vía unha chea de cores. Non o podía crer. aquel anel devolvéralle a vista que un día perdera nun accidente. Foi rapidamente xunto a súa nai para contarlle o sucedido. Estaban todos contentísimos. Matilda gardaría para sempre aquel anel que lle regalara o gnomo Farruquín.

42 as nosas cousas

o xardín da poesía

A lingua das bolboretas

Neva no Foxo

O meu gato

as nosas cousas 43

Miserias O frío invernal

44 as nosas cousas

as nosas cousas 45

46 as nosas cousas

lipogramas... Letras en Folga

LIPOGRAMA: Obra literaria na que se prescinde dunha ou varias letras do alfabeto. Os alumnos de 6º Curso quixemos poñer as vogais en folga, así fixemos cinco versións diferentes a partires dun mesmo texto. En cada un está unha vogal prohibida.

TEXTO Era verán. O campo estaba fermoso. Arredor dos campos, había bosques e no máis profundo dos bosques, un gran lago. Alí, nunha vella granxa, unha pata, aniñaba os seus ovos. Despois dunha longa espera, un tras outro, foron rompendo, pero aínda faltaba por abrir o ovo máis grande. Por fin rachou, e apareceu un pato grande e feo, non se parecía a ningún dos outros.

SUPRIMIMOS O A
Polo estío, o dominio estivo fermoso, entorno dos dominios, houbo bosques e no profundo dos bosques, un inmenso río. Eiquí, nun vello cortello un cuco escondeu os seus ovos. Despois dun longo tempo, un despois do outro pero un único ovo non rompeu, un ovo inmenso. Por fin rompeu e veuse un cuco enorme e feo, non se imitou co resto.

SUPRIMIMOS O E
Polo calor o campo xacía bonito, ao lado dos campos había fragas, no máis profundo das fragas, un gran lago. Alí, nunha antiga granxa, unha pata aniñaba os ovos. Logo dunha longa dilación, un tras outro foron abrindo, aínda faltaba un por abrir, o ovo maior. Por fin rachou, saíu un pato alto e horroroso, non imitaba a ningún dos outros.

as nosas cousas 47

SUPRIMIMOS O “O” Era verán, a campiña estaba agradable. Cerca das campiñas había fragas e, alá, máis distanciada das campiñas, unha gran braña. Alí nunha vella granxa, unha pata aniñaba as súas crías. A partir dunha grande espera, de un en un ían abrir, máis aínda faltaba abrir a cría máis grande. Finalmente abriu e apareceu unha cría fea, era diferente á familia

SUPRIMIMOS O U Era verán, o campo estaba fermoso, arredor dos campos había montes e, no máis fondo dos montes, o gran lago. Alí nesa vella granxa, a pata aniñaba os ovos. Despois da longa espera, ovo tras ovos, foron rompendo, pero aínda faltaba por abrir o ovo máis grande. Por fin rompe e aparece o pato grande e feo, non se parecía aos demais.

SUPRIMIMOS O I Era verán, o campo estaba fermoso. Arredor dos campos estaban bosques e, no profundo, profundo dos bosques, un gran lago. Acolá, nunha vella granxa, unha pata agachaba os seus ovos. Logo dunha longa espera, un tras outro, foron rompendo, pero faltaba por romper o ovo grande. Por acabar rachou e apareceu un pato grande e feo, non se semellaba aos outros.

48 as nosas cousas

...e monólogos

Lapis-goma
Alejandro Nogueira Castro

Miña madriña!

Un día destes vou quedar coma unha pulga metida na

lavadora. Cada vez que me usan acabo máis pequeno. Que vai ser de min? Perdóenme! Estaba cos meus salaios e non me presentei. Logo de presentarme seguirei protestando se non lles importa. Bueno, eu son o lapisgoma. Seguro que todos me coñecen, son o lapis que ten goma na cabeza. Bueno... agora que xa me presentei vou continuar protestando. Estou farto. Farto non é a palabra, a palabra é fartísimo, ou mellor, estou ata os narices de que me gasten tan de présa. Só teño unha semana, ou dúas, xa non me lembro e... non ven como teño desgastada a cabeza?. E dentro da cabeza vai o cerebro, non si? Que xa non sei o que digo, e por abaixo xa non teño nin os xeonllos Bueno, téñome que ir querido público, xa me está sacando do estoxo. Abur, ata máis ver.

As tesoiras
Willian Cabaleiro Taboada

Por favor, que mala sorte teño!

Ai, ai! quedo mal con

todos, todos protestan porque ou ben corto, ou desfago, ou despedazo... será culpa miña? Por iso no teño amigos, nin ninguén que me queira, que desgraza, ai de min! Por que me tivo que tocar esta vida? Quen me dera ser pegamento para unir felicidades e crear ledicia nas xentes. Eu fago todo o contrario: separo familias, desfago amizades,... Se non fose tan, tan afiada sería mellor, mellor para todos. Xa levo moitas primaveras neste mundo e aínda non vexo o lado bo de ser tesoira. Que alguén, que alguén se o sabe mo diga por favor. Eu seguro que nunca terei amigos coma tedes vós, eu so teño malas amizades. Traballo, traballo, traballo é o que eu teño, e ninguén mo agradece, ninguén!, ninguén! Xa case é mellor non falar do tema porque me entristezo demasiado; xa case choro. Non sei que vos parece a vós esta miña desgraciada vida. Sinceramente asegúrovos que non vos gustaría ser coma min, é dicir, tesoira. Ademais de ser traballoso é moi, moi, moi, pero que moi aburrido. Crédeme, eu non minto nin esaxero nadiña, preguntádello a calquera. Eu... ser son boa xente, pero ninguén me quere... só son unha tesoira.

as nosas cousas 49

A boneca
Estela Martínez Rodríguez

Nunca pensei que acabaría así, convertida nunha boneca de cerámica,
cuns vestidos moi luxosos, unhas fermosas zapatillas e unha pinza rosa. Pero... a nena nunca xoga comigo!, non sei se lle gustarei... Bo, non podo pensar niso, porque senón será peor. Pero... estará triste, enfadada, alegre, aburrida... Non, se estivera aburrida xogaría comigo... Aínda que ten máis xoguetes... Non teño futuro! Non quero cavilar máis, quero ir xogar coa nena, quero ir xogar con ela... Bo, adeus, voume deitar.

O calcetín
Rafael Fortes Otero

Un calcetín, iso son eu. Un vello e porco calcetín ao que nin
sequera lavan. e eu estou cheo do suor do pé do duque. Xa teño dez anos e débolle dar bo andar porque só me usa a min, e ten o armario cheo deles. O duque non corta as uñas e iso provócame esfiaduras. Cos anos que teño nin muller hei de atopar; e fillos xa nin o penso. Xa non podo máis, vou ter que pedir a xubilación anticipada. Ai, ai! quen me dera saber do meu irmán. Ese seica se marchou ao máis alá. Pronto marcharei eu, pero mentres os pés teño que aturar. De tanto andar xa collín calos, mesmo valerían para cociñar... Se ata me dan noxo a min mesmo. Pero consólame saber que os hai peores ca min. Pois nada, vou parar de falar porque o único que digo son parvadas e nada máis.

