Está en la página 1de 6

N.B. Syllabae sublīneantur in quibus accentus linguae Latīnae ingenuus quem nātūrālem appellitant pōnendus est. Orō veniam sī hāc in rē peccāverim. Cēterum, vocālēs nātūrā longae līneolā rectā suprā scrīptā notantur. Syllabae vērō vel nātūrā vel positiōne longae colōre rubrō indicantur, correptae vērō syllabae nigrō colōre sunt. Quod dēmum attinet ad syllabās quae constant ex mūtā seu occlūsīva quam sequitur liquida seu vībrans, etsī ea consonans mūta eundem colōrem habent consonantis liquidae vel vībrantis quācum orhographicē syllabam constituit, tamen quum praecēdentem vōcālem brevem afficiant adeo ut ex eā productam efficiant syllabam, sublīneantur discontinuā līneolā. Sī quid perperam ā mē consīderātum notātumve sit mē, obsecro, certiōrem facias.

Υ

nifer Auctumnus sils ubi sit et hortōs Arvaque laetifiveste derus adit, Tunc calamōs tenuēs inflat, sua regna peragrans, Effunditque novōs fistula ra sonōs.

5

Blandaque dum magiresonant modumina buxī, Asmunt faciēs omnia versa novās. Flāvet acer, virgulta rubent, nitet aurea gus, Nec manet, in bus quī fuit ante color.

10

Est plaga cidior, tanquam sine pondere surgunt

Ē

tenuī nebuculmina summa iu.

Auctumleviōra placent: morlibus ipsīs Quod premit ingrātum pectora mit onus.

Efficit, ut coctumeant sub le ra

15

Pictaque iam domideat ūva suō.

Undique tunc hilafervet vinmia canEt fluit ē prēlīs per loca dulcis odor. Tunc nova musta iuvant, dēlēnīque Lyaeō Nūminibus laetīs omnia plēna putant.

20

quoque cum turcelebrantem festa so

Vinxerat haud compede dulce merum. Ē bene coldedemus gutture cantūs; Omnis erat nostrō ra futa cho.

Afflātusque megenerōsō nūmine, tandem

25

Constituī nocte rere domum.

na super domuum fasgia celsa nibat; Splendor in hōc nunquam mine tantus erat. Orbis erat plēnus, potuit faciēsque viRīsū cens ōra sena le.

30

Quid, dea, subdēs? Num tē quoque cit Iacchus?

An quia, proh, titubat proxima quaeque domus? «Stāte, domūs», dīxī, «quae, paulisper; acae Parcite, quae dulpressa sore iacet. Ōdit enim blandōs sibi rumpī Lȳdia somnōs;

35

vimus: expercrēdite; stāte, domūs

Sed mihi submissē recitanLȳdia, dormis?Illius occurrit praeteriitque domus. Iamque meōs procul occurre Petēs:

mis ? ” Il lius oc cur rit prae teri it que do mus . Iam

Vae, labor Herculeus perficiendus erat:

40

Nōn ita difficile est cymbās intrāre vehentēs

Ut, quae diffugiant, tinuisse forēs. Sed quem dulcis Amor regit et Iovis ēbria prōles, Est sacer et tus, sit via ra licet. Et validās apere forēs mihi contigit atque

45

Scārum vēs exsupere gradūs.

Perlicet offenpede saepius illīs Lassulus ad thalamolle cule meī, Ille fuitque animus mihi, quī solet esse proAugae, dubium cuī bene cessit opus.

50

Nec mihi displicuit, quod ibī mūverat arte

Omnia rififulgida na suā. Ecce vidēbātur tum radiāre cubiclum Clāraque prō nocte redisse diēs. Conclāvis pariēs speciōsaque pallia lec

55

Lacte rebant candidiōra mihī.

Quī liber in menrevotus forte iabat, Illīus poterat vincere charta nivem. Nec mora, tentās percurrere chartās:

Et poterat quaevis littera parva le.

60

Perlecverrecidia, dormis?:

dia, vox fēlix, quam mihi dulce sonās! Gemma nitēns decus amplificat specbilis au, que per ȳ tantum bilitis habēs. Nōn ego iam potuī tenerum sēnere librum,

65

Cuncta miquamvīs languida membra forent.

Conscendī posigemebundum veste gratum Et lēgī solitera re cubāns. Languentēs ocucecirunt saepe legen,

70

vit victum saepe sore caput,

Saepe torō laprus erat manibusque libellus,

Suntque simul vīsae lituisse notae. Sed tamen obstitimus: nōndum vigor omnis et ardor Cesserat ē membrīs ingeniōque mihī. Utque relucbar, fugientia signa rebant,

75

Et poteram digifluxa iuvante sequī.

Ac sua pugnantī duplicāvit lūmina Phoebē, Blandaque erat, studiīs tālibus apta, quiēs. At quid id est? Heu, quaeque suō iam littera dit, Ecce, lo, suētam seruitque vicem.

80

ra loquor: citus ut lex haec exsilit, illa

Forficulae similis margine lapsa cadit. Plūrima pars, levium velut agmina formīrum, Turbida per lecpallia ta ruunt. Pallueram, quidquidque mihī superesse corum

85

Glōrior, arrectum, proh, stetit omne me.

Namque meae menceleberrima monstra subant, Quālia rex quondam derat Oenopius, Cum nova Myrmidonum tribuisset corpora summus mine forcīs Iuppiter ipse suō.

90

Nec falmetuī: sī nōn ibi corpora ra,

At quaedam licuit cernere membra mihī:

Hoslēs oculōs frendentiaque ōra mobant Nec nōn cum manibus bracchia parva suīs. Iamque suam quaevīs ēmīsit gina turbam,

95

Parsque meās heu, heu! iam petiēre manūs.

Ēmicuī lecrabidus nimiumque procēs Excus: strīdens cidit atra cohors. Sed doluit licet insidiīs exempta diūque Haec mea prūtum sensit, ut usta, manus.

100

105

Iam lectus iamque omne solum, iam mensa locusque

Quīlibet indomipeste refertus erat. Murmura consae resobant undique turbae Et simul artīs bila mixta sonīs. «Fallor, an hīc» xī «venient cīlia bella,

.

Et mē dē mediō dere tempus erit?»

Et ces, quantum licuit. Iam virgula clāvae Esse lopatitur punctaque iacta volant. Turma premit turmam; magprocerēsque larant Iamque timent, nē sē vincat uque minor.

110

Et cadit Ō magnum: iacet, heu, quamvīsque reclāmat,

Ut trochus ā spurvolvitur ecce! cho. Nōn tulit hoc popuprinceps ductorque sagax, A, Quī gravior sociīs splendidiorque fuit. Saepius hic rabiem potuit frēre popel,

115

Saepius arflectere ce gregem.

Tunc etiam vix audierat plebs caeca seVerba sora ducis, cum stupefacta silet. Ille: «Quis, ahxit «vēs furor incitat? Īrae Parcite! propriōs dīlacete virōs!

120

Sunt aliēnigenae, quōrum satiāre, Quitēs,

Sanguine iam dum pectora tempus erat.» Necdum nierat: fremitū strīdente faventum Quaeritur Ȳ psīlon; prōtrahiturque nocēns, Perdūcuntque reum clāmantēs ante trinal

125

Ad tenuemque ligant bracchia ra pedem.

Tum sīc incipit A: «Animōs attendite, vēs:

Grammaticus (tremuī! ), crēdite, noster amat. Noster amat Latiō pudor est nōn mine dignam Quaeque peregnōs praeferat ipsa sonōs.

130

Sīc ermalus iste potest corrumpere rēs!

Perdidit iste virōs et muliebre genus. cit, ut ille bivapidum prōflāret Iacchum In nostrōs, mediā carmina nocte legens. Sed tamen hoc levius (tulimus graviōra, Quitēs );

135

Est aliud, quod nōs ra tire iubet.

Sermōnem studet hic sensim vitiāre Lanum:

blica rēs agitur taque nostra, vi! Nec, quia sacra luēs nōndum pernit ad īma Viscera, spernite le malum:

140

145

Saepe levis raptim crērunt mina mor

Corporaque horrendae ta dere ne; Saepe latens scintilla ferōs surrexit in ignēs Inque suōs cinerēs prōcubuēre domūs. morer exemplīs, memorō prō plūribus ūnum:

mo rer e xem plīs , me mo rō prō plū ribus ū num: Tē quo

quoque turrī tū, Tibene, dolēs.

Quī Tiberis Latiō celebrāmine gaudēs, Thybridis imce notus olēs. Haec sī perniciēs vel sancta vobula tangit, Verrum plēbem quālia ta manent?

150

Nec parat insidiās tantum: nōs despicit omnēs;

Iactat enim patriam conspicuumque genus. Graeculus est sā: ψῑλός, calvusque levisque, Vox querulum vixque vile sonat. Nec iam plūra no: gravis est manifestaque culpa;

155

Est vestrum poenae constituisse genus.

dimus hoc bīs nostrō dē re, Quitēs:

Hīc sensum populī iūdiciumque sequar.» xerat. Ingentēs strepuērunt undique plausūs; Nec mora, consilium te setus habet.

160 Hic suādet gladium, lapidēs pars, ille serim,

Hic laqueum, turpem tior ille fugam. Distrahitur populus, iactant mala iurgia, caedem Incipiunt, omnēs īra furorque rapit. Incitque solum lentus prō sanguine nigror:

165

Miscent confūsī vulnera saeva glo.

Intereā fugit inde reus rumpitque limen Quōque vocat thalata fenestra, volat. migiō manuum partem sē librat in īmam Illius, exiguum nit ique pedem

170

Bracchiolumque movēns tenerum valecere tentat

Arrīdensque mivolat, ecce, foras. Obstipuī. Nimis igvum segnemque vovī Mē, puduitque simul destituisse reum. Aeger eram rīs. Atquī mora longa nobat,

175

Et memor absentis cruciābat amor.

Ecce fenestra viam dedit et, lapsus, in hortum Nescio quō subveniente deō. raque conspexī: tendens in vertice nī Ȳ psīlon stābat bracchia parva meum.

180

ius erat soli: dulcum mine Phoebēs

Imbiberat fas crēdere ris aquās. Quid facerem? Piguit dantem scandere truncum. igitur blanlia verba so:

«Ȳ, precor, ō redeās: dus tē quaerit acus,

185

cum grammatidia pulchra cho.

petet ipus populī mūta voluntas:

Haec quoque tempestas, sit licet atra, cadet. Quaesumus usque, redī: splendent vulria, rum decus accessit; ra protur avis.

190

lia bilitat stagnī Gantica tus,

bilitat vitreās ūnica gemma fabās. quoque nescio quid fespopuribus addis Ausoniae verbīs Ausoniaeque notīs. Hospes ades: sal. Nōn iam vioberis hospes,

195

quid apud cultōs advena ris habet.

peregrīna sapis, cum mysria cis, Ē veteris thī tū quoque fonte venis. resonante subit Grāiae telris igo, Quidquid et aetergentibus ūna dedit.

200

Es priscīs similis, trādit quōs bula rēgēs

Syrmate verrentēs marmora picta so. bilis ipse, tuōs comitēs extollis: et inde minibus multīs nit omus honor.

Sīc nihil est nostrae quam dia dulcius au,

205

que tuā unt mina grāta lyrae.

cibus in magnīs residēs: per saecula vet Vox hym; volitās, the, per ōra virum. Syllaba ra dedit sanctās lēgēsque poētae, Quī sua nōn rhythverba care sinit.

210

Sed mara loquar: vasquae foedera mun,

mina quae rum prīma vicēsque docet, rae faciem moderantēsque omnia lēgēs, Sacrātum φυσικῆς ars ea men habet! Ipse pater vum, magdomitor Olym,

215

voluit partem minis esse suī.

Erparce fugae: cunctī tē poscimus, hospes, Adque tuōs sociōs, ad tua verba re! Sīc ego: sed dēns Ȳ psīlon bracchia brat, Ut volet ad nitidera celsa po.

220

Iamque per albentem dī cursantia rum

Agmina perque hortī sēditiōsa viās. Hīs spem posuī monstrīs perterritus, artēs Iam nihil nās posse vare putans. «fer opem» que «superciliumque mo,

225

Iuppiter, ō, quid nunc quoque, sancte, potes!»

Et deus, invictō quī temperat omnia Quīque tenet dextrā fulmina saeva ma, Intonuit, sonuitque fragor simul undique tantus, Ut tremerent tellūs longaque regna po.

230

quoque terribilis subiconcusserat horror

Torpēbantque nopectora victa me. Ut tamen horrentanquam pulsantis ab icSensimus immeritās condoluisse natēs, Cum senrediit mihi mens: simul omnia ,

235

Quaelibet ex anigerat umbra meō.

Quid potius facerem? Rīsī, tremuitque cule Laetifirīsū tōta domusque meō:

Excideram lec: vigil attonitusque prebam Quernea cum Flacdice strāta so.

240

Exsiluī. Iam ce novā conclāvia tan

Complēbat, dum nerat alma diēs. Agmina iam volucrum per caerula regna vobant, Ex hortīsque recens āëris ībat odor.