Eu xa morrera cando me decatei...

Eu xa morrera cando me decatei do que pasou. Seino porque unha parte de min
espertou dentro deste cadaleito escuro que probablemente estea no nicho máis baixo do
panteón familiar. Nin niso respectaron a miña derradeira vontade. E mira que llo dixen
por activa e por pasiva durante anos: que quería que me incinerasen, pero en troques
diso confináronme aquí. Teño a certeza de que a tola da miña muller tamén se vingou
con iso de min. Ela é a responsable da miña morte e tamén de que a miña ánima non
poida ceibarse. Hai xa un anaco que os que viñeron na miña procura para que os
acompañase mo explicaron todo. Nin eles poden entrar aquí nin eu podo marchar
porque selaron a miña tumba con encantamentos. Para iso serve —dixéronme— o
alfinete que prendeu Balbina no meu sudario e tamén o ungüento co que untou a
bandeira do Celta de Vigo coa que se empeñou que taparan o meu cadaleito. Ironías do
destino que o símbolo do club dos meus amores sexa o que me impide agora acadar a
liberdade.
A miña muller é unha tola, xa o dixen; puxéronma tola. Expliqueillo ós que
viñeron na miña procura, pero eles repuxeron que nada poden facer por min. Só en min
está o poder da culpa e o da expiación. Quen carallo entende a estes seres que só teñen
voz no meu cerebro porque non hai corpo que os albergue! Marcharon rindo e dicindo
que tiña toda a eternidade para solucionar o meu problema. Con retranca, engadiron que
me tomase o meu tempo; que xa volverían por aquí para ver como andaba. Que se fodan
eses espíritos da Santa Compaña que eles pouco mellor ca min están! Pero o certo, para
o meu desacougo, é que o tempo vai pasando; un tempo sen minutos nin horas que
existe nun todo continuo no que eu estou entre paréntese. Ese tempo lineal e plano dáme
a oportunidade para poñer en orde os meus pensamentos procurando os porqués que
deron cos meus ósos aquí dentro.
Eu, hai doce anos, era un aspirante á felicidade dos estúpidos cando casei con
Balbina. Cría estar namorado dela tanto coma semellaba estar ela de min. O froito que o
demostraba foi o fermoso neno que naceu un ano despois. Mais a vida retórcese ás
veces para trocar as pingas de ledicia en pingas de amargura. Afonsiño naceu cunha
estraña enfermidade que non manifestou os seus síntomas ata que cumpriu os nove
anos. Na escola, a mestra percibiu unha falta de coordinación nos movementos e
chamounos para nos informar. Non semellaba nada grave, só un pequeno retraso motriz.
Sen embargo, como pais preocupados, fomos ó médico de cabeceira e este derivounos ó
neurólogo. Despois de moitas probas o doutor determinou que o noso fillo padecía
Ataxia de Friedrich, unha enfermidade dexenerativa que permanecera latente ata entón.
A nosa vida cambiou lentamente marcada pola adaptación de todos á enfermidade de
Afonsiño. Primeiro a descoordinación para camiñar, a cadeira de rodas, problemas coa
fala... Todo o fomos superando cara a fóra, pero nos meus adentros algo se estaba a
derrubar. Cando un día ollei para o meu fillo e este tiña a mirada extraviada e non podía
fixar os seus ollos comprendín que o meu abismo estaba preto. Coido que pechei o
corazón para non padecer e a miña dona foi ficando cada vez máis soa porque eu xa non
quería escoitar os seus laios nin enxugar as súas bágoas. A miña forza interior
esvaecera; pero a enfermidade seguía aí, diante de nós, esnaquizando ó noso fillo sen

que puideramos ser máis que mudas testemuñas da súa saña. Despois dun ano
comezaron os problemas de corazón, as dores de peito e as dificultades respiratorias.
Médicos a todas horas, especialistas, viaxes; todo o que fora preciso para deter o
imparable. Balbina sempre ó temón: forte, entregada, infatigable, repartindo esperanza.
Eu a remolque: autómata e distante, cumprindo os seus desexos. Por veces sentíame
culpable de construír unha coiraza para protexerme eu só. A realidade era que ela
soportaba nas costas o que a min me esmagaba irremisiblemente.
O noso fillo andou un camiño marcado pola sombra da súa nai. A súa mente
clara construíu un mundo á súa medida. Encaixou os límites que lle puña a cadeira
porque era el quen a empurraba; os problemas de expresión porque se facía entender
doutra maneira; os fallos do seu corazón porque era forte na súa debilidade; os
tratamentos, as revisións, e ata as evidencias máis contundentes do seu derrubo físico.
Cada vez que a enfermidade lle daba unha poutada a súa realidade víase máis
constrinxida e máis confinada; sobre todo cando se viu obrigado a deixar de acudir á
escola. Foi nos días nos que apareceron os primeiros problemas coa diabete —lémbroo
con toda claridade— cando a miña muller decidiu dar un paso máis na súa loita; un paso
irracional e desesperado. Non sei quen llo meteu na testa, nin quen a puxo en contacto
con aquel grupo de xente que a enredou nunha viaxe sen retorno. Aquí, selado no meu
cadaleito, asáltame o nome da súa amiga Tareixa. Eu nunca conectara con aquela muller
porque a vía algo excéntrica; sempre metida entre herboristas, sempre falando de
receitas milagreiras. Si, sospeito que tivo que ser ela a que lle abriu a porta do mundo
esotérico dos laretas e dos fabuladores de contos de enfermos que curan con meigallos;
e ata dos mortos que retornan para falar cos vivos. Canto máis o penso máis me
convenzo de que foi Tareixa a que puxo as primeiras liñas da historia que atrapou o meu
espírito neste decrépito camposanto da aldea dos meus pais. Teño que recoñecer que a
muller tiña razón niso dos mundos paralelos e aqueloutras parvadas que eu lle refutaba
con forza cada vez que aparecían esas conversas cando viña tomar café á casa. Dende
logo que a tiña toda e era eu, o agudo, o das visións científicas, o que estaba trabucado.
Non sei de certo en que dimensión me atopo pero non é a dos vivos. Tamén sei
que aquí hai outros —os que viñeron hai pouco— que andan polos camiños na procura
de ánimas que os liberen; tal como contan as lendas que tanta graza me facían. A min
tocarame entón, por descrido, peregrinar a San Andrés de Teixido de morto, xa que non
fun de vivo. Que máis quixera eu que cumprir co requisito da lenda, pero agora non
estou en condicións de ir a ningures. Teño que pensar, que concentrarme na maneira de
saír de aquí. Haina, estou seguro. Estou comezando a alporizarme e se perdo o control
será peor.
Ó deixar a escola o carácter de Afonsiño cambiou radicalmente. Fíxose arisco,
intratable e comezou a desconectar do mundo e a vivir cada vez máis para dentro de si.
Coido que foi a súa maneira de claudicar. El mesmo se ía decatando de que a súa nai se
agarraba a un cravo ardendo cando empezaron a frecuentar ambos as xuntanzas
daquelas mulleres na casa da Tareixa. Alí, o rapaz debeu descubrir que a súa nai collía
por un camiño polo que a súa lóxica infantil non podía entrar. Sospeito que tentou
dicirmo, pero eu naqueles días deixárame atrapar polo meu traballo e non fun quen de
ler nas súas entrecortadas palabras que se quería achegar a min. Son avogado na quenda
de oficio —retrancas do destino—, e non puiden defender a meu fillo da enfermidade
que o asaltaba dende fóra. A tolemia da miña muller, o círculo no que se metera,
atrapaba tamén a Afonsiño que tiña que ver dende a súa cadeira que sei eu que clase de
invocacións e demencias que lle enfermaban a alma. Quen pode defender a un fillo
dunha nai desencaixada?

Osmo que durmín durante moito tempo dende que me meteron aquí; que durmiu
o meu espírito. E agora que esperto teño a sensación de que o corpo que me acompaña
se corrompe. Paréceme percibir que estou a inchar e a cheirar. Sen embargo iso é
imposible: os espíritos non temos sentidos. Seica debía de ser así, pero polo visto todo o
que se conta de nós debe flotar no ar das especulacións porque ata penso que o corpo
me doe sen doerme. É coma se a súa viaxe de volta á terra da que saíu fora tan
traumática como a súa chegada ó mundo. Todo canto hai padece cando volve ás súas
orixes: a madeira crepita ó facerse cinza, as pingas de chuvia estrélanse no chan e
estalan en mil anacos. A natureza toda sacódese convulsa antes de permitir que todo
volva comezar. Onde estará ese deus que nos predicaron tanto? Aínda non apareceu
ninguén da súa parte preguntando por min para pedirme o carné de cristián, para xulgar
as miñas culpas ou para valorar as miñas posibilidades de entrar no reino que nos
agardaba. Non, ninguén se presentou no seu nome nin tampouco no nome do diaño que,
de existir, debería ser o primeiro interesado en tirarme de aquí porque o delito que
cometín e grave dabondo para que se me abriran as portas do inferno.
O día que Afonsiño se viu encadeado por enésima vez á máquina atopeime na
obriga de aceptar que entraba nunha situación límite. Unha desas que resolvemos con
toda facilidade cando afecta a xente impersoal que vive lonxe de nós e que non
coñecemos. Eu que fachendeaba de liberal, de agnóstico e progresista, escoitei como o
meu fillo me chamaba para dicirme ás costas da miña muller que xa chegara onde tiña
que chegar e que non quería pasar un minuto máis no mundo de merda que lle tocara
por desgraza. “Axúdame a morrer, papá!”, borboriñou mentres premía no meu brazo
con forza. Aquelas verbas, aquela petición provocoume un cadoiro de sentimentos que
esnaquizaban as miñas conviccións máis profundas. Ó principio non o tomei moi en
serio. A diálise é fodida —xustifiquei—, pero hai tanta xente que a soporta cada día.
Non obstante, no caso do meu fillo era unha pedra máis para un carro tan cargado como
o que arrastraba xa. El decatouse de que eu adoitara a situación máis cómoda que me
era posible, argumentando cousas de aquí e de alá para desbaratarlle a idea. Mais en
troques de atender as miñas razóns, a súa converteuse nunha teima que me espetaba nos
oídos cada vez con máis forza. Eu íao aturando dende a distancia ata un día que o fun
recoller ó hospital despois dunha daquelas longas sesións e atopeino atado a aquela
máquina cunha tremenda convulsión, tatexando palabras inintelixibles e babexando
escuma pola boca. Entón comprendín que unha testa lúcida non podía vivir nun corpo
así. Coido que me puxen no seu lugar —cousa imposible— durante uns intres que me
afogaron. Todo aquilo que lles pasaba ás persoas que saen na televisión ou a aquelas que
de cando en vez contan as súas aldraxantes experiencias nos xornais e nas revistas
estábame a acontecer a min. Acordeime entón de Ramón Sampedro; ou mellor, da
película que contaba a súa historia: Mar Adentro causárame unha fonda conmoción vital
cando a vira en compaña da miña muller. Aquela mesma noite discutimos porque o que
nela acontecía podía estar —como estaba— moi preto de nós. Balbina, a piadosa, a
devota, a xa daquela enmeigada polas escuras tramas do máis alá, defendía con
ardencia a vida; aínda que fora a costa da indignidade e da ausencia de esperanza. Eu,
nas miñas trece, sostiña o contrario coma se fora o máis natural do mundo. Cortar o fío
debería ser doado para quen non quere ver padecer a un ser querido; ese era o meu
argumento. Pero no momento que me tocou ser o protagonista dese instante tráxico —o
mesmo que a Rosa, a amiga de Ramón, lle tocara— padecín un calvario interior
agónico antes de tomar a decisión final.
Non sinto remorsos do que fixen; só morriña do tempo pasado que vivín
convosco, contigo miña adorada Balbina. Saudade daquel tempo no que alimentabamos
a mesma chama. Fun feliz uns anos, con esa felicidade estúpida que dá o namoramento.

Confeso que o daría todo por volver a aqueles días nos que paseabamos collidos da man
pola beira do río construíndo o castelo da nosa existencia. Agora, derrubado e habitado
pola miña pantasma, o meu amor trocou en xenreira cega. Sinto que lle dei á miña dona
un pago xeneroso. De feito penso que a ceibei tamén a ela —o mesmo que ó noso fillo
— e non o soubo comprender. Atrapada pola súa tolemia, estaba destinada a guindarse
do andar máis alto do hospital ou a encher o bandullo de pílulas para quitarse do medio.
Se soubese..., se me comprendese..., aceptaría ó cabo do tempo que o que fixen foi a
única saída que nos ficaba ós tres.
Recoñezo que eu —que calquera— iniciaría o camiño da aceptación partindo do
rancor cara quen lle causou a perda máis tremenda que un pai ou unha nai pode sufrir.
Non hai alteración natural máis grande que a de sobrevivir a un fillo. Só quen os ten o
comprende. Todos os que pasan o transo fican marcados polo resto da súa existencia. Se
iso é cruel e insoportable que non será ter que decidir. Se o fillo morre de accidente ou
mesmo dunha enfermidade sempre se ten un recipiente para encerrar a dor e sempre un
apoio para descargar a desesperanza; pero cando é un mesmo o que debe executar o que
a natureza cruel deixa inerte pero vivo non hai recuncho no mundo que ampare unha
razón soportable. Só a mágoa e a piedade moven a sen razón do paso fatal. Só cando eu
zumeguei eses sentimentos por todos os poros da miña pel fun quen de facer o que
fixen.
“Deixádeme saír!” Berra o meu espírito canso de analizar o camiño que aquí o
levou. “Deixádeme, carallo!” Brinca desesperado neste recipiente que o abafa. “Quen
queira que habite este mundo de mortos que veña dar a cara e a escoitar o que teño que
dicir na miña defensa!” Cunhas unllas imaxinarias tento rabuñar as táboas do cadaleito.
Non acerto a tocalas porque habito xa noutro plano da existencia. Tampouco a
traspasalas polo maldito meigallo que me atenaza. Por que non volvedes, mortos que
andades nos camiños, aínda que non sexa para tirarme de aquí, para contestar moitas
preguntas que me asaltan por todas partes? Como o pescudaría a miña muller? Que a
levou a amosar esta crueldade comigo que non se conformou con quitarme do medio
senón que quixo confinarme por toda a eternidade? Que estará a facer agora? Quedará
impune? E o máis importante: que podo facer eu para vingarme dela?
Fun eu, á fin —aínda non son quen de crer que ousei facelo—, o que
aproveitando un ingreso do neno no hospital lle inxectei unha xiringa de ar na vía do
soro. A embolia gasosa foi fulminante. Morreu diante de min despois dunha sacudida
convulsa que durou apenas uns segundos. En certa maneira eu morrín alí con el; ou polo
menos unha parte de min abandonoume naquel mesmo intre. A súa derradeira mirada foi
de eterna gratitude e iso serviume para soportar a dor de perdelo. Egoistamente pensei
que eu fixera un gran sacrificio; un xesto de humanidade dos que superan a lóxica. Que
ironía! Eu convertido en heroe da miña propia desgraza. Insuficiencia
cardiorrespiratoria foi a conclusión do médico que asinou o parte de defunción. Non foi
necesaria autopsia; porque o estado no que se atopaba o rapaz era certificación abondo
para xustificar o pasamento. E eu quedei así impune do delito.
Pouco a pouco, aquel mesmo día, ante a ameaza da súa ausencia perpetua, a
miña determinación foise trocando en remorsos que comezaron a ocupar o seu lugar na
miña alma e a asoballarme. Eu sabía que iso había acontecer e estivérame preparando a
base de ler casos humillantes de xente que solicita a morte dende dentro da prisión dos
seus corpos inútiles. Daquela estaba en boca de todos a historia dunha italiana que
levaba en coma irreversible moitos anos e os familiares solicitaran da xustiza a
autorización para desenganchala das máquinas que a mantiñan con vida. Confeso que o
caso me confortou e fixo que puidera convivir coa miña decisión. Confeso tamén que
me sentín aliviado cando aquela mesma noite, co rapaz aínda de corpo presente no

tanatorio, escoitaba o debate político e relixioso que se suscitara en todo o país polo
suceso. Para eles aquela moza era o de menos; o importante eran os seus principios
morais xeados e enclaustrados nas leis divinas que amparaban as súas verdades
irrefutables. Malditos vendedores de falsas esperanzas a conta da liberdade de cadaquén
para escoller o xeito de enfrontarse a un acto tan persoal e intransferible como é o de
morrer.
As ánimas dos camiños volvéronme visitar; polo que conclúo que levo alí
pechado un día enteiro, se é verdade que só andan de noite. Eu levaba horas desexando
que algo así acontecera porque necesitaba unha resposta. Como soubo a miña muller
que eu fora o causante da morte de Afonsiño? Non fixo falla que preguntara nada
porque as pantasmas estaban faladeiras. Viñeron chocarse de min e non toparon forma
mellor de facelo que refregarme as causas do meu encerro. Debían ser seis ou sete
homes e mulleres; un coa voz afrautada dun meniño. Parolaban entre eles ignorándome;
sentados diante do panteón. Un deles fachendeaba do susto que lles meteran no corpo a
un grupo de mulleres que andaban a xogar co que non debían. Seica se reunían nunha
casa do arrabalde da vila arredor dunha ouíja para invocar os espíritos dos mortos.
Aquela noite estaban na procura dun tal Afonsiño, o fillo dunha delas que morrera
despois dunha longa enfermidade. Aquela ánima de voz augardentosa ría a cachón co
conto e os demais devolvíanlle gargalladas aloucadas. Semellaban máis un grupo de
trasnos alardeando de vacilar a unhas rapazolas que unhas ánimas torturadas purgando
culpas. O Afonsiño, incauto novato no seu novo mundo de tebras, seica andaba —
segundo contaba a ánima— arredor da casa tentando atopar o medio de comunicarse
coa nai, cando a súa áurea topou de fronte coa daquela reputada pantasma que o arredou
de alí e suplantouno para mofarse daquelas meigas chocalleiras. Seica lles montou —
detallaba hilarante— unha leira do demo. Entrou como elas agardaban e movéndolles o
vaso no taboleiro para escribir o nome do raparigo. Logo enleou as cortinas e a
lámpada, apagou as velas, baixou a temperatura ata que botaron bafo pola boca e cando
xa estaban —coma dicía o espírito— “a cagarse polas bragas”, meteuse no corpo dunha
delas para inventar unha historia que as fixo tremer ata a medula dos ósos.
Fillo da pantasma máis porca do cemiterio! Por que os espíritos poderán ler as
historias dos que son coma eles? Acaso é que os que entramos neste mundo non
podemos gardar segredos? O certo é que aquela ánima trouleira semellaba sabelo todo.
Afonsiño amosóullelo ás mulleres da mesa a través dunha voz de ultratumba que saía da
boca da Tareixa. Fíxose pasar polo meniño e endosoulles unha historia histriónica que
elas creron coma se fora un dogma de fe. O primeiro que fixo —contaba aquel espírito
do demo— foi darlles as grazas con moita solemnidade porque a través da súa
invocación puidera escapar do grupo de ánimas da Santa Compaña no que estaba
condenado a vagar polos camiños. Cando Balbina lle preguntou pola causa da súa
condena, o falso Afonsiño contestou que cometera o maior dos pecados: o de procurar a
morte pola man doutro; pecado de máis categoría —fixo fincapé— que o de suicidarse
pola propia man, xa que implicaba a condena de dúas almas en troques dunha soa.
Aquela revelación propiciou que Balbina convulsionara cunha dor insoportable. A
pantasma, vendo que o efecto que causaba lle serviría para ter cousas que contar no seu
mundo de morte, dirixiuse directamente a ela a través da Tareixa para dicirlle: “O teu
marido foi o causante. Ese defenestrado fillo da raposa máis grande do inferno foi o que
lle deu o pasaporte ó teu filliño querido. Foi o teu revirado marido o que se librou del”.
Rindo a cachón, contáballes ás outras pantasmas que se mofara dela antes de rematar a
posesión dicindo que tiña présa porque a estaba a chamar outro grupo de meigas para
non sei que traballo. Eu, mentres escoitaba aquel fato de desvaríos, berraba dende
dentro do meu cadaleito; pero aquelas ánimas burleiras non me prestaban a menor

atención, entretidas coas chanzas; ata que unha delas —a da voz afrautada— farta de
escoitar o murmurio que lle chegaba dende dentro do nicho, puxo silencio no grupo e
contestoume chea de ironía que sabía a maneira de tirarme de alí. Sen embargo que non
tiña razón ningunha para facelo a non ser que eu tivera algo que lles ofrecer.
Cantas voltas lle dei a aquel día fatídico que me trouxo aquí! Lembro que aquela
mesma noite soñara co inferno. Eu era un condenado a morte que estaba atado nunha
estaca agardando que me pegaran lume. Os meus rancios verdugos non se puñan de
acordo sobre a madeira que ían utilizar para a fogueira. “Este non se arrepinte —
arengaba un dos embozados que brandía un fachón ardente—. Hai que queimalo con
leña seca para que as chamas o devoren polos pés e morra adoecido coa dor.” “Deixádeo
que se explique. Non lle poñades lume tan rápido porque aínda pode evitar a condena
eterna” —respondía outro máis piadoso—. Pero eu, nunha arroutada inconsciente de
tolemia caleilles a todos a boca cando lles berrei coma un poseso que non tiña de que
arrepentirme porque fixera o que tiña que facer. Na miña man estaba dar paz e iso fixen.
Na miña man dar sosego e iso dei. Na miña man estaba cumprir a derradeira vontade do
meu fillo e fun quen de asumila. A culpa non é miña. É dos que negan a natureza das
cousas, dos que queren enmascarar a dor con falsas promesas de eternidade para
enganar ós desesperados. A morte é desacougo para case todos; pero tamén é liberdade
para algúns que, coma o meu fillo, a desexan para deixar de sufrir. E a liberdade non se
pode pechar en ningún recipiente.
As ánimas marcharon e volvín ficar só no meu encerro; pero mentres se
afastaban, berreilles con todas as miñas forzas que se atopaban a Alfonsiño nos camiños
mo mandasen para aquí. Sei que me oíron porque o escoitan todo… e tamén que o meu
fillo pulula neste limbo indeterminado onde penamos antes de disolvernos no infinito.
Mentres agardo teño tempo de lembrar canto quixen á miña muller e que pouco fixen
para merecer isto. A pesar diso recoñezo que ela non pode asumir todas as culpas.
Alienación mental, aduciría calquera avogado defensor. E entre os atenuantes esgrimiría
o argumento de que ante o sufrimento dun fillo calquera nai verdadeira é quen de
entregar a propia vida se con iso pode redimirlle o mal. Sen embargo, a natureza, que é
a nai de todos, é unha nai cruel que non coida dos seus gromos senón que as envolve
nun mundo desapiadado no que non existe o menor indicio de clemencia para ninguén.
Ó meu fillo tocoulle o papel de penitente, a Balbina o de nai desencaixada pola
desesperanza e a min o de redentor pola forza. Entendo que ela indagara unha solución
imposible nas forzas que se esconden no lado escuro, na realidade invisible que existe
paralelamente ós vivos; pero o certo é que a súa solución propiciou a miña desgraza. E o
que máis me amola de todo é que acabo de descubrir o culpable que me trouxo aquí. Esa
ánima tenmas que pagar aínda que sexa a derradeira cousa que eu faga.
Non sei o que me está a acontecer, pero percibo dende hai unhas horas unha
fonda ausencia. Ó principio apúxeno a que me faltaba o corpo no que vivira estes
cincuenta anos pero agora sei que non. Percibo que se está a corromper pero non é algo
que me afecte. Todo o que había de min dentro desa carne aboia fóra dela. Sinto o
mesmo que debe experimentar a bolboreta cando abandona o seu casulo seco para
iniciar a súa segunda existencia. Mais eu non son coma a bolboreta porque teño
conciencia de min e o presentimento de que este estado no que me atopo é pasaxeiro.
Desacóugame que estea comezando a perder a memoria de quen son, coma se unha
escavadora xigante estivera a achaiar o relevo da miña vida. As lembranzas da miña
infancia esvaeceron. Xa non podo evocar as imaxes dos meus avós, dos meus pais, nin
dos amigos que me acompañaron naqueles días tan afastados de min. Sospeito que se
este proceso non prospera é porque estou aquí atrapado, porque teño algo pendente ou
porque alguén precisa de min aínda para completar o seu destino. Será meu fillo

quizais? Será... Esa ben puidera ser a razón pola que el anda por aí. De seguro que
andará á miña procura, pero a non ser que as ánimas que coñecen o meu paradoiro se
apiaden de min e lle indiquen o camiño ten difícil atoparme. Claro que ó mellor elas
tamén teñen as súas obrigas neste plano da existencia e se redimen con cousas coma esa.
Que estou a facer? Falo só no meu silencio sepulcral e estou comezando a contestar as
miñas propias preguntas. Estou a tolear quizais? Non sei que facer; devezo, forcexo
retorcéndome no incómodo espazo que me atrapa; desespérome… e o tempo avanza…
Como é posible que o sinta se aquí, onde agora habito, semella non existir o tempo?
Comezou a chover. Escoito as pingas estrelarse diante do panteón. Sinto voces ó
lonxe que me chaman esvaecidas entre a chuvia. Alguén se achega ó cemiterio. Será un
vivo ou alguén coma min? Non sei ben como chamarme pero morto de todo non estou
porque teño conciencia e sempre pensei que a morte resultaría ser a falta total de
conciencia; a disipación do individuo para integrarse nun cosmos indefinido e eterno. Se
iso aínda non me ocorreu é porque estou aquí encerrado e mais porque aínda me resta
algo por completar no mundo dos vivos; unha especie de misión escura coma a que
agardan as ánimas dos camiños. Dende aquí non podo completala. Teño que saír, —
berro desesperado na dirección da voz que se achega—. “Axudádeme a saír de aquí!”. A
voz que escoito faise temperada, suave, infantil; recoñézoa sen ningunha dúbida. Meu
benquerido Afonsiño, vés no meu socorro o mesmo que eu acudín a ti. Tremo, palpita a
miña aura coma si tivese aínda corazón. Séntase como o fixeran os outros e fálame con
sosego aínda que eu noto a súa disimulada ansiedade. “Á fin atopeite” —sinala cunha
ledicia que eu noto traspasar a mármore—. Sinto que as ánimas se apiadaron de min.
Entón eu, apurado por tantas e tantas cousas que lle quero dicir, pregúntolle por que está
onde está e non foi directo á eternidade; el que é inocente e que xa pagou en vida máis
penurias das que lle corresponden a calquera. Explícame que a el, como a min, aínda lle
resta unha derradeira cousa que facer e que para iso me estaba procurando porque eu
son o obxecto da súa espera. Antes de aclararse máis, dáme as grazas unha e mil veces
polo que fixen; gaba o meu valor e os meus azos porque de non ser por min aínda
estaría sufrindo.
Quero contarlle tantas cousas que se me atropelan todas nos beizos e só acerto a
dicir que foi o amor o que nos levou ós dous onde estamos. Afonsiño non me dá marxe
para falar porque é el o que vén contarme algo que eu descoñecía totalmente e que me
asoballa coma se un tren me arroiara. A ánima que o suplantara, a que posuíra a Tareixa
e me fodera a min, convencera ás inconscientes mulleres que xogaban cos mortos de
que el —Afonsiño— corría un grave risco do outro lado porque non chegara alí de
forma natural senón empurrado por alguén —por min—. Que non ía ser admitido e
debería vagar entre os dous mundos ata que o que alí o mandara fora substituílo. No
intermundo semella ser que o número de ánimas permanece constante. Para que algunha
acceda ó outro lado outra ten que vir dende o mundo dos vivos para ocupar o seu posto
errante. Pero no caso dun pasamento forzado, só a ánima do executor pode ser trocada
pola da vítima.
O meu ben querido fillo dime que ten que marchar porque o grupo está a
reclamalo; que non sabe aínda como me pode axudar el a min, porque é unha ánima
nova, unha principiante; pero que está informado de que é a min a quen ten que pagar a
súa débeda polo favor que lle fixen ó facilitarlle o pasamento. Eu estou onde non debía
estar xa que a bondade do meu acto non se pode confinar pola parcialidade dun vivo. As
regras dos vivos non valen aquí, iso semella quedarme claro. Eu quero retelo, bérrolle
que non marche, que me escoite… ata que me convenzo que o que debo berrar é que
volva o antes posible e que me saque de aquí. Comprendo que volvemos estar ligados
coma se as nosas existencias estiveran atrapadas nun bucle: eu por ti, ti por min.

Fico de novo só no meu confinamento con toda a eternidade observando como
os meus pensamentos supuraban pus. Non sei que moveu á misteriosa ánima a revelarlle
a Balbina que eu fora o culpable do pasamento de Afonsiