Está en la página 1de 15

24 de febreiro

DA DE ROSALA

CANDO ERA TEMPO DE INVERNO,


pensaba en onde estaras;
cando era tempo de sol,
pensaba en onde andaras.
Agora... tan soio penso,
meu ben, se me olvidaras!

[Rosala de Castro: Follas novas]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

NASN CANDO AS PLANTAS NASEN,


no mes das flores nasn,
nunha alborada mainia,
nunha alborada de abril.
Por eso me chaman Rosa,
mais a do triste sorrir,
con espias para todos,
sen ningunha para ti.
[]
O meu corasn che mando
cunha chave para o abrir,
nin eu teo mis que darche,
nin ti mis que me pedir.

[Rosala de Castro: Cantares gallegos]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

PAZ, PAZ DESEADA:


pra min, onde est?
Quizais nhei de tela...
Na tiven xamais!

Sosego, descanso,
onde hei de o atopar?
Nos mals que me matan,
na dor que me dan.

Paz!, paz, ti es mentira!


Pra min non a hai!

[Rosala de Castro: Follas novas]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

Canta, paxario alegre,

canta!

Canta porque o millo medre,

canta!

Canta porque a luz te escoite,

canta!

Canta que fuxiu a noite.

[Rosala de Castro: Cantares gallegos]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

PASA RO, PASA RO,


co teu maino rebulir;
pasa, pasa entre as frolias
color de ouro e de marfil.
[]
Pasa, pasa caladio,
co teu manso rebulir,
camio do mar salado,
camio do mar sin fin;
e leva estas lagrimias,
si has de chegar por al,
pretio dos meus amores,
pretio do meu vivir.

[Rosala de Castro: Cantares gallegos]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

PASAN NAQUESTA VIDA


cousias tan estraas,
tan raros feitos vense
neste mundo de trampa;
tantos milagres vellos,
tan novas ensinanzas,
e tan revoltos allos
con nome de ensaladas,
que non che digo nada
Pero vaia!

[Rosala de Castro: Cantares gallegos]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

ADIS ROS, ADIS FONTES,


adis regatos pequenos,
adis vista dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.

Mia terra, mia terra,


terra donde me eu criei,
hortia que quero tanto,
figueirias que prantei.

Prados, ros, arboredas,


pinares que move o vento,
paxarios piadores,
casia do meu contento.
..
[Rosala de Castro: Cantares gallegos]
24 de febreiro
DA DE ROSALA

MAIS VE QUE O MEU CORAZN


unha rosa de cen follas,
e cada folla unha pena
que vive apegada noutra.

Quitas unha, quitas das,


penas me quedan de sobra;
hoxe dez, ma corenta,
desfolla que te desfolla...

O corazn me arrincaras
desque as arrincares todas!

[Rosala de Castro: Follas novas]


24 de febreiro
DA DE ROSALA

CANDO PENSO QUE TE FUCHES,


negra sombra que me asombras,
p dos meus cabezales
tornas facndome mofa.

Cando maxino que es ida,


no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,


si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do ro,
i es a noite, i es a aurora.

En todo ests e ti es todo,


pra min i en min mesma moras,
nin me abandonars nunca,
sombra que sempre me asombras.

[Rosala de Castro: Follas novas]


ADIS ROS, ADIS FONTES,
adis regatos pequenos,
adis vista dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.

Mia terra, mia terra,


terra donde me eu criei,
hortia que quero tanto,
figueirias que prantei.

Prados, ros, arboredas,


pinares que move o vento,
paxarios piadores,
casia do meu contento.

Muo dos castaares,


noites craras de luar,
campanias trimbadoras
da igrexia do lugar.

Amorias das silveiras


que eu lle daba meu amor,
camiios antre o millo,
adis para sempre, adis!

Adis groria! Adis contento!


Deixo a casa onde nacn,
deixo a aldea que conoso
por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraos,


deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
Quen puidera non deixar...!

MAIS VE QUE O MEU CORAZN


unha rosa de cen follas,
e cada folla unha pena
que vive apegada noutra.
Quitas unha, quitas das,
penas me quedan de sobra;
hoxe dez, ma corenta,
desfolla que te desfolla...

O corazn me arrincaras
desque as arrincares todas!

[Follas novas]

CANDO PENSO QUE TE FUCHES,


negra sombra que me asombras,
p dos meus cabezales
tornas facndome mofa.

Cando maxino que es ida,


no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,


si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do ro,
i es a noite, i es a aurora.

En todo ests e ti es todo,


pra min i en min mesma moras,
nin me abandonars nunca,
sombra que sempre me asombras.

[Follas novas]

NASN CANDO AS PLANTAS NASEN,


no mes das flores nasn,
nunha alborada mainia,
nunha alborada de abril.
Por eso me chaman Rosa,
mais a do triste sorrir,
con espias para todos,
sen ningunha para ti.
Des que te quixen, ingrato,
todo acabou para min,
que eras ti para min todo,
mia gloria e meu vivir.
De que pois te queixas, Mauro?
De que pois te queixas, di,
cando sabes que morrera
por te contemplar fels?
Duro cravo me encravaches
con ese teu maldisir,
con ese teu pedir tolo
que non sei que quer de min,
pois deiche canto dar puiden
avariciosa de ti,
o meu corasn che mando
cunha chave para o abrir,
nin eu teo mis que darche,
nin ti mis que me pedir.

[Cantares gallegos]

-V-

Este vaise i aquel vaise,


e todos, todos se van,
Galicia, sen homes quedas
que te poidan traballar.
Tes, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teen fillos
e fillos que non tn pais.
E tes corazns que sofren
longas ausencias morts,
vivas de vivos e mortos
que ningun consolar.

[Follas novas]

CANDO ERA TEMPO DE INVERNO,


pensaba en onde estaras;
cando era tempo de sol,
pensaba en onde andaras.
Agora... tan soio penso,
meu ben, se me olvidaras!

[De Follas novas]