Está en la página 1de 3

ORDULARI ALDREBESA

Bazen behin Euxebio izeneko agure bat. Bakar-bakarrik bizi zen, baina egia esan
horretarako hobea zen, arraro xamarra zela esaten baitzuen herriko jendeak. Haurrak
oso gutxitan inguratzen ziren kale kantoian zuen denda hartara, han ez baitzeukan
saltzeko ez ogirik, ez txokolaterik eta ezta sugusik ere, eta gainera, asko beldurtu egiten
ziren Euxebioren bizar zuriarekin, beste asko gela handi hartako iluntasunarekin, eta
han egoten zen kirats nazkagarri hark atzera egiten zion haurrik ere bazen. Baina gauza
asko zeuden denda hartan, erruz: aulki zaharrak, kriseiluak, pipiak jotako armairu
mordoska bat, idazlumak, koloredun alfonbrak, ispiluak, milaka traste zahar alegia.
Amona Joxepak etxeko atea ireki eta bilobari oihu egin zion:

-Landeeeer! Landeeeer! Zatoz azkar hona!

Lander atarian txingurriak harrapatzen ari zen. 7 urteko mutiko bat zen. Bizia
oso, eta txingurriekin hitz egitea asko gustatzen zitzaion. Amona Joxepak ogitartekoa
ematen zionean, txingurriengana joaten zen ia beti, karraskilo atzera. Eta han denak
pozik: Lander txingurriek ogi-papurrak bizkarrean nola jasotzen zituzten begira-begira
egoten zen, eta txingurriak ere bai, janari mordoa lortzen zutelako.

Lander txingurriak utzi eta agudo asko amonarengana joan zen.

-Zer nahi duzu amona?


-Hara! Mesede hauxe betetzea nahi nuke.Zoaz salto batean Euxebioren dendara
eta esaiozu nire partez mesedez erloju hau konpontzeko, atzo orratzak gelditu
egin zitzaizkion nonbait, eta berandu iritsi nintzen zahar-etxera, lagunak hasiak
ziren ordurako Thai-Tsi egiten. Ez nuke gaur berriro horrelakorik gertatzerik
nahi. Ez horixe!

Landerrek ez zuen oso pozik hartu amonak esandakoa, baina bazekien


enkargutxo hura egiten bazuen, txupatxus bat gutxienez izango zuela opari, eta azken
batean, txupatxusak amonak bakarrik ematen zizkion. Bi aldiz pentsatu gabe beraz,
txingurriak ogi-papurrak jaten utzi eta ordularia besapean hartuz, tipi-tapa
Euxebiorenera abiatu zen. Beharko abiatu, beharko egin. Zer erremedio!

-Adio txingurriak! Laster naiz hemen!

Ez zekien atea jo, ala zuzenean barrura sartu; eskaparateari begira gelditu zen:

-Hara! Olentzerotarako kilker-kaiola eskatuko dut! Edo 8 urte betetzen


ditudanerako… Baina jope! Zein urrun dauden oraindik egun horiek!

Eta Olentzeroak edota bere urtebetetzeak bietatik zein egun lehenago iritsiko ote
zen pentsamenduan, atea ireki zuen.

-Arratsalde on! Ba al da norbait hemen?

Ilun-ilun zegoen, ez zen ia deus ikusten. Kanpoan eguzkiak oraindik ederki


berotzen zuen, udaran egunak luzeagoak dira-eta.
-Igualeko ongi bizi dira txingurriak!-pentsatu zuen bere baitan. Eta kilker-
kaiola? Bakarra izango al du Euxebiok? Eta saltzen badute?
Bat-batean ahots zakar batek puskatu zuen hango isiltasuna. Hau beldurra! Hau
izua! Lander ikararen ikaraz ez zen hitz egiten ere ausartu.

-Zer behar duzu?- aurreratu zitzaion aitona.

Amonak Eusebio gauzak konpontzen artista zela esaten zuen beti, baina
mutikoak sorgin-azti itxura hartu zion, edo bizar zuri harekin mamu itxura, edo kopeta
zimur harekin deabru tankera ere bazuen. Horregatik hitzak ezin asmatuan ibili zen:

-Aizu! Tik-tik konponduko didazu?

Agureari mutil koskor honen hizkera barregarria eta ume txikiarena iruditu
zitzaion, “ordularia” esaten ere ez baitzekien.

-Halako mutil puska galtza luzetan, eta oraindik umekeriatan?-pentsatu zuen.

Orduan ideia bat bururatu zitzaion: ordulariaren orratzak alderantziz


mugiaraziko zituen, hartara denborak atzera egingo zuen, eta mutil koskorra txikiago
bihurtuko zuen. Eskarmentu ederra jasoko zuen hala!
Esan eta egin. Egunak, asteak, hilabeteak eta urteak ere pasa ziren, eta gure
mutikoa gero eta gazteagotzen ari zen. Eta ez mutikoa bakarrik, etxeko denak ere
gaztetzen ari ziren. Amona zoratzen zegoen, Thai-Tsian irakaslea bera baino hobeto ari
baitzen inongo dudarik gabe.
Lander berriz, atzera eta atzera ari zen, txikitzen alegia. Ohe azpian ezkutatutako
txikitako arropak atzera atera behar izan zituzten, eta galtza motzetan jantzi arazi zuten
berriz ere, zer egin jakin ez eta. Oinez ibiltzen ere ia ahaztu zitzaion gizagaixoari.
Etxekoak lur-jota zeuden. Txerria gizentzen den bezala janaria sudurzuloetatik
ere ia sartzen zioten, baina alfer-alferrik. Amona Joxepa berriz, gero eta energia
gehiagoren jabe, inongo sukaldaritzako ikastaro guztiak egin eta egin, Lander hazteko
eginahalean. Baina hau ere alferrik.

Ama negarrez hasi zen:

-Ekar dezagun Don Julio lehenbailehen etxera, hura baitugu probintzia osoan
sendagilerik ospetsuena! Inork asmatzekotan, hark egingo du!

Hala, Don Juliok egongelako ordulariaren azpian aztertu zuen mutikoa: aho,
masailezur, eztarri, belarri, birika alde eta sabelaldea. Baina ez zion deus arrarorik
harrapatzen. Luzaroan aritu zen begira, jira alde batera, jira bestera, harri eta zur. Ezin
deus antzeman. Hau ikusi beharra ere! Sendagileak bisitaldi amaieran dirua jasotzekotan
zela, sarrerako ispilura begiratu zuen.

-Ene bada! Zuen etxera burua soilduta etorri, eta orain iledun izaki!

Zer sorginkeria mota da hau!

Sorgindutakoa egongelako ordularia zela konturatu ziren, ordulariaren orratzak


denboran atzera egiten zutela.
-Badakit zer egin!-esan zuen amona Joxepak, zahar-etxera eramango dugu!

Eta halaxe egin zuten. Urte gutxian zahar-etxeak ospe handia lortu zuen kirola
zela medio, eta Lander berriz, txingurri-familiara itzuli zen, kilker-kaiola eta guzti.

Egilea: Oihan López