O estoxo
Alejandro Nogueira Castro

Eu son un estoxo. Son de cor azul, teño dúas cremalleiras e un
debuxo de Shin-Chan que pon OOOOOOH! O meu dono pintoume todo de sinaturas e debuxos con tinta permanente. Sempre estiven triste por iso ata un día en que me decatei que quedaba moi bonito. Dentro do que cabe estou bastante ben, pero non me gusta que o meu dono me colla, que me dea voltas, que me baleire, que me encha, que cerren a cremalleira, que a abran, que me pinten, que me metan na mochila, que me deixen alí dúas horas sen ver nada, que me saquen, que me volvan a abrir, que me volvan a baleirar, que me volvan a encher, que me cerren, que me metan na mochila e que, cando o meu dono chegue á casa, co duro día que pasei, me deixen alí tirado sen facerme ningún caso. Pero bueno, iso é lei de vida; tamén cando é verán e non vai á escola, estou todos os días se facer nada e pasándoo ben. Algunhas veces pasan cousas boas e tamén cousas malas, pero o que hai que facer é esquecerte das malas e pensar unicamente nas boas.

50 as nosas cousas

3º curso V Certame de Arte Eugenio Granell

Decembro, 2008

Premio categoría Construción “Os desexos voan” (obra colectiva) Ceip do Foxo. A Estrada. Pontevedra.

Borja Couto Bahamonde, Manuel Martínez Rodríguez, Yolanda Picallo López, Adrián Puente Pena, Rodrigo Rey Penín, Ignacio Rodríguez Prieto, José Daniel Rodríguez Tato, Nuria Salgueiro García e Cristina Trigo González.

as nosas cousas 51

saídas 2º ciclo Excursión ás Illas Cíes

52 as nosas cousas

O faro das Cíes

Cruzámonos cun transatlántico

as nosas cousas 53

saídas do 1º ciclo Visita a Cercio e o Correlingua

54 as nosas cousas

as nosas cousas 55

Cabaleiros e Princesas

56 as nosas cousas

as nosas cousas 57

58 as nosas cousas

as nosas cousas 59

60 as nosas cousas

excursión fin de curso

Salou, xuño 2009

Que cidade tan grandiosa!

Nerviosismo, euforia, ilusión, medo ...

as nosas cousas 61

Que ben o pasamos! Que pena, xa rematou!

Que luxo, parecen os vestiarios do Callobre...

62 as nosas cousas

Un pouco queimados...

ata sempre 6º...

...A primeira vez que entrei no colexio foi no ano 2000. Tívenme que levantar moi cedo. Ao acabar de bañarme e almorzar fun para a parada a coller o autobús. Cando chegamos ao colexio, todos estabamos nerviosos.... (Óscar) ...Cando cheguei ao colexio choraba moito; home, tiña catro anos! Cando tocou o timbre os meus pais marcharon e eu fun para a clase.... (Dani) ...Cando cheguei era pequena. Non facía máis que chorar. A etapa de infantil pasóuseme rápido. En primeiro eu xa era maior, ou eso cría. Aprendín a ler e a escribir e os meus amigos eran bos amigos .... (Lucía) ...No ano 2001 empecei as clases en parvuliños. Aínda recordo como eramos. Eramos moi baixiños, cos nosos mandilóns de cor vermello, rosa ou azul, e antes de saír ao recreo comiamos a merenda: o bocadillo co zume, unha froita, un kikat ou tamén un iogurt.... (Isabel) ...Eu non podo contar a miña experiencia en parvuliños porque estiven noutra escola. Pero fixen a primaria aquí. Cheguei en 2º, tiña seis anos e estaba moi nerviosa. No colexio vin a moitos dos meus primos e á miña irmá .... (Victoria) ...Acórdome de que Laura e máis eu iamos sempre xuntas ao baño. Acórdome de que sempre que me mandaban ir á sala de profesores non quería porque tiña medo, e viña Laura comigo. Laura e eu eramos íntimas amigas.... (Antía) ...Se me mandaran definir en tres palabras o meu paso polo colexio serían: estupendo, marabilloso e feliz.... (Lucía) ...O que eu máis recordo é o ben que o pasamos todos xuntos. Xa sei que para o ano ímonos separar pero espero que sigamos sendo amigos.... (Victoria) ...E agora en 6º témonos que despedir de vós; unha despedida moi triste, pero sabendo que nos veremos algunha vez; pois entón, un saúdo moi grande para todos .... (Rafa)

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful