O BOMBO FUXITIVO

CAP.1: O FOLION

Encántame estar no meu pobo. Nos findes de semana vamos A
Viana toda a miña familia. En canto chego vou xogar cos meus
amigos, e logo, todos xuntos vámonos a ensayar ao garaxe do
Toño con todo o folión. Francisco toca a aixada pero o resto
toca o bombo. É fantástico cando tocamos a todo meter, o
garaxe parece un terremoto, e nos escoitan ata Éntoma. Todos
estamos desexando que chegue o entroido para saír a desfilar pola
rúa de Viana. Será fenomenal!

CAP.2: O ENTROIDO

O martes, despertoume as bombas e saltei da cama. Vestinme
baixei correndo a almorzar e en cinco minutos xa estaba correndo
cara o garaxe de Toño. Cando cheguei ao garaxe atopeime cos
meus amigos que tamén chegaban as carreiras. Así collemos os
instrumentos e nos poñemos en fila. De repente Toño nos fixo
unha sinal e empezamos a tocar:
Era marabilloso e fantástico, tocamos todos o ritmo sincronizado,
enchendo todo o pobo coa nosa música.
CAP·3: O BOMBO SE MANCHA

Cando rematamos de tocar fomos á botelada. Cando chegamos
cheiraba de vicio, case se podía comer polo nariz!
Así que deixamos os instrumentos amoreados á entrada da carpa.
Xoán foi o último en colocar o bombo, con tan mala sorte que
desfixo a montaña e fixo que todos os bombos saíran a rebolos
pola costa.
Nesa costa normalmente hai vacas pacendo e onde hai vacas hai...
bueno vós xa sabedes.

CAP 4: BOTELADA

Estabamos sentándonos para o xantar e escoitamos un ruído coma
unha avalancha. Todos nos miramos asustados polo ruído cando de
repente entrou Xoán avisándonos de que caeran os bombos:
- Os bombos marcharon polo campo abaixo!- dixo.
Saímos a todo correr a por eles e baixamos polo prado a recollelos.
Pero o meu non aparecía. Todos nos puxemos a buscalo por todos
os sitios pero non o demos atopado.
CAP 5: O CAN RASTREADOR

Estabamos todos os do folión buscando por aquí e por alá , e de
repente escoitamos unha voz nas nosas costas
-Eh rapaces! que facedes por aí no prado, que parecedes un rabaño
de vacas pastando.
-E que caeron os bombos da carpa rodando e o meu non apareceu
-díxenlle-
-Pois non vos preocupedes rapaces,que eu son pastor e teño un
can que rastrea de marabilla, mellor cos cans do C.S.I., pero o único
que necesito é unha prenda de roupa túa, para que o can coñeza o
cheiro que ten que buscar.
Dinlle o pano que levaba ao pescozo para que rastrexara pola zona.
O can uliu o pano e seguiu o rastro ata a porta da igrexa.
Pareceume moi raro porque o bombo caeu no prado, moi lonxe de
alí.

CAP.6: ATOPADO NA SACRISTÍA

Cando chegamos a porta da igrexa estaba pechada. Así que
decidimos dar unha volta para ver si había algunha forma de entrar,
e ao chegar vimos a porta da sacristía entre aberta. Guichamos con
cautela pola rañura da porta. Estaba todo escuro, apenas iluminado
por velas; e xúrovolo, que case me vou pola patilla.
Pero armámonos de valor e entramos igual.
Oímos ao lonxe un son misterioso, como se estivesen lixando algo,
e descubrimos a un home agachado nunha postura estraña sentado
sobre un obxecto voluminoso: O meu bombo.

CAP.7: GRAN DESFILE DE ENTROIDO

-Boas tardes, por que tes o meu bombo? - pregunteille ao home
que estaba alí
O señor deuse a volta e vimos que era o sacristán que nos dixo:
-Collino porque vin a morea de bombos caer pola costa abaixo e
este luxouse de merda de vaca. Entón tróuxeno á sacristía para
limpalo para o desfile. Agora mesmo ía levalo de volta á carpa.
-Pois moitas grazas por limpalo. Estámoslle moi agradecidos.
Ao saír Xoán dixo:
-E se invitamos ao sacristán ao desfile polo ben que se portou
connosco?
Francisco dixo que tamén tiñamos que invitar ao can e ao pastor
pola súa axuda para esclarecer o caso.
Así que esa tarde desfilamos todos xuntos e foi o mellor desfile
da historia.

Feito polo club de escritura do ceip condesa de fenosa do barco de
valdeorras composto por:
Alba, Uxía, Andrea, Valeria, David, Lina e María.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful