Ὁμηρικὸν μελέτημα Β’ ἤτοι πρὸς τὸν Ὅμηρον ἄγουσα ὁδὸς

ὅπερ τοῖς φιλομούσοις ἐφιλοτέχνησεν ἡ Φιλικὴ Ἑταιρία ἐν ἔτει ,βιζ'

χόλον ἐπίμονον, ὀργήν ᾄδειν ποίει

1.1.1-42: μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
τὴν ὀλέσασαν ἢ τὴν ὀλεθρίαν ἀναρίθμητα τοῖς Ἕλλησιν κακά, λύπας ἐποίησεν, εἰργάσατο

οὐλομένην, ἣ μυρί᾽ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾽ ἔθηκε,
ἰσχυράς, γενναίας τῷ ᾍδῃ πρὸ τῆς εἱμαρμένης ἔπεμψεν

πολλὰς δ᾽ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν
τὰ δὲ σώματα ἑλκύσματα, σπαράγματα ἐποίει κυσί

ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
τοῖς σακροφάγοις ὄρνισι (γυψὶ καὶ κόραξιν) ἐτελειοῦτο, ἐπληροῦτο γνώμη

οἰωνοῖσί τε πᾶσι, Διὸς δ᾽ ἐτελείετο βουλή, 5
ἀφ’ οὗ δὴ χρόνου πρῶτον διεχωρίσθησαν φιλονεικήσαντες

ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε
βασιλεύς θεῖος, εὐγενής, ἔντιμος

Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
τίς δὴ θεὸς αὐτοὺς τοὺς δύο φιλονεικίᾳ συνέβαλε, συνέμιξε

τίς τ᾽ ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι;
οὗτος γάρ ὀργισθείς

Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός: ὃ γὰρ βασιλῆϊ χολωθεὶς
κατὰ τὸ στρατόπεδον ὦρσε, διήγειρεν ἀπόλλοντο ὄχλοι

νοῦσον ἀνὰ στρατὸν ὄρσε κακήν, ὀλέκοντο δὲ λαοί, 10
ἐπειδή ἱερέα (<ἀρᾶσθαι: εὔχεσθαι)

οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα
οὗτος ταχείας

Ἀτρεΐδης: ὃ γὰρ ἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
λυτρωσόμενος ἄπειρα, πολλά δῶρα

λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ᾽ ἀπερείσι᾽ ἄποινα,
κρατῶν πόρρωθεν βάλλοντος

στέμματ᾽ ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
περὶ τῇ βασιλικῇ ῥάβδῳ ἐλιτάνευε, παρεκάλει Ἕλληνας

χρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς, 15
ὦ Ἀγάμεμνον καὶ Μενέλαε ἐξαιρέτως δισσούς διατάκτορας, ἡγεμόνας

Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω, κοσμήτορε λαῶν:
οἱ λοιποί

Ἀτρεΐδαι τε καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί,
παράσχοιεν

ὑμῖν μὲν θεοὶ δοῖεν Ὀλύμπια δώματ᾽ ἔχοντες
ἐκπορθῆσαι, καταστρέψαι τὴν Ἴλιον εἰς τὰ οἰκεῖα

ἐκπέρσαι Πριάμοιο πόλιν, εὖ δ᾽ οἴκαδ᾽ ἱκέσθαι:
τὴν θυγατέρα λύτρα λαβόντες, ἀπόδοτε

παῖδα δ᾽ ἐμοὶ λύσαιτε φίλην, τὰ δ᾽ ἄποινα δέχεσθαι, 20
εὐλαβούμενοι, σέβοντες

ἁζόμενοι Διὸς υἱὸν ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα.
τότε μετ’ εὐφημίας ἐβόησαν

ἔνθ᾽ ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
ἐντρέπεσθαι, σέβειν καλά δέχεσθαι

αἰδεῖσθαί θ᾽ ἱερῆα καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα:
ἤρεσκε ἐν τῇ ψυχῇ

ἀλλ᾽ οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
μεθ’ ὕβρεως ἀπέπεμπε ἰσχυρόν λόγον

ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δ᾽ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε: 25
ὦ κοίλαις, βαθείαις καταλάβω

μή σε, γέρον, κοίλῃσιν ἐγὼ παρὰ νηυσὶ κιχείω
ἐγχρονίζοντα, διατρίβοντα

ἢ νῦν δηθύνοντ᾽ ἢ ὕστερον αὖτις ἰόντα,
μὴ οὐκ ἄν σοι οὐ βοηθήσῃ

μή νύ τοι οὐ χραίσμῃ σκῆπτρον καὶ στέμμα θεοῖο:
ταύτην δέ οὐκ ἀπολύσω αὐτήν καταλάβῃ

τὴν δ᾽ ἐγὼ οὐ λύσω: πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν
ἡμετέρῳ ἐνὶ οἴκῳ ἐν Ἄργεϊ τηλόθι πάτρης 30
ὑφαίνουσαν τῆς ἐμῆς κοίτης ἀντιλαμβανομένην καὶ μετέχουσαν

ἱστὸν ἐποιχομένην καὶ ἐμὸν λέχος ἀντιόωσαν:
ἀλλ’ ἄπιθι μή με παρόξυνε σῶος, ὑγιής ὅπως ἄν πορευθῇς

ἀλλ᾽ ἴθι μή μ᾽ ἐρέθιζε σαώτερος ὥς κε νέηαι.
ἐφοβήθη, ηὐλαβήθη ὁ πρεσβύτης ἐπείσθη τῷ λόγῳ

ὣς ἔφατ᾽, ἔδεισεν δ᾽ ὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ:
ἔβη (ἀ+κήδομαι:φροντίζω) ἡσυχάζων τὸν αἰγιαλόν

βῆ δ᾽ ἀκέων παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης:
χωρίς πορευθείς ηὔχετο

πολλὰ δ᾽ ἔπειτ᾽ ἀπάνευθε κιὼν ἠρᾶθ᾽ ὃ γεραιὸς 35
καλή ἔτεκεν, ἐγέννησε

Ἀπόλλωνι ἄνακτι, τὸν ἠΰκομος τέκε Λητώ:
ἐπάκουσόν μου καλλίτοξε πόλιν τρωϊκήν περιβέβηκας, ὑπερμαχεῖς

κλῦθί μευ ἀργυρότοξ᾽, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
ἄγαν θείαν ἰσχυρῶς, γενναίως βασιλεύεις

Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις,
Σμίνθος, τόπος τῆς Τρωάδος, ἐν ῷ ἱερὸν τῷ Ἀπόλλωνι ἦν εὔχαριν ναόν ὠρόφωσα, ἐστεφάνωσα

Σμινθεῦ εἴ ποτέ τοι χαρίεντ᾽ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα,
ἢ εἰ πώποτέ σοι πιμελῆ, λιπαρά τὰ μηριαῖα ὀστᾶ κατ...έκαυσα

ἢ εἰ δή ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί᾽ ἔκηα 40
ἐπιτέλεσον ἐπιθύμημα, ἐπιθυμίαν, πόθον

ταύρων ἠδ᾽ αἰγῶν, τὸ δέ μοι κρήηνον ἐέλδωρ:
τιμωρίαν δοῖεν

τίσειαν Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν.

1.1.1-42a: Γράψον ἀττικιστί.
1.1.1-42b:Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.

1.
μῆνιν βασιλεύς
μυρία ἐρίσαντε
οὐλομένην θεῖος, εὐγενής, ἔντιμος
ἄλγεα ἑλκύσματα, σπαράγματα
ἰφθίμους διεχωρίσθησαν
πρὸ τῆς εἱμαρμένης ἔπεμψεν γνώμη
ἑλώρια κακά, λύπας
τεῦχε ἐτελειοῦτο, ἐπληροῦτο
οἰωνοῖσι προΐαψεν
ἐτελείετο χόλον ἐπίμονον, ὀργήν
βουλή ἐποίει
φιλονεικήσαντες ἀναρίθμητα
διαστήτην ἰσχυράς, γενναίας
δῖος τὴν ὀλέσασαν ἢ τὴν ὀλεθρίαν
ἄναξ τοῖς σακροφάγοις ὄρνισι (γυψὶ
[καὶ κόραξιν)

2.
φιλονεικίᾳ λαοί
ὀργισθείς κοσμήτορε
ὄρσε λυτρωσόμενος
ὄχλοι ἔριδι
ὀλέκοντο ὦρσε, διήγειρεν
οὕνεκα ἐπειδή
ἀρητῆρα δῶρα
ταχείας ἐλιτάνευε, παρεκάλει
λυσόμενος ἀπόλλωντο
ἄποινα ἔχων
ἀπερείσια χολωθείς
κρατῶν ἑκηβόλου
πόρρωθεν βάλλοντος ἄπειρα, πολλά
λίσσετο θοάς
διατάκτορας, ἡγεμόνας ἱερέα (<ἀρᾶσθαι: εὔχεσθαι)
3.
δοῖεν ἐκπορθῆσαι, καταστρέψαι
ἐκπέρσαι ἥνδανε
ἁζόμενοι ἀπέπεμπε
οἴκαδε βοηθήσῃ
αἰδεῖσθαι καλά
ἤρεσκε εὐλαβούμενοι, σέβοντες
ἀγλαά εἰς τὰ οἰκεῖα
χραίσμῃ καταλάβω
κοίλῃσιν κοίλαις, βαθείαις
κιχείω ἐντρέπεσθαι, σέβειν
ἀφίει δηθύνοντα
ἐγχρονίζοντα, διατρίβοντα παράσχοιεν

4.
λέχος περιβέβηκας
ἔδεισεν ηὔχετο
ἀκέων (ἀ+κήδομαι:φροντίζω) ἔκαυσα
κιών ἰσχυρῶς, γενναίως
ἠρᾶτο ἐφοβήθη, εὐλαβήθη
ἀμφιβέβηκας κοίτη
ἐπάκουσόν μου ζαθέην
ἀνάσσεις πορευθείς
ἶφι βασιλεύεις
ἄγαν θείαν ἡσυχάζων
πίονα τίσειαν
μηρία ἐπιτέλεσον
ἔκηα κλῦθί μευ
ἐπιθύμημα, ἐπιθυμίαν, πόθον πιμελῆ, λιπαρά
κρήηνον τὰ μηριαῖα ὀστᾶ
τιμωρίαν δοῖεν ἐέλδωρ
1.1.1-42c: Πλήρωσον τοὺς στίχους.
χόλον ἐπίμονον, ὀργήν ᾄδειν ποίει

ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
τὴν ὀλέσασαν ἢ τὴν ὀλεθρίαν ἀναρίθμητα κακά, λύπας

,ἣ ᾽ Ἀχαιοῖς ᾽ ἔθηκε,
ἰσχυράς, γενναίας πρὸ τῆς εἱμαρμένης ἔπεμψεν

πολλὰς δ᾽ ψυχὰς Ἄϊδι
ἑλκύσματα, σπαράγματα ἐποίει κυσί

ἡρώων, αὐτοὺς δὲ τεῦχε
τοῖς σακροφάγοις ὄρνισι (γυψὶ καὶ κόραξιν) ἐτελειοῦτο, ἐπληροῦτο

τε πᾶσι, Διὸς δ᾽ βουλή, 5
ἀφ’ οὗ δὴ χρόνου πρῶτον διεχωρίσθησαν φιλονεικήσαντες

ἐξ δὴ τὰ
βασιλεύς θεῖος, εὐγενής, ἔντιμος

Ἀτρεΐδης τε ἀνδρῶν καὶ Ἀχιλλεύς.
τίς δὴ θεὸς αὐτοὺς τοὺς δύο φιλονεικίᾳ συνέβαλε, συνέμιξε

θεῶν μάχεσθαι;
οὗτος γὰρ ὀργισθείς

Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός: βασιλῆϊ
κατὰ τὸ στρατόπεδον ὦρσε, διήγειρεν ἀπόλλοντο ὄχλοι

νοῦσον στρατὸν κακήν, δὲ , 10
ἐπειδή ἱερέα (<ἀρᾶσθαι: εὔχεσθαι)

τὸν Χρύσην ἠτίμασεν
οὗτος ταχείας

Ἀτρεΐδης: γὰρ ἦλθε ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
λυτρωσόμενος ἄπειρα, πολλά δῶρα

τε θύγατρα φέρων τ᾽ ᾽ ,
κρατῶν πόρρωθεν βάλλοντος

στέμματ᾽ ἐν χερσὶν Ἀπόλλωνος
περὶ τῇ βασιλικῇ ῥάβδῳ ἐλιτάνευε, παρεκάλει Ἕλληνας

χρυσέῳ σκήπτρῳ, καὶ πάντας , 15
ὦ Ἀγάμεμνον καὶ Μενέλαε ἐξαιρέτως διατάκτορας, ἡγεμόνας

δὲ δύω, λαῶν:
οἱ λοιποί

Ἀτρεΐδαι τε καὶ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί,
παράσχοιεν

ὑμῖν μὲν θεοὶ Ὀλύμπια δώματ᾽ ἔχοντες
ἐκπορθῆσαι, καταστρέψαι τὴν Ἴλιον εἰς τὰ οἰκεῖα

πόλιν, εὖ δ᾽ ᾽ ἱκέσθαι:
τὴν θυγατέρα λύτρα λαβόντες, ἀπόδοτε

δ᾽ ἐμοὶ φίλην, τὰ δ᾽ ἄποινα δέχεσθαι, 20
εὐλαβούμενοι, σέβοντες

Διὸς υἱὸν ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα.
τότε μετ’ εὐφημίας ἐβόησαν

᾽ ἄλλοι μὲν πάντες Ἀχαιοὶ
ἐντρέπεσθαι, σέβειν καλά δῶρα

θ᾽ ἱερῆα καὶ δέχθαι :
ἤρεσκε ἐν τῇ ψυχῇ

ἀλλ᾽ οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
μεθ’ ὕβρεως ἀπέπεμπε ἰσχυρόν λόγον

ἀλλὰ , δ᾽ ἐπὶ ἔτελλε: 25
κοίλαις, βαθείαις καταλάβω

μή σε, γέρον, ἐγὼ παρὰ νηυσὶ
ἐγχρονίζοντα, διατρίβοντα

ἢ νῦν ᾽ ἢ ὕστερον αὖτις ἰόντα,
μὴ οὐκ ἄν σοι οὐ βοηθήσῃ

μή νύ οὐ σκῆπτρον καὶ στέμμα θεοῖο:
ταύτην δέ οὐκ ἀπολύσω αὐτήν καταλάβῃ

δ᾽ ἐγὼ οὐ : πρίν καὶ γῆρας
ἡμετέρῳ ἐνὶ οἴκῳ ἐν Ἄργεϊ τηλόθι πάτρης 30
ὑφαίνουσαν τῆς ἐμῆς κοίτης ἀντιλαμβανομένην καὶ μετέχουσαν

ἐποιχομένην καὶ ἀντιόωσαν:
ἀλλ’ ἄπιθι μή με παρόξυνε σῶος, ὑγιής ὅπως ἄν

ἀλλ᾽ μή μ᾽ ὥς νέηαι.
ἐφοβήθη, ηὐλαβήθη ὁ πρεσβύτης ἐπείσθη τῷ λόγῳ

ὣς ἔφατ᾽, δ᾽ ὃ καὶ :
ἔβη (ἀ+κήδομαι:φροντίζω) ἡσυχάζων τὸν αἰγιαλόν

δ᾽ παρὰ πολυφλοίσβοιο θαλάσσης:
χωρίς ηὔχετο

πολλὰ δ᾽ ἔπειτ᾽ κιὼν ᾽ ὃ γεραιὸς 35
ἔτεκεν, ἐγέννησε

Ἀπόλλωνι ἄνακτι, τὸν ἠΰκομος Λητώ:
ἐπάκουσόν μου καλλίτοξε περιβέβηκας, ὑπερμαχεῖς

᾽, ὃς Χρύσην
ἄγαν θείαν ἰσχυρῶς, γενναίως

Κίλλάν τε Τενέδοιό τε ἀνάσσεις,
Σμίνθος, τόπος τῆς Τρωάδος, ἐν ῷ ἱερὸν τῷ Ἀπόλλωνι ἦν εὔχαριν ναόν ὠρόφωσα, ἐστεφάνωσα

εἴ ποτέ τοι ᾽ ἐπὶ νηὸν ,
ἢ εἰ πώποτέ σοι κατέκαυσα

κατὰ πίονα μηρί᾽ 40
ἐπιτέλεσον ἐπιθύμημα, ἐπιθυμίαν, πόθον

ταύρων ἠδ᾽ αἰγῶν, τὸ δέ μοι :
τιμωρίαν δοῖεν

Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν.
οὕτως εἶπεν τούτου δὲ ὑπήκουσε καθαρός, ἀμίαντος

1.2.43-100: Ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων,
κατέβη δὲ ἀπὸ τῶν τοῦ Ὀλύμπου ἐξοχῶν λυπούμενος, ὀργιζόμενος κήρ, ψυχή≠κῆρ, θανατηφόρος μοῖρα

βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων χωόμενος κῆρ,
(<ἀμφί+ἐρέφω): ἑκατέρωθεν ἐσκεπασμένην τὴν βελοθήκην

τόξ’ ὤμοισιν ἔχων ἀμφηρεφέα τε φαρέτρην· 45
τὰ βέλη ὀργιζομένου

ἔκλαγξαν δ’ ἄρ’ ὀιστοὶ ἐπ’ ὤμων χωομένοιο,
παρεγένετο σκότει παραπλήσιος, φοβερὸς καὶ ἀόρατος

αὐτοῦ κινηθέντος· ὁ δ’ ἤιε νυκτὶ ἐοικώς·
ἐκαθέζετο χωρίς, ἄπωθεν μετὰ ταῦτα βέλος ἀφῆκεν, ἔπεμψεν

ἕζετ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε νεῶν, μετὰ δ’ ἰὸν ἕηκε·
φοβερὸς δὲ ἦχος ἀργυροῦ, καλοῦ τῆς τοῦ τόξου νευρᾶς

δεινὴ δὲ κλαγγὴ γένετ’ ἀργυρέοιο βιοῖο·
ὀρεῖς (<ὄρος), ὑποζύγια ζῷα ἐπῄει, ἐπήρχετο ταχεῖς ἢ λευκούς

οὐρῆας μὲν πρῶτον ἐπῴχετο καὶ κύνας ἀργούς, 50
μετὰ ταῦτα δέ τοῖς Ἕλλησιν ἔχον πικρίαν ἀπὸ τῆς πεύκης ἐπιπέμπων

αὐτὰρ ἔπειτ’ αὐτοῖσι βέλος ἐχεπευκὲς ἐφιεὶς
ἐκ βολῆς ἀνῄρει, ἐτίτρωσκεν διὰ παντὸς δέ πυρκαϊαί τῶν νεκρῶν συχναί, συνεχεῖς

βάλλ’· αἰεὶ δὲ πυραὶ νεκύων καίοντο θαμειαί.
ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας κατὰ τὸ στρατόπεδον ἐπορεύετο βέλη (θεῶν), ὁτὲ δὲ σημεῖα

Ἐννῆμαρ μὲν ἀνὰ στρατὸν ᾤχετο κῆλα θεοῖο,
(προσυπακουστέον) ἡμέρᾳ ἐκκλησίαν, συνέδριον συνεκαλέσατο, συνήγαγεν

τῇ δεκάτῃ δ' ἀγορὴν δὲ καλέσσατο λαὸν Ἀχιλλεύς·
τούτῳ γάρ κατὰ νοῦν ἐποίησε λευκοβραχίων

τῷ γὰρ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη· 55
ἐφρόντιζεν ἡ Ἥρα ὅτι δἠ ἑώρα, ἔβλεπεν

κήδετο γὰρ Δαναῶν, ὅτι ῥα θνήσκοντας ὁρᾶτο·
ἐπειδὴ δὲ οὗτοι συνηθροίσθησαν ὁμοῦ κατὰ τὸ αὐτὸ ἐγένοντο

οἳ δ’ ἐπεὶ οὖν ἤγερθεν ὁμηγερέες τ’ ἐγένοντο,
ἐν αὐτοῖς δέ ἀναστάς ἐν αὐτοῖς εἶπεν, ἐδημηγόρησε ὁ τοὺς πόδας ταχὺς

τοῖσι δ’ ἀνιστάμενος μετέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἡμᾶς (αἰολικῶς) ἐς τοὐπίσω πανηθέντας οἶμαι, ὑπολαμβάνω

« Ἀτρεΐδη, νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀίω
πάλιν, εἰς τοὐπίσω ἐὰν τὸν θάνατον ὅλως διαφύγωμεν

ἂψ ἀπονοστήσειν, εἴ κεν θάνατόν γε φύγοιμεν, 60
ἐπειδὴ ὁμοῦ καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον καὶ καιρόν δαμάζει καταπραεῖ

εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς·
ἐρωτήσωμεν θύτην

ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα,
ἢ καὶ ὀνειροπόλον, καὶ γάρ τ’ ὄναρ ἐκ Διός ἐστιν,
ὅς τις ἂν ἡμῖν εἴποι ὅτι τοσοῦτον ὠργίσθη

ὅς κ’ εἴποι ὅ τι τόσσον ἐχώσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
οὗτος <εὔχομαι: εὐχῆς, δεήσεως ἐπαιτιᾶται, ψέγει τελείας θυσίας

εἴ ταρ ὅ γ’ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται ἠδ’ ἑκατόμβης, 65
ἐάν πως καπνὸς ἢ ὀσμὴ ἐκ τῆς θυσίας

αἴ κέν πως ἀρνῶν κνίσης αἰγῶν τε τελείων
ἀπαντήσας, μετασχών ὄλεθρον ἀπεῖρξαι, ἀποστρέψαι ἀπό... ἀμῦναι: ἀπαμῦναι

βούλεται ἀντιάσας ἡμῖν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι. »
οὗτος μὲν οὕτως εἰπών κατὰ... ἕθετο: ἐκαθέσθη ἐν αὐτοῖς δέ ὀρθὸς ἔστη

Ἤτοι ὅ γ’ ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο· τοῖσι δ’ ἀνέστη
Θέστορος υἱός ὀρνεοσκόπων, μάντεων ἐξόχως ἄριστος

Κάλχας Θεστορίδης, οἰωνοπόλων ὄχ’ ἄριστος,
ὅστις ἠπίστατο τὰ ἐνεστῶτα τὰ γενησόμενα τὰ προγεγονότα

ὃς ᾔδη τά τ’ ἐόντα τά τ’ ἐσσόμενα πρό τ’ ἐόντα, 70
ναυσίν ἡγεμών ἐγένετο εἰς τὴν Ἴλιον

καὶ νήεσσ’ ἡγήσατ’ Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω
ἑαυτοῦ ἥντινα αὐτῷ παρέσχεν, ἐδωρήσατο

ἣν διὰ μαντοσύνην, τήν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων·
ὃς ἐν αὐτοῖς καλῶς νοῶν ἐδημηγόρησε καὶ εἶπε

ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
κελεύεις με τῷ Διὶ προσφιλέστατε εἰπεῖν, ἀπαγγεῖλαι

« Ὦ Ἀχιλεῦ, κέλεαί με, Διῒ φίλε, μυθήσασθαι
πόρρωθεν βάλλοντος

μῆνιν Ἀπόλλωνος ἑκατηβελέταο ἄνακτος· 75
σοί λέξω σύνθου καὶ κατάνευσον, ἔσο μοι πρόφρων!

τοὶ γὰρ ἐγὼν ἐρέω· σὺ δὲ σύνθεο καί μοι ὄμοσσον
ὄντως δή μοι λόγοις καὶ ἔργοις βοηθήσειν

ἦ μέν μοι πρόφρων ἔπεσιν καὶ χερσὶν ἀρήξειν·
ἀληθῶς ὑπολαμβάνω εἰς ὀργὴν ἐμβαλεῖν μεγάλως

ἦ γὰρ ὀίομαι ἄνδρα χολωσέμεν, ὃς μέγα πάντων
Ἑλλήνων βασιλεύει καὶ αὐτῷ ὑπακούουσιν

Ἀργείων κρατέει καί οἱ πείθονται Ἀχαιοί·
ἐπικρατέστερος ὅταν ὀργισθῇ χείρονι, ἐλάττονι

κρείσσων γὰρ βασιλεὺς ὅτε χώσεται ἀνδρὶ χέρηι· 80
τὴν ὀργήν αὐθημερόν κατάσχῃ, καταδαπανήσῃ

εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ,
ὀργήν ὅπως πληρώσῃ

ἀλλά τε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσῃ,
ἰδίοις λόγισαι, σκέψαι, νόησον σώσῃς

ἐν στήθεσσιν ἑοῖσι· σὺ δὲ φράσαι εἴ με σαώσεις. »
ἐξ ἀμοιβῆς ἀποκρινόμενος προσεῖπεν ταχὺς ἐν τῷ τρέχειν

Τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
εὐθαρσής, ἄφοβος λίαν, πάνυ τὸ ἐκ θεῶν μάντευμα ὅπερ ἐπίστασαι

« Θαρσήσας μάλα εἰπὲ θεοπρόπιον ὅ τι οἶσθα· 85
ᾥτινι ὦ

οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα Διῒ φίλον, ᾧ τε σὺ, Κάλχαν,
τὰς ἐκ θεῶν μαντείας φανερὰς ποιεῖς, προσημένεις

εὐχόμενος Δαναοῖσι θεοπροπίας ἀναφαίνεις,
οὐδείς ἐμοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ὁρῶντος ἢ ὁρωμένου

οὔ τις ἐμεῦ ζῶντος καὶ ἐπὶ χθονὶ δερκομένοιο
τῷ ὅπλῳ βεβαρημένας ἐπιβαλεῖ

σοὶ κοίλῃς παρὰ νηυσὶ βαρείας χεῖρας ἐποίσει
ὁμοῦ πάντων τῶν Ἑλλήνων οὐδ’ ἂν αὐτὸν τὸν Ἀγαμέμνονα ὀνομάσῃς (κατ’ ἐξοχήν λέγει)

συμπάντων Δαναῶν, οὐδ’ ἢν Ἀγαμέμνονα εἴπῃς, 90
κατὰ πολύ καυχᾶται, κομπάζει

ὃς νῦν πολλὸν ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι. »
ἐθάρσησεν, ἀνεζωπυρήθη καὶ εἶπεν ἄμωμος, ἀγαθός, ἄψογος

Καὶ τότε δὴ θάρσησε καὶ ηὔδα μάντις ἀμύμων·
εὐχῆς, δεήσεως

« Οὔ τ’ ἄρ ὅ γ’ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὐδ’ ἑκατόμβης,
τοῦ ἱερέως

ἀλλ’ ἕνεκ’ ἀρητῆρος, ὃν ἠτίμησ’ Ἀγαμέμνων,
οὔτε δἠ οὐκ ἀπελυτρώσατο οὐκ ἐδέξατο

οὐδ’ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατ’ ἄποινα· 95
τούτου ἕνεκεν, χάριν δή καὶ ἔτι παρέξει

τοὔνεκ’ ἄρ’ ἄλγε’ ἔδωκεν ἑκηβόλος ἠδ’ ἔτι δώσει,
οὐ δὲ οὗτος πρότερον <ἀπωθῶ

οὐδ’ ὅ γε πρὶν Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν ἀπώσει
προσφιλεῖ δοῦναι μελανόφθαλμον κόρην, θυγατέρα

πρίν γ’ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι ἑλικώπιδα κούρην
ἄνευ πράσεως καὶ δώρων, κοινῶς δωρεάν

ἀπριάτην ἀνάποινον, ἄγειν θ’ ἱερὴν ἑκατόμβην
τότε ἂν αὐτόν ἐξιλεωσάμενοι, ἐξευμενίσαντες πείσομεν

ἐς Χρύσην· τότε κέν μιν ἱλασσάμενοι πεπίθοιμεν. » 100

1.2.43-100a: Γράψον ἀττικιστί.
1.2.43-100b: Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.

1.
ὑπακούω ἡ τοῦ τόξου νευρά
καθαρός, ἀμίαντος κορυφὴ ὄρους
χωόμενος βέλος
κήρ ἀφῆκεν, ἔπεμψεν
κῆρ ὀργιζόμενος
κάρηνον βέλος
ἀμφηρεφής ὅμοιος, παραπλήσιος
ὀιστός Φοῖβος
ἐοικώς ἑκατέρωθεν ἐσκεπασμένος
ἕζομαι κλύω
ἀπάνευθε φοβερὸς ἦχος
ἰός θανατηφόρος μοῖρα
ἕηκε ψυχή
δεινὴ κλαγγή χωρίς, ἄποθεν
βιός καθέζομαι
2.
ἐπῴχετο ἐπιπέμπων
ἀργός συνηθροίσθησαν
ἐχεπευχής ἐκκλησία
ἐφιείς βέλη
νέκυς πορεύομαι
θαμειός συγκαλῶ, συνάγω
θαμά ταχύς ἢ λευκός
κῆλα φροντίζω
οἴχομαι λευκοβραχίων
ἀγορά, συνέδριον ἔχων τὴν πικρίαν ἀπὸ τῆς πεύκης
καλῶ συχνός
λευκώλενος νεκρός
κήδομαι ἐπῄει, ἐπήρχετο
ἤγερθεν συχνῶς

3.
ἀνιστάμενος ἡμᾶς
μετέφη εἰς τοὐπίσω πλανοῦμαι
πόδας ὠκύς ὑπολαμβάνω
ἄμμε ἐπαιτιῶμαι, κατηγορῶ μετ’ ὀργῆς
παλιμπλάζω ἐδημηγόρησε
ὀίω οἶμαι ὁ ταχὺς τοῖς ποσί
ἄψ εὐχή, δέησις
δαμάζω, καταπραῶ ἑκατόμβη
εὐχωλή πάλιν, εἰς τοὐπίσω
ἐπιμέμφομαι ἀναστάς
τελεία θυσία δαμῶ
4.
κνῖσα ὄχα
ἀντιῶ ἀγορῶ, ἀγορεύω
ἀπαμύνω πόρρωθεν βάλλων
λοιγός ἠπίστατο
οἰωνοπόλος ἀπαντῶ
ἐξόχως καπνὸς ἢ ὀσμὴ ἐκ τῆς θυσίας
ᾔδη κελεύω
δημηγορῶ λέγω, ἀπαγγέλλω
κέλομαι ὄλεθρος
μυθῶ ὀρνεοσκόπος, μάντις
ἑκατηβελέτης ἀπείργω
5.
ἀρήγω λογίζομαι, νοῶ
ἀρωγή ἀποκρίνομαι ἐξ ἀμοιβῆς
ἀρωγός ἐπικρατέστερος
βασιλεύω βελοθήκη
πείθομαι κρατῶ
κρείσσων βοθηός
κότος βοήθεια
φράζω ὑπακούω
ἀπαμείβομαι ὀργή
φαρέτρα βοηθῶ
6.
οἶσθα ὁρῶ
θεοπρόπιον λίαν, πάνυ
θαρσῶ ἐπίστασαι
μάλα τὸ ἐκ θεῶν μάντευμα
ἀναφαίνω ἐξευμενίζω, ἐξιλε
ἐπὶ χθονί ἄψογος, ἀγαθός, ἄμωμος
δέρκομαι τολμῶ, εὐθαρσὴς γίγνομαι
ἀμύμων ἐπὶ τῆς γῆς, χαμαί
ἑλικῶπις ἄνευ πράσεως καὶ δώρων, δωρεάν
ἀπρίατος μελανόφθαλμος, μαυρομάτα
ἰλάσσομαι φανερὸν ποιῶ, προσημένω
1.2.43-100c: Πλήρωσον τοὺς στίχους.
οὕτως εἶπεν τούτου δὲ ὑπήκουσε καθαρός, ἀμίαντος

’ εὐχόμενος, τοῦ δ’ Ἀπόλλων,
κατέβη δὲ ἀπὸ τῶν τοῦ Ὀλύμπου ἐξοχῶν λυπούμενος, ὀργιζόμενος θανατηφόρος μοῖρα

δὲ κατ’ καρήνων ,
(<ἀμφί+ἐρέφω): ἑκατέρωθεν ἐσκεπασμένην τὴν βελοθήκην

τόξ’ ὤμοισιν ἔχων τε · 45
τὰ βέλη ὀργιζομένου

ἔκλαγξαν δ’ ἄρ’ ἐπ’ ὤμων ,
παρεγένετο σκότει παραπλήσιος, φοβερὸς καὶ ἀόρατος

αὐτοῦ κινηθέντος· ὁ δ’ ἤιε ·
ἐκαθέζετο χωρίς, ἄπωθεν μετὰ ταῦτα βέλος ἀφῆκεν, ἔπεμψεν

’ ἔπειτ’ νεῶν, δ’ ·
φοβερὸς δὲ ἦχος ἀργυροῦ, καλοῦ τῆς τοῦ τόξου νευρᾶς

δὲ γένετ’ ·
ὀρεῖς (<ὄρος), ὑποζύγια ζῷα ἐπῄει, ἐπήρχετο ταχεῖς ἢ λευκούς

μὲν πρῶτον καὶ κύνας , 50
μετὰ ταῦτα δέ ἔχον πικρίαν ἀπὸ τῆς πεύκης ἐπιπέμπων

αὐτὰρ ’ αὐτοῖσι βέλος
ἐκ βολῆς ἀνῄρει, ἐτίτρωσκεν διὰ παντὸς δέ, πυρκαϊαί τῶν νεκρῶν συχναί, συνεχεῖς

’· δὲ καίοντο .
ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας κατὰ τὸ στρατόπεδον ἐπορεύετο βέλη (θεῶν), ὁτὲ δὲ σημεῖα

μὲν στρατὸν θεοῖο,
ἐκκλησίαν, συνέδριον συνεκαλέσατο, συνήγαγεν

τῇ δεκάτῃ δ' δὲ λαὸν Ἀχιλλεύς·
τούτῳ γάρ κατὰ νοῦν ἐποίησε λευκοβραχίων

γὰρ φρεσὶ θεὰ Ἥρη· 55
ἐφρόντιζεν ἡ Ἥρα ὅτι δή ἑώρα, ἔβλεπεν

γὰρ Δαναῶν, ὅτι θνήσκοντας ·
ἐπειδὴ δὲ οὗτοι συνηθροίσθησαν ὁμοῦ κατὰ τὸ αὐτὸ ἐγένοντο

οἳ δ’ οὖν τ’ ,
ἐν αὐτοῖς δέ ἀναστάς ὁ τοὺς πόδας ταχύς

δ’ μετέφη Ἀχιλλεύς·
ἡμᾶς (αἰολικῶς) ἐς τοὐπίσω πανηθέντας οἶμαι, ὑπολαμβάνω

« Ἀτρεΐδη, νῦν
πάλιν, εἰς τοὐπίσω

ἀπονοστήσειν, εἴ κεν θάνατόν γε φύγοιμεν, 60
ἐπειδὴ ὁμοῦ καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον καὶ καιρόν δαμάζει καταπραεῖ

πόλεμός τε καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς·
ἐρωτήσωμεν θύτην

ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἢ ,
ἢ καὶ ὀνειροπόλον, καὶ γάρ τ’ ὄναρ ἐκ Διός ἐστιν,
ὅς τις ἂν ἡμῖν εἴποι ὠργίσθη

κ’ ὅ τι τόσσον Φοῖβος Ἀπόλλων,
οὗτος <εὔχομαι: εὐχῆς, δεήσεως τελείας θυσίας

εἴ ταρ γ’ ἐπιμέμφεται ἠδ’ , 65
ἐάν πως καπνὸς ἢ ὀσμὴ ἐκ τῆς θυσίας

πως ἀρνῶν αἰγῶν τε τελείων
ἀπαντήσας ὄλεθρον ἀπεῖρξαι, ἀποστρέψαι

βούλεται ἡμῖν ἀπὸ .»
οὗτος ἐκαθέσθη ἐν αὐτοῖς δέ ὀρθὸς ἔστη

Ἤτοι γ’ ὣς κατ’ ἄρ’ ·
Θέστορος υἱός ὀρνεοσκόπων, μάντεων ἐξόχως ἄριστος

Κάλχας , ‘ ,
ὅστις ἠπίστατο τὰ ἐνεστῶτα τὰ γενησόμενα τὰ προγεγονότα

ὃς τά τ’ τά τ’ πρό τ’ , 70
ἡγεμών ἐγένετο εἰς τὴν Ἴλιον

καὶ νήεσσ’ ‘ Ἀχαιῶν εἴσω
ἑαυτοῦ ἥντινα παρέσχεν, ἐδωρήσατο

διὰ μαντοσύνην, οἱ Φοῖβος Ἀπόλλων·
ὃς καλῶς νοῶν

σφιν ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
κελεύεις με εἰπεῖν, ἀπαγγεῖλαι

« Ὦ Ἀχιλεῦ, με, Διῒ φίλε,
πόρρωθεν βάλλοντος

μῆνιν Ἀπόλλωνος ἄνακτος· 75
σοί λέξω

γὰρ ἐγὼν · σὺ δὲ σύνθεο καί μοι ὄμοσσον
ὄντως λόγοις βοηθήσειν

ἦ μέν μοι πρόφρων καὶ χερσὶν ·
ὑπολαμβάνω εἰς ὀργὴν ἐμβαλεῖν μεγάλως

ἦ γὰρ ἄνδρα , ὃς πάντων
βασιλεύει καὶ αὐτῷ ὑπακούουσιν

Ἀργείων καί Ἀχαιοί·
ἐπικρατέστερος ὅταν ὀργισθῇ χείρονι, ἐλάττονι

γὰρ βασιλεὺς ὅτε ἀνδρὶ · 80
τὴν ὀργήν αὐθημερόν

εἴ περ γάρ τε γε καὶ καταπέψῃ,
ὀργήν ὅπως

ἀλλά τε καὶ μετόπισθεν ἔχει , τελέσσῃ,
ἰδίοις λόγισαι, σκέψαι, νόησον σώσῃς

ἐν στήθεσσιν · σὺ δὲ εἴ με σαώσεις. »
ἐξ ἀμοιβῆς ἀποκρινόμενος προσεῖπεν ταχὺς ἐν τῷ τρέχειν

Τὸν δ’ ·
εὐθαρσής, ἄφοβος λίαν, πάνυ τὸ ἐκ θεῶν μάντευμα ὅπερ ἐπίστασαι

« · 85
ᾥτινι ὦ

οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα Διῒ φίλον, τε σὺ, ,
τὰς ἐκ θεῶν μαντείας φανερὰς ποιεῖς, προσημένεις

εὐχόμενος Δαναοῖσι ,
οὐδείς ἐμοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ὁρῶντος ἢ ὁρωμένου

ζῶντος καὶ
τῷ ὅπλῳ βεβαρημένας ἐπιβαλεῖ

σοὶ κοίλῃς παρὰ νηυσὶ χεῖρας
ὁμοῦ πάντων τῶν Ἑλλήνων ἐάν

, οὐδ’ Ἀγαμέμνονα εἴπῃς, 90
κατὰ πολύ καυχᾶται, κομπάζει
ὃς νῦν ἄριστος Ἀχαιῶν εἶναι. »
ἐθάρσησεν, ἀνεζωπυρήθη καὶ εἶπεν ἄμωμος, ἀγαθός, ἄψογος

Καὶ τότε δὴ καὶ ηὔδα μάντις ·
εὐχῆς, δεήσεως

« Οὔ τ’ ἄρ ὅ γ’ ἐπιμέμφεται οὐδ’ ἑκατόμβης,
τοῦ ἱερέως

ἀλλ’ ἕνεκ’ , ὃν ἠτίμησ’ Ἀγαμέμνων,
οὔτε δἠ οὐκ ἀπελυτρώσατο οὐκ ἐδέξατο

’ θύγατρα καὶ οὐκ ’ ἄποινα· 95
τούτου ἕνεκεν, χάριν δή καὶ ἔτι παρέξει

’ ’ ἄλγε’ ἔδωκεν ἑκηβόλος ἠδ’ ,
οὗτος πρότερον <ἀπωθῶ

οὐδ’ γε Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν
προσφιλεῖ δοῦναι μελανόφθαλμον

πρίν γ’ ἀπὸ πατρὶ κούρην
δωρεάν

ἀνάποινον, ἄγειν θ’ ἱερὴν ἑκατόμβην
τότε ἂν αὐτόν ἐξιλεωσάμενοι, ἐξευμενίσαντες

ἐς Χρύσην· πεπίθοιμεν. » 100

1.3.101-171:
ἐκαθέσθη

Ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπὼν κατ' ἄρ' ἕζετο· τοῖσι δ' ἀνέστη
μεγάλως κρατῶν καὶ βασιλεύων

ἥρως Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
λυπούμενος καὶ ὀργιζόμενος ὀργῆς, θυμοῦ αἱ ἐν βάθει κείμεναι καὶ συνεταὶ δίανοιαι αὐτοῦ ἢ τεταραγμέναι διὰ τὴν ὀργήν

ἀχνύμενος· μένεος δὲ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι
ἐπλήσαντο, ἐπληροῦντο ὄμματα αὐτῷ ὡμοίωντο πυρὶ λάμποντι

πίμπλαντ', ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην·
πρὸ πάντων κακοφημίσας (ἢ καὶ δεινόν τε καὶ ὀργίλον ὑποβλεπόμενος)

Κάλχαντα πρώτιστα κάκ' ὀσσόμενος προσέειπε· 105
οὐδέποτέ μοι τὸ ἀληθές, νῦν δὲ τὸ ἀγαθόν

« Μάντι κακῶν, οὐ πώ ποτέ μοι τὸ κρήγυον εἶπας·
ταῖς διανοίαις

αἰεί τοι τὰ κάκ' ἐστὶ φίλα φρεσὶ μαντεύεσθαι,
οὐδ’ ἐπλήρωσας

ἐσθλὸν δ' οὔτέ τί πω εἶπας ἔπος οὔτ' ἐτέλεσσας·
Ἕλλησιν μαντευόμενος

καὶ νῦν ἐν Δαναοῖσι θεοπροπέων ἀγορεύεις
ὡς ὅτι τούτου χάριν αὐτοῖς τοῖς Ἕλλησιν παρέχει, ποιεῖ

ὡς δὴ τοῦδ' ἕνεκά σφιν ἑκηβόλος ἄλγεα τεύχει, 110
ἕνεκα, διότι ἐλλείπει ἡ περί πρόθεσις (περὶ κούρης)

οὕνεκ' ἐγὼ κούρης Χρυσηΐδος ἀγλά' ἄποινα
οὐκ ἐβουλόμην λαβεῖν

οὐκ ἔθελον δέξασθαι, ἐπεὶ πολὺ βούλομαι αὐτὴν
καὶ γοῦν δή προκέκρικα, προτιμῶ

οἴκοι ἔχειν· καὶ γάρ ῥα Κλυταιμνήστρης προβέβουλα
παρθενικῆς γυναικός κατ’ οὐδέν αὐτῆς

κουριδίης ἀλόχου, ἐπεὶ οὔ ἑθέν ἐστι χερείων,
κατὰ τὸ σῶμα κατὰ σώματος ἀρετήν, φύσιν

οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, οὔτ' ἂρ φρένας οὔτέ τι ἔργα. 115
ὁμοίως δοῦναι εἰς τοὐπίσω βέλτιον

ἀλλὰ καὶ ὧς ἐθέλω δόμεναι πάλιν εἰ τό γ' ἄμεινον·
σῶον δηλονότι ἐμὲ ἀπολέσθαι

βούλομ' ἐγὼ λαὸν σῶν ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι·
τιμήν αὐτίκα ἑτοιμάσατε, ἑτοίμην ποιήσατε ὅπως μὴ μόνος

αὐτὰρ ἐμοὶ γέρας αὐτίχ' ἑτοιμάσατ' ὄφρα μὴ οἶος
τῶν Ἑλλήνων ἄνευ γερῶν, τιμῆς ὑπάρχω οὐδέ γε πρέπει

Ἀργείων ἀγέραστος ἔω, ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικε·
ὁρᾶτε, βλέπετε τοῦτο ὅτι μοι ἀπέρχεται ἀλλαχοῦ

λεύσσετε γὰρ τό γε πάντες ὅ μοι γέρας ἔρχεται ἄλλῃ. » 120
ἀπεκρίνατο ταχύς, ἐπαρκὴς τοῖς ποσίν θεῖος, εὐγενής

Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
ἐνδοξότατε φιλοχρηματώτατε (οὐ γὰρ γέρως Ἀγαμέμνων, ἀλλὰ κέρδου ἀντιποιεῖται)

« Ἀτρεΐδη κύδιστε, φιλοκτεανώτατε πάντων,
σοι μεγαλόψυχοι, γενναῖοι

πῶς γάρ τοι δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοί;
ἐπιστάμεθα κοινεῖα, κοινὰ χρήματα

οὐδέ τί που ἴδμεν ξυνήϊα κείμενα πολλά·
πόλεων ἐξεπορθήσαμεν μεμέρισται

ἀλλὰ τὰ μὲν πολίων ἐξεπράθομεν, τὰ δέδασται, 125
ὄχλους οὐ προσήκει παλισύλλεκτα (λέγω: συλλέγω) ἐπισυναθροίζειν

λαοὺς δ' οὐκ ἐπέοικε παλίλλογα ταῦτ' ἐπαγείρειν.
δῆλα δὴ τῷ Ἀπόλλωνι πρόπεμψον

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν τήνδε θεῷ πρόες· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
τριπλασίονι καὶ τετραπλασίονι ἐάν ποτε ὁ Ζεύς

τριπλῇ τετραπλῇ τ' ἀποτείσομεν, αἴ κέ ποθι Ζεὺς
παράσχῃ καλῶς τετειχισμένην ἐκπορθῆσαι

δῷσι πόλιν Τροίην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι. »

Τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· 130
θεοῖς τὸ εἶδος ὅμοιε

« Μὴ δ' οὕτως ἀγαθός περ ἐὼν θεοείκελ' Ἀχιλλεῦ
παραλογίζου τῇ διανοίᾳ οὐ παρέλθῃς, οὐ νικήσεις με (παρελαύνει γὰρ ὁ στρατὸς ὁ νικηφόρος)

κλέπτε νόῳ, ἐπεὶ οὐ παρελεύσεαι οὐδέ με πείσεις.
ἆρ’ ἀληθῶς ὅπως αὐτός τιμήν ἐμὲ δὲ ματαίως

ἦ ἐθέλεις ὄφρ' αὐτὸς ἔχῃς γέρας, αὐτὰρ ἔμ' αὔτως
καθέζεσθαι ἐνδεόμενον, χρῄζοντα κελεύεις δέ με

ἧσθαι δευόμενον, κέλεαι δέ με τήνδ' ἀποδοῦναι;
ἀλλ' εἰ μὲν δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοὶ 135
ἁρμόσαντες κατὰ τὴν ψυχήν (ἀρεστὸν καὶ θυμῆρες ποιήσαντες) ἶσον τῇ τιμῇ, ἄξιον

ἄρσαντες κατὰ θυμὸν ὅπως ἀντάξιον ἔσται·
ἐγὼ δ’ ἄν ἀφέλωμαι

εἰ δέ κε μὴ δώωσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι
σόν γέρας (: Βρισηίδα) παραγενόμενος

ἢ τεὸν ἢ Αἴαντος ἰὼν γέρας, ἢ Ὀδυσῆος
ἀπάξω ἐφ’ ὃν παραγένωμαι

ἄξω ἑλών· ὃ δέ κεν κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι.
ἐν ὑστέρῳ (μετά) βουλευσόμεθα καὶ πάλιν

Ἀλλ' ἤτοι μὲν ταῦτα μεταφρασόμεσθα καὶ αὖτις, 140
βαθεῖαν καθελκύσωμεν, ἐμβάλωμεν

νῦν δ' ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,
κωπηλάτας προσηκόντως, καταλλήλως συναθροίσομεν

ἐν δ' ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν, ἐς δ' ἑκατόμβην
θείομεν, ἂν δ' αὐτὴν Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον
ἀναβιβάσωμεν, ἐμβάλωμεν ἀρχηγός, ἡγεμών, νῦν δὲ ναύαρχος βουλευτής

βήσομεν· εἷς δέ τις ἀρχὸς ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω,
ἢ Αἴας ἢ Ἰδομενεὺς ἢ δῖος Ὀδυσσεὺς 145
ἢ σύ Πηλέως παῖ Ἀχιλλεῦ φοβερέ, ἐξοχώτατε

ἠὲ σύ, Πηλεΐδη πάντων ἐκπαγλότατ' ἀνδρῶν,
ὅπως ἡμῖν πόρρωθεν εἴργοντα ἢ πόρρωθεν ἐργαζόμενον, τοξότην

ὄφρ' ἥμιν ἑκάεργον ἱλάσσεαι ἱερὰ ῥέξας. »

Τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἀναισχυντίαν περιβεβλημένε, ἠμφιεσμένε πανοῦργε τὸ φρόνημα, κερδαίνειν φρονῶν

« Ὤ μοι, ἀναιδείην ἐπιειμένε κερδαλεόφρον
σοι προθύμως λόγοις πεισθείη

πῶς τίς τοι πρόφρων ἔπεσιν πείθηται Ἀχαιῶν 150
ἐνέδραν κατελθεῖν ἰσχυρῶς, γενναίως πολεμῆσαι

ἢ ὁδὸν ἐλθέμεναι ἢ ἀνδράσιν ἶφι μάχεσθαι;
παρεγενόμην πολεμικῶν

οὐ γὰρ ἐγὼ Τρώων ἕνεκ' ἤλυθον αἰχμητάων
ἐνταῦθα μαχούμενος, πολεμήσων οὐδαμῶς, κατ’ οὐδέν

δεῦρο μαχησόμενος, ἐπεὶ οὔ τί μοι αἴτιοί εἰσιν·
οὐ γὰρ πώποτ' ἐμὰς βοῦς ἤλασαν οὐδὲ μὲν ἵππους,
μεγαλοβώλῳ, εὐγείῳ ἄνδρας βοσκούσῃ ἢ τρεφούσῃ

οὐδέ ποτ' ἐν Φθίῃ ἐριβώλακι βωτιανείρῃ 155
ἔβλαψαν

καρπὸν ἐδηλήσαντ', ἐπεὶ ἦ μάλα πολλὰ μεταξὺ
ὄρη σύσκια, σκιὰν ἀποτελοῦντα ἠχητική

οὔρεά τε σκιόεντα θάλασσά τε ἠχήεσσα·
ἀναιδέστατε ὁμοῦ ἠκολουθήσαμεν ὅπως σὺ εὐφραίνῃ

ἀλλὰ σοί, ὦ μέγ' ἀναιδές!, ἅμ' ἑσπόμεθ' ὄφρα σὺ χαίρῃς,
λαμβάνοντες ὑπὲρ σοῦ, ὦ ἀναιδέστατε

τιμὴν ἀρνύμενοι Μενελάῳ σοί τε κυνῶπα
παρὰ δῆλα δὴ οὐδὲν τῶν εὐεργεσιῶν ἐπιτροπὴν ποιῇ ἢ φροντίζεις λόγον ποιῇ οὐδένα

πρὸς Τρώων· τῶν οὔ τι μετατρέπῃ οὐδ' ἀλεγίζεις· 160
ἀφελέσθαι ὑπισχνῇ, λέγεις

καὶ δή μοι γέρας αὐτὸς ἀφαιρήσεσθαι ἀπειλεῖς,
ἐφ’ ᾧ ἐκοπίασα, ἐκακοπάθησα παρέσχον δέ μοι οἱ Ἕλληνες

ᾧ ἔπι πολλὰ μόγησα, δόσαν δέ μοι υἷες Ἀχαιῶν.
οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας ὁππότ' Ἀχαιοὶ
κατῳκημένον πόλισμα, πόλιν

Τρώων ἐκπέρσωσ' εὖ ναιόμενον πτολίεθρον·
ἀστάτου

ἀλλὰ τὸ μὲν πλεῖον πολυάϊκος πολέμοιο 165
διοικοῦσιν μερισμὸς τῶν λαφύρων παραγένηται

χεῖρες ἐμαὶ διέπουσ'· ἀτὰρ ἤν ποτε δασμὸς ἵκηται,
σοὶ τὸ γέρας πολὺ μεῖζον, ἐγὼ δ' ὀλίγον τε φίλον τε
ἔρχομ' ἔχων ἐπὶ νῆας, ἐπεί κε κάμω πολεμίζων.
πορεύομαι δή κατὰ πολὺ κρεῖσσον, βέλτιον

νῦν δ' εἶμι Φθίηνδ', ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστιν
ἐπικαμπεῖς τὰς ἄκρας ἐχούσας, τὰς πρύμνας ἢ μελαίνας (κορὸν γὰρ τὸ μέλαν)

οἴκαδ' ἴμεν σὺν νηυσὶ κορωνίσιν, οὐδέ σ' ὀΐω 170
πλοῦτον ἀπαντλήσειν, προσωρεύσειν

ἐνθάδ' ἄτιμος ἐὼν ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν. »

1.3.101-171a: Γράψον ἀττικιστί.
1.3.101-171b: Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.

1.
κατ' ἄρ' ἕζετο ἐπλήσαντο, ἐπληροῦντο
λυπούμενος καὶ ὀργιζόμενος κρήγυον
ὀργῆς ἐτέλεσσας
πίμπλαντ' ἐκαθέσθη
ὡμοίωντο πυρὶ λάμποντι φρεσὶ
πρώτιστα θυμοῦ
ἀγαθόν ἀχνύμενος
ταῖς διανοίαις πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην
ἐπλήρωσας πρὸ πάντων
2.
Δαναοῖσι παρέχει, ποιεῖ
μαντευόμενος μόνος
τεύχει ἄμεινον
λαβεῖν θεοπροπέων
προβέβουλα κατὰ τὸ σῶμα
γάρ εἰς τοὐπίσω
κουριδίης παρθενικῆς γυναικός
δέμας προκέκρικα, προτιμῶ
κατὰ σώματος ἀρετήν, φύσιν δοῦναι
ὧς καὶ γοῦν
δόμεναι φυήν
πάλιν ὁμοίως
βέλτιον Ἕλλησιν
οἶος δέξασθαι
3.
ἀγέραστος ἔοικε
ἔω ἀλλαχοῦ
πρέπει ἄνευ γερῶν, τιμῆς
λεύσσετε ἀπεκρίνατο
ἄλλῃ ὑπάρχω
ἠμείβετ' ὁρᾶτε, βλέπετε
ποδάρκης ἐξεπορθήσαμεν
θεῖος, εὐγενής ταχύς, ἐπαρκὴς τοῖς ποσίν
κύδιστε κοινεῖα, κοινὰ χρήματα
φιλοχρηματώτατε ἐπιστάμεθα
μεγάθυμοι ἐνδοξότατε
ἴδμεν φιλοκτεανώτατε
ξυνήϊα πόλεων
πολίων μεγαλόψυχοι, γενναῖοι
ἐξεπράθομεν δῖος
4.
δέδασται καθέζεσθαι
λαοὺς ματαίως
ἐπέοικε μεμέρισται
παλίλλογα πρόπεμψον
ἐπαγείρειν θεοῖς τὸ εἶδος ὅμοιε
πρόες παράσχῃ
εὐτείχεον ἐκπορθῆσαι
δῷσι οὐ παρέλθῃς, οὐ νικήσεις με
ἐξαλαπάξαι καλῶς τετειχισμένην
θεοείκελ' ἐπισυναθροίζειν
κλέπτε νόῳ προσήκει
παρελεύσεαι ἀληθῶς
ἦ ἆρ’ παλισύλλεκτα
αὔτως παραλογίζου τῇ διανοίᾳ
ἧσθαι ὄχλους
5.
δευόμενον ἀφέλωμαι ἄν
κέλεαι δέ με ἀπάξω
ἄρσαντες ἶσον τῇ τιμῇ, ἄξιον
κατὰ θυμὸν πάλιν
ἀντάξιον ἁρμόσαντες
κεν ἕλωμαι ἐνδεόμενον, χρῄζοντα
ἰὼν προσηκόντως, καταλλήλως
τεὸν γέρας βουλευτής
ἄξω κελεύεις δέ με
μεταφρασόμεσθα ἢ
ὅν κεν ἵκωμαι ἐφ’ ὃν παραγένωμαι
αὖτις κατὰ τὴν ψυχήν (ἀρεστὸν καὶ
θυμῆρες ποιήσαντες)
ἐρέτας βουλευσόμεθα ἐν ὑστέρῳ
ἐπιτηδὲς παραγενόμενος
ἀρχηγός, ἡγεμών, νῦν δὲ ναύαρχος κωπηλάτας
βουληφόρος σόν γέρας
ἠὲ ἀρχὸς
6.
Πηλεΐδη ὅπως
φοβερέ παρεγενόμην
ὄφρ' Πηλέως παῖ Ἀχιλλεῦ
ἱλάσσεαι ἰσχυρῶς, γενναίως
ἑκάεργον ἐξοχώτατε
ἥμιν μεγαλοβώλῳ, εὐγείῳ
ἀναιδείην ἐπιειμένε ἵλεων ποιῇς
κερδαλεόφρον λόγοις
πρόφρων οὐδαμῶς, κατ’ οὐδέν
ἔπεσιν πανοῦργε τὸ φρόνημα, κερδαίνειν
φρονῶν
ἶφι ἀναισχυντίαν περιβεβλημένε,
ἠμφιεσμένε
μάχεσθαι ἔβλαψαν
ἤλυθον πόρρωθεν εἴργοντα ἢ πόρρωθεν
ἐργαζόμενον, τοξότην
ἐνταῦθα ἄνδρας βοσκούσῃ ἢ τρεφούσῃ
οὔ τί προθύμως
ἐριβώλακι δεῦρο
βωτιανείρῃ ἡμῖν
ἐδηλήσαντ' πολεμῆσαι
7.
οὔρεά παρέσχον δέ μοι
σκιόεντα ὄρη
ἠχήεσσα ὑπισχνῇ, λέγεις
ὄφρα σὺ χαίρῃς ἀναιδέστατε
ἅμ' σύσκια, σκιὰν ἀποτελοῦντα
ἑσπόμεθ' λαμβάνοντες
μέγ' ἀναιδές ὅπως σὺ εὐφραίνῃ
κυνῶπα λόγον ποιῇ οὐδένα
ἀρνύμενοι ἠκολουθήσαμεν
ἀλεγίζεις ἐκοπίασα, ἐκακοπάθησα
ἀπειλεῖς ἠχητική
ἐφ’ ᾧ οἱ Ἕλληνες
ἀφαιρήσεσθαι ἀναιδέστατε
δόσαν δέ μοι ὁμοῦ
υἷες Ἀχαιῶν ᾧ ἔπι
μόγησα ἀφελέσθαι
8.
πτολίεθρον μερισμὸς τῶν λαφύρων
ναιόμενον πολὺ φέρτερόν
πολυάϊκος δή
δασμὸς πόλισμα, πόλιν
ἦ ἀφύξειν
κατὰ πολὺ κρεῖσσον, βέλτιον κατῳκημένον
διέπουσ' παραγένηται
πλοῦτον εἶμι
γέρας διοικοῦσιν
ἀπαντλήσειν, προσωρεύσειν ἀστάτου
ἵκηται τιμή
πορεύομαι ἄφενος

1.3.101-171c: Πλήρωσον τοὺς στίχους.
ἐκαθέσθη

Ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπὼν ' ἄρ' · τοῖσι δ' ἀνέστη
μεγάλως κρατῶν καὶ βασιλεύων

ἥρως Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων
λυπούμενος καὶ ὀργιζόμενος ὀργῆς, θυμοῦ

· δὲ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι
ἐπλήσαντο, ἐπληροῦντο ὄμματα αὐτῷ ὡμοίωντο πυρὶ λάμποντι

', δέ ·
πρὸ πάντων κακοφημίσας (ἢ καὶ δεινόν τε καὶ ὀργίλον ὑποβλεπόμενος)

Κάλχαντα πρώτιστα κάκ' ὀσσόμενος προσέειπε· 105
οὐδέποτέ μοι τὸ ἀληθές, νῦν δὲ τὸ ἀγαθόν

« Μάντι κακῶν, τὸ εἶπας·
ταῖς διανοίαις

αἰεί τοι τὰ κάκ' ἐστὶ φίλα μαντεύεσθαι,
οὐδ’ ἐπλήρωσας

ἐσθλὸν δ' οὔτέ τί πω εἶπας ἔπος οὔτ' ·
Ἕλλησιν μαντευόμενος

καὶ νῦν ἐν ἀγορεύεις
ὡς, ὅτι τούτου χάριν παρέχει, ποιεῖ

δὴ ' σφιν ἑκηβόλος ἄλγεα , 110
ἕνεκα, διότι

' ἐγὼ κούρης Χρυσηΐδος ἀγλά' ἄποινα
οὐκ ἐβουλόμην λαβεῖν

οὐκ , ἐπεὶ πολὺ βούλομαι αὐτὴν
καὶ γοῦν δή προκέκρικα, προτιμῶ

οἴκοι ἔχειν· Κλυταιμνήστρης
κατ’ οὐδέν αὐτῆς

κουριδίης ἀλόχου, ἐπεὶ ἐστι χερείων,
κατὰ τὸ σῶμα κατὰ σώματος ἀρετήν, φύσιν

οὐ οὐδὲ , οὔτ' ἂρ φρένας οὔτέ τι ἔργα. 115
ὁμοίως δοῦναι εἰς τοὐπίσω βέλτιον

ἀλλὰ καὶ ἐθέλω εἰ τό γ' ·
σῶον

βούλομ' ἐγὼ σῶν ἔμμεναι ἢ ·
τιμήν αὐτίκα ὅπως μὴ μόνος

αὐτὰρ ἐμοὶ ' ἑτοιμάσατ'
τῶν Ἑλλήνων ἄνευ γερῶν, τιμῆς ὑπάρχω οὐδέ γε πρέπει

, ἐπεὶ ·
ὁρᾶτε, βλέπετε τοῦτο ὅτι μοι ἀπέρχεται ἀλλαχοῦ

λεύσσετε γὰρ τό γε πάντες ὅ μοι γέρας ἔρχεται ἄλλῃ. » 120
ἀπεκρίνατο ταχύς, ἐπαρκὴς τοῖς ποσίν θεῖος, εὐγενής

Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
ἐνδοξότατε φιλοχρηματώτατε (οὐ γὰρ γέρως Ἀγαμέμνων, ἀλλὰ κέρδου ἀντιποιεῖται)

« Ἀτρεΐδη , πάντων,
σοι μεγαλόψυχοι, γενναῖοι

πῶς γάρ δώσουσι γέρας Ἀχαιοί;
ἐπιστάμεθα κοινεῖα, κοινὰ χρήματα

οὐδέ τί που πολλά·
πόλεων ἐξεπορθήσαμεν μεμέρισται

ἀλλὰ τὰ μὲν , τὰ , 125
ὄχλους οὐ προσήκει παλισύλλεκτα (λέγω: συλλέγω)

δ' ταῦτ' ἐπαγείρειν.
πρόπεμψον

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν τήνδε θεῷ · αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
τριπλασίονι καὶ τετραπλασίονι ἐάν ποτε ὁ Ζεύς

τ' ἀποτείσομεν,
καλῶς τετειχισμένην ἐκπορθῆσαι

δῷσι πόλιν Τροίην .»

Τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· 130
θεοῖς τὸ εἶδος ὅμοιε

« Μὴ δ' οὕτως ἀγαθός περ ἐὼν ' Ἀχιλλεῦ
παραλογίζου τῇ διανοίᾳ οὐ παρέλθῃς

, ἐπεὶ οὐδέ με πείσεις.
ἆρ’ ἀληθῶς ὅπως αὐτός τιμήν ἐμὲ δὲ ματαίως

ἐθέλεις ' ἔχῃς , αὐτὰρ '
καθέζεσθαι ἐνδεόμενον, χρῄζοντα κελεύεις δέ με

, δέ τήνδ' ἀποδοῦναι;
ἀλλ' εἰ μὲν δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοὶ 135
ἄρσαντες κατὰ θυμὸν ὅπως ἀντάξιον ἔσται·
ἐγὼ δ’ ἄν ἀφέλωμαι

εἰ δέ κε μὴ δώωσιν αὐτὸς
σόν γέρας (: Βρισηίδα) παραγενόμενος

ἢ ἢ Αἴαντος γέρας, ἢ Ὀδυσῆος
ἀπάξω ἐφ’ ὃν παραγένωμαι

ἑλών· ὃ δέ κεν κεχολώσεται .
Ἀλλ' ἤτοι μὲν ταῦτα μεταφρασόμεσθα καὶ αὖτις, 140
βαθεῖαν καθελκύσωμεν, ἐμβάλωμεν

νῦν δ' ἄγε νῆα εἰς ἅλα δῖαν,
κωπηλάτας προσηκόντως, καταλλήλως

ἐν δ' ἀγείρομεν, ἐς δ' ἑκατόμβην
θείομεν, ἂν δ' αὐτὴν Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον
ἀναβιβάσωμεν, ἐμβάλωμεν ἀρχηγός, ἡγεμών

· εἷς δέ τις ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω,
ἢ Αἴας ἢ Ἰδομενεὺς ἢ δῖος Ὀδυσσεὺς 145
ἢ σύ Πηλέως παῖ Ἀχιλλεῦ φοβερέ, ἐξοχώτατε

, πάντων ' ἀνδρῶν,
ὅπως πόρρωθεν εἴργοντα ἢ πόρρωθεν ἐργαζόμενον, τοξότην

' ἥμιν ἱλάσσεαι ἱερὰ ῥέξας. »

Τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἀναισχυντίαν κερδαίνειν φρονῶν

« Ὤ μοι, ἐπιειμένε
σοι προθύμως λόγοις

πῶς τίς πείθηται Ἀχαιῶν 150
ἰσχυρῶς, γενναίως πολεμῆσαι

ἢ ὁδὸν ἐλθέμεναι ἢ ἀνδράσιν ;
παρεγενόμην πολεμικῶν

οὐ γὰρ ἐγὼ Τρώων ἕνεκ'
ἐνταῦθα μαχούμενος, πολεμήσων οὐδαμῶς, κατ’ οὐδέν

, ἐπεὶ μοι αἴτιοί εἰσιν·
οὐ γὰρ πώποτ' ἐμὰς βοῦς ἤλασαν οὐδὲ μὲν ἵππους,
μεγαλοβώλῳ, εὐγείῳ ἄνδρας βοσκούσῃ ἢ τρεφούσῃ

οὐδέ ποτ' ἐν Φθίῃ 155
ἔβλαψαν

καρπὸν ', ἐπεὶ ἦ μάλα πολλὰ μεταξὺ
ὄρη σύσκια, σκιὰν ἀποτελοῦντα ἠχητική

τε θάλασσά τε ·
ἀναιδέστατε ὁμοῦ ἠκολουθήσαμεν ὅπως εὐφραίνῃ

ἀλλὰ σοί, ὦ !, ' ' σὺ ,
λαμβάνοντες ὦ ἀναιδέστατε

τιμὴν Μενελάῳ σοί τε
παρὰ ἐπιτροπὴν ποιῇ ἢ φροντίζεις λόγον ποιῇ οὐδένα

Τρώων· τῶν οὔ τι οὐδ' · 160
ἀφελέσθαι ὑπισχνῇ, λέγεις

καὶ δή μοι γέρας αὐτὸς ,
ἐφ’ ᾧ ἐκοπίασα, ἐκακοπάθησα παρέσχον δέ μοι οἱ Ἕλληνες

πολλὰ , δέ .
οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας ὁππότ' Ἀχαιοὶ
κατῳκημένον πόλισμα, πόλιν

Τρώων ἐκπέρσωσ' εὖ ·
ἀστάτου

ἀλλὰ τὸ μὲν πλεῖον πολέμοιο 165
διοικοῦσιν μερισμὸς τῶν λαφύρων παραγένηται

χεῖρες ἐμαὶ '· ἀτὰρ ἤν ποτε ,
σοὶ τὸ γέρας πολὺ μεῖζον, ἐγὼ δ' ὀλίγον τε φίλον τε
ἔρχομ' ἔχων ἐπὶ νῆας, ἐπεί κε κάμω πολεμίζων.
πορεύομαι δή κρεῖσσον, βέλτιον

νῦν δ' Φθίηνδ', ἐπεὶ πολὺ ἐστιν
οἴκαδ' ἴμεν σὺν νηυσὶ κορωνίσιν, οὐδέ σ' ὀΐω 170
πλοῦτον ἀπαντλήσειν, προσωρεύσειν

ἐνθάδ' ἄτιμος ἐὼν καὶ πλοῦτον .»
1.4.172-253: Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
ἐφορμᾶται, ἐπέρχεται: ἐπιθυμεῖς

« Φεῦγε μάλ', εἴ τοι θυμὸς ἐπέσσυται, οὐδέ σ' ἔγωγε
λιτανεύω, παρακαλῶ ἐμοῦ πάρεισι γάρ μοι

λίσσομαι εἵνεκ' ἐμεῖο μένειν· πάρ' ἔμοιγε καὶ ἄλλοι
τιμήσειαν, τιμῆς ἀξιώσουσι ἐξαιρέτως δέ μητιέτης (παρὰ Βοιωτοῖς καὶ Αἰολέσιν): βουλευτικός

οἵ κέ με τιμήσουσι, μάλιστα δὲ μητίετα Ζεύς. 175
ἐχθρότατος τῶν σὺν Διὸς τῇ γνώμῃ τεθραμμένων βασιλέων (Ἰάς ἡ διάλεκτος)

ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι διοτρεφέων βασιλήων·
διὰ παντὸς γάρ σοι φιλονεικία προσφιλής

αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε·
ἐὰν πάνυ ἰσχυρός, γενναῖος θεὸς δή σοι τοῦτο παρέσχεν

εἰ μάλα καρτερός ἐσσι, θεός που σοὶ τό γ' ἔδωκεν·
εἰς τὸν οἶκόν σου παραγενόμενος σὺν ταῖς σαῖς ναυσί

οἴκαδ' ἰὼν σὺν νηυσί τε σῇς καὶ σοῖς ἑτάροισι
τῶν Μυρμιδόνων βασίλευε σοῦ δὲ ἐγώ λόγον οὐ ποιοῦμαι, οὐ φροντίζω

Μυρμιδόνεσσιν ἄνασσε, σέθεν δ' ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω, 180
οὐδὲ ἐπιστροφὴν ποιοῦμαι, ταράσσομαι (παρὰ τὸν ὄτοβον, τὸν τάραχον) ὀργιζομένου ἀπειλήσω δέ σοι οὕτως

οὐδ' ὄθομαι κοτέοντος· ἀπειλήσω δέ τοι ὧδε·
ὥσπερ ἐμοῦ λαμβάνει

ὡς ἔμ' ἀφαιρεῖται Χρυσηΐδα Φοῖβος Ἀπόλλων,
ταύτην μὲν ἐγώ

τὴν μὲν ἐγὼ σὺν νηΐ τ' ἐμῇ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισι
ἀποπέμψω ἄγοιμι

πέμψω, ἐγὼ δέ κ' ἄγω Βρισηΐδα καλλιπάρῃον
δι’ ἐμαυτοῦ παραγενόμενος εἰς τὴν σκηνήν ὅπως σαφῶς μάθῃς

αὐτὸς ἰὼν κλισίην δὲ τὸ σὸν γέρας ὄφρ' ἐῢ εἰδῇς 185
ὁπόσον κρείσσων μισήσῃ, εὐλαβηθῇ

ὅσσον φέρτερός εἰμι σέθεν, στυγέῃ δὲ καὶ ἄλλος
ἐξεναντίας

ἶσον ἐμοὶ φάσθαι καὶ ὁμοιωθήμεναι ἄντην. »
Ἀχιλλεῖ λύπη ἐγένετο ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ

Ὣς φάτο· Πηλεΐωνι δ' ἄχος γένετ', ἐν δέ οἱ ἦτορ
δάσεσιν καὶ συνετοῖς: θυμοειδέσιν διχῶς ἐμερίμνησε, ἐνεθυμήθη

στήθεσσιν λασίοισι διάνδιχα μερμήριξεν,
ξίφος σπασάμενος, ἑλκύσας

ἢ ὅ γε φάσγανον ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ 190
τοὺς μὲν Ἕλληνας ἀναστάτους καὶ ἐν ταραχῇ ποιήσειε, τοῦτ’ ἔστι φυγάδας καταστήσειεν φονεύσοι

τοὺς μὲν ἀναστήσειεν, ὃ δ' Ἀτρεΐδην ἐναρίζοι,
ἢ τὴν μανίαν παύσειεν καὶ ἐπίσχειε, κωλύσειε τὴν ὀργήν

ἦε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τε θυμόν.
ἕως οὗτος ἐνεθυμεῖτο, διενοεῖτο κατὰ τὸν νοῦν καὶ κατὰ τὴν διάνοιαν

ἧος ὃ ταῦθ' ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,
εἷλκεν ἐκ τῆς ξιφοθήκης (ἡ φρόνησις)

ἕλκετο δ' ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος, ἦλθε δ' Ἀθήνη
προύπεμψε

οὐρανόθεν· πρὸ γὰρ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη 195
ὁμοίως φροντίζουσα

ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·
ἔλαβεν

στῆ δ' ὄπιθεν, ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλεΐωνα
οὐδείς ἑώρα καὶ ἔβλεπε

οἴῳ φαινομένη· τῶν δ' ἄλλων οὔ τις ὁρᾶτο·
ἐφοβήθη, ἐξεπλάγη περιεστράφη παραχρῆμα δὲ ἐπέγνω

θάμβησεν δ' Ἀχιλεύς, μετὰ δ' ἐτράπετ', αὐτίκα δ' ἔγνω
<πάλλειν, κραδαίνειν τὸ δόρυ φοβερὼ δὲ αὐτῷ (δυικῶς) ὄμματα ἐφάνησαν

Παλλάδ' Ἀθηναίην· δεινὼ δέ οἱ ὄσσε φάανθεν· 200
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

τί δή ποτε αἰγίδα ἔχοντος (αἰγὶς δέ ἔστιν ὅπλον Διὸς ἡφαιστότευκτον) ἐλήλυθας, παρεγένου (Ἰαστί)

« Τίπτ' αὖτ' αἰγιόχοιο Διὸς τέκος εἰλήλουθας;
τὴν ἀλαζονείαν

ἦ ἵνα ὕβριν ἴδῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο;
ἀλλ’ ἐρῶ δή σοι ὅπερ καί πληρωθήσεσθαι ὑπολαμβάνω

ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ὀΐω·
ταῖς ἰδίας ὑπερηφανίαις ταχέως ἄν ποτε ἀπολέσῃ

ᾗς ὑπεροπλίῃσι τάχ' ἄν ποτε θυμὸν ὀλέσσῃ. » 205

Τὸν δ' αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
ὀργήν ἐὰν πεισθῇς ἐμοί

« Ἦλθον ἐγὼ παύσουσα τὸ σὸν μένος, αἴ κε πίθηαι,
προύπεμψε δ’ ἐμέ

οὐρανόθεν· πρὸ δέ μ' ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
ἀμφοτέρους ὁμοίως φιλοῦσα φροντίζοσα

ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·
παῦε φιλονεικίας λάμβανε

ἀλλ' ἄγε λῆγ' ἔριδος, μηδὲ ξίφος ἕλκεο χειρί· 210
διὰ μὲν λόγων ὕβρισον ὥσπερ καὶ γενήσεται

ἀλλ' ἤτοι ἔπεσιν μὲν ὀνείδισον ὡς ἔσεταί περ·
οὕτως γὰρ ἐρῶ ὅπερ τελειωθήσεται

ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·
καί σοι ποτέ πολλάκις τοσαῦτα δοθήσεται

καί ποτέ τοι τρὶς τόσσα παρέσσεται ἀγλαὰ δῶρα
ὑπὲρ ταύτης τῆς ὕβρεως (Ἰαστί) παύου πείθου ἡμῖν

ὕβριος εἵνεκα τῆσδε· σὺ δ' ἴσχεο, πείθεο δ' ἡμῖν. »

Τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς· 215
προσῆκόν ἐστι, πρέπει ὑμέτερον φυλάξαι

« Χρὴ μὲν σφωΐτερόν γε θεὰ ἔπος εἰρύσσασθαι
ὀργισμένον οὕτω γὰρ βέλτιον

καὶ μάλα περ θυμῷ κεχολωμένον· ὧς γὰρ ἄμεινον·
ὃς ἄν πείθηται, ἀκούσῃ λίαν ἐπακούουσιν αὐτοῦ

ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μάλα τ' ἔκλυον αὐτοῦ. »
(<κόπτω): τῇ λαβίδι τοῦ αὐτοῦ ἐπέσχεν, ἐπέβαλεν

Ἦ καὶ ἐπ' ἀργυρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν,
πάλιν, εἰς τοὐπίσω τὴν ξιφοθήκην ἀπεώσατο, ἐνέβαλεν οὐδ΄ ἠπείθησεν, ἀλλ’ ἐπείσθη

ἂψ δ' ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος, οὐδ' ἀπίθησε 220
λόγῳ Ἀθηνᾶς αὕτη δέ εἰς τὸν Ὄλυμπον ἀπεληλύθει, ἐπορεύθη

μύθῳ Ἀθηναίης· ἣ δ' Οὔλυμπον δὲ βεβήκει
ἐπί (<δαήμονας: δαής ὁ ἔμπειρος): θεούς

δώματ' ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ δαίμονας ἄλλους.
ἐκ δευτέρου, εὐθέως, πάραυτα ἐπιβλαβέσιν, ἐχθρικοῖς

Πηλεΐδης δ' ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν
ἐπάυετο τῆς ὀργῆς

Ἀτρεΐδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο·
οἴνῳ βεβαρημένε, μέθυσε ἀναιδέστατε (<κραδαίνω: πάλλω): δειλέ

« Οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ' ἔχων, κραδίην δ' ἐλάφοιο, 225
ὄχλῳ καθοπλισθῆναι

οὔτέ ποτ' ἐς πόλεμον ἅμα λαῷ θωρηχθῆναι
ἐνέδραν <ἀριστεύς

οὔτε λόχον δ' ἰέναι σὺν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν
(<τλάω:) κεκαρτέρηκας, ὑπερμεμένηκας θάνατος φαίνεται, δοκεῖ

τέτληκας θυμῷ· τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι.
ἀλλ’ ὄντως δή σοι τοῦτο καλὸν εἶναι νομίζεται

ἦ πολὺ λώϊόν ἐστι κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν
τὰ παρ’ ἄλλῳ τινὶ διδόμενα δῶρα ἀφαιρεῖσθαι ὅς τις σοῦ ἐξ ἐναντίας

δῶρ' ἀποαιρεῖσθαι ὅς τις σέθεν ἀντίον εἴπῃ· 230
ὁ τὰ δημόσια κατεσθίων οὐδενὸς λόγου ἀξίοις, ἀσθενέσιν βασιλεύεις

δημοβόρος βασιλεὺς ἐπεὶ οὐτιδανοῖσιν ἀνάσσεις·
Ἀγάμεμνον ὑστάτην ἂν τὴν ὕβριν εἰργάσω

ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο.
ὀμόσω

ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω καὶ ἐπὶ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι·
κλάδους

ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον, τὸ μὲν οὔ ποτε φύλλα καὶ ὄζους
ἀναβλαστήσει τὴν τμῆσιν, ὅ ἐστι τὴν ῥῖζαν αὐτοῦ τμηθὲν ἐν τῷ ὄρει κατέλιπε

φύσει, ἐπεὶ δὴ πρῶτα τομὴν ἐν ὄρεσσι λέλοιπεν, 235
οὐδὲ ἀναβλαστήσει αὐτό σίδηρος ἔγλυψε, ἀπέκοψε

οὐδ' ἀναθηλήσει· περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς ἔλεψε
αὐτό

φύλλά τε καὶ φλοιόν· νῦν αὖτέ μιν υἷες Ἀχαιῶν
ἐν ταῖς χερσί φοροῦσι, βαστάζουσι οἱ περὶ τὰς δίκας ἀναστρεφόμενοι βασιλεῖς καὶ νόμους δικαιοσύνας, νόμους

ἐν παλάμῃς φορέουσι δικασπόλοι, οἵ τε θέμιστας
ῥύονται, φυλάσσουσι οὗτος δέ σοι γενήσεται

πρὸς Διὸς εἰρύαται· ὃ δέ τοι μέγας ἔσσεται ὅρκος·
πόθος <ἱκνοῦμαι: παραγενήσεται

ἦ ποτ' Ἀχιλλῆος ποθὴ ἵξεται υἷας Ἀχαιῶν 240
ὁμοῦ πάντας καίπερ λυπούμενος

σύμπαντας· τότε δ' οὔ τι δυνήσεαι ἀχνύμενός περ
βοηθεῖν ὁπόταν πλεῖστοι

χραισμεῖν, εὖτ' ἂν πολλοὶ ὑφ' Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
σπαράξεις, πληγήσῃ

θνήσκοντες πίπτωσι· σὺ δ' ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις
λυπούμενος, ὀργιζόμενος κατ’ οὐδὲν ἐτίμησας

χωόμενος ὅ τ' ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισας. »
πρός (Δωριστί) προσέβαλε δὲ καὶ προσέρριψε τῇ γῇ τὸ σκῆπτρον διὰ τὴν ὀργήν

Ὣς φάτο Πηλεΐδης, ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃ 245
ἧλος. κοινῶς τὸ καρφί διαπεπερονημένον

χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἕζετο δ' αὐτός·
ἐκ τοῦ ἑτέρου μέρους ὠργίζετο

Ἀτρεΐδης δ' ἑτέρωθεν ἐμήνιε· τοῖσι δὲ Νέστωρ
ὁ ἡδὺς ἐν τῷ λέγειν ἀνώρμησε, ἀνέστη βροντώδης, εὔγλωττος δημηγόρος

ἡδυεπὴς ἀνόρουσε λιγὺς Πυλίων ἀγορητής,
οὕτινος καὶ ἀπὸ γλώσσης ἡδίων, γλυκεῖα φωνή

τοῦ καὶ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή·
μεμερισμένην τὴν φωνὴν ἐχόντων ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἄλλων ζώων

τῷ δ' ἤδη δύο μὲν γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπων 250
ἐφθαρμέναι ἦσαν οἱ πρὸ τούτου γενόμενοι καὶ οἱ ἅμα αὐτῷ τραφέντες καὶ ἐγένοντο

ἐφθίαθ', οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν ἠδ' ἐγένοντο
ἄγαν, πάνυ θεῖα τοῖς ἀπὸ τῆς αὐτοῦ γενέσεως τρίτην ἡλικίαν ἄγουσιν

ἐν Πύλῳ ἠγαθέῃ, μετὰ δὲ τριτάτοισιν ἄνασσεν·
ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·

1.4.172-253a: Γράψον ἀττικιστί.
1.4.172-253b: Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.

1.
ἠμείβετο βασιλέων
θυμός σοι ἐπέσσυται εἶ
λίσσομαι ἐξαιρέτως
ἐμοῦ ἕνεκεν ἔχθιστος
μάλιστα λιτανεύω, παρακαλῶ
βουλευτικός αἰεί
ἐχθρότατος εἵνεκ’ ἐμεῖο
διοτρεφέων μάλα
ἐσσι ἐπιθυμεῖς
βασιλήων ἀπεκρίθη
διὰ παντὸς φίλη
φιλονεικία τῶν σὺν Διὸς τῇ
γνώμῃ τεθραμμένων
προσφιλής μητίετα
πάνυ ἔρις
2.
ἰσχυρός, γενναῖος τιμή
παρέσχεν κοτέοντος
εἰς τὸν οἶκον καρτερός
ἄνασσε ὄφρα
σοῦ λόγον οὐ ποιοῦμαι ἔδωκεν
ταράσσομαι ἀφαιρεῖται
ὀργιζομένου αὐτὸς
οὕτως σέθεν οὐκ ἀλεγίζω
λαμβάνει ὄθομαι
δι’ ἐμαυτοῦ ὧδε
εἰς τὴν σκηνήν βασίλευε
γέρας οἴκαδ'
ὅπως κλισίην

3.
εἰδῇς Ἀχιλλεῖ
κρείσσων διάνδιχα
σοῦ ψυχή
μισήσῃ, εὐλαβηθῇ στυγέῃ
Πηλεΐωνι μάθῃς
λύπη σπασάμενος,
ἑλκύσας
ἦτορ μερμήριξεν
λασίοισι ξίφος
διχῶς ἄχος
ἐμερίμνησε, ἐνεθυμήθη σέθεν
φάσγανον δάσεσιν καὶ συνετοῖς:
θυμοειδέσιν
ἐρύσσαμενος φέρτερος
4.
φονεύσοι κόμη
χόλον ἔλαβεν
ἐρητύσειε φροντίζουσα
χόλον προύπεμψε
κολεοῖο ἀμφότεροι
ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ μανίαν
προῆκε θυμόν
ὁμοίως κωλύσειε
ἄμφω ξιφοθήκης
κηδομένη ὁμῶς
θρίξ ἐναρίζοι
ἕλε οὐρανόθεν

5.
ὁρᾶτο περιεστράφη
οὔ τις αὐτίκα
οἴῳ ἐλήλυθας
θάμβησεν πληρωθήσεσθαι
ἐτράπετο ἑώρα καὶ ἔβλεπε
παραχρῆμα ὄμματα
ὄσσε ἀλαζονείαν
φάανθεν ἐρῶ, λέξω
τίπτε ὑπολαμβάνω,
ἡγοῦμαι
αἰγίδα ἔχοντος μόνῳ
τέκος ἐφοβήθη, ἐξεπλάγη
εἰλήλουθας ὑπεροπλίῃσι
ὕβριν οὐδείς
ἐρέω ἐφάνησαν
τελέεσθαι υἱός
ὀΐω τί δή ποτε
ὑπερηφανίαις, ὕβρεσιν αἰγιόχοιο
6.
ἀπολέσῃ κηδομένη
μένος ἀμφοτέρους
ἐὰν πεισθῇς ἐμοί ἕλκεο
προύπεμψε παῦε φιλονεικίας
ἄμφω ὀργήν
ὁμῶς αἴ κε πίθηαι
φροντίζοσα ὀλέσσῃ
λῆγ' ἔριδος προῆκε
λάμβανε ὁμοίως
7.
ἔπεσιν ἔκλυον αὐτοῦ
ὀνείδισον ὕβρισον
τελειωθήσεται τετελεσμένον ἔσται
ὑπὲρ ταύτης τῆς ὕβρεως ξιφοθήκην
ἴσχεο διὰ μὲν λόγων
πείθου ἡμῖν μάλα
φυλάξαι ὕβριος εἵνεκα τῆσδε
κεχολωμένον ὀργισμένον
βέλτιον πάλιν, εἰς τοὐπίσω
πείθεο ἡμῖν ἄμεινον
ἐπακούουσιν αὐτοῦ εἰρύσσασθαι
σχέθε λίαν
ἄψ παύου
κουλεός ἐπέσχεν
8.
ὦσε ἐξαῦτις
λόγῳ οἴνῳ βεβαρημένε,
μέθυσε
Ἀθηναίης κραδίην ἔχων δ'
ἐλάφοιο
ἀπεληλύθει, ἐπορεύθη λῆγε χόλοιο
ἐκ δευτέρου, εὐθέως, πάραυτα ἀταρτηροῖς
ἐχθρικοῖς ἀπεώσατο, ἐνέβαλεν
ἐπάυετο τῆς ὀργῆς ἀναιδέστατε
οἰνοβαρές βεβήκει
κυνὸς ὄμματ' ἔχων μύθῳ
δειλέ Ἀθηνᾶς
9.
καθοπλισθῆναι θάνατος
λόχον λέλοιπεν
τέτληκας ἀνάσσεις
κήρ οὐδενὸς λόγου ἀξίοις, ἀσθενέσιν
εἴδεται ὁ τὰ δημόσια
κατεσθίων
καλὸν τὴν ὑστάτην ὕβριν
εἰργάσω
δημοβόρος φαίνεται, δοκεῖ
οὐτιδανοῖσιν κεκαρτέρηκας,
ὑπερμεμένηκας
βασιλεύεις ὄζους
ὕστατα λωβήσαιο ὑβρίζω
λωβάομαι λώϊον
κλάδους θωρηχθῆναι
κατέλιπε ἐνέδραν
10.
ἀναβλαστήσει ποθή
ἔλεψε ἔσσεται
ἐν παλάμῃς φοροῦσι
φορέουσι προσέβαλε,
προσέρριψε
δικασπόλοι κατ’ οὐδέν
θέμιστας κοινῶς τὸ καρφί
ῥύονται, φυλάσσουσι λυπούμενος
γενήσεται οἱ περὶ τὰς δίκας
πόθος ἀναθηλήσει
σύμπαντας ὁμοῦ σπαράξεις, πληγήσῃ
ἀχνύμενος λυπούμενος, ὀργιζόμενος
χραισμεῖν δικαιοσύνας, νόμους
ἀμύξεις πάντας
χωόμενος εἰρύαται
οὐδὲν ἀπέκοψε
ἐτίμησας βοηθεῖν
ποτὶ δὲ βάλε ἐν ταῖς χερσί
ἧλος ἔτισας
11.
πεπαρμένον ἐφθαρμέναι ἦσαν
ἑτέρωθεν ἀνώρμησε, ἀνέστη
ὠργίζετο βροντώδης,
εὔγλωττος
ἡδυεπής ἠγαθέῃ
ἀνόρουσε ἐκ τοῦ ἑτέρου μέρους
λιγὺς φωνή
ἀγορητής διαπεπερονημένον
αὐδή ἐμήνιε
ἐφθίατο δημηγόρος
ἄγαν, πάνυ θεῖα ὁ ἡδὺς ἐν τῷ λέγειν

1.4.172-253c: Πλήρωσον τοὺς στίχους.

ἀπεκρίθη

Τὸν δ' ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
ἄπιθι ἐφορμᾶται, ἐπέρχεται: ἐπιθυμεῖς

« μάλ', εἴ τοι θυμὸς , οὐδέ σ' ἔγωγε
λιτανεύω, παρακαλῶ ἐμοῦ ἐμοί

εἵνεκ' μένειν· πάρ' καὶ ἄλλοι
ἐξαιρέτως δέ βουλευτικός

οἵ κέ με τιμήσουσι, δὲ Ζεύς. 175
ἐχθρότατος εἶ

δέ μοί διοτρεφέων βασιλήων·
διὰ παντὸς γάρ σοι φιλονεικία προσφιλής

γάρ τε πόλεμοί τε μάχαι τε·
ἐὰν ἰσχυρός, γενναῖος τοῦτο παρέσχεν

μάλα ἐσσι, θεός που σοὶ γ' ·
εἰς τὸν οἶκόν σου παραγενόμενος σὺν ταῖς σαῖς ναυσί

τε σῇς καὶ σοῖς ἑτάροισι
τῶν Μυρμιδόνων βασίλευε σοῦ δὲ ἐγώ λόγον οὐ ποιοῦμαι, οὐ φροντίζω

Μυρμιδόνεσσιν , δ' ἐγὼ οὐκ , 180
οὐδὲ ἐπιστροφὴν ποιοῦμαι, ταράσσομαι οὕτως

οὐδ' κοτέοντος· ἀπειλήσω δέ τοι ·
ὥσπερ λαμβάνει

ἔμ' Χρυσηΐδα Φοῖβος Ἀπόλλων,
ταύτην μὲν ἐγώ

σὺν νηΐ τ' ἐμῇ καὶ ἐμοῖς ἑτάροισι
ἀποπέμψω ἄγοιμι

, ἐγὼ δέ κ' Βρισηΐδα καλλιπάρῃον
δι’ ἐμαυτοῦ παραγενόμενος εἰς τὴν σκηνήν τιμήν ὅπως σαφῶς

δὲ τὸ σὸν ' εἰδῇς 185
κρείσσων σοῦ μισήσῃ, εὐλαβηθῇ

ὅσσον εἰμι , δὲ καὶ ἄλλος
ἐξεναντίας

ἶσον ἐμοὶ φάσθαι καὶ ὁμοιωθήμεναι ἄντην. »
Ἀχιλλεῖ λύπη ἐγένετο ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ

Ὣς φάτο· δ' ', ἐν δέ
διχῶς

στήθεσσιν λασίοισι μερμήριξεν,
ξίφος σπασάμενος, ἑλκύσας

ἢ ὅ γε ὀξὺ παρὰ μηροῦ 190
φονεύσοι

τοὺς μὲν ἀναστήσειεν, ὃ δ' Ἀτρεΐδην ,
μανίαν ὀργήν

ἦε παύσειεν ἐρητύσειέ τε .
ἕως κατὰ τὸν νοῦν καὶ κατὰ τὴν διάνοιαν

ὃ ταῦθ' ὥρμαινε ,
εἷλκεν ἐκ τῆς ξιφοθήκης (ἡ φρόνησις)

δ' ἐκ μέγα ξίφος, ἦλθε δ'
ἐξ οὐρανοῦ προύπεμψε

· γὰρ θεὰ λευκώλενος Ἥρη 195
ὁμοίως φροντίζουσα

ἄμφω θυμῷ φιλέουσά τε τε·
ἔστη ἔλαβεν

δ' ὄπιθεν, ξανθῆς δὲ κόμης Πηλεΐωνα
μόνῳ ἑώρα καὶ ἔβλεπε

φαινομένη· τῶν δ' ἄλλων οὔ τις ·
ἐφοβήθη, ἐξεπλάγη παραχρῆμα δὲ ἐπέγνω

δ' Ἀχιλεύς, μετὰ δ' ἐτράπετ', δ'
<πάλλειν, κραδαίνειν τὸ δόρυ ὄμματα ἐφάνησαν

' Ἀθηναίην· δεινὼ δέ οἱ · 200
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

αἰγίδα ἔχοντος ἐλήλυθας, παρεγένου (Ἰαστί)

« Τίπτ' αὖτ' Διὸς τέκος ;
τὴν ἀλαζονείαν

ἦ ἵνα ἴδῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο;
ἀλλ’ ἐρῶ δή σοι ὑπολαμβάνω

, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ·
ταῖς ἰδίας ὑπερηφανίαις ταχέως ἄν ποτε ἀπολέσῃ

ᾗς ὑπεροπλίῃσι τάχ' ἄν ποτε θυμὸν ὀλέσσῃ. » 205
Τὸν δ' αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
ὀργήν ἐὰν

« Ἦλθον ἐγὼ παύσουσα τὸ σὸν , κε πίθηαι,
προύπεμψε δ’ ἐμέ

οὐρανόθεν· δέ ' θεὰ λευκώλενος Ἥρη
ἀμφοτέρους ὁμοίως φιλοῦσα φροντίζοσα

θυμῷ τε τε·
παῦε φιλονεικίας λάμβανε

ἀλλ' ἄγε , μηδὲ ξίφος χειρί· 210
διὰ μὲν λόγων ὕβρισον ὥσπερ καὶ γενήσεται

ἀλλ' ἤτοι μὲν ὡς ἔσεταί περ·
οὕτως γὰρ ἐρῶ τελειωθήσεται

γὰρ , τὸ δὲ καὶ ·
καί σοι ποτέ δοθήσεται

καί τρὶς τόσσα ἀγλαὰ δῶρα
ὑπὲρ ταύτης τῆς ὕβρεως (Ἰαστί) παύου πείθου

· σὺ δ' ἴσχεο, δ' .»

Τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς· 215
προσῆκόν ἐστι, πρέπει ὑμέτερον φυλάξαι

« μὲν γε θεὰ ἔπος
ὀργισμένον οὕτω γὰρ βέλτιον

καὶ μάλα περ θυμῷ · ·
ὃς ἄν πείθηται, ἀκούσῃ ἐπακούουσιν αὐτοῦ

θεοῖς μάλα τ' αὐτοῦ. »
Ἦ καὶ ἐπ' ἀργυρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν,
πάλιν, εἰς τοὐπίσω τὴν ξιφοθήκην ἀπεώσατο, ἐνέβαλεν οὐδ΄ ἠπείθησεν, ἀλλ’ ἐπείσθη

δ' ἐς μέγα ξίφος, οὐδ' 220
λόγῳ Ἀθηνᾶς εἰς τὸν Ὄλυμπον ἀπεληλύθει, ἐπορεύθη

· ἣ δ' δὲ
(<δαήμονας: δαής ὁ ἔμπειρος): θεούς

δώματ' ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ ἄλλους.
ἐκ δευτέρου, εὐθέως, πάραυτα ἐπιβλαβέσιν, ἐχθρικοῖς

Πηλεΐδης δ' ἐπέεσσιν
ἐπάυετο τῆς ὀργῆς

Ἀτρεΐδην προσέειπε, καὶ οὔ πω ·
οἴνῳ βεβαρημένε, μέθυσε ἀναιδέστατε (<κραδαίνω: πάλλω): δειλέ

« , , δ' , 225
σύν καθοπλισθῆναι

οὔτέ ποτ' ἐς πόλεμον λαῷ
ἐνέδραν <ἀριστεύς

οὔτε δ' ἰέναι σὺν Ἀχαιῶν
(<τλάω:) κεκαρτέρηκας, ὑπερμεμένηκας θάνατος φαίνεται, δοκεῖ

θυμῷ· τὸ δέ τοι εἶναι.
καλόν

ἦ πολὺ ἐστι κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν
σοῦ ἐξ ἐναντίας

δῶρ' ἀποαιρεῖσθαι ὅς τις εἴπῃ· 230
ὁ τὰ δημόσια κατεσθίων οὐδενὸς λόγου ἀξίοις, ἀσθενέσιν βασιλεύεις

βασιλεὺς ἐπεὶ ·
ὑστάτην

ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν λωβήσαιο.
λέξω ὀμόσω

ἀλλ' ἔκ τοι καὶ ἐπὶ μέγαν ὅρκον ·
κλάδους

ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον, τὸ μὲν οὔ ποτε φύλλα καὶ
ἀναβλαστήσει τμῆσιν κατέλιπε

, ἐπεὶ δὴ πρῶτα ἐν ὄρεσσι , 235
οὐδὲ ἀναβλαστήσει ἔγλυψε, ἀπέκοψε

οὐδ' · περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς
αὐτό

φύλλά τε καὶ φλοιόν· νῦν αὖτέ υἷες Ἀχαιῶν
ἐν ταῖς χερσί φοροῦσι, βαστάζουσι δικαιοσύνας, νόμους

δικασπόλοι, οἵ τε
ῥύονται, φυλάσσουσι οὗτος δέ σοι γενήσεται

πρὸς Διὸς · μέγας ὅρκος·
πόθος <ἱκνοῦμαι: παραγενήσεται

ἦ ποτ' Ἀχιλλῆος υἷας Ἀχαιῶν 240
ὁμοῦ πάντας καίπερ λυπούμενος

· τότε δ' οὔ τι δυνήσεαι
βοηθεῖν ὁπόταν πλεῖστοι

, ' ἂν ὑφ' Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
σπαράξεις, πληγήσῃ

θνήσκοντες πίπτωσι· σὺ δ' ἔνδοθι θυμὸν
λυπούμενος, ὀργιζόμενος κατ’ οὐδὲν ἐτίμησας

ὅ τ' ἄριστον Ἀχαιῶν .»
πρός (Δωριστί) τῇ γῇ

Ὣς φάτο Πηλεΐδης, δὲ σκῆπτρον βάλε 245
διαπεπερονημένον

χρυσείοις ἥλοισι , ἕζετο δ' αὐτός·
ὠργίζετο

Ἀτρεΐδης δ' ἑτέρωθεν · τοῖσι δὲ Νέστωρ
ὁ ἡδὺς ἐν τῷ λέγειν ἀνώρμησε, ἀνέστη δημηγόρος

λιγὺς Πυλίων ,
οὕτινος καὶ ἀπὸ γλώσσης ἡδίων, γλυκεῖα φωνή

καὶ ῥέεν ·
μεμερισμένην τὴν φωνὴν ἐχόντων ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἄλλων ζώων

τῷ δ' ἤδη δύο μὲν γενεαὶ ἀνθρώπων 250
ἐφθαρμέναι ἦσαν οἱ πρὸ τούτου γενόμενοι καὶ οἱ ἅμα αὐτῷ τραφέντες καὶ ἐγένοντο

', οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν ἠδ'
ἄγαν, πάνυ θεῖα τοῖς ἀπὸ τῆς αὐτοῦ γενέσεως τρίτην ἡλικίαν ἄγουσιν

ἐν Πύλῳ , μετὰ δὲ ἄνασσεν·
ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·
φεῦ, παπαί (λύπης δηλωτικόν)

1.5.254-356: « Ὦ πόποι, ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει·
ὄντως ἂν χαρείη

ἦ κεν γηθήσαι Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες 255
μεγάλως ἄν χαρεῖεν

ἄλλοι τε Τρῶες μέγα κεν κεχαροίατο θυμῷ
εἰ ὑμῶν ταῦτα πάντα μάθοιεν μαχομένοιν

εἰ σφῶϊν τάδε πάντα πυθοίατο μαρναμένοιϊν,
διαφέρετε τῶν Ἑλλήνων ἐν τῷ βουλεύεσθαι καὶ μάχεσθαι

οἳ περὶ μὲν βουλὴν Δαναῶν, περὶ δ' ἐστὲ μάχεσθαι.
πείσθητε ἀμφότεροι νεώτεροι (δυϊκῶς) ἐστέ, ὑπάρχετε ἐμοῦ

ἀλλὰ πίθεσθ'· ἄμφω δὲ νεωτέρω ἐστὸν ἐμεῖο·
βελτίοσι, κρείττοσιν ἢ ὑμῖν

ἤδη γάρ ποτ' ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέ περ ὑμῖν 260
συνανεστράφην καὶ οὐδέ ποτέ μοι ἠπείθουν, ἀπεδοκίμαζον

ἀνδράσιν ὡμίλησα, καὶ οὔ ποτέ μ' οἵ γ' ἀθέριζον.
τοιούτους ἐθεασάμην ἄνδρας ἰδεῖν δυνήσομαι

οὐ γάρ πω τοίους ἴδον ἀνέρας οὐδὲ ἴδωμαι,
ὁποῖον

οἷον Πειρίθοόν τε Δρύαντά τε ποιμένα λαῶν
Καινέα τ' Ἐξάδιόν τε καὶ ἀντίθεον Πολύφημον
ὅμοιον

Θησέα τ' Αἰγεΐδην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισι· 265
ἰσχυρότατοι, γενναῖοι ἐπιγείων ἐτράφησαν

κάρτιστοι δὴ κεῖνοι ἐπιχθονίων τράφεν ἀνδρῶν·
ἦσαν, ὑπῆρχον

κάρτιστοι μὲν ἔσαν καὶ καρτίστοις ἐμάχοντο
θηρσί, θηρίοις (τοῖς Κενταύροις) τοῖς ἐν ὄρεσι διαιτωμένοις, ὀρειφοίτας ἐκπληκτικῶς, κατακράτως αὐτοὺς ἐξαπώλεσαν

φηρσὶν ὀρεσκῴοισι καὶ ἐκπάγλως ἀπόλεσσαν.
τούτοις μὲν ἐγώ συνανεστραφόμην, συνεμαχόμην

καὶ μὲν τοῖσιν ἐγὼ μεθομίλεον ἐκ Πύλου ἐλθὼν
πόρρωθεν, μακρόθεν ὢν ἀπὸ τῆς Πύλου ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ μακρὰν ἀπεχούσης γῆς

τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης· καλέσαντο γὰρ αὐτοί· 270
ἐπολέμουν κατὰ τὴν ἐμαυτοῦ δύναμιν πρὸς ἐκείνους δὲ οὐδεὶς ἴσχυε τῶν νῦν ὄντων ἀνθρώπων

καὶ μαχόμην κατ' ἔμ' αὐτὸν ἐγώ· κείνοισι δ' ἂν οὔ τις
τούτων ὁποῖοι μάχοιτο

τῶν οἳ νῦν βροτοί εἰσιν ἐπιχθόνιοι μαχέοιτο·
καὶ μὴν ἐμοῦ συμβουλιῶν ὑπήκουον, ἐπείθοντο

καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν πείθοντό τε μύθῳ·
ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμες, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον·
καίπερ ἀφαιροῦ κόρην

μήτε σὺ τόνδ' ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο κούρην, 275
συγχώρει αὐτῷ ἐξ ἀρχῆς παρέσχον τιμήν

ἀλλ' ἔα ὥς οἱ πρῶτα δόσαν γέρας υἷες Ἀχαιῶν·
βούλου ἐρίζειν, φιλονεικεῖν, ἐξισοῦσθαι

μήτε σὺ Πηλείδη 'θελ' ἐριζέμεναι βασιλῆϊ
ἐξ ἐναντίας ἴσης ἔλαχεν, ἔτυχεν

ἀντιβίην, ἐπεὶ οὔ ποθ' ὁμοίης ἔμμορε τιμῆς
σκηπτροφόρος τιμήν

σκηπτοῦχος βασιλεύς, ᾧ τε Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν.
ὑπάρχεις

εἰ δὲ σὺ καρτερός ἐσσι θεὰ δέ σε γείνατο μήτηρ, 280
πλείοσι (πλείονες γὰρ οἱ ἀρχόμενοι)

ἀλλ' ὅ γε φέρτερός ἐστιν ἐπεὶ πλεόνεσσιν ἀνάσσει.
τὴν σὴν ὀργήν ἐγὼ δέ

Ἀτρεΐδη σὺ δὲ παῦε τεὸν μένος· αὐτὰρ ἔγωγε
λιτανεύω, παρακαλῶ μεθεῖναι, ἐᾶσαι, συγχωρῆσαι ὀργήν ὅστις μέγα

λίσσομ' Ἀχιλλῆϊ μεθέμεν χόλον, ὃς μέγα πᾶσιν
περίφραγμα, τεῖχος γίγνεται, ἐστι

ἕρκος Ἀχαιοῖσιν πέλεται πολέμοιο κακοῖο. »
μεγάλως κρατῶν

Τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· 285
κατὰ τὸ προσῆκον, κατὰ τὸ πρέπον, προσηκόντως, εὐπρεπόντως

« Ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον κατὰ μοῖραν ἔειπες·
ἄλλ’ οὗτος θέλει πάντων ὑπερέχειν

ἀλλ' ὅδ' ἀνὴρ ἐθέλει περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων,
πάντων μὲν κρατέειν ἐθέλει, πάντεσσι δ' ἀνάσσειν,
προστάττειν οἶμαι, ὑπολαμβάνω

πᾶσι δὲ σημαίνειν, ἅ τιν' οὐ πείσεσθαι ὀΐω·
πολεμικόν ἐποίησαν διὰ παντὸς ὄντες, ἀθάνατοι

εἰ δέ μιν αἰχμητὴν ἔθεσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντες 290
τούτου χάριν αὐτῷ προτρέχουσι ὀνείδη, ὕβρεις

τοὔνεκά οἱ προθέουσιν ὀνείδεα μυθήσασθαι; »
ὑποβαλὼν τὸν ἴδιον (ἑαυτοῦ) λόγον

Τὸν δ' ἄρ' ὑποβλήδην ἠμείβετο δῖος Ἀχιλλεύς·
ὄντως γὰρ ἄν ἀσθενής οὐδενὸς λόγου ἄξιος κληθείην

« Ἦ γάρ κεν δειλός τε καὶ οὐτιδανὸς καλεοίμην
ἐὰν δή σοι εἰς πᾶν πρᾶγμα ὑποχωρήσω ὅπερ ἄν

εἰ δὴ σοὶ πᾶν ἔργον ὑπείξομαι ὅττί κεν εἴπῃς·
ἐπιτέλλου, πρόσταττε

ἄλλοισιν δὴ ταῦτ' ἐπιτέλλεο, μὴ γὰρ ἔμοιγε 295
πρόσταττε πεισθῆναί σοι

σήμαιν'· οὐ γὰρ ἔγωγ' ἔτι σοὶ πείσεσθαι ὀΐω.
ἐμβάλλου σαῖς

ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·
σοι μαχοῦμαι

χερσὶ μὲν οὔ τοι ἔγωγε μαχήσομαι εἵνεκα κούρης
τινὶ ἄλλῳ

οὔτε σοὶ οὔτέ τῳ ἄλλῳ, ἐπεί μ' ἀφέλεσθέ γε δόντες·
ἅτινά μοι ὑπάρχει παρὰ τῇ ταχίστῃ νηΐ βαθείᾳ, ἢ τῇ πίσσῃ κεχρισμένη

τῶν δ' ἄλλων ἅ μοί ἐστι θοῇ παρὰ νηῒ μελαίνῃ 300
τούτων οὐδαμῶς ἄν τι κομίσοις, λάβοις ἄκοντος ἐμοῦ

τῶν οὐκ ἄν τι φέροις ἀνελὼν ἀέκοντος ἐμεῖο·
εἴ γε μήν πειράθητι ὅπως ἂν μάθωσι καὶ οὗτοι

εἰ δ' ἄγε μὴν πείρησαι ἵνα γνώωσι καὶ οἷδε·
ταχέως σοι μέλαν περιρρυήσεται τῷ δόρατι

αἶψά τοι αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρί. »
οὕτως οὗτοι ἐναντίοις, στασιαστικοῖς

Ὣς τώ γ' ἀντιβίοισι μαχεσσαμένω ἐπέεσσιν
ἀνέστησαν ἔλυσαν συνέδριον, ἐκκλησίαν

ἀνστήτην, λῦσαν δ' ἀγορὴν παρὰ νηυσὶν Ἀχαιῶν· 305

σκηνάς ἰσοτοίχους

Πηλεΐδης μὲν ἐπὶ κλισίας καὶ νῆας ἐΐσας
παρεγένετο, ἐπορεύετο

ἤϊε σύν τε Μενοιτιάδῃ καὶ οἷς ἑτάροισιν·
ταχεῖαν θάλασσαν καθείλκυσεν

Ἀτρεΐδης δ' ἄρα νῆα θοὴν ἅλαδε προέρυσσεν,
κωπηλάτας κατηρίθμησεν, ἐπελέξατο

ἐν δ' ἐρέτας ἔκρινεν ἐείκοσιν, ἐς δ' ἑκατόμβην
ἐνεβίβασε, ἐνέθηκεν ἀναγαγὼν δὲ καὶ τὴν καλοπρόσωπον Χρυσηΐδα

βῆσε θεῷ, ἀνὰ δὲ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον 310
ἀν...εῖσεν, ἀνήγαγεν πολύβουλος, συνετός

εἷσεν ἄγων· ἐν δ' ἀρχὸς ἔβη πολύμητις Ὀδυσσεύς.
ἐπιβάντες τὴν διὰ θαλάσσης ὁδόν

Οἳ μὲν ἔπειτ' ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευθα,
ἀποκαθαίρεσθαι ἐκέλευσε, προσέταξεν

λαοὺς δ' Ἀτρεΐδης ἀπολυμαίνεσθαι ἄνωγεν·
ἀπεκαθαίροντο εἰς τὴν θάλατταν τὰ περιττόματα καὶ καθάρματα ἔβαλλον

οἳ δ' ἀπελυμαίνοντο καὶ εἰς ἅλα λύματα βάλλον,
ἐπετέλουν, ἔθυον τελείας

ἔρδον δ' Ἀπόλλωνι τεληέσσας ἑκατόμβας 315
καί παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης ἀκαταπονήτου, ἀκάρπου

ταύρων ἠδ' αἰγῶν παρὰ θῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο·
ἀναθυμίασις παρεγένετο παρειλουμένη τῷ καπνῷ

κνίση δ' οὐρανὸν ἷκεν ἑλισσομένη περὶ καπνῷ.
ἐνήργουν, ἔπραττον κατὰ τὸ στρατόπεδον

Ὣς οἳ μὲν τὰ πένοντο κατὰ στρατόν· οὐδ' Ἀγαμέμνων
ἥντινα πρῶτον ἠπείλησε Ἀχιλλεῖ

λῆγ' ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησ' Ἀχιλῆϊ,
ἀλλ' ὅ γε Ταλθύβιόν τε καὶ Εὐρυβάτην προσέειπε, 320
οἵτινες αὐτῷ ἦσαν σπουδαῖοι (<ὀτρύνω)

τώ οἱ ἔσαν κήρυκε καὶ ὀτρηρὼ θεράποντε·
ἀπέρχεσθε (δυϊκῶς)

« Ἔρχεσθον κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος·
λαβόντες ἄγειν

χειρὸς ἑλόντ' ἀγέμεν Βρισηΐδα καλλιπάρῃον·
εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι
φρικωδέστερον, χαλεπώτερον γενήσεται

ἐλθὼν σὺν πλεόνεσσι· τό οἱ καὶ ῥίγιον ἔσται. » 325

προέπεμπε ἰσχυρόν, γενναῖον ἐπέτελλεν, ἔλεγεν (συνεχῶς ἐπέταττεν)

Ὣς εἰπὼν προΐει, κρατερὸν δ' ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·

τὼ δ' ἀέκοντε βάτην παρὰ θῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο,
Μυρμιδόνων δ' ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,
κατέλαβον παρὰ τῇ σκηνῇ

τὸν δ' εὗρον παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃ
καθεζόμενον θεασάμενος ἐχάρη

ἥμενον· οὐδ' ἄρα τώ γε ἰδὼν γήθησεν Ἀχιλλεύς. 330
οὗτοι μέν φοβηθέντες αἰδεσθέντες

τὼ μὲν ταρβήσαντε καὶ αἰδομένω βασιλῆα
ἔστησαν προσεφθέγγοντο ἀνηρώτων

στήτην, οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδ' ἐρέοντο·
αὐτὰρ ὃ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·
« Χαίρετε, κήρυκες, Διὸς ἄγγελοι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,
ἧσσον, ἐγγὺς παραγένεσθε

ἆσσον ἴτ'· οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι ἀλλ' Ἀγαμέμνων, 335
ἔπεμπε

ὃ σφῶϊ προΐει Βρισηΐδος εἵνεκα κούρης.
ἀλλ' ἄγε διογενὲς Πατρόκλεες ἔξαγε κούρην
αὐτοῖς ἔστωσαν

καί σφωϊν δὸς ἄγειν· τὼ δ' αὐτὼ μάρτυροι ἔστων
πρός τε θεῶν μακάρων πρός τε θνητῶν ἀνθρώπων
ἀπηνοῦς, χαλεποῦ, σκληροῦ

καὶ πρὸς τοῦ βασιλῆος ἀπηνέος εἴ ποτε δ' αὖτε 340
χρεία αἰκιστικόν, χαλεπόν ὄλεθρον ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι

χρειὼ ἐμεῖο γένηται ἀεικέα λοιγὸν ἀμῦναι
ὀλεθρίαις ἐνθουσιωδῶς ὁρμᾷ, μαίνεται

τοῖς ἄλλοις· ἦ γὰρ ὅ γ' ὀλοιῇσι φρεσὶ θύει,
οὐδέ τι οἶδε νοῆσαι ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω,
ὅππως οἱ παρὰ νηυσὶ σόοι μαχέοιντο Ἀχαιοί. »
Ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθ' ἑταίρῳ, 345
ἐκ δ' ἄγαγε κλισίης Βρισηΐδα καλλιπάρῃον,
παρεγένοντο

δῶκε δ' ἄγειν· τὼ δ' αὖτις ἴτην παρὰ νῆας Ἀχαιῶν·
ἄκουσα καὶ μὴ βουλομένη ὁμοῦ τοῖς κήρυξιν ἐπορεύετο

ἣ δ' ἀέκουσ' ἅμα τοῖσι γυνὴ κίεν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
εὐθέως, ταχέως χωρίς χωρισθείς, ἰδίᾳ χωρισθείς

δακρύσας ἑτάρων ἄφαρ ἕζετο νόσφι λιασθείς,
ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης λευκῆς

θῖν' ἔφ' ἁλὸς πολιῆς, ὁρόων ἐπ' ἀπείρονα πόντον· 350
ηὔξατο ἐκτείνας

πολλὰ δὲ μητρὶ φίλῃ ἠρήσατο χεῖρας ὀρεγνύς·
ὀλιγοχρόνιον

« Μῆτερ ἐπεί μ' ἔτεκές γε μινυνθάδιόν περ ἐόντα,
ὤφειλεν Ζεύς ἐγχειρίσαι, παρασχεῖν

τιμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαι
ὁ ἐν ὕψει ἠχῶν, βροντῶν ὀλίγον ἐτίμησεν

Ζεὺς ὑψιβρεμέτης· νῦν δ' οὐδέ με τυτθὸν ἔτισεν·
ἦ γάρ μ' Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων 355
ἀφορίσας, ἀφελόμενος

ἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας. »

1.5.254-356a: Γράψον ἀττικιστί.
1.5.254-356b: Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.
1.
φεῦ, παπαί (λύπης δηλωτικόν) πείσθητε
ὄντως ὑμῶν
ἄν ἀμφότεροι
χαρείη μάθοιεν
μέγα μεγάλως
χαρεῖεν κεν
σφῶϊν ἦ
τάδε πάντα μαχομένοιν
πυθοίατο γηθήσαι
μαρναμένοιϊν ταῦτα πάντα
πίθεσθ' πόποι
ἄμφω κεχαροίατο

2.
νεωτέρω ἴδωμαι
ἐστέ, ὑπάρχετε ἤ
ἐμοῦ συνανεστράφην
ἀρείοσιν ἄνδρας
ἠέ ἐστόν
ὡμίλησα βελτίοσι, κρείττοσιν
ἀθέριζον ὁποῖον
τοίους ἐμεῖο
ἴδον ἐθεασάμην
ἀνέρας ἐπιείκελον
ἰδεῖν δυνήσομαι νεώτεροι (δυϊκῶς)
οἷον ἠπείθουν, ἀπεδοκίμαζον
ὅμοιον τοιούτους
3.
κάρτιστοι ὀρεσκῴοισι
ἐπιχθονίων ἀπόλεσσαν
ἐτράφησαν ἐπολέμουν
ἔσαν ἐπιγείων
φηρσίν τούτοις
τοῖς ἐν ὄρεσι διαιτωμένοις, ὀρειφοίταις πόρρωθεν, μακρόθεν
ἐξαπώλεσαν ἦσαν, ὑπῆρχον
δεινῶς ἐξ ἀπίης γαίης
τοῖσιν ἰσχυρότατοι, γενναῖοι
συνανεστραφόμην, συνεμαχόμην κατ' ἔμ' αὐτόν
τηλόθεν θηρσί, θηρίοις
ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς καὶ μακρὰν ἀπεχούσης γῆς τράφεν
μαχόμην ἐκπάγλως
κατὰ τὴν ἐμαυτοῦ δύναμιν μεθομίλεον

4.
καὶ μέν βούλου
βουλέων ἴσης
ὑπήκουον, ἐπείθοντο σκηπτροφόρος
ἔα γέρας
πρῶτα ἔλαχεν, ἔτυχεν
δόσαν ἐριζέμεναι
τιμήν συγχώρει
θελ' καὶ μήν
ἐρίζειν, φιλονεικεῖν, ἐξισοῦσθαι παρέσχον
ὁμοίης συμβουλιῶν
ἔμμορε ἐξ ἀρχῆς
σκηπτοῦχος πείθοντο
5.
κῦδος ὀργήν
ἐσσι οἶμαι, ὑπολαμβάνω
πλεόνεσσιν πολεμικόν
τεὸν μένος περίφραγμα, τεῖχος
λίσσομ' πλείοσι
μεθεῖναι, ἐᾶσαι, συγχωρῆσαι προστάττειν
χόλον γίγνεται, ἐστι
ἕρκος τὴν σὴν ὀργήν
πέλεται τιμήν
κατὰ τὸ πρέπον, προσηκόντως, εὐπρεπόντως κατὰ μοῖραν
σημαίνειν ὑπάρχεις
ὀΐω μεθέμεν
αἰχμητήν λιτανεύω, παρακαλῶ

6.
ἔθεσαν ἀσθενής
διὰ παντὸς ὄντες, ἀθάνατοι οὐδενὸς λόγου ἄξιος
τοὔνεκα καλεοίμην
προθέουσιν ὑποχωρήσω
ὀνείδεα πρόσταττε
ὑποβαλὼν τὸν ἴδιον (ἑαυτοῦ) λόγον ἐπιτέλλου, πρόσταττε
ἦ αἰὲν ἐόντες
δειλός ἐποίησαν
οὐτιδανός ὄντως
κληθείην τούτου χάριν
ὑπείξομαι προτρέχουσι
ἐπιτέλλεο ὑποβλήδην
σήμαιν' ὀνείδη, ὕβρεις
7.
πείσεσθαι μέλαν
ἐνὶ βάλλεο ἀντιβίοισι
σῇσι μάθωσι
μαχοῦμαι ἔλυσαν
φέροις ἐμβάλλου
ἀέκοντος πεισθῆναι
πείρησαι συνέδριον, ἐκκλησίαν
γνώωσι περιρρυήσεται τῷ δόρατι
οὗτοι κομίσοις, λάβοις
αἶψα ἀνέστησαν
κελαινόν ἄκοντος
ἐρωήσει περὶ δουρί σαῖς
ἐναντίοις, στασιαστικοῖς οἷδε
ἀνστήτην ταχέως
λῦσαν μαχήσομαι
ἀγοράν πειράθητι

8.
κλισίας πολύβουλος, συνετός
ἰσοτοίχους καθείλκυσεν
παρεγένετο, ἐπορεύετο ἀνήγαγεν
θοήν κατηρίθμησεν, ἐπελέξατο
ἅλαδε ἤϊε
προέρυσσεν κωπηλάτας
ἐρέτας ἐΐσας
ἔκρινεν ταχεῖαν
ἀν...εῖσεν πρὸς τὴν θάλασσαν
πολύμητις σκηνάς
9.
ἀναβάντες παρὰ θῖν' ἁλός
ὑγρὰ κέλευθα ἐπετέλουν, ἔθυον
ἀπολυμαίνεσθαι ἀναθυμίασις
ἐκέλευσε, προσέταξεν ἐπιβάντες
ἀπελυμαίνοντο τελείας
τὰ περιττόματα καὶ καθάρματα ἀκαταπονήτου, ἀκάρπου
ἔρδον τὴν διὰ θαλάσσης ὁδόν
τεληέσσας ἀποκαθαίρεσθαι
ἠδ' ἄνωγεν
παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης ἑλισσομένη περὶ καπνῷ
ἀτρυγέτοιο ἷκεν
κνίση λύματα
παρεγένετο ἀπεκαθαίροντο
παρειλουμένη τῷ καπνῷ καί

10.
πένοντο σπουδαῖοι
ἐπηπείλησ' παρά τε κλισίῃ
ἔσαν ἑλόντ' ἀγέμεν
ὀτρηρώ (<ὀτρύνω) προέπεμπε
ἔρχεσθον γενήσεται
λαβόντες ἄγειν καθεζόμενον
φρικωδέστερον, χαλεπώτερον ἠπείλησε
ἔσται ἀπέρχεσθε (δυϊκῶς)
προΐει ἐνήργουν, ἔπραττον
κρατερόν κατέλαβον
ἐπέτελλεν, ἔλεγεν (συνεχῶς ἐπέταττεν) ἐπὶ μῦθον ἔτελλε
εὗρον ἰσχυρόν, γενναῖον
παρὰ τῇ σκηνῇ ῥίγιον
ἥμενον ἦσαν
11.
ἰδών αὐτοῖς
γήθησεν ἴτ'
ταρβήσαντε ἔστωσαν
αἰδομένω ἔπεμπε
στήτην ἀνηρώτων
προσεφώνεον ἦσσον, ἐγγύς
ἐρέοντο ἐχάρη
ἆσσον προσεφθέγγοντο
παραγένεσθε ἔστησαν
προΐει αἰδεσθέντες
σφωϊν θεασάμενος
ἔστων φοβηθέντες

12.
ἀπηνοῦς, χαλεποῦ, σκληροῦ ἀέκουσ'
χρειώ ὁμοῦ
ἀεικέα ἴτην
λοιγόν ἐπορεύετο
ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι εὐθέως, ταχέως
ὀλοιῇσι χρεία
ἐνθουσιωδῶς ὁρμᾷ, μαίνεται θύει
παρεγένοντο αἰκιστικόν, χαλεπόν
ἄκουσα καὶ μὴ βουλομένη ἀπηνέος
ἅμα ὀλεθρίαις
κίεν ὄλεθρον
ἄφαρ ἀμῦναι
13.
νόσφι Ζεύς
χωρισθείς, ἰδίᾳ χωρισθείς ἐγχειρίσαι, παρασχεῖν
ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης ἐκτείνας
λευκῆς ὀλίγον
ἠρήσατο ἀφορίσας, ἀφελόμενος
ὀρεγνύς θῖν' ἔφ' ἁλός
μινυνθάδιόν ὁ ἐν ὕψει ἠχῶν, βροντῶν
ὄφελλεν λιασθείς
Ὀλύμπιος χωρίς
ἐγγυαλίξαι ὤφειλεν
ὑψιβρεμέτης ἔτισεν
τυτθόν πολιῆς
ἐτίμησεν ὀλιγοχρόνιον
ἀπούρας ηὔξατο
1.5.254-356c: Πλήρωσον τοὺς ἐλλιπόντας στίχους.

φεῦ, παπαί (λύπης δηλωτικόν) ἀφικνεῖται

« , ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ·
χαρείη

ἦ κεν Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες 255
μεγάλως ἄν χαρεῖεν

ἄλλοι τε Τρῶες θυμῷ
ταῦτα πάντα μάθοιεν

εἰ σφῶϊν μαρναμένοιϊν,
ἐν τῇ βουλῇ ἐν τῇ μάχῃ

οἳ περὶ μὲν Δαναῶν, περὶ δ' ἐστὲ .
ἀμφότεροι νεώτεροι (δυϊκῶς) ἐστέ, ὑπάρχετε ἐμοῦ

ἀλλὰ πίθεσθ'· δὲ ·
βελτίοσι, κρείττοσιν ἢ

ἤδη γάρ ποτ' ἐγὼ καὶ περ ὑμῖν 260
συνανεστράφην καὶ οὐδέ ποτέ μοι ἠπείθουν, ἀπεδοκίμαζον

ἀνδράσιν , καὶ οὔ μ' οἵ γ' .
τοιούτους ἐθεασάμην ἄνδρας ἰδεῖν δυνήσομαι

οὐ γάρ πω οὐδὲ ,
ὁποῖον

Πειρίθοόν τε Δρύαντά τε ποιμένα λαῶν
Καινέα τ' Ἐξάδιόν τε καὶ ἀντίθεον Πολύφημον
ὅμοιον

Θησέα τ' Αἰγεΐδην, ἀθανάτοισι· 265
ἰσχυρότατοι, γενναῖοι ἐτράφησαν

δὴ κεῖνοι ἐπιχθονίων ἀνδρῶν·
ἦσαν, ὑπῆρχον ἐπολέμουν

κάρτιστοι μὲν καὶ καρτίστοις
θηρσί, θηρίοις αὐτοὺς ἐξαπώλεσαν

ὀρεσκῴοισι καὶ ἐκπάγλως .
τούτοις συνανεστραφόμην, συνεμαχόμην

καὶ μὲν ἐγὼ ἐκ Πύλου ἐλθὼν
πόρρωθεν, μακρόθεν γῆς

ἐξ ἀπίης · καλέσαντο γὰρ αὐτοί· 270
ἐπολέμουν

καὶ κατ' ἔμ' αὐτὸν ἐγώ· κείνοισι δ' ἂν οὔ τις
μάχοιτο

τῶν οἳ νῦν βροτοί εἰσιν ἐπιχθόνιοι ·
ἐμοῦ ὑπήκουον, ἐπείθοντο

καὶ μέν βουλέων ξύνιεν τε μύθῳ·
ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμες, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον·
καίπερ ἀφαιροῦ κόρην

μήτε σὺ τόνδ' ἀγαθός ἐὼν , 275
συγχώρει αὐτῷ παρέσχον τιμήν

ἀλλ' ὥς πρῶτα υἷες Ἀχαιῶν·
ἐρίζειν, φιλονεικεῖν, ἐξισοῦσθαι

μήτε σὺ Πηλείδη 'θελ' βασιλῆϊ
ἐξ ἐναντίας ἴσης ἔλαχεν, ἔτυχεν

, ἐπεὶ οὔ ποθ' τιμῆς
σκηπτροφόρος τιμήν

βασιλεύς, ᾧ τε Ζεὺς ἔδωκεν.
ὑπάρχεις

εἰ δὲ σὺ καρτερός θεὰ δέ σε γείνατο μήτηρ, 280
πλείοσι

ἀλλ' ὅ γε φέρτερός ἐστιν ἐπεὶ ἀνάσσει.
τὴν σὴν ὀργήν ἐγὼ δέ

Ἀτρεΐδη σὺ δὲ παῦε · αὐτὰρ
λιτανεύω, παρακαλῶ μεθεῖναι, ἐᾶσαι, συγχωρῆσαι ὅστις μέγα

' Ἀχιλλῆϊ χόλον, πᾶσιν
περίφραγμα, τεῖχος γίγνεται, ἐστι

Ἀχαιοῖσιν πολέμοιο κακοῖο. »

Τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· 285
κατὰ τὸ προσῆκον, κατὰ τὸ πρέπον, προσηκόντως, εὐπρεπόντως

« Ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον ἔειπες·
ἄλλ’ οὗτος θέλει

' ἀνὴρ περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων,
πάντων μὲν κρατέειν ἐθέλει, πάντεσσι δ' ἀνάσσειν,
προστάττειν οἶμαι, ὑπολαμβάνω

πᾶσι δὲ , ἅ τιν' οὐ πείσεσθαι ·
πολεμικόν διὰ παντὸς ὄντες, ἀθάνατοι

εἰ δέ μιν ἔθεσαν θεοὶ 290
τούτου χάριν προτρέχουσι

οἱ ὀνείδεα μυθήσασθαι; »
ὑποβαλὼν τὸν ἴδιον (ἑαυτοῦ) λόγον λαμπρός

Τὸν δ' ἄρ' ἠμείβετο Ἀχιλλεύς·
ὄντως ἀσθενής οὐδενὸς λόγου ἄξιος κληθείην

« γάρ κεν τε καὶ
πᾶν πρᾶγμα ὅπερ

εἰ δὴ σοὶ ὑπείξομαι κεν εἴπῃς·
ἐπιτέλλου, πρόσταττε

ἄλλοισιν δὴ ταῦτ' , μὴ γὰρ ἔμοιγε 295
πρόσταττε πεισθῆναι

'· οὐ γὰρ ἔγωγ' ἔτι σοὶ ὀΐω.
ἐμβάλλου

ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' φρεσὶ σῇσι·
σοι μαχοῦμαι κὀρης

χερσὶ μὲν οὔ ἔγωγε εἵνεκα
οὔτε σοὶ οὔτέ τῳ ἄλλῳ, ἐπεί μ' ἀφέλεσθέ γε δόντες·
ἅτινά μοι ὑπάρχει παρὰ τῇ ταχίστῃ νηΐ βαθείᾳ, ἢ τῇ πίσσῃ κεχρισμένη

τῶν δ' ἄλλων μοί θοῇ παρὰ νηῒ 300
κομίσοις, λάβοις ἄκοντος ἐμοῦ

τῶν οὐκ ἄν τι ἀνελὼν ἐμεῖο·
μάθωσι καὶ οὗτοι

εἰ δ' ἄγε μὴν πείρησαι ἵνα καὶ ·
ταχέως μέλαν τῷ δόρατι

τοι αἷμα ἐρωήσει .»
ἐναντίοις, στασιαστικοῖς

Ὣς τώ γ' μαχεσσαμένω ἐπέεσσιν
ἀνέστησαν συνέδριον, ἐκκλησίαν

, λῦσαν δ' παρὰ νηυσὶν Ἀχαιῶν· 305
σκηνάς ἰσοτοίχους

Πηλεΐδης μὲν ἐπὶ καὶ νῆας
παρεγένετο, ἐπορεύετο

σύν τε Μενοιτιάδῃ καὶ οἷς ἑτάροισιν·
ταχεῖαν θάλασσαν

Ἀτρεΐδης δ' ἄρα νῆα προέρυσσεν,
κωπηλάτας κατηρίθμησεν, ἐπελέξατο

ἐν δ' ἐείκοσιν, ἐς δ' ἑκατόμβην
καλοπρόσωπον

βῆσε θεῷ, ἀνὰ δὲ Χρυσηΐδα 310
πολύβουλος, συνετός

εἷσεν ἄγων· ἐν δ' ἀρχὸς ἔβη Ὀδυσσεύς.
ἐπιβάντες τὴν διὰ θαλάσσης ὁδόν

Οἳ μὲν ἔπειτ' ἐπέπλεον ,
ἀποκαθαίρεσθαι ἐκέλευσε, προσέταξεν

λαοὺς δ' Ἀτρεΐδης ·
ἀπεκαθαίροντο εἰς τὴν θάλατταν τὰ περιττόματα καὶ καθάρματα

οἳ δ' καὶ βάλλον,
ἐπετέλουν, ἔθυον τελείας

δ' Ἀπόλλωνι ἑκατόμβας 315
καί παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης ἀκαταπονήτου, ἀκάρπου

ταύρων ' αἰγῶν παρὰ ·
ἀναθυμίασις παρεγένετο

δ' οὐρανὸν ἑλισσομένη περὶ καπνῷ.
ἐνήργουν, ἔπραττον κατὰ τὸ στρατόπεδον

Ὣς οἳ μὲν τὰ κατὰ · οὐδ' Ἀγαμέμνων
ἠπείλησε Ἀχιλλεῖ

λῆγ' ἔριδος τὴν πρῶτον ' ,
ἀλλ' ὅ γε Ταλθύβιόν τε καὶ Εὐρυβάτην προσέειπε, 320
ἦσαν σπουδαῖοι (<ὀτρύνω)

τώ οἱ κήρυκε καὶ θεράποντε·
ἀπέρχεσθε (δυϊκῶς)

« κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος·
ἄγειν

χειρὸς ἑλόντ' Βρισηΐδα καλλιπάρῃον·
εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι
φρικωδέστερον, χαλεπώτερον γενήσεται

ἐλθὼν σὺν πλεόνεσσι· τό οἱ καὶ .» 325

προέπεμπε ἰσχυρόν, γενναῖον ἐπέτελλεν, ἔλεγεν (συνεχῶς ἐπέταττεν)

Ὣς εἰπὼν , δ' μῦθον ·

τὼ δ' ἀέκοντε βάτην παρὰ θῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο,
Μυρμιδόνων δ' ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,
κατέλαβον παρὰ τῇ σκηνῇ

τὸν δ' καὶ νηῒ μελαίνῃ
καθεζόμενον θεασάμενος ἐχάρη

· οὐδ' ἄρα τώ γε Ἀχιλλεύς. 330
φοβηθέντες αἰδεσθέντες

τὼ μὲν καὶ βασιλῆα

ἔστησαν προσεφθέγγοντο ἀνηρώτων

, οὐδέ τί μιν οὐδ' ·
αὐτὰρ ὃ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·

« Χαίρετε, κήρυκες, Διὸς ἄγγελοι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,
ἧσσον, ἐγγύς

ἴτ'· οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι ἀλλ' Ἀγαμέμνων, 335
ἔπεμπε

ὃ σφῶϊ Βρισηΐδος εἵνεκα κούρης.
ἀλλ' ἄγε διογενὲς Πατρόκλεες ἔξαγε κούρην
ἔστωσαν

καί σφωϊν δὸς ἄγειν· τὼ δ' αὐτὼ μάρτυροι
πρός τε θεῶν μακάρων πρός τε θνητῶν ἀνθρώπων
ἀπηνοῦς, χαλεποῦ, σκληροῦ

καὶ πρὸς τοῦ βασιλῆος εἴ ποτε δ' αὖτε 340
χρεία αἰκιστικόν, χαλεπόν ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι

ἐμεῖο γένηται λοιγὸν
ὀλεθρίαις ἐνθουσιωδῶς ὁρμᾷ, μαίνεται

τοῖς ἄλλοις· ἦ γὰρ ὅ γ' φρεσὶ ,
οὐδέ τι οἶδε νοῆσαι ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω,
ὅππως οἱ παρὰ νηυσὶ σόοι μαχέοιντο Ἀχαιοί. »
Ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθ' ἑταίρῳ, 345
ἐκ δ' ἄγαγε κλισίης Βρισηΐδα καλλιπάρῃον,
παρεγένοντο

δῶκε δ' ἄγειν· τὼ δ' αὖτις παρὰ νῆας Ἀχαιῶν·
ἄκουσα καὶ μὴ βουλομένη ὁμοῦ τοῖς κήρυξιν ἐπορεύετο

ἣ δ' ' τοῖσι γυνὴ · αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
εὐθέως, ταχέως χωρίς

δακρύσας ἑτάρων ἕζετο λιασθείς,
ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης λευκῆς

, ὁρόων ἐπ' ἀπείρονα πόντον· 350
ηὔξατο ἐκτείνας

πολλὰ δὲ μητρὶ φίλῃ χεῖρας ·
ὀλιγοχρόνιον

« Μῆτερ ἐπεί μ' ἔτεκές γε περ ἐόντα,
ὤφειλεν Ζεύς ἐγχειρίσαι, παρασχεῖν

τιμήν πέρ μοι
ὁ ἐν ὕψει ἠχῶν, βροντῶν ὀλίγον ἐτίμησεν

Ζεὺς · νῦν δ' οὐδέ με ·
ἦ γάρ μ' Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων 355
ἀφορίσας, ἀφελόμενος

ἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς .»
ἤκουε

1.6.357-487: Ὣς φάτο δάκρυ χέων, τοῦ δ' ἔκλυε πότνια μήτηρ
καθεζομένη βάθεσιν θαλάσσης Νηρεῖ

ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι·
ταχέως (ἀπὸ) λευκῆς ὥσπερ νέφος

καρπαλίμως δ' ἀνέδυ πολιῆς ἁλὸς ἠΰτ' ὀμίχλη,
ἔμπροσθεν δάκρυα δηλονότι τοῦ Ἀχιλλέως

καί ῥα πάροιθ' αὐτοῖο καθέζετο δάκρυ χέοντος, 360
αὐτόν κατέψηξε, καθωμάλισεν, ἐθώπευσε

χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·
λύπη

« Τέκνον, τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;
μὴ κρύπτε εἰδῶμεν ἐγώ τε ἡ Θέτις καὶ σὺ ὁ Ἀχιλλεύς

ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω. »
βαρέως στενάζων

Τὴν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
οἶδας, ἐπίστασαι τί δή σοι λέγω

« Οἶσθα· τί ἤ τοι ταῦτα ἰδυίῃ πάντ' ἀγορεύω; 365
παρεγενόμεθα ἐν ταῖς Θήβαις ἱεράν, μεγάλην, θαυμαστήν

ᾠχόμεθ' ἐς Θήβην ἱερὴν πόλιν Ἠετίωνος,
ἐξεπορθήσαμεν ἠγάγομεν

τὴν δὲ διεπράθομέν τε καὶ ἤγομεν ἐνθάδε πάντα·
ταῦτα μέν καλῶς ἐμέρισαν ἐν αὐτοῖς

καὶ τὰ μὲν εὖ δάσσαντο μετὰ σφίσιν υἷες Ἀχαιῶν,
ὡς ἐξαίρετον ἔλαβον καὶ ἔδοσαν

ἐκ δ' ἕλον Ἀτρεΐδῃ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον.
Χρύσης δ' αὖθ' ἱερεὺς ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος 370
ἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ' ἀπερείσι' ἄποινα,
στέμματ' ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
χρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς,
Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω κοσμήτορε λαῶν. 375
ἔνθ' ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
αἰδεῖσθαί θ' ἱερῆα καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα·
ἀλλ' οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δ' ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·
χωόμενος δ' ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο· τοῖο δ' Ἀπόλλων 380
εὐξαμένου ἤκουσεν, ἐπεὶ μάλα οἱ φίλος ἦεν,
δή ὄχλοι

ἧκε δ' ἐπ' Ἀργείοισι κακὸν βέλος· οἳ δέ νυ λαοὶ
ἀπέθνῃσκον ἐπάλληλοι, πυκνοί βέλη

θνῇσκον ἐπασσύτεροι, τὰ δ' ἐπῴχετο κῆλα θεοῖο
πανταχοῦ ἡμῖν δέ

πάντῃ ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν· ἄμμι δὲ μάντις
ἀκριβῶς ἐπιστάμενος Ἀπόλλωνος, ἑκὰς δηλονότι μακρὰν βάλλει

εὖ εἰδὼς ἀγόρευε θεοπροπίας Ἑκάτοιο. 385
ἐκέλευον ἐξιλεοῦσθαι, ἐξευμενίζεσθαι

αὐτίκ' ἐγὼ πρῶτος κελόμην θεὸν ἱλάσκεσθαι·
τὸν Ἀγαμέμνονα ὀργὴ κατέλαβεν ταχέως δέ
Ἀτρεΐωνα δ' ἔπειτα χόλος λάβεν, αἶψα δ' ἀναστὰς
ἐπηγγείλατο

ἠπείλησεν μῦθον ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστί·
μελανόφθαλμοι

τὴν μὲν γὰρ σὺν νηῒ θοῇ ἑλίκωπες Ἀχαιοὶ
νῦν θυσίας

ἐς Χρύσην πέμπουσιν, ἄγουσι δὲ δῶρα ἄνακτι· 390
νεωστί ἀπὸ τῆς σκηνῆς ἔβησαν, ἐπορεύθησαν ἀποφέροντες

τὴν δὲ νέον κλισίηθεν ἔβαν κήρυκες ἄγοντες
κούρην Βρισῆος τήν μοι δόσαν υἷες Ἀχαιῶν.
περίσχου, φρόντισον τοῦ σοῦ

ἀλλὰ σὺ εἰ δύνασαί γε περίσχεο παιδὸς ἑῆος·
λιτάνευσον

ἐλθοῦσ' Οὔλυμπον δὲ Δία λίσαι, εἴ ποτε δή τι
λόγῳ ὠφέλησας

ἢ ἔπει ὤνησας κραδίην Διὸς ἠὲ καὶ ἔργῳ. 395
πολλάκι γάρ σεο πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄκουσα
ἔλεγες ὀμβροποιῷ

εὐχομένης ὅτ' ἔφησθα κελαινεφέϊ Κρονίωνι
μόνη ἀπεοικότα, χαλεπόν ὄλεθρον, φθοράν ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι

οἴη ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικέα λοιγὸν ἀμῦναι,
ὁπηνίκα αὐτόν συνδῆσαι οἱ Τιτάνες

ὁππότε μιν ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι ἤθελον ἄλλοι
Ἥρη τ' ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη· 400
ἐξείλου, ἔλυσας

ἀλλὰ σὺ τόν γ' ἐλθοῦσα θεὰ ὑπελύσαο δεσμῶν,
ὦκα, ταχέως, σπουδαίως ἑκατόγχειρα μέγαν

ὦχ' ἑκατόγχειρον καλέσασ' ἐς μακρὸν Ὄλυμπον,
ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες
οὗτος γοῦν δή βίᾳ, δυνάμει τοῦ ἰδίου πατρός ἰσχυρότερος, βελτίων

Αἰγαίων' — ὃ γὰρ αὖτε βίην οὗ πατρὸς ἀμείνων —
ὅς τις δή Κρόνου παιδί, Διί τῇ αὐτοῦ δόξῃ γαυριῶν καὶ σεμνυνόμενος

ὅς ῥα παρὰ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων· 405
ἐφοβήθησαν οὐκ ἔτι ἔδησαν

τὸν καὶ ὑπέδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδ' ἔτ' ἔδησαν.
τούτων δὴ ἐπὶ τοῦ παρόντος αὐτόν ὑπομνήσασα
παρακαθέζου κράτησον τῶν γονάτων

τῶν νῦν μιν μνήσασα παρέζεο καὶ λαβὲ γούνων
ἐάν πως βουληθῇ, θελήσῃ τοῖς Τρωσί ἐπιβοηθῆσαι

αἴ κέν πως ἐθέλῃσιν ἐπὶ Τρώεσσιν ἀρῆξαι,
τοὺς Ἕλληνας μέρος τῆς νεὼς ἔσχατον: τὰς ναῦς περὶ τὴν θάλασσαν συνελάσαι, συγκλεῖσαι

τοὺς δὲ κατὰ πρύμνας τε καὶ ἀμφ' ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺς
ἀναιρουμένους, φονευομένους ἵν’ ἀπολαύσωσι πάντες τῆς ἀβουλίας τοῦ βασιλέως (ἵνα ἀπόλωνται δι’ αὐτόν)

κτεινομένους, ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος, 410
γνωρίσῃ

γνῷ δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
τὴν ἰδίαν ἀβουλίαν καὶ βλάβην ἐμὲ τὸν Ἀχιλλέα

ἣν ἄτην ὅ τ' ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν. »

Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα·
ἐπὶ κακῷ γεννήσασα

« Ὤ μοι τέκνον ἐμόν, τί νύ σ' ἔτρεφον αἰνὰ τεκοῦσα;
εἴθε, ὄφελες ἀβλαβής

αἴθ' ὄφελες παρὰ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ ἀπήμων 415
εἱμαρμένη, μοῖρα ἐπ’ ὀλίγον χρόνον

ἧσθαι, ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ οὔ τι μάλα δήν·
ταχυθάνατος πίπονος, ταλαίπωρος, ἄθλιος ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους

νῦν δ' ἅμα τ' ὠκύμορος καὶ ὀϊζυρὸς περὶ πάντων
ἐγένου κακῇ μοίρᾳ ἔτεκον ἐν τοῖς οἴκοις

ἔπλεο· τώ σε κακῇ αἴσῃ τέκον ἐν μεγάροισι.
λέξουσα, ἀπαγγελοῦσα τερπομένῳ κεραυνοῖς

τοῦτο δέ τοι ἐρέουσα ἔπος Διὶ τερπικεραύνῳ
ἄπειμι, πορεύομαι τὸν λίαν νιφόμενον

εἶμ' αὐτὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον αἴ κε πίθηται. 420
ταχέως πλεούσαις

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν νηυσὶ παρήμενος ὠκυπόροισι
ὀργίζου παντελῶς, πάνυ

μήνι' Ἀχαιοῖσιν, πολέμου δ' ἀποπαύεο πάμπαν·
ἐπί ἀμωμήτους, ἀγαυούς, ἀψόγου Αἰθίοπας

Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν μετ' ἀμύμονας Αἰθιοπῆας
Χθές ἐπὶ εὐωχίαν ἠκολούθησαν

χθιζὸς ἔβη κατὰ δαῖτα, θεοὶ δ' ἅμα πάντες ἕποντο·
παραγενήσεται, ἔλθῃ

δωδεκάτῃ δέ τοι αὖτις ἐλεύσεται Οὔλυμπον δέ, 425
πρὸς τὸ τοῦ Διός ἰσχυρῶς βεβηκός, στερεόν δῶμα, οἰκιαν

καὶ τότ' ἔπειτά τοι εἶμι Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ,
γονυπετήσω, λιτανεύσω πεισθῆναι

καί μιν γουνάσομαι καί μιν πείσεσθαι ὀΐω. »
ἀπέβη, ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸν τόπον

Ὣς ἄρα φωνήσασ' ἀπεβήσετο, τὸν δὲ λίπ' αὐτοῦ
λυπούμενον, ὀργιζόμενον εὐζώστου, καλῆς καὶ εὐστόλου

χωόμενον κατὰ θυμὸν ἐϋζώνοιο γυναικὸς
ἥντινα δή βίᾳ, δυνάμει, μετὰ βίας ἄκοντος καὶ μὴ βουλομένου ἀφείλοντο

τήν ῥα βίῃ ἀέκοντος ἀπηύρων· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς 430
ἐς Χρύσην ἵκανεν ἄγων ἱερὴν ἑκατόμβην.
αἰγιαλοῦ πολύβαθος ἔχοντος βαθυτάτου

οἳ δ' ὅτε δὴ λιμένος πολυβενθέος ἐντὸς ἵκοντο
ὀθόνη ἀρμένη συνέστειλαν, καθεῖλον

ἱστία μὲν στείλαντο, θέσαν δ' ἐν νηῒ μελαίνῃ,
¹προσεπέλασαν, προσήγαγον ²τοῖς προτεταμένοις κάλοις, οἵτινες τὸν ἱστὸν περιτείνουσιν ἵνα ᾖ ὀρθός ³ἐνδόσαντες, χαλάσαντες

ἱστὸν δ' ἱστοδόκῃ πέλασαν¹ προτόνοισιν² ὑφέντες³
ταχέως εἰς τὸν λιμένα προσείλκυσαν, προσήγαγον εἰρεσίαις, κοπηλασίαις

καρπαλίμως, τὴν δ' εἰς ὅρμον προέρεσσαν ἐρετμοῖς. 435
τὰς ἀγκύρας τὰ ἀπόγεια σχοινία

ἐκ δ' εὐνὰς ἔβαλον, κατὰ δὲ πρυμνήσι' ἔδησαν·
ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ

ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης,
ἐκ δ' ἑκατόμβην βῆσαν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι·
τῆς τὸν πόντον περώσης

ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηὸς βῆ ποντοπόροιο.
τὴν μὲν ἔπειτ' ἐπὶ βωμὸν ἄγων πολύμητις Ὀδυσσεὺς 440
ἐδίδου αὐτόν

πατρὶ φίλῳ ἐν χερσὶ τίθει καί μιν προσέειπεν·
προέπεμψε

« Ὤ Χρύση, πρό μ' ἔπεμψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
τὴν θυγατέρα σοι ἄγειν Ἀπόλλωνι

παῖδά τε σοὶ ἀγέμεν, Φοίβῳ θ' ἱερὴν ἑκατόμβην
ἐπιτελέσαι, θῦσαι, ἱερουργῆσαι ὅπως ἐξιλεωσώμεθα τὸν Ἀπόλλωνα

ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν ὄφρ' ἱλασόμεσθα ἄνακτα,
πολλῶν στεναγμῶν αἴτια κακά ἐπέπεμψε

ὃς νῦν Ἀργείοισι πολύστονα κήδε' ἐφῆκεν. » 445

Ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὃ δὲ δέξατο χαίρων
προσφιλῆ ταχέως ἔνδοξον

παῖδα φίλην· τοὶ δ' ὦκα θεῷ ἱερὴν ἑκατόμβην
ἐφ’ ἑξῆς περὶ τὸν καλῶς ᾠκοδομημένον βωμόν

ἑξείης ἔστησαν ἐΰδμητον περὶ βωμόν,
τὰς χεῖρας ἐνίψαντο κριθὰς μετὰ ἁλῶν πρὸς θυσίαν προήνεγκαν ἐβάστασαν

χερνίψαντο δ' ἔπειτα καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο.
ἀνατείνας

τοῖσιν δὲ Χρύσης μεγάλ' εὔχετο χεῖρας ἀνασχών· 450

« Κλῦθί μευ ἀργυρότοξ', ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις·
ἔμπροσθεν, πρότερον ἐπήκουσες

ἦ μὲν δή ποτ' ἐμεῦ πάρος ἔκλυες εὐξαμένοιο,
τιμῆς ἠξίωσας, ἐτίμησας μεγάλως ἔβλαψας

τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δ' ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν·
καὶ νῦν δή μοι ἐπιτέλεσον ἐπιθύμημα

ἠδ' ἔτι καὶ νῦν μοι τόδ' ἐπικρήηνον ἐέλδωρ· 455
χαλεπόν ἀπόστρεψον κατάπαυσον

ἤδη νῦν Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν ἄμυνον. »
Ὣς ἔφατ' εὐχόμενος, τοῦ δ' ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,
εἰς τοὐπίσω ἀνέκαλσαν τὸν τράχηλον τοῦ θυομένου ἱερείου ἐξέδειραν

αὐέρυσαν μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν,
τὰ μηριαῖα ὀστᾶ ἐξέταμον, ἐξέκοψαν τῷ λίπει

μηρούς τ' ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν 460
διπλώσαντες τὴν κνίσαν (νῦν δὲ λέγει τὸν ἐπίπλουν) ἐπ’ αὐτῶν δὲ ὠμῶν τῶν ἱερείων ἀπαρξαμένων ἔκοψαν μικρόν

δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ' αὐτῶν δ' ὠμοθέτησαν·
ἔκαιε ἐπὶ σχιζῶν μέλανα, θερμόν

καῖε δ' ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων, ἐπὶ δ' αἴθοπα οἶνον
ἐπέσπενδε νεανίσκοι κατεῖχον, ἐκράτουν πέντε ὀβολοὺς ἔχοντα

λεῖβε· νέοι δὲ παρ' αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.
κατεκάη ἥπατα ἐγεύσαντο

αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρε κάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,
εἰς μικρὰ διέκοψαν καὶ τὰ ἄλλα τοῖς ὀβελίσκοις περιέπειραν

μίστυλλόν τ' ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ' ὀβελοῖσιν ἔπειραν, 465
πάνυ ἐμπείρως, ἐντέχνως εἰς τοὐπίσω εἵλκυσαν τοῦ πυρός

ὤπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.
τῆς περὶ τὴν εὐχωχίαν ἀσχολίας κατεσκεύαζον, ηὐτρέπιζον εὐχωχίαν

αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα
εὐωχοῦντο ἐνδεὴς ἦν εὐωχίας ἴσης

δαίνυντ', οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης
ἐκορέσθησαν

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
ἄχρι στεφάνης ἐπλήρωσαν (μέχρι τέλους)

κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο, 470
διεμέρισαν, διέδοσαν ποτηρίοις, ἐκπώμασιν

νώμησαν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν·
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ὕμνῳ, ᾠδῇ ἐξευμένιζοντο, ἐξιλεοῦντο

οἳ δὲ πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο
ᾠδῆς εἶδός τι

καλὸν ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν
τὸν Ἀπόλλωνα

μέλποντες ἑκάεργον· ὃ δὲ φρένα τέρπετ' ἀκούων.
ἤκουε

Ὣς φάτο δάκρυ χέων, τοῦ δ' ἔκλυε πότνια μήτηρ
καθεζομένη βάθεσιν θαλάσσης Νηρεῖ

ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι·
ταχέως (ἀπὸ) λευκῆς ὥσπερ νέφος

καρπαλίμως δ' ἀνέδυ πολιῆς ἁλὸς ἠΰτ' ὀμίχλη,
ἔμπροσθεν δάκρυα δηλονότι τοῦ Ἀχιλλέως

καί ῥα πάροιθ' αὐτοῖο καθέζετο δάκρυ χέοντος, 360
αὐτόν κατέψηξε, καθωμάλισεν

χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·
λύπη

« Τέκνον, τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;
μὴ κρύπτε εἰδῶμεν ἐγώ τε ἡ Θέτις καὶ σὺ ὁ Ἀχιλλεύς

ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω. »
βαρέως στενάζων

Τὴν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
οἶδας, ἐπίστασαι τί δή σοι λέγω

« Οἶσθα· τί ἤ τοι ταῦτα ἰδυίῃ πάντ' ἀγορεύω; 365
παρεγενόμεθα ἐν ταῖς Θήβαις ἱεράν, μεγάλην, θαυμαστήν

ᾠχόμεθ' ἐς Θήβην ἱερὴν πόλιν Ἠετίωνος,
ἐξεπορθήσαμεν ἠγάγομεν

τὴν δὲ διεπράθομέν τε καὶ ἤγομεν ἐνθάδε πάντα·
ταῦτα μέν καλῶς ἐμέρισαν ἐν αὐτοῖς

καὶ τὰ μὲν εὖ δάσσαντο μετὰ σφίσιν υἷες Ἀχαιῶν,
ὡς ἐξαίρετον ἔλαβον καὶ ἔδοσαν

ἐκ δ' ἕλον Ἀτρεΐδῃ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον.
Χρύσης δ' αὖθ' ἱερεὺς ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος 370
ἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ' ἀπερείσι' ἄποινα,
στέμματ' ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
χρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς,
Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω κοσμήτορε λαῶν. 375
ἔνθ' ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
αἰδεῖσθαί θ' ἱερῆα καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα·
ἀλλ' οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δ' ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·
χωόμενος δ' ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο· τοῖο δ' Ἀπόλλων 380
εὐξαμένου ἤκουσεν, ἐπεὶ μάλα οἱ φίλος ἦεν,
δή ὄχλοι

ἧκε δ' ἐπ' Ἀργείοισι κακὸν βέλος· οἳ δέ νυ λαοὶ
ἀπέθνῃσκον ἐπάλληλοι, πυκνοί βέλη

θνῇσκον ἐπασσύτεροι, τὰ δ' ἐπῴχετο κῆλα θεοῖο
πανταχοῦ ἡμῖν δέ

πάντῃ ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν· ἄμμι δὲ μάντις
ἀκριβῶς ἐπιστάμενος Ἀπόλλωνος, ἑκὰς δηλονότι μακρὰν βάλλει

εὖ εἰδὼς ἀγόρευε θεοπροπίας Ἑκάτοιο. 385
ἐκέλευον ἐξιλεοῦσθαι, ἐξευμενίζεσθαι

αὐτίκ' ἐγὼ πρῶτος κελόμην θεὸν ἱλάσκεσθαι·
τὸν Ἀγαμέμνονα ὀργὴ κατέλαβεν ταχέως δέ
Ἀτρεΐωνα δ' ἔπειτα χόλος λάβεν, αἶψα δ' ἀναστὰς
ἐπηγγείλατο

ἠπείλησεν μῦθον ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστί·
μελανόφθαλμοι

τὴν μὲν γὰρ σὺν νηῒ θοῇ ἑλίκωπες Ἀχαιοὶ
νῦν θυσίας

ἐς Χρύσην πέμπουσιν, ἄγουσι δὲ δῶρα ἄνακτι· 390
νεωστί ἀπὸ τῆς σκηνῆς ἔβησαν, ἐπορεύθησαν ἀποφέροντες

τὴν δὲ νέον κλισίηθεν ἔβαν κήρυκες ἄγοντες
κούρην Βρισῆος τήν μοι δόσαν υἷες Ἀχαιῶν.
περίσχου, φρόντισον τοῦ σοῦ

ἀλλὰ σὺ εἰ δύνασαί γε περίσχεο παιδὸς ἑῆος·
λιτάνευσον

ἐλθοῦσ' Οὔλυμπον δὲ Δία λίσαι, εἴ ποτε δή τι
λόγῳ ὠφέλησας

ἢ ἔπει ὤνησας κραδίην Διὸς ἠὲ καὶ ἔργῳ. 395
πολλάκι γάρ σεο πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄκουσα
ἔλεγες ὀμβροποιῷ

εὐχομένης ὅτ' ἔφησθα κελαινεφέϊ Κρονίωνι
μόνη ἀπεοικότα, χαλεπόν ὄλεθρον, φθοράν ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι

οἴη ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικέα λοιγὸν ἀμῦναι,
ὁπηνίκα αὐτόν συνδῆσαι οἱ Τιτάνες

ὁππότε μιν ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι ἤθελον ἄλλοι
Ἥρη τ' ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη· 400
ἐξείλου, ἔλυσας

ἀλλὰ σὺ τόν γ' ἐλθοῦσα θεὰ ὑπελύσαο δεσμῶν,
ὦκα, ταχέως, σπουδαίως ἑκατόγχειρα μέγαν

ὦχ' ἑκατόγχειρον καλέσασ' ἐς μακρὸν Ὄλυμπον,
ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες
οὗτος γοῦν δή βίᾳ, δυνάμει τοῦ ἰδίου πατρός ἰσχυρότερος, βελτίων

Αἰγαίων' — ὃ γὰρ αὖτε βίην οὗ πατρὸς ἀμείνων —
ὅς τις δή Κρόνου παιδί, Διί τῇ αὐτοῦ δόξῃ γαυριῶν καὶ σεμνυνόμενος

ὅς ῥα παρὰ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων· 405
ἐφοβήθησαν οὐκ ἔτι ἔδησαν

τὸν καὶ ὑπέδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδ' ἔτ' ἔδησαν.
τούτων δὴ ἐπὶ τοῦ παρόντος αὐτόν ὑπομνήσασα
παρακαθέζου κράτησον τῶν γονάτων

τῶν νῦν μιν μνήσασα παρέζεο καὶ λαβὲ γούνων
ἐάν πως βουληθῇ, θελήσῃ τοῖς Τρωσί ἐπιβοηθῆσαι

αἴ κέν πως ἐθέλῃσιν ἐπὶ Τρώεσσιν ἀρῆξαι,
τοὺς Ἕλληνας μέρος τῆς νεὼς ἔσχατον: τὰς ναῦς περὶ τὴν θάλασσαν συνελάσαι, συγκλεῖσαι

τοὺς δὲ κατὰ πρύμνας τε καὶ ἀμφ' ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺς
ἀναιρουμένους, φονευομένους ἵν’ ἀπολαύσωσι πάντες τῆς ἀβουλίας τοῦ βασιλέως (ἵνα ἀπόλωνται δι’ αὐτόν)

κτεινομένους, ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος, 410
γνωρίσῃ

γνῷ δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
τὴν ἰδίαν ἀβουλίαν καὶ βλάβην ἐμὲ τὸν Ἀχιλλέα

ἣν ἄτην ὅ τ' ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν. »
Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα·
ἐπὶ κακῷ γεννήσασα

« Ὤ μοι τέκνον ἐμόν, τί νύ σ' ἔτρεφον αἰνὰ τεκοῦσα;
εἴθε, ὄφελες ἀβλαβής

αἴθ' ὄφελες παρὰ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ ἀπήμων 415
εἱμαρμένη, μοῖρα ἐπ’ ὀλίγον χρόνον

ἧσθαι, ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ οὔ τι μάλα δήν·
ταχυθάνατος πίπονος, ταλαίπωρος, ἄθλιος ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους

νῦν δ' ἅμα τ' ὠκύμορος καὶ ὀϊζυρὸς περὶ πάντων
ἐγένου κακῇ μοίρᾳ ἔτεκον ἐν τοῖς οἴκοις

ἔπλεο· τώ σε κακῇ αἴσῃ τέκον ἐν μεγάροισι.
λέξουσα, ἀπαγγελοῦσα τερπομένῳ κεραυνοῖς

τοῦτο δέ τοι ἐρέουσα ἔπος Διὶ τερπικεραύνῳ
ἄπειμι, πορεύομαι τὸν λίαν νιφόμενον

εἶμ' αὐτὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον αἴ κε πίθηται. 420
ταχέως πλεούσαις

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν νηυσὶ παρήμενος ὠκυπόροισι
ὀργίζου παντελῶς, πάνυ

μήνι' Ἀχαιοῖσιν, πολέμου δ' ἀποπαύεο πάμπαν·
ἐπί ἀμωμήτους, ἀγαυούς, ἀψόγου Αἰθίοπας

Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν μετ' ἀμύμονας Αἰθιοπῆας
Χθές ἐπὶ εὐωχίαν ἠκολούθησαν

χθιζὸς ἔβη κατὰ δαῖτα, θεοὶ δ' ἅμα πάντες ἕποντο·
παραγενήσεται, ἔλθῃ

δωδεκάτῃ δέ τοι αὖτις ἐλεύσεται Οὔλυμπον δέ, 425
πρὸς τὸ τοῦ Διός ἰσχυρῶς βεβηκός, στερεόν δῶμα, οἰκιαν

καὶ τότ' ἔπειτά τοι εἶμι Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ,
γονυπετήσω, λιτανεύσω πεισθῆναι

καί μιν γουνάσομαι καί μιν πείσεσθαι ὀΐω. »
ἀπέβη, ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸν τόπον

Ὣς ἄρα φωνήσασ' ἀπεβήσετο, τὸν δὲ λίπ' αὐτοῦ
λυπούμενον, ὀργιζόμενον ἐυζώστου, καλῆς καὶ εὐστόλου

χωόμενον κατὰ θυμὸν ἐϋζώνοιο γυναικὸς
ἥντινα δή βίᾳ, δυνάμει, μετὰ βίας ἄκοντος καὶ μὴ βουλομένου ἀφείλοντο

τήν ῥα βίῃ ἀέκοντος ἀπηύρων· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς 430
ἐς Χρύσην ἵκανεν ἄγων ἱερὴν ἑκατόμβην.
αἰγιαλοῦ πολύβαθος ἔχοντος βαθυτάτου

οἳ δ' ὅτε δὴ λιμένος πολυβενθέος ἐντὸς ἵκοντο
ὀθόνη ἀρμένη συνέστειλαν, καθεῖλον

ἱστία μὲν στείλαντο, θέσαν δ' ἐν νηῒ μελαίνῃ,
¹προσεπέλασαν, προσήγαγον ²τοῖς προτεταμένοις κάλοις, οἵτινες τὸν ἱστὸν περιτείνουσιν ἵνα ᾖ ὀρθός ³ἐνδόσαντες, χαλάσαντες

ἱστὸν δ' ἱστοδόκῃ πέλασαν¹ προτόνοισιν² ὑφέντες³
ταχέως εἰς τὸν λιμένα προσείλκυσαν, προσήγαγον εἰρεσίαις, κοπηλασίαις

καρπαλίμως, τὴν δ' εἰς ὅρμον προέρεσσαν ἐρετμοῖς. 435
τὰς ἀγκύρας τὰ ἀπόγεια σχοινία

ἐκ δ' εὐνὰς ἔβαλον, κατὰ δὲ πρυμνήσι' ἔδησαν·
ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ
ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης,
ἐκ δ' ἑκατόμβην βῆσαν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι·
τῆς τὸν πόντον περώσης

ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηὸς βῆ ποντοπόροιο.
τὴν μὲν ἔπειτ' ἐπὶ βωμὸν ἄγων πολύμητις Ὀδυσσεὺς 440
ἐδίδου αὐτόν

πατρὶ φίλῳ ἐν χερσὶ τίθει καί μιν προσέειπεν·
προέπεμψε

« Ὤ Χρύση, πρό μ' ἔπεμψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
τὴν θυγατέρα σοι ἄγειν Ἀπόλλωνι

παῖδά τε σοὶ ἀγέμεν, Φοίβῳ θ' ἱερὴν ἑκατόμβην
ἐπιτελέσαι, θῦσαι, ἱερουργῆσαι ὅπως ἐξιλεωσώμεθα τὸν Ἀπόλλωνα

ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν ὄφρ' ἱλασόμεσθα ἄνακτα,
πολλῶν στεναγμῶν αἴτια κακά ἐπέπεμψε

ὃς νῦν Ἀργείοισι πολύστονα κήδε' ἐφῆκεν. » 445

Ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὃ δὲ δέξατο χαίρων
προσφιλῆ ταχέως ἔνδοξον

παῖδα φίλην· τοὶ δ' ὦκα θεῷ ἱερὴν ἑκατόμβην
ἐφ’ ἑξῆς περὶ τὸν καλῶς ᾠκοδομημένον βωμόν

ἑξείης ἔστησαν ἐΰδμητον περὶ βωμόν,
τὰς χεῖρας ἐνίψαντο κριθὰς μετὰ ἁλῶν πρὸς θυσίαν προήνεγκαν ἐβάστασαν

χερνίψαντο δ' ἔπειτα καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο.
ἀνατείνας

τοῖσιν δὲ Χρύσης μεγάλ' εὔχετο χεῖρας ἀνασχών· 450

« Κλῦθί μευ ἀργυρότοξ', ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις·
ἔμπροσθεν, πρότερον ἐπήκουσες

ἦ μὲν δή ποτ' ἐμεῦ πάρος ἔκλυες εὐξαμένοιο,
τιμῆς ἠξίωσας, ἐτίμησας μεγάλως ἔβλαψας

τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δ' ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν·
καὶ νῦν δή μοι ἐπιτέλεσον ἐπιθύμημα

ἠδ' ἔτι καὶ νῦν μοι τόδ' ἐπικρήηνον ἐέλδωρ· 455
χαλεπόν ἀπόστρεψον κατάπαυσον

ἤδη νῦν Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν ἄμυνον. »

Ὣς ἔφατ' εὐχόμενος, τοῦ δ' ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,
εἰς τοὐπίσω ἀνέκαλσαν τὸν τράχηλον τοῦ θυομένου ἱερείου ἐξέδειραν

αὐέρυσαν μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν,
τὰ μηριαῖα ὀστᾶ ἐξέταμον, ἐξέκοψαν τῷ λίπει

μηρούς τ' ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν 460
διπλώσαντες τὴν κνίσαν (νῦν δὲ λέγει τὸν ἐπίπλουν) ἐπ’ αὐτῶν δὲ ὠμῶν τῶν ἱερείων ἀπαρξαμένων ἔκοψαν μικρόν

δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ' αὐτῶν δ' ὠμοθέτησαν·
ἔκαιε ἐπὶ σχιζῶν μέλανα, θερμόν

καῖε δ' ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων, ἐπὶ δ' αἴθοπα οἶνον
ἐπέσπενδε νεανίσκοι κατεῖχον, ἐκράτουν πέντε ὀβολοὺς ἔχοντα

λεῖβε· νέοι δὲ παρ' αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.
κατεκάη ἥπατα ἐγεύσαντο

αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρε κάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,
εἰς μικρὰ διέκοψαν καὶ τὰ ἄλλα τοῖς ὀβελίσκοις περιέπειραν

μίστυλλόν τ' ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ' ὀβελοῖσιν ἔπειραν, 465
πάνυ ἐμπείρως, ἐντέχνως εἰς τοὐπίσω εἵλκυσαν τοῦ πυρός

ὤπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.
τῆς περὶ τὴν εὐχωχίαν ἀσχολίας κατεσκεύαζον, ηὐτρέπιζον εὐχωχίαν

αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα
εὐωχοῦντο ἐνδεὴς ἦν εὐωχίας ἴσης

δαίνυντ', οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης
ἐκορέσθησαν

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
ἄχρι στεφάνης ἐπλήρωσαν (μέχρι τέλους)

κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο, 470
διεμέρισαν, διέδοσαν ποτηρίοις, ἐκπώμασιν

νώμησαν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν·
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ὕμνῳ, ᾠδῇ ἐξευμένιζοντο, ἐξιλεοῦντο

οἳ δὲ πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο
ᾠδῆς εἶδός τι

καλὸν ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν
τὸν Ἀπόλλωνα

μέλποντες ἑκάεργον· ὃ δὲ φρένα τέρπετ' ἀκούων.

ἡνίκα, ὅτε νύξ ἐπ...ἦλθε

Ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε, 475
δὴ τότε κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός·
ἦμος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
ἀνήγοντο, ἐπέπλεον

καὶ τότ' ἔπειτ' ἀνάγοντο μετὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν·
πορευτικὸν ἢ ὑγρόν ἄνεμον

τοῖσιν δ' ἴκμενον οὖρον ἵει ἑκάεργος Ἀπόλλων·
οἳ δ' ἱστὸν στήσαντ' ἀνά θ' ἱστία λευκὰ πέτασσαν, 480
ἐνέπρησεν μέσην τὴν ὀθόνην περὶ δὲ τὸ κῦμα

ἐν δ' ἄνεμος πρῆσεν μέσον ἱστίον, ἀμφὶ δὲ κῦμα
τρόπις, μεγάλη δοκὸς τὸν τῆς νεὼς πυθμένα διηκοῦσα μεγάλως ἤχει πλεούσης

στείρῃ πορφύρεον μεγάλ' ἴαχε νηὸς ἰούσης·
ταχέως ἔπλεε διαπερῶσα πλοῦν

ἣ δ' ἔθεεν κατὰ κῦμα διαπρήσσουσα κέλευθον.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἵκοντο κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν,
νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπ' ἠπείροιο ἔρυσσαν 485
ἐπὶ τῆς ψάμμου ἐρείσματα, ἰκριώματα κατὰ μῆκος ὑπέθεσαν

ὑψοῦ ἐπὶ ψαμάθοις, ὑπὸ δ' ἕρματα μακρὰ τάνυσσαν·
ἐσκορπίζοντο σκηνάς

αὐτοὶ δ' ἐσκίδναντο κατὰ κλισίας τε νέας τε.
1.6.357-487a: Γράψον ἀττικιστί.

1.6.357-487b: Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.

1.-
ἤκουε εἰδῶμεν
ἡμένη καθεζομένη
βένθεσσιν ἔμπροσθεν
ἁλὸς ὥσπερ
καρπαλίμως νέφος
πολιῆς κατέρεξεν
ἠΰτ' θαλάσσης
ὀμίχλη ταχέως
πάροιθ' βάθεσιν
κατέψηξε, καθωμάλισεν, ἐθώπευσε λευκῆς
πένθος λέγω
μὴ κεῦθε νόῳ στενάχων
εἴδομεν ἔκλυε
βαρὺ βαρέως
στενάζων οἶδας, ἐπίστασαι
οἶσθα μὴ κρύπτε
ἀγορεύω λύπη
2.-
ἐξιλεοῦσθαι, ἐξευμενίζεσθαι ᾠχόμεθ'
διεπράθομέν ἐπάλληλοι, πυκνοί
ἤγομεν ἀπέθνῃσκον
εὖ δάσσαντο ἀκριβῶς ἐπιστάμενος
ἐν αὐτοῖς λαοὶ
ὡς ἐξαίρετον ἔλαβον καὶ ἔδοσαν Ἀπόλλωνος
νυ πανταχοῦ
ὄχλοι μετὰ σφίσιν
θνῇσκον ἠγάγομεν
ἐπασσύτεροι ἐπηγγείλατο
κῆλα καλῶς ἐμέρισαν
πάντῃ ἐκέλευον
ἡμῖν ἐξεπορθήσαμεν
εὖ εἰδὼς μελανόφθαλμοι
Ἑκάτοιο ἐκ δ' ἕλον
κελόμην παρεγενόμεθα
ἱλάσκεσθαι δή
ἠπείλησεν ἄμμι
ἑλίκωπες βέλη
3.-
θυσίας μόνη
νέον κελαινεφέϊ
κλισίηθεν ἑῆος
ἔβησαν, ἐπορεύθησαν ἀπεοικότα, χαλεπόν
ἄγοντες ὤνησας
περίσχεο ὄλεθρον, φθοράν
τοῦ σοῦ ἀπὸ τῆς σκηνῆς
λίσαι ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι
ἔπει νεωστί
ὠφέλησας ἀποφέροντες
ἔφησθα δῶρα
ὀμβροποιῷ λόγῳ
οἴη ἔλεγες
ἀεικέα ἔβαν
λοιγὸν περίσχου, φρόντισον
ἀμῦναι λιτάνευσον
4.-
ὁπηνίκα ἀμείνων
ξυνδῆσαι βίᾳ, δυνάμει
ὑπελύσαο ἑκατόγχειρα
ὦχ' Κρόνου παιδί, Διί
ἑκατόγχειρον ἐξείλου, ἔλυσας
βίην οὐκ ἔτι ἔδησαν
τοῦ ἰδίου πατρός ἐφοβήθησαν
ἰσχυρότερος, βελτίων παρακαθέζου
Κρονίωνι ὦκα, ταχέως, σπουδαίως
τῇ αὐτοῦ δόξῃ γαυριῶν καὶ σεμνυνόμενος ὁππότε
ὑπέδεισαν οὗ πατρὸς
οὐδ' ἔτ' ἔδησαν συνδῆσαι
παρέζεο κύδεϊ γαίων

5.-
λαβὲ γούνων γνῷ
αἴ κέν πως συνελάσαι, συγκλεῖσαι
ἐθέλῃσιν ἐπὶ κακῷ
τοῖς Τρωσὶ ἐπιβοηθῆσαι περὶ τὴν θάλασσαν
πρύμνας ἐπαύρωνται
ἀμφ' ἅλα ἐπὶ Τρώεσσιν ἀρῆξαι
ἔλσαι ἐάν πως
κτεινομένους τὴν ἰδίαν ἀβουλίαν καὶ βλάβην
ἀπολαύσωσι μέρος τῆς νεὼς ἔσχατον: τὰς ναῦς
γνωρίσῃ κράτησον τῶν γονάτων
ἣν ἄτην ἀναιρουμένους, φονευομένους
αἰνὰ βουληθῇ, θελήσῃ
6.-
γεννήσασα περὶ πάντων
αἴθ' ὄφελες ἐγένου
ἀβλαβής τεκοῦσα
αἶσα ἐν τοῖς οἴκοις
ἐπ’ ὀλίγον χρόνον λέξουσα, ἀπαγγελοῦσα
ὠκύμορος τερπομένῳ κεραυνοῖς
ὀϊζυρὸς ἐπίπονος, ταλαίπωρος, ἄθλιος
ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους ἔτεκον
ἔπλεο εἴθε, ὄφελες
κακῇ αἴσῃ κακῇ μοίρᾳ
τέκον ἀπήμων
ἐν μεγάροισι εἱμαρμένη, μοῖρα
ἐρέουσα μίνυνθά
τερπικεραύνῳ ταχυθάνατος

7.-
εἶμ' ὀργίζου
ἀγάννιφον ἐλεύσεται
ταχέως πλεούσαις χθές
μήνι' ἄπειμι, πορεύομαι
παντελῶς, πάνυ πρὸς
ἀμύμονας δῶμα, οἰκιαν
Αἰθιοπῆας τὸν λίαν νιφόμενον
χθιζὸς ὠκυπόροισι
δαῖτα γονυπετήσω, λιτανεύσω
ἕποντο ἰσχυρῶς βεβηκός, στερεόν
παραγενήσεται, ἔλθῃ Αἰθίοπας
ποτὶ πάμπαν
χαλκοβατὲς ἠκολούθησαν
δῶ ἀμωμήτους, ἀγαυούς, ἀψόγους
γουνάσομαι ἐπὶ εὐωχίαν
8.-
πεισθῆναι ἀφείλοντο
ἀπεβήσετο ἄκοντος καὶ μὴ βουλομένου
αὐτοῦ πολυβενθέος
χωόμενον βίᾳ, δυνάμει, μετὰ βίας
εὐζώστου, καλῆς καὶ εὐστόλου αἰγιαλοῦ
τήν ῥα συνέστειλαν, καθεῖλον στείλαντο
βίῃ λυπούμενον, ὀργιζόμενον
ἀέκοντος ἀπέβη, ἀπῆλθεν
ἀπηύρων πείσεσθαι
λιμένος ἐϋζώνοιο
πολύβαθος ἔχοντος βαθυτάτου ἐπὶ τὸν τόπον
ἱστία ὀθόνη ἀρμένη ἥντινα δή

9.-
πέλασαν τὰς ἀγκύρας
κάλοις, οἵτινες τὸν ἱστὸν περιτείνουσιν μιν
ὑφέντες τῆς τὸν πόντον περώσης
καρπαλίμως προέπεμψε
εἰς ὅρμον τὴν θυγατέρα
προέρεσσαν ταχέως
ἐρετμοῖς εἰς τὸν λιμένα
εὐνὰς προσεπέλασαν, προσήγαγον
τὰ ἀπόγεια σχοινία ἄγειν
ποντοπόροιο προτόνοισιν
αὐτόν ἐνδόσαντες, χαλάσαντες
πρό μ' ἔπεμψεν προσείλκυσαν, προσήγαγον
παῖδά εἰρεσίαις, κοπηλασίαις
ἀγέμεν πρυμνήσι'
10.-
Ἀπόλλωνι κακά
ῥέξαι κριθὰς μετὰ ἁλῶν πρὸς θυσίαν
ὄφρ' ἐπέπεμψε
ἱλασόμεσθα ἐΰδμητον περὶ βωμόν
πολύστονα ἐφ’ ἑξῆς
κήδε' Φοίβῳ
ἐφῆκεν ὅπως
φίλην ἐπιτελέσαι, θῦσαι, ἱερουργῆσαι
ὦκα τὰς χεῖρας ἐνίψαντο
ἑξείης πολλῶν στεναγμῶν αἴτια
περὶ τὸν καλῶς ᾠκοδομημένον βωμόν ἐξιλεωσώμεθα
χερνίψαντο ταχέως
οὐλοχύτας προσφιλῆ

11.-
προήνεγκαν, ἐβάστασαν ἴψαο
ἀνασχών ἐπιτέλεσον
πάρος ἐέλδωρ
ἔκλυες ἄμυνον
τίμησας ἀνατείνας
εἰς τοὐπίσω ἀνέκλων τὸν τράχηλον ἱερείου μέγα
ἔβλαψας προβάλοντο
ἐπικρήηνον χαλεπόν
ἐπιθύμημα ἔμπροσθεν, πρότερον
ἀεικέα τιμῆς ἠξίωσας, ἐτίμησας
ἀπόστρεψον, κατάπαυσον ἐπήκουσες
αὐέρυσαν μεγάλως
12.-
ἔδειραν ἥπατα
μηρούς νεανίσκοι
ἐξέταμον κατεῖχον, ἐκράτουν
κνίσῃ ἐπέσπενδε
καῖε ἐγεύσαντο
ἐπὶ σχίζῃς κατεκάη
μέλανα, θερμόν πέντε ὀβολοὺς ἔχοντα
λεῖβε τῷ λίπει
νέοι τὰ μηριαῖα ὀστᾶ
ἔχον ἐξέκοψαν
πεμπώβολα αἴθοπα
κατὰ ... κάη ἐπὶ σχιζῶν
σπλάγχνα ἐξέδειραν
πάσαντο ἔκαιε

13.-
μίστυλλόν δαῖτα
ἀμφ' ὀβελοῖσιν ἔπειραν ἐνδεὴς ἦν
περιφραδέως ἐΐσης
ἐρύσαντό ἐξ ἔρον ἕντο
ἀσχολίας εὐωχίας
τετύκοντό κατεσκεύαζον, ηὐτρέπιζον
εὐχωχίαν τοῖς ὀβελίσκοις περιέπειραν
δαίνυντ' εἰς τοὐπίσω εἵλκυσαν
ἐδεύετο εἰς μικρά
δαιτὸς πόνου
ἴσης πάνυ ἐμπείρως, ἐντέχνως
ἐκορέσθησαν εὐωχοῦντο
14.-
ἐπεστέψαντο ἄχρι στεφάνης πορευτικὸν ἢ ὑγρόν
νώμησαν οὖρον
δεπάεσσιν ἱλάσκοντο
πανημέριοι ᾠδῆς εἶδός τι
μολπῇ ἐνέπρησεν
ἐξευμένιζοντο, ἐξιλεοῦντο ἐπ...ἦλθε νύξ
παιήονα ἀνάγοντο
ἑκάεργον διεμέρισαν, διέδοσαν
ἦμος μέσον ἱστίον
ἐπὶ κνέφας ἦλθε ποτηρίοις, ἐκπώμασιν
ἀνήγοντο, ἐπέπλεον δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας
ἴκμενον ἐπλήρωσαν (μέχρι τέλους)
ἄνεμον τὸν Ἀπόλλωνα
ἐν...πρῆσεν ὕμνῳ, ᾠδῇ
μέσην τὴν ὀθόνην ἡνίκα, ὅτε

15.-
περὶ δὲ τὸ κῦμα διαπερῶσα
στείρῃ ταχέως ἔπλεε
μεγάλ' ἴαχε ἐσκορπίζοντο
ἰούσης ἐρείσματα, ἰκριώματα
ἔθεεν ὑπὸ δ' μακρὰ τάνυσσαν
διαπρήσσουσα κλισίας
μεγάλη δοκὸς τὸν τῆς νεὼς πυθμένα διηκοῦσα κέλευθον
ἕρματα πλεούσης
κατὰ μῆκος ὑπέθεσαν πλοῦν
ἐσκίδναντο μεγάλως ἤχει
σκηνάς ἀμφὶ δὲ κῦμα
1.6.357-487c: Πλήρωσον τοὺς στίχους.

ἔλεγε, εἶπε ἤκουε

Ὣς δάκρυ χέων, τοῦ δ' πότνια μήτηρ
καθεζομένη βάθεσιν θαλάσσης γεραιῷ

ἐν παρὰ πατρὶ ·
ταχέως (ἀπὸ) λευκῆς ὥσπερ νέφος

δ' ἀνέδυ ἁλὸς ' ,
ἔμπροσθεν δάκρυα

καί ῥα ' αὐτοῖο καθέζετο χέοντος, 360
αὐτόν κατέψηξε, καθωμάλισεν, ἐθώπευσε

χειρί τέ ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·
λύπη

« Τέκνον, τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο ;
μὴ κρύπτε εἰδῶμεν

ἐξαύδα, μὴ νόῳ, ἵνα ἄμφω. »
βαρέως στενάζων Ἀχιλλεύς

Τὴν δὲ προσέφη ·
οἶδας, ἐπίστασαι τί δή σοι γνωριζούσῃ, ἐπισταμένῃ λέγω

« · ταῦτα πάντ' ; 365
παρεγενόμεθα ἐν ταῖς Θήβαις ἱεράν, μεγάλην, θαυμαστήν

' ἐς Θήβην πόλιν Ἠετίωνος,
ἐξεπορθήσαμεν ἠγάγομεν

τὴν δὲ τε καὶ ἐνθάδε πάντα·
ταῦτα μέν καλῶς ἐμέρισαν

καὶ μετὰ σφίσιν υἷες Ἀχαιῶν,
ὡς ἐξαίρετον ἔλαβον καὶ ἔδοσαν

Ἀτρεΐδῃ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον.
Χρύσης δ' αὖθ' ἱερεὺς ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος 370
ἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τ' ἀπερείσι' ἄποινα,
στέμματ' ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
χρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρῳ, καὶ λίσσετο πάντας Ἀχαιούς,
Ἀτρεΐδα δὲ μάλιστα δύω κοσμήτορε λαῶν. 375
ἔνθ' ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοὶ
αἰδεῖσθαί θ' ἱερῆα καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα·
ἀλλ' οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δ' ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·
χωόμενος δ' ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο· τοῖο δ' Ἀπόλλων 380
εὐξαμένου ἤκουσεν, ἐπεὶ μάλα οἱ φίλος ἦεν,
δή ὄχλοι

ἧκε δ' ἐπ' Ἀργείοισι κακὸν βέλος· οἳ δέ
ἀπέθνῃσκον ἐπάλληλοι, πυκνοί βέλη

, τὰ δ' ἐπῴχετο θεοῖο
πανταχοῦ ἡμῖν δέ

πάντῃ ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν· ἄμμι δὲ μάντις

ἀκριβῶς ἐπιστάμενος Ἀπόλλωνος, ἑκὰς δηλονότι μακρὰν βάλλει

ἀγόρευε θεοπροπίας . 385
ἐκέλευον ἐξιλεοῦσθαι, ἐξευμενίζεσθαι

αὐτίκ' ἐγὼ πρῶτος θεὸν ·
τὸν Ἀγαμέμνονα ὀργὴ κατέλαβεν ταχέως δέ
Ἀτρεΐωνα δ' ἔπειτα χόλος λάβεν, αἶψα δ' ἀναστὰς
ἐπηγγείλατο

μῦθον ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστί·
μελανόφθαλμοι

τὴν μὲν γὰρ σὺν νηῒ θοῇ Ἀχαιοὶ
νῦν θυσίας

ἐς Χρύσην πέμπουσιν, ἄγουσι δὲ ἄνακτι· 390
νεωστί ἀπὸ τῆς σκηνῆς ἔβησαν, ἐπορεύθησαν ἀποφέροντες

τὴν δὲ κήρυκες
κούρην Βρισῆος τήν μοι δόσαν υἷες Ἀχαιῶν.
περίσχου, φρόντισον τοῦ σοῦ

ἀλλὰ σὺ εἰ δύνασαί γε παιδὸς ·
λιτάνευσον

ἐλθοῦσ' Οὔλυμπον δὲ Δία , εἴ ποτε δή τι
λόγῳ ὠφέλησας καρδίαν

ἢ Διὸς ἠὲ καὶ ἔργῳ. 395
πολλάκι γάρ σεο πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄκουσα
ἔλεγες ὀμβροποιῷ

εὐχομένης ὅτ' Κρονίωνι
μόνη ἀπεοικότα, χαλεπόν ὄλεθρον, φθοράν ἀποσβῆσαι, ἀποστρέψαι

ἐν ἀθανάτοισιν ,
ὁπηνίκα αὐτόν συνδῆσαι

Ὀλύμπιοι ἤθελον ἄλλοι
Ἥρη τ' ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη· 400
ἐξείλου, ἔλυσας

ἀλλὰ σὺ τόν γ' ἐλθοῦσα θεὰ δεσμῶν,
ὦκα, ταχέως, σπουδαίως μέγαν

' ἑκατόγχειρον καλέσασ' ἐς Ὄλυμπον,
ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες
βίᾳ, δυνάμει τοῦ ἰδίου πατρός ἰσχυρότερος, βελτίων

Αἰγαίων' — ὃ γὰρ αὖτε —
ὅς τις δή Κρόνου παιδί, Διί τῇ αὐτοῦ δόξῃ γαυριῶν καὶ σεμνυνόμενος

παρὰ καθέζετο · 405
ἐφοβήθησαν οὐκ ἔτι ἔδησαν

τὸν καὶ μάκαρες θεοὶ .
τούτων δὴ ἐπὶ τοῦ παρόντος αὐτόν ὑπομνήσασα
παρακαθέζου κράτησον τῶν γονάτων

τῶν νῦν μιν μνήσασα καὶ
ἐάν πως βουληθῇ, θελήσῃ ἐπιβοηθῆσαι

ἐπὶ Τρώεσσιν ,
τοὺς Ἕλληνας μέρος τῆς νεὼς ἔσχατον: τὰς ναῦς περὶ τὴν θάλασσαν συνελάσαι, συγκλεῖσαι

τοὺς δὲ κατὰ πρύμνας τε καὶ ἀμφ' ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺς
ἀναιρουμένους, φονευομένους ἵν’ ἀπολαύσωσι πάντες τῆς ἀβουλίας τοῦ βασιλέως (ἵνα ἀπόλωνται δι’ αὐτόν)

κτεινομένους, ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος, 410
γνωρίσῃ

δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
τὴν ἰδίαν ἀβουλίαν καὶ βλάβην ἐτίμησεν

ὅ τ' ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν .»

Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα·
υἱέ μοι ἐπὶ κακῷ γεννήσασα

« Ὤ μοι , τί νύ σ' ἔτρεφον ;
εἴθε, ὄφελες ἀβλαβής

παρὰ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ 415
εἱμαρμένη, μοῖρα ἐπ’ ὀλίγον χρόνον

ἧσθαι, ἐπεί νύ τοι περ οὔ τι μάλα δήν·
ταχυθάνατος ἐπίπονος, ταλαίπωρος, ἄθλιος ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους

νῦν δ' ἅμα τ' καὶ
ἐγένου κακῇ μοίρᾳ ἔτεκον ἐν τοῖς οἴκοις

· τώ σε .
λέξουσα, ἀπαγγελοῦσα τερπομένῳ κεραυνοῖς

τοῦτο δέ τοι ἔπος Διὶ
ἄπειμι, πορεύομαι τὸν λίαν νιφόμενον

' αὐτὴ πρὸς Ὄλυμπον αἴ κε πίθηται. 420
ταχέως πλεούσαις

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν νηυσὶ παρήμενος
ὀργίζου διαμάχης παντελῶς, πάνυ

' Ἀχαιοῖσιν, δ' ἀποπαύεο ·
ἐπί ἀμωμήτους, ἀγαυούς, ἀψόγου Αἰθίοπας

Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν
χθές ἐπὶ εὐωχίαν ἠκολούθησαν

ἔβη , θεοὶ δ' ἅμα πάντες ·
παραγενήσεται, ἔλθῃ

δωδεκάτῃ δέ τοι αὖτις Οὔλυμπον δέ, 425
πρὸς τὸ τοῦ Διός ἰσχυρῶς βεβηκός, στερεόν δῶμα, οἰκιαν

καὶ τότ' ἔπειτά τοι εἶμι ,
γονυπετήσω, λιτανεύσω πεισθῆναι

καί μιν καί μιν ὀΐω. »
ἀπέβη, ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸν τόπον

Ὣς ἄρα φωνήσασ' , τὸν δὲ λίπ'
λυπούμενον, ὀργιζόμενον ἐυζώστου, καλῆς καὶ εὐστόλου

κατὰ θυμὸν γυναικὸς
ἥντινα δή βίᾳ, δυνάμει, μετὰ βίας ἄκοντος καὶ μὴ βουλομένου ἀφείλοντο

· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς 430
ἐς Χρύσην ἵκανεν ἄγων ἱερὴν ἑκατόμβην.
αἰγιαλοῦ πολύβαθος ἔχοντος βαθυτάτου

οἳ δ' ὅτε δὴ ἐντὸς ἵκοντο
ὀθόνη ἀρμένη συνέστειλαν, καθεῖλον

μὲν , θέσαν δ' ἐν νηῒ μελαίνῃ,

¹προσεπέλασαν, προσήγαγον ²τοῖς προτεταμένοις κάλοις, οἵτινες τὸν ἱστὸν περιτείνουσιν ἵνα ᾖ ὀρθός ³ἐνδόσαντες, χαλάσαντες

ἱστὸν δ' ἱστοδόκῃ ¹ ² ³
ταχέως εἰς τὸν λιμένα προσείλκυσαν, προσήγαγον εἰρεσίαις, κοπηλασίαις

, τὴν δ' . 435
τὰς ἀγκύρας τὰ ἀπόγεια σχοινία

ἐκ δ' ἔβαλον, κατὰ δὲ ' ἔδησαν·
ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ

ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ,
ἐκ δ' ἑκατόμβην βῆσαν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι·
τῆς τὸν πόντον περώσης

ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηὸς βῆ .
τὴν μὲν ἔπειτ' ἐπὶ βωμὸν ἄγων πολύμητις Ὀδυσσεὺς 440
ἐδίδου αὐτόν

πατρὶ φίλῳ ἐν χερσὶ καί προσέειπεν·
προέπεμψε

« Ὤ Χρύση, μ' ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
τὴν θυγατέρα ἄγειν Ἀπόλλωνι

τε σοὶ , θ' ἱερὴν ἑκατόμβην
ἐπιτελέσαι, θῦσαι, ἱερουργῆσαι ὅπως ἐξιλεωσώμεθα δεσπότην

ὑπὲρ Δαναῶν ' ,
πολλῶν στεναγμῶν αἴτια κακά ἐπέπεμψε

ὃς νῦν Ἀργείοισι ' .» 445

Ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὃ δὲ δέξατο χαίρων
προσφιλῆ ταχέως ἔνδοξον

παῖδα · τοὶ δ' θεῷ ἑκατόμβην
ἐφ’ ἑξῆς περὶ τὸν καλῶς ᾠκοδομημένον βωμόν

ἔστησαν ,
τὰς χεῖρας ἐνίψαντο κριθὰς μετὰ ἁλῶν πρὸς θυσίαν προήνεγκαν, ἐβάστασαν

δ' ἔπειτα καὶ .
ἀνατείνας

τοῖσιν δὲ Χρύσης μεγάλ' εὔχετο χεῖρας · 450

« Κλῦθί μευ ἀργυρότοξ', ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις·
ἔμπροσθεν, πρότερον ἐπήκουσες

ἦ μὲν δή ποτ' ἐμεῦ εὐξαμένοιο,
τιμῆς ἠξίωσας, ἐτίμησας μεγάλως ἔβλαψας

μὲν ἐμέ, δ' λαὸν Ἀχαιῶν·
ἐπιτέλεσον ἐπιθύμημα

ἠδ' ἔτι καὶ νῦν μοι τόδ' · 455
χαλεπόν ἀπόστρεψον, κατάπαυσον

ἤδη νῦν Δαναοῖσιν λοιγὸν .»

Ὣς ἔφατ' εὐχόμενος, τοῦ δ' ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,
εἰς τοὐπίσω ἀνέκαλσαν τὸν τράχηλον τοῦ θυομένου ἱερείου ἐξέδειραν

μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ,
τὰ μηριαῖα ὀστᾶ ἐξέταμον, ἐξέκοψαν τῷ λίπει

τ' κατά τε ἐκάλυψαν 460
ἐπ’ αὐτῶν δὲ ὠμῶν τῶν ἱερείων ἀπαρξαμένων ἔκοψαν μικρόν

δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ' αὐτῶν δ' ·
ἔκαιε ἐπὶ σχιζῶν μέλανα, θερμόν

καῖε δ' ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων, ἐπὶ δ' οἶνον
ἐπέσπενδε νεανίσκοι κατεῖχον, ἐκράτουν πέντε ὀβολοὺς ἔχοντα

· δὲ παρ' αὐτὸν χερσίν.
κατεκάη ἥπατα ἐγεύσαντο

αὐτὰρ ἐπεὶ καὶ ,
εἰς μικρὰ διέκοψαν τὰ ἄλλα τοῖς ὀβελίσκοις περιέπειραν

τ' ἄρα καὶ ' ὀβελοῖσιν , 465
πάνυ ἐμπείρως, ἐντέχνως

ὤπτησάν τε , ἐρύσαντό τε πάντα.
τῆς περὶ τὴν εὐχωχίαν ἀσχολίας κατεσκεύαζον, ηὐτρέπιζον εὐχωχίαν

αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο τε
εὐωχοῦντο ἐνδεὴς ἦν εὐωχίας ἴσης

', οὐδέ τι θυμὸς
ἐκορέσθησαν

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ,
ἄχρι στεφάνης ἐπλήρωσαν (μέχρι τέλους)

κοῦροι μὲν κρητῆρας ποτοῖο, 470
διεμέρισαν, διέδοσαν ποτηρίοις, ἐκπώμασιν

δ' ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι ·
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ὕμνῳ, ᾠδῇ ἐξευμένιζοντο, ἐξιλεοῦντο

οἳ δὲ θεὸν
ᾠδῆς εἶδός τι

καλὸν ἀείδοντες κοῦροι Ἀχαιῶν
τὸν Ἀπόλλωνα

μέλποντες · ὃ δὲ φρένα τέρπετ' ἀκούων.

ἡνίκα, ὅτε νύξ ἐπ...ἦλθε

δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ , 475
δὴ τότε κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός·
ἦμος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
ἀνήγοντο, ἐπέπλεον

καὶ τότ' ἔπειτ' μετὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν·
πορευτικὸν ἢ ὑγρόν ἄνεμον

τοῖσιν δ' ἵει ἑκάεργος Ἀπόλλων·
οἳ δ' ἱστὸν στήσαντ' ἀνά θ' ἱστία λευκὰ πέτασσαν, 480
ἐνέπρησεν μέσην τὴν ὀθόνην

δ' ἄνεμος μέσον , ἀμφὶ δὲ κῦμα
μεγάλως ἤχει πλεούσης

στείρῃ πορφύρεον νηὸς ·
ταχέως ἔπλεε διαπερῶσα πλοῦν

ἣ δ' κατὰ κῦμα .
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἵκοντο κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν,
νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπ' ἠπείροιο ἔρυσσαν 485
ἐπὶ τῆς ψάμμου ἐρείσματα, ἰκριώματα κατὰ μῆκος ὑπέθεσαν

ὑψοῦ ἐπὶ , ὑπὸ δ' μακρὰ ·
ἐσκορπίζοντο σκηνάς

αὐτοὶ δ' κατὰ τε νέας τε.
παρακαθήμενος ταχείαις

1.7.488-611: Αὐτὰρ ὃ μήνιε νηυσὶ παρήμενος ὠκυπόροισι
εὐγενέστατος

διογενὴς Πηλῆος υἱὸς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἀνεστρέφετο, παρεγένετο ἐνδόξους ἄνδρας ἔχουσαν ἢ ποιοῦσαν

οὔτέ ποτ' εἰς ἀγορὴν πωλέσκετο κυδιάνειραν 490
διέφθειρεν

οὔτέ ποτ' ἐς πόλεμον, ἀλλὰ φθινύθεσκε φίλον κῆρ
αὐτόθι, ἐπὶ τόπου ἐπεπόθει, ἐπεζήτει βοήν

αὖθι μένων, ποθέεσκε δ' ἀϋτήν τε πτόλεμόν τε.
ἔκτοτε, ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου δωδεκάτη

Ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετ' ἠώς,
ἐπορεύοντο ἀθάνατοι

καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον ἴσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντες
ὁμοῦ, κατὰ τὸ αὐτό ἡγεῖτο οὐκ ἐπελάθετο ἐντολῶν

πάντες ἅμα, Ζεὺς δ' ἦρχε· Θέτις δ' οὐ λήθετ' ἐφετμέων 495
τοῦ ἑαυτῆς υἱοῦ ἀλλ’ αὕτη ἀνέδυ, ἀνῆλθε

παιδὸς ἑοῦ, ἀλλ' ἥ γ' ἀνεδύσετο κῦμα θαλάσσης.
ἑωθινή, ὀρθρινή

ἠερίη δ' ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν Οὔλυμπόν τε.
κατέλαβεν μεγαλόφθαλμον Κρόνου παῖδα, Δία χωρὶς τῶν ἄλλων καθήμενον

εὗρεν δ' εὐρύοπα Κρονίδην ἄτερ ἥμενον ἄλλων
ἐπὶ τῆς ἀκρωρείας, ἐπὶ τῆς ὀξύτητος πολλὰς ἐξοχὰς ἔχοντος, πολυαυχένου

ἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο·
καὶ δή ἔμπροσθεν ἐλάβετο, ἐκράτησε

καί ῥα πάροιθ' αὐτοῖο καθέζετο, καὶ λάβε γούνων 500
ἀριστερᾷ δεξιᾷ τοῦ ὑπὸ τὸ γένειον τόπου παρὰ τὴν ἐξάνθησιν τῶν τριχῶν λαβομένη, κατέχουσα

σκαιῇ, δεξιτερῇ δ' ἄρ' ὑπ' ἀνθερεῶνος ἑλοῦσα
παρακαλοῦσα

λισσομένη προσέειπε Δία Κρονίωνα ἄνακτα·
ἐάν ποτέ σε ἐν τοῖς θεοῖς ὠφέλησα

« Ζεῦ πάτερ, εἴ ποτε δή σε μετ' ἀθανάτοισιν ὄνησα
λόγῳ ἐπιτέλεσον ἐπιθυμίαν

ἢ ἔπει ἢ ἔργῳ, τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ·
ταχυθανατώτερος πάντων

τίμησόν μοι υἱὸν ὃς ὠκυμορώτατος ἄλλων 505
ἐγένετο νῦν δὲ δή

ἔπλετ'· ἀτάρ μιν νῦν γε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
λαβὼν γὰρ ἔχει παρ’ ἑαυτῷ ἀφελόμενος

ἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.
τίμησον βουλευτικώτατε

ἀλλὰ σύ πέρ μιν τῖσον Ὀλύμπιε μητίετα Ζεῦ·
ἐπὶ τοσοῦτον πάρεχε ἕως ἂν οἱ Ἕλληνες

τόφρα δ' ἐπὶ Τρώεσσι τίθει κράτος ὄφρ' ἂν Ἀχαιοὶ
τιμήσωσιν αὐξήσωσιν αὐτόν

υἱὸν ἐμὸν τίσωσιν ὀφέλλωσίν τέ ἑ τιμῇ. » 510
οὐδέν νεφῶν ἀθροιστικός

Ὣς φάτο· τὴν δ' οὔ τι προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς,
ἡσυχάζων ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐκαθέζετο οὕτως <ἅπτομαι

ἀλλ' ἀκέων δὴν ἧστο· Θέτις δ' ὡς ἥψατο γούνων
ἐμπλέξασα τὰς χεῖρας, ἰσχυρῶς κρατήσασα ἀνηρώτα

ὣς ἔχετ' ἐμπεφυυῖα, καὶ εἴρετο δεύτερον αὖτις·
ἀληθές δὶς ταὐτὸ λέγει ἐπιτάσεως χάριν

« Νημερτὲς μὲν δή μοι ὑπόσχεο καὶ κατάνευσον
ἢ ἀπάρνησαι καὶ ἄπειπον ἐπεὶ οὐδαμῶς σοι ἔπεστι φόβος ὅπως καλῶς μάθω

ἢ ἀπόειπ', ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος, ὄφρ' ἐῢ εἰδῶ 515
ὁπόσον ἐγώ ἐν ἅπασι

ὅσσον ἐγὼ μετὰ πᾶσιν ἀτιμοτάτη θεός εἰμι. »
νεφῶν ἀθροιστικός

Τὴν δὲ μέγ' ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
ὄντως δὴ ὀλέθρια ἐχθρὸν καταστῆσαι ἐποτρυνεῖς, ἐφορμήσεις (ἀναγκάσεις)

« Ἦ δὴ λοίγια ἔργ' ὅ τέ μ' ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις
ἐρεθίζει (παροξύνει) ὀνειδιστικοῖς, ὑβριστικοῖς

Ἥρῃ ὅτ' ἄν μ' ἐρέθῃσιν ὀνειδείοις ἐπέεσσιν·
ἣ δὲ καὶ αὔτως μ' αἰεὶ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι 520
κακολογεῖ, λοιδορεῖ καὶ ἐμὲ λέγει βοηθεῖν

νεικεῖ, καί τέ μέ φησι μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγειν.
ἀπαλλάσου, ἀναχώρει μή τι θεάσηται

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν αὖτις ἀπόστιχε μή τι νοήσῃ
δι’ ἐπιμελείας γενήσεται τελειώσω, πληρώσω

Ἥρη· ἐμοὶ δέ κε ταῦτα μελήσεται ὄφρα τελέσσω·
ἰδοὺ δή σοι ἐπινεύσω ὅπως ἀκριβῶς πιστεύσῃς μοι

εἰ δ' ἄγε τοι κεφαλῇ κατανεύσομαι ὄφρα πεποίθῃς·
ἐξ ἐμοῦ

τοῦτο γὰρ ἐξ ἐμέθεν γε μετ' ἀθανάτοισι μέγιστον 525
τέλος, τεκμήριον παλισύλλεκτον, εἰς τοὐπίσω ληπτόν ἀπατητικὸν καὶ ψευδές

τέκμωρ· οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον οὐδ' ἀπατηλὸν
ἀτελείωτον, ἀπλήρωτον ὅπερ ἄν

οὐδ' ἀτελεύτητον ὅ τί κεν κεφαλῇ κατανεύσω. »
ἔφη μελαίναις ἐπί...ἔνευσε

Ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπ' ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων·
θεῖαι τρίχες ἐπεσείσθησαν

ἀμβρόσιαι δ' ἄρα χαῖται ἐπεῤῥώσαντο ἄνακτος
κεφαλῆς ἔσεισεν, ἐκίνησεν

κρατὸς ἀπ' ἀθανάτοιο· μέγαν δ' ἐλέλιξεν Ὄλυμπον. 530

οὗτοι μὲν δὴ οὕτως βουλευσάμενοι διεχωρίσθησαν

Τώ γ' ὣς βουλεύσαντε διέτμαγεν· ἣ μὲν ἔπειτα
καθήλατο λαμπροῦ

εἰς ἅλα ἆλτο βαθεῖαν ἀπ' αἰγλήεντος Ὀλύμπου,
ἴδιον οἴκημα

Ζεὺς δὲ ἑὸν πρὸς δῶμα· θεοὶ δ' ἅμα πάντες ἀνέσταν
καθεδρῶν ἰδίου ὑπέμεινεν

ἐξ ἑδέων σφοῦ πατρὸς ἐναντίον· οὐδέ τις ἔτλη
ἐρχόμενον, ἥκοντα

μεῖναι ἐπερχόμενον, ἀλλ' ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες. 535
οὕτως καθέδρας

ὣς ὃ μὲν ἔνθα καθέζετ' ἐπὶ θρόνου· οὐδέ μιν Ἥρη
ἀγνόησεν αὐτῷ συνεβουλεύσατο

ἠγνοίησεν ἰδοῦσ' ὅτι οἱ συμφράσσατο βουλὰς
λαμπρόπους θαλασσίου

ἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος.
ἐρεθιστικοῖς (κέαρ ἡ ψυχή)

αὐτίκα κερτομίοισι Δία Κρονίωνα προσηύδα·
δόλια βουλευόμενε

« Τίς δ' αὖ τοι δολομῆτα θεῶν συμφράσσατο βουλάς; 540
χωρίς

αἰεί τοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπὸ νόσφιν ἐόντα
κρυφαῖα, λαθρίδια διανοούμενον, φρονοῦντα δικάζειν

κρυπτάδια φρονέοντα δικαζέμεν· οὐδέ τί πώ μοι
προθύμως ὑπομεμένηκας, κεκαρτέρηκας ὅπερ ἂν ἐνθυμηθῇς

πρόφρων τέτληκας εἰπεῖν ἔπος ὅττι νοήσῃς. »

Τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
ἔλπιζε

« Ἥρη, μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους 545
μαθήσεσθαι, γνῶναι βλαβεροί σοι γενήσονται γυναικί

εἰδήσειν· χαλεποί τοι ἔσοντ' ἀλόχῳ περ ἐούσῃ·
προσῆκον, δέον, πρέπον ἀκούειν

ἀλλ' ὃν μέν κ' ἐπιεικὲς ἀκουέμεν οὔ τις ἔπειτα
γνώσεται, μάθῃ

οὔτε θεῶν πρότερος τὸν εἴσεται οὔτ' ἀνθρώπων·
ἄποθεν, χωρίς, ἰδίως ἐθέλω ἐνθυμηθῆναι

ὃν δέ κ' ἐγὼν ἀπάνευθε θεῶν ἐθέλωμι νοῆσαι
ἀνερώτα πολυπραγμόνει

μή τι σὺ ταῦτα ἕκαστα διείρεο μηδὲ μετάλλα. » 550
σεβασμία, εὔτιμος

Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
δεινότατε, ἐπίφοβε

« Αἰνότατε Κρονίδη, ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες;
λίαν, πάνυ, κάρτα ἐν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ οὔτε ἀνηρώτησα ἐπιζητῶ

καὶ λίην σε πάρος γ' οὔτ' εἴρομαι οὔτε μεταλλῶ,
ἥσυχος διενοοῦ, ἐβουλεύου ἤθελες

ἀλλὰ μάλ' εὔκηλος τὰ φράζεαι ἅσσ' ἐθέλῃσθα.
δεινῶς δέδοικα, εὐλαβοῦμαι

νῦν δ' αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή σε παρείπῃ 555
ἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος·
ὀρθρινή

ἠερίη γὰρ σοί γε παρέζετο καὶ λάβε γούνων·
ταύτῃ σε ὑπονοῶ ὑποσχέσθαι ἀληθές

τῇ σ' ὀΐω κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλῆα
ἀπολέσῃς πολλούς

τιμήσῃς, ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν. »

Τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· 560
κακὴ κεφαλή διὰ παντός ὑπονοεῖς λανθάνω

« Δαιμονίη αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε λήθω·
πρᾶξαι ὅμως δύνασαι

πρῆξαι δ' ἔμπης οὔ τι δυνήσεαι, ἀλλ' ἀπὸ θυμοῦ
ἀλλ’ ἀποθύμιός μοι πλέον καὶ ἐχθρὰ γενήσῃ φρικτόν, φοβερόν

μᾶλλον ἐμοὶ ἔσεαι· τὸ δέ τοι καὶ ῥίγιον ἔσται.
ἔοικεν

εἰ δ' οὕτω τοῦτ' ἐστὶν ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι·
ἡσυχάζουσα, σιωπῶσα καθέζου πείθου

ἀλλ' ἀκέουσα κάθησο, ἐμῷ δ' ἐπιπείθεο μύθῳ, 565
οὐκ ἐπιβοηθήσουσιν ὑπάρχουσι, εἰσίν

μή νύ τοι οὐ χραίσμωσιν ὅσοι θεοί εἰσ' ἐν Ὀλύμπῳ
ἐγγὺς παραγενόμενοι ἀπροσίτους, ἀπορσπελάστους ἐπιβάλω, ἐπενέγκω

ἆσσον ἰόνθ', ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω. »
Ὣς ἔφατ' ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
δή ἐπικάμψασα τὴν αὐτῆς ψυχήν, πραΰνασα

καί ῥ' ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ·
ἀνεστέναξαν, ἐδεινοπάθησαν

ὄχθησαν δ' ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοὶ Οὐρανίωνες· 570
ἐν τούτοις ὁ περὶ τὴν χαλκευτικὴν ἔνδοξος ἤρξατο λέγειν

τοῖσιν δ' Ἥφαιστος κλυτοτέχνης ἦρχ' ἀγορεύειν
ἐπιβοηθῶν

μητρὶ φίλῃ ἐπίηρα φέρων λευκωλένῳ Ἥρῃ·
ὀλέθρια γενήσεται ἀνασχετά, ὑπομονῆς ἄξια

« Ἦ δὴ λοίγια ἔργα τάδ' ἔσσεται οὐδ' ἔτ' ἀνεκτά,
χάριν τῶν φθαρτῶν ἀνθρώπων ἐρίζετε, φιλονεικεῖτε οὕτως

εἰ δὴ σφὼ ἕνεκα θνητῶν ἐριδαίνετον ὧδε,
θόρυβον διεγείρετε, ἐλαύνετε

ἐν δὲ θεοῖσι κολῳὸν ἐλαύνετον· οὐδέ τι δαιτὸς 575
ἡδονή, ὠφέλεια χείρω

ἐσθλῆς ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ τὰ χερείονα νικᾷ.
παραινῶ, συμβουλεύω ἐπισταμένῃ, φρονούσῃ

μητρὶ δ' ἐγὼ παράφημι καὶ αὐτῇ περ νοεούσῃ
ἐπιβοηθεῖν

πατρὶ φίλῳ ἐπίηρα φέρειν Διί, ὄφρα μὴ αὖτε
νεικείῃσι πατήρ, σὺν δ' ἡμῖν δαῖτα ταράξῃ.
ἀστραπὰς ποιῶν, ἀστραπτικός

εἴ περ γάρ κ' ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς 580
ἐκ τῶν καθεδρῶν ἀποκινῆσαι, ἀναστρέψαι κατὰ πολὺ κρείττων, ἰσχυρότερος

ἐξ ἑδέων στυφελίξαι· ὃ γὰρ πολὺ φέρτατός ἐστιν.
καταπραΰνειν, ἐπέχειν μαλακευτικοῖς, πραέσι

ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι καθάπτεσθαι μαλακοῖσιν·
παραχρῆμα, εὐθέως ἵλεως, εὐμενής

αὐτίκ' ἔπειθ' ἵλαος Ὀλύμπιος ἔσσεται ἡμῖν. »
ἀνορμήσας, ἀναστάς ἔκπωμα, ποτήριον ἀμφοτέρωθεν κοῖλον καὶ περιφερές

Ὣς ἄρ' ἔφη καὶ ἀναΐξας δέπας ἀμφικύπελλον
ἐδίδου

μητρὶ φίλῃ ἐν χειρὶ τίθει καί μιν προσέειπε· 585
καρτέρησον, ὑπόμεινον ὑπόμεινον καίπερ λυπουμένη

« Τέτλαθι, μῆτερ ἐμή, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ,
θεάσομαι

μή σε φίλην περ ἐοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι
πληττομένην, τυπτομένην καίπερ λυπούμενος

θεινομένην, τότε δ' οὔ τι δυνήσομαι ἀχνύμενός περ
βοηθεῖν χαλεπός

χραισμεῖν· ἀργαλέος γὰρ Ὀλύμπιος ἀντιφέρεσθαι·
ἐπιβοηθεῖν προθυμούμενον

ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ' ἀλεξέμεναι μεμαῶτα 590
ἔρριψε ἐκτείνας οὐρανοῦ θείου

ῥῖψε ποδὸς τετάγων ἀπὸ βηλοῦ θεσπεσίοιο,
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ἐφερόμην ἅμα δὲ τῷ δῦναι τὸν Ἥλιον

πᾶν δ' ἦμαρ φερόμην, ἅμα δ' ἠελίῳ καταδύντι
κατηνέχθην, κατέπεσον νῆσος παρὰ τὴν Θρᾴκην τῷ Ἡφαίστῳ ἱεράν ἐλειποψύχουν

κάππεσον ἐν Λήμνῳ, ὀλίγος δ' ἔτι θυμὸς ἐνῆεν·
Λήμνιοι, πειραταί (σίνεσθαι τὸ βλάπτειν) εὐθέως, ταχέως ἐπιμελείας ἠξίωσαν καὶ ἀνείλοντο

ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες ἄφαρ κομίσαντο πεσόντα. »
ἐμείδησεν, ἐγέλασεν

Ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη, 595
γελάσασα ἔκπωμα

μειδήσασα δὲ παιδὸς ἐδέξατο χειρὶ κύπελλον·

αὐτὰρ ὃ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσιν
ἀρυόμενος, ἀπαντλῶν

οἰνοχόει γλυκὺ νέκταρ ἀπὸ κρητῆρος ἀφύσσων·
ἀκατάπαυστος, πολύς διηγείρετο

ἄσβεστος δ' ἄρ' ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν
διὰ τῶν οἴκων ἐνεργοῦντα, διακονοῦντα

ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα. 600
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ἕως Ἡλίου δυσμῶν

Ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
εὐωχοῦντο

δαίνυντ', οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης,
κιθάρας πάνυ καλῆς, ἐνδόξου εἶχε

οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχ' Ἀπόλλων,
αἵτινες ᾖδον ἐξ ἀμοιβῆς ἢ διαδοχῆς ᾄδουσαι φωνῇ

Μουσάων θ' αἳ ἄειδον ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ.
ὁ ἥλιος

Αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο, 605
κατακοιμηθησόμενοι ἐπορεύθησαν

οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,
ἔνθα χωλός

ἧχι ἑκάστῳ δῶμα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
φρεσί, διανοίαις

Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι·
Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊ' Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,
ὅπου καὶ πρότερον αὐτόν ἡδύς καταλάβοι

ἔνθα πάρος κοιμᾶθ' ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι· 610
ἐκοιμᾶτο χρυσοῦν θρόνον ἔχουσα, βασιλίς ἢ πυρώδης

ἔνθα καθεῦδ' ἀναβάς, παρὰ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη.

1.7.488-611a: Γράψον ἀττικιστί.

1.7.488-611b: Ἕνωσον τὰ ὅμοια τοῖς ὁμοίοις.
1.
παρήμενος ἀϋτήν
ταχείαις ἐπεπόθει, ἐπεζήτει
εὐγενέστατος διογενής
πωλέσκετο ἐκ τοῖο
ἐνδόξους ἄνδρας ἔχουσαν ἢ ποιοῦσαν δυωδεκάτη
φθινύθεσκε ὠκυπόροισι
αὖθι αὐτόθι, ἐπὶ τόπου
ποθέεσκε διέφθειρεν
βοήν παρακαθήμενος
ἔκτοτε, ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου ἀνεστρέφετο, παρεγένετο
δωδεκάτη κυδιάνειραν

2.
ἴσαν ἡγεῖτο
αἰὲν ἐόντες ἀνεδύσετο
ἅμα ἐφετμέων
ἦρχε ἐπορεύοντο
λήθετ' τοῦ ἑαυτῆς υἱοῦ
ἐντολῶν ὁμοῦ, κατὰ τὸ αὐτό
παιδὸς ἑοῦ ἐπελάθετο
ἀλλ' ἥ ἀθάνατοι
ἀνέδυ, ἀνῆλθε ἑωθινή, ὀρθρινή
ἠερίη ἀλλ’ αὕτη
3.
εὗρεν ἥμενον
εὐρύοπα ἔμπροσθεν
Κρονίδην καὶ δή
χωρὶς τῶν ἄλλων δεξιᾷ
καθήμενον ἐλάβετο, ἐκράτησε
καί ῥα Κρόνου παῖδα, Δία
πάροιθ' ἀριστερᾷ
λάβε κατέλαβεν
σκαιῇ μεγαλόφθαλμον
δεξιτερῇ ἄτερ ἄλλων
4.
λαβομένη, κατέχουσα ταχυθανατώτερος πάντων
λισσομένη ἐπιτέλεσον
εἴ ποτε δή σε λαβὼν γὰρ ἔχει παρ’ ἑαυτῷ
μετ' ἀθανάτοισιν ἐγένετο
ὠφέλησα ἑλοῦσα
ἔπει ἐν τοῖς θεοῖς
κρήηνον παρακαλοῦσα
ἐπιθυμίαν νῦν δὲ δή
ὠκυμορώτατος ἄλλων ὄνησα
ἔπλετ' λόγῳ
νῦν γε ἐέλδωρ
ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἐάν ποτέ σε
5.
ἀφελόμενος αὐτόν
τῖσον ἕως ἂν οἱ Ἕλληνες
βουλευτικώτατε τιμήσωσιν
τόφρα ἡσυχάζων
τίθει ἐπὶ πολὺν χρόνον
ὄφρ' ἂν Ἀχαιοὶ νεφῶν ἀθροιστικός
τίσωσιν οὐδέν
ἑ ἀπούρας
οὔ τι μητίετα
νεφεληγερέτα τίμησον
ἀκέων ἐπὶ τοσοῦτον
δὴν πάρεχε
6.
ἧστο φόβος
ὡς μετὰ πᾶσιν
<ἅπτομαι εἴρετο
ἐμπλέξασα τὰς χεῖρας, ἰσχυρῶς κρατήσασα ἔπεστι
ἀνηρώτα ἐπεὶ οὐδαμῶς σοι
νημερτές ὁπόσον
ἐπεὶ οὔ τοι ἥψατο
ἔπι ἐμπεφυυῖα
δέος ἀληθές
ὄφρ' ἐῢ εἰδῶ ὅπως καλῶς μάθω
ὅσσον ἐκαθέζετο
ἐν ἅπασι οὕτως
7.
νεφεληγερέτα ἀπαλλάσου, ἀναχώρει
ἦ δὴ λοίγια ἀρήγειν
ἐχθοδοπῆσαι ἐπινεύσω
ἐρέθῃσιν ἐξ ἐμοῦ
ὀνειδείοις μή τι θεάσηται
νεικεῖ ὅπως ἀκριβῶς πιστεύσῃς
καὶ ἐμὲ λέγει τελειώσω, πληρώσω
βοηθεῖν ὄντως δὴ ὀλέθρια
ἀπόστιχε νεφῶν ἀθροιστικός
μή τι νοήσῃ ὀνειδιστικοῖς, ὑβριστικοῖς
τελέσσω ἐχθρὸν καταστῆσαι
κατανεύσομαι καί τέ μέ φησι
ὄφρα πεποίθῃς κακολογεῖ, λοιδορεῖ
ἐξ ἐμέθεν ἐρεθίζει (παροξύνει)
8.
τέκμωρ λαμπροῦ
παλισύλλεκτον, εἰς τοὐπίσω ληπτόν κεφαλῆς
ἀπατητικὸν καὶ ψευδές θεῖαι
ἀτελεύτητον τώ γ' ὣς βουλεύσαντε
ὅπερ ἄν διεχωρίσθησαν
ἦ ἴδιον
κυανέῃσιν μελαίναις
ἀμβρόσιαι ἀπατηλὸν
χαῖται ἀτελείωτον, ἀπλήρωτον
ἐπεῤῥώσαντο τέλος, τεκμήριον
κρατὸς παλινάγρετον
ἐλέλιξεν καθήλατο
οὗτοι μὲν δὴ οὕτως βουλευσάμενοι τρίχες
διέτμαγεν ὅ τί κεν
ἆλτο ἔσεισεν, ἐκίνησεν
αἰγλήεντος ἐπεσείσθησαν
ἑόν ἔφη
9.
δῶμα οὕτως
ἑδέων αὐτῷ
σφοῦ ἐρεθιστικοῖς
ἔτλη δόλια βουλευόμενε
ἐπερχόμενον συμφράσσατο βουλάς
ὥς οἴκημα
θρόνου καθέδρας
ἠγνοίησεν διανοούμενον, φρονοῦντα
οἱ νόσφιν
συνεβουλεύσατο ἐρχόμενον, ἥκοντα
ἀργυρόπεζα λαμπρόπους
ἁλίοιο κρυφαῖα, λαθρίδια
κερτομίοισι ἰδίου
δολομῆτα ὑπέμεινεν
χωρίς καθεδρῶν
κρυπτάδια θαλασσίου
φρονέοντα ἀγνόησεν
10.
δικάζειν ἔλπιζε
πρόφρων δικαζέμεν
ὑπομεμένηκας, κεκαρτέρηκας γυναικί
ὅττι νοήσῃς ἄποθεν, χωρίς, ἰδίως
ἐπιέλπεο προθύμως
εἰδήσειν ἐθέλω
χαλεποί ἀνερώτα
ἀλόχῳ τέτληκας
ἐπιεικές νοῆσαι
ἀκουέμεν ὅπερ ἂν ἐνθυμηθῇς
εἴσεται γνώσεται, μάθῃ
ἀπάνευθε ἀκούειν
ἐθέλωμι μαθήσεσθαι, γνῶναι
ἐνθυμηθῆναι προσῆκον, δέον, πρέπον
διείρεο βλαβεροί
11.
πολυπραγμόνει ἐν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ
πότνια ἥσυχος
δεινότατε, ἐπίφοβε ταύτῃ σε ὑπονοῶ
λίην ἠερίη
πάρος μετάλλα
εἴρομαι δείδοικα
ἐπιζητῶ δεινῶς
εὔκηλος σεβασμία, εὔτιμος
φράζεαι ἀνηρώτησα
ἐθέλῃσθα αἰνότατε
αἰνῶς μεταλλῶ
δέδοικα, εὐλαβοῦμαι διενοοῦ, ἐβουλεύου
ὀρθρινή λίαν, πάνυ, κάρτα
τῇ σ' ὀΐω ἤθελες
12.
κατανεῦσαι ἀπολέσῃς
ἐτήτυμον διὰ παντός
ὀλέσῃς ὑπονοεῖς
πολλούς δυνήσεαι
δαιμονίη ἔοικεν
αἰεί ἀληθές
ὀΐεαι ὑποσχέσθαι
λήθω γενήσῃ
πρῆξαι ἡσυχάζουσα, σιωπῶσα
ἔμπης ὅμως
δύνασαι πολέας
ἔσεαι λανθάνω
ῥίγιον φρικτόν, φοβερόν
μέλλει κακὴ κεφαλή
ἀκέουσα πρᾶξαι
13.
κάθησο καθέζου
ἐπιπείθεο ὀλέθρια
οὐ χραίσμωσιν ἀάπτους
εἰσ' κλυτοτέχνης
ἆσσον ἰόνθ' ἐπιγνάμψασα
ἀπροσίτους, ἀπορσπελάστους οὐκ ἐπιβοηθήσουσιν
ἐφείω ἐπιβοηθῶν
ῥ' ἐν τούτοις
ἐπικάμψασα τὴν αὐτῆς ψυχήν, πραΰνασα ἐγγὺς παραγενόμενοι
ἀνεστέναξαν, ἐδεινοπάθησαν ἤρξατο λέγειν
τοῖσιν γενήσεται
ὁ περὶ τὴν χαλκευτικὴν ἔνδοξος ὑπάρχουσι, εἰσίν
ἦρχ' ἀγορεύειν ὄχθησαν
ἐπίηρα φέρων πείθου
λοίγια ἐπιβάλω, ἐπενέγκω
ἔσσεται δή
14.
ἀνεκτά ἕνεκα θνητῶν
χάριν τῶν φθαρτῶν ἀνθρώπων ὧδε
ἐριδαίνετον ἀστεροπητής
οὕτως ἀνασχετά, ὑπομονῆς ἄξια
κολῳόν παραινῶ, συμβουλεύω
διεγείρετε, ἐλαύνετε ἐρίζετε, φιλονεικεῖτε
ἦδος ἐπισταμένῃ, φρονούσῃ
χείρω ἐπιβοηθεῖν
παράφημι θόρυβον
νοεούσῃ ἡδονή, ὠφέλεια
ἐπίηρα φέρειν χερείονα
ἀστραπὰς ποιῶν, ἀστραπτικός ἐλαύνετον
15.
ἐξ ἑδέων ἵλαος
στυφελίξαι καρτέρησον, ὑπόμεινον
κατὰ πολὺ κρείττων, ἰσχυρότερος ἐδίδου
καθάπτεσθαι παραχρῆμα, εὐθέως
μαλακοῖσιν ἀνορμήσας, ἀναστάς
αὐτίκ' καταπραΰνειν, ἐπέχειν
ἵλεως, εὐμενής ἐκ τῶν καθεδρῶν
ἀναΐξας μαλακευτικοῖς, πραέσι
δέπας ὑπόμεινον
ἀμφοτέρωθεν κοῖλον καὶ περιφερές ἀμφικύπελλον
τίθει πολὺ φέρτατός
τέτλαθι βοηθεῖν
ἀνάσχεο ἔκπωμα, ποτήριον
κηδομένη περ καίπερ λυπουμένη
ῥῖψε ἐπιβοηθεῖν
θεινομένην πληττομένην, τυπτομένην
ἀχνύμενός περ προθυμούμενον
ἴδωμαι ἀποκινῆσαι, ἀναστρέψαι
ἀργαλέος καίπερ λυπούμενος
ἀλεξέμεναι θεάσομαι
μεμαῶτα χαλεπός
χραισμεῖν ἔρριψε
16.
τετάγων διὰ τῶν οἴκων
βηλοῦ ἐμείδησεν, ἐγέλασεν
θείου ἀκατάπαυστος, πολύς
πᾶν δ' ἦμαρ εὐθέως, ταχέως
φερόμην ἀρυόμενος, ἀπαντλῶν
ἅμα δ' ἠελίῳ καταδύντι ὀλίγος δ' ἔτι θυμὸς ἐνῆεν
κάππεσον κατηνέχθην, κατέπεσον
ἐλειποψύχουν ἅμα δὲ τῷ δῦναι τὸν Ἥλιον
ἄφαρ δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας
μείδησεν οὐρανοῦ
μειδήσασα ἐνεργοῦντα, διακονοῦντα
κύπελλον ἐνῶρτο
ἀφύσσων ἐφερόμην
ἄσβεστος θεσπεσίοιο
διηγείρετο ἔκπωμα
διὰ δώματα ἐκτείνας
ποιπνύοντα γελάσασα
17.
πρόπαν ἦμαρ ἐξ ἀμοιβῆς ἢ διαδοχῆς
ἐς ἠέλιον καταδύντα ἔχ'
εὐωχοῦντο ὁ ἥλιος
φόρμιγγος ᾖδον
περικαλλέος ἕως Ἡλίου δυσμῶν
εἶχε φωνῇ
ἄειδον κιθάρας
ἀμειβόμεναι δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας
ὀπὶ πάνυ καλῆς, ἐνδόξου
λαμπρὸν φάος ἠελίοιο δαίνυντ'
18.
κακκείοντες ἱκάνοι
ἐπορεύθησαν ὅπου καὶ πρότερον
ἧχι αὐτόν
ἀμφιγυήεις ἔβαν
πραπίδεσσι χρυσόθρονος
ἔνθα πάρος ἡδύς
μιν ἐκοιμᾶτο
γλυκύς κατακοιμηθησόμενοι
καταλάβοι χωλός
καθεῦδ' ἔνθα
χρυσοῦν θρόνον ἔχουσα, βασιλίς ἢ πυρώδης φρεσί, διανοίαις
1.7.488-611c: Πλήρωσον τοὺς στίχους.

παρακαθήμενος ταχείαις

Αὐτὰρ ὃ μήνιε νηυσὶ
εὐγενέστατος

Πηλῆος υἱὸς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
ἀνεστρέφετο, παρεγένετο ἐνδόξους ἄνδρας ἔχουσαν ἢ ποιοῦσαν

οὔτέ ποτ' εἰς ἀγορὴν 490
διέφθειρεν

οὔτέ ποτ' ἐς πόλεμον, ἀλλὰ φίλον κῆρ
αὐτόθι, ἐπὶ τόπου ἐπεπόθει, ἐπεζήτει βοήν

μένων, δ' τε πτόλεμόν τε.
δωδεκάτη

Ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐκ τοῖο γένετ' ἠώς,
ἐπορεύοντο ἀθάνατοι

καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον θεοὶ
ὁμοῦ, κατὰ τὸ αὐτό ἡγεῖτο οὐκ ἐπελάθετο ἐντολῶν

πάντες , Ζεὺς δ' · Θέτις δ' οὐ ' 495
τοῦ ἑαυτῆς υἱοῦ αὕτη ἀνέδυ, ἀνῆλθε

, ἀλλ' γ' κῦμα θαλάσσης.
ἑωθινή, ὀρθρινή

δ' ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν Οὔλυμπόν τε.
μεγαλόφθαλμον Κρόνου παῖδα, Δία καθήμενον

εὗρεν δ' ἄτερ ἄλλων
ἐπὶ τῆς ἀκρωρείας, ἐπὶ τῆς ὀξύτητος

πολυδειράδος Οὐλύμποιο·
καὶ δή ἐλάβετο, ἐκράτησε

πάροιθ' αὐτοῖο καθέζετο, καὶ γούνων 500
ἀριστερᾷ δεξιᾷ λαβομένη, κατέχουσα

, δ' ἄρ' ὑπ' ἀνθερεῶνος
παρακαλοῦσα

προσέειπε Δία Κρονίωνα ἄνακτα·
ἐάν ποτέ σε ἐν τοῖς θεοῖς ὠφέλησα

« Ζεῦ πάτερ, εἴ δή μετ'
λόγῳ ἐπιτέλεσον ἐπιθυμίαν

ἢ ἢ ἔργῳ, τόδε μοι ·
ταχυθανατώτερος πάντων

τίμησόν μοι υἱὸν ὃς 505
ἐγένετο νῦν δὲ δή

'· ἀτάρ μιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
λαβὼν γὰρ ἔχει ἀφελόμενος

ἠτίμησεν· γὰρ γέρας αὐτὸς .
τίμησον βουλευτικώτατε

ἀλλὰ σύ πέρ μιν Ὀλύμπιε Ζεῦ·
ἐπὶ τοσοῦτον πάρεχε ἕως ἂν οἱ Ἕλληνες

δ' ἐπὶ Τρώεσσι κράτος '
τιμήσωσιν αὐξήσωσιν αὐτόν

υἱὸν ἐμὸν τέ τιμῇ. » 510
οὐδέν νεφῶν ἀθροιστικός

Ὣς φάτο· τὴν δ' προσέφη Ζεύς,
ἡσυχάζων ἐπὶ πολὺν χρόνον οὕτως

ἀλλ' ἧστο· Θέτις δ' ἥψατο γούνων
ἐμπλέξασα τὰς χεῖρας, ἰσχυρῶς κρατήσασα ἀνηρώτα

ὣς ἔχετ' , καὶ δεύτερον αὖτις·
ἀληθές

« μὲν δή μοι ὑπόσχεο καὶ κατάνευσον
ἢ ἀπάρνησαι καὶ ἄπειπον οὐδαμῶς σοι φόβος ὅπως καλῶς μάθω

ἢ ', ἐπεὶ ἔπι , 515
ὁπόσον

ἐγὼ μετὰ πᾶσιν ἀτιμοτάτη θεός εἰμι. »
νεφῶν ἀθροιστικός

Τὴν δὲ μέγ' ὀχθήσας προσέφη Ζεύς·
ὄντως δὴ ὀλέθρια ἐχθρὸν καταστῆσαι ἐποτρυνεῖς, ἐφορμήσεις (ἀναγκάσεις)

« Ἦ δὴ λοίγια ἔργ' ὅ τέ μ' ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις
ἐρεθίζει (παροξύνει) ὀνειδιστικοῖς, ὑβριστικοῖς

Ἥρῃ ὅτ' ἄν μ' ἐπέεσσιν·
ἣ δὲ καὶ αὔτως μ' αἰεὶ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι 520
κακολογεῖ, λοιδορεῖ καὶ ἐμὲ λέγει βοηθεῖν

, καί τέ μάχῃ Τρώεσσιν .
ἀπαλλάσου, ἀναχώρει μή τι θεάσηται

ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν αὖτις μή τι
δι’ ἐπιμελείας γενήσεται τελειώσω, πληρώσω

Ἥρη· ἐμοὶ δέ κε ταῦτα ὄφρα ·
ἐπινεύσω

εἰ δ' ἄγε τοι κεφαλῇ ὄφρα πεποίθῃς·
ἐξ ἐμοῦ

τοῦτο γὰρ ἐξ γε μετ' ἀθανάτοισι μέγιστον 525
τέλος, τεκμήριον παλισύλλεκτον, εἰς τοὐπίσω ληπτόν ἀπατητικὸν καὶ ψευδές

· οὐ γὰρ ἐμὸν οὐδ'
ἀτελείωτον, ἀπλήρωτον ἄν

οὐδ' ὅ τί κεφαλῇ κατανεύσω. »
ἔφη μελαίναις ἐπί...ἔνευσε

Ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπ' ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων·
θεῖαι τρίχες

δ' ἄρα ἐπεῤῥώσαντο ἄνακτος
κεφαλῆς ἔσεισεν, ἐκίνησεν

κρατὸς ἀπ' ἀθανάτοιο· μέγαν δ' ἐλέλιξεν Ὄλυμπον. 530

διεχωρίσθησαν

Τώ γ' ὣς βουλεύσαντε · ἣ μὲν ἔπειτα
καθήλατο λαμπροῦ

εἰς ἅλα βαθεῖαν ἀπ' Ὀλύμπου,
ἴδιον οἴκημα

Ζεὺς δὲ πρὸς · θεοὶ δ' ἅμα πάντες ἀνέσταν
καθεδρῶν ὑπέμεινεν

ἐξ σφοῦ πατρὸς ἐναντίον· οὐδέ τις
ἐρχόμενον, ἥκοντα

μεῖναι , ἀλλ' ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες. 535
οὕτως καθέδρας

ὃ μὲν ἔνθα καθέζετ' ἐπὶ · οὐδέ μιν Ἥρη
ἀγνόησεν αὐτῷ συνεβουλεύσατο

ἰδοῦσ' ὅτι βουλὰς
λαμπρόπους θαλασσίου

Θέτις θυγάτηρ γέροντος.
ἐρεθιστικοῖς (κέαρ ἡ ψυχή)

αὐτίκα Δία Κρονίωνα προσηύδα·
δόλια βουλευόμενε

« Τίς δ' αὖ τοι θεῶν συμφράσσατο βουλάς; 540
χωρίς

αἰεί τοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπὸ ἐόντα
κρυφαῖα, λαθρίδια διανοούμενον, φρονοῦντα δικάζειν

· οὐδέ τί πώ μοι
προθύμως ὑπομεμένηκας, κεκαρτέρηκας ὅπερ ἂν ἐνθυμηθῇς

εἰπεῖν ἔπος ὅττι .»

Τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
ἔλπιζε

« Ἥρη, μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς μύθους 545
μαθήσεσθαι, γνῶναι βλαβεροί γυναικί

· τοι ἔσοντ' περ ἐούσῃ·
προσῆκον, δέον, πρέπον ἀκούειν

ἀλλ' ὃν μέν κ' οὔ τις ἔπειτα
γνώσεται, μάθῃ

οὔτε θεῶν πρότερος τὸν οὔτ' ἀνθρώπων·
ἄποθεν, χωρίς, ἰδίως ἐθέλω

ὃν δέ κ' ἐγὼν θεῶν νοῆσαι
ἀνερώτα πολυπραγμόνει

μή τι σὺ ταῦτα ἕκαστα μηδὲ .» 550
σεβασμία, εὔτιμος

Τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα βοῶπις Ἥρη·
δεινότατε, ἐπίφοβε

« Κρονίδη, ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες;
λίαν, πάνυ, κάρτα ἐν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ οὔτε ἀνηρώτησα ἐπιζητῶ

καὶ σε γ' οὔτ' οὔτε ,
ἥσυχος ἤθελες

ἀλλὰ μάλ' τὰ φράζεαι ἅσσ' .
δεινῶς δέδοικα, εὐλαβοῦμαι

νῦν δ' κατὰ φρένα μή σε παρείπῃ 555
ἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος·
ὀρθρινή

γὰρ σοί γε παρέζετο καὶ λάβε γούνων·
ἀληθές

τῇ σ' ὀΐω κατανεῦσαι ὡς Ἀχιλῆα
ἀπολέσῃς πολλούς

τιμήσῃς, δὲ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν. »

Τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· 560
κακὴ κεφαλή λανθάνω

« αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε ·
πρᾶξαι ὅμως δύνασαι

δ' οὔ τι , ἀλλ' ἀπὸ θυμοῦ
φρικτόν, φοβερόν

μᾶλλον ἐμοὶ ἔσεαι· τὸ δέ τοι καὶ ἔσται.
ἔοικεν

εἰ δ' οὕτω τοῦτ' ἐστὶν ἐμοὶ φίλον εἶναι·
ἡσυχάζουσα, σιωπῶσα καθέζου πείθου

ἀλλ' , ἐμῷ δ' μύθῳ, 565
οὐκ ἐπιβοηθήσουσιν ὑπάρχουσι, εἰσίν

μή νύ τοι οὐ ὅσοι θεοί ' ἐν Ὀλύμπῳ
ἐγγὺς παραγενόμενοι ἀπροσίτους, ἀπορσπελάστους ἐπιβάλω, ἐπενέγκω

ἰόνθ', ὅτε κέν τοι χεῖρας .»

Ὣς ἔφατ' ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
δή

καί ' ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ·
ἀνεστέναξαν, ἐδεινοπάθησαν

δ' ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοὶ Οὐρανίωνες· 570
ἐν τούτοις ἤρξατο λέγειν

δ' Ἥφαιστος κλυτοτέχνης '
ἐπιβοηθῶν

μητρὶ φίλῃ λευκωλένῳ Ἥρῃ·
ὀλέθρια γενήσεται ἀνασχετά, ὑπομονῆς ἄξια

« Ἦ δὴ ἔργα τάδ' οὐδ' ἔτ' ,
χάριν τῶν φθαρτῶν ἀνθρώπων οὕτως

εἰ δὴ σφὼ ἐριδαίνετον ,
θόρυβον διεγείρετε, ἐλαύνετε

ἐν δὲ θεοῖσι · οὐδέ τι δαιτὸς 575
ἡδονή, ὠφέλεια χείρω

ἐσθλῆς ἔσσεται , ἐπεὶ τὰ νικᾷ.
παραινῶ, συμβουλεύω

μητρὶ δ' ἐγὼ καὶ αὐτῇ περ νοεούσῃ
ἐπιβοηθεῖν

πατρὶ φίλῳ Διί, ὄφρα μὴ αὖτε
νεικείῃσι πατήρ, σὺν δ' ἡμῖν δαῖτα ταράξῃ.
ἀστραπὰς ποιῶν, ἀστραπτικός

εἴ περ γάρ κ' ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος 580
ἐκ τῶν καθεδρῶν κατὰ πολὺ κρείττων, ἰσχυρότερος

ἐξ στυφελίξαι· ὃ γὰρ πολὺ ἐστιν.
καταπραΰνειν, ἐπέχειν μαλακευτικοῖς, πραέσι

ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι ·
παραχρῆμα, εὐθέως ἵλεως, εὐμενής

' ἔπειθ' Ὀλύμπιος ἔσσεται ἡμῖν. »
ἀνορμήσας, ἀναστάς ἔκπωμα, ποτήριον ἀμφοτέρωθεν κοῖλον καὶ περιφερές

Ὣς ἄρ' ἔφη καὶ
ἐδίδου

μητρὶ φίλῃ ἐν χειρὶ καί μιν προσέειπε· 585
καρτέρησον, ὑπόμεινον ὑπόμεινον καίπερ λυπουμένη

« , μῆτερ ἐμή, καὶ περ,
θεάσομαι

μή σε φίλην περ ἐοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν
πληττομένην, τυπτομένην καίπερ λυπούμενος

, τότε δ' οὔ τι δυνήσομαι περ
βοηθεῖν χαλεπός

· γὰρ Ὀλύμπιος ἀντιφέρεσθαι·
ἐπιβοηθεῖν προθυμούμενον

ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ' 590
ἔρριψε οὐρανοῦ θείου

ποδὸς τετάγων ἀπὸ ,
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ἐφερόμην ἅμα δὲ τῷ δῦναι τὸν Ἥλιον

δ' , ἅμα δ'
κατηνέχθην, κατέπεσον

ἐν Λήμνῳ, ὀλίγος δ' ἔτι θυμὸς ἐνῆεν·
εὐθέως, ταχέως

ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες κομίσαντο πεσόντα. »
ἐμείδησεν, ἐγέλασεν

Ὣς φάτο, δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη, 595
γελάσασα ἔκπωμα

δὲ παιδὸς ἐδέξατο χειρὶ ·

αὐτὰρ ὃ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσιν
ἀρυόμενος, ἀπαντλῶν

οἰνοχόει γλυκὺ νέκταρ ἀπὸ κρητῆρος ·
ἀκατάπαυστος, πολύς διηγείρετο

δ' ἄρ' γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν
διὰ τῶν οἴκων ἐνεργοῦντα, διακονοῦντα

ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ . 600
δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ἕως Ἡλίου δυσμῶν

Ὣς τότε μὲν ἐς
εὐωχοῦντο

', οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης,
κιθάρας πάνυ καλῆς, ἐνδόξου εἶχε

οὐ μὲν ἣν ' Ἀπόλλων,
ᾖδον ἐξ ἀμοιβῆς ἢ διαδοχῆς ᾄδουσαι φωνῇ

Μουσάων θ' αἳ καλῇ.
ὁ ἥλιος

Αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ , 605
κατακοιμηθησόμενοι ἐπορεύθησαν

οἳ μὲν οἶκον δὲ ἕκαστος,
ἔνθα χωλός

ἑκάστῳ δῶμα περικλυτὸς
φρεσί, διανοίαις

Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι ·

Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊ' Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,
ὅπου καὶ πρότερον αὐτόν ἡδύς καταλάβοι

κοιμᾶθ' ὅτε ὕπνος · 610
ἐκοιμᾶτο χρυσοῦν θρόνον ἔχουσα, βασιλίς ἢ πυρώδης

ἔνθα ' ἀναβάς, παρὰ δὲ Ἥρη.

ΕΥΓΕΤΟΥΤΟΕΣΤΙΔΟΚΙΜΗΕΙ
ΤΙΕΥΡΗΙΣΗΜΑΡΤΗΜΕΝ
ΟΝΗΔΙΟΡΘΩΤΕΟΝΓΡΑ
ΨΟΝΠΡΟΣΤΗΝΔΕΤΗΝ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΝCONSAL
VUS@GMAIL.COMΔΙΚΑΙΟΣΥΝ
ΥΝΜΑΘΕΤΕΟΙΕΝΟΙΚΟΥΝΤΕΣ
ΕΠΙΤΗΣΓΗΣΕΥ
ΤΥΧΕΙΤΕΠΕΡΙΦΡΟ
ΝΕΙΤΕΠΑΣΑΝΦΙΛΟΛΟΓΙΑΝ

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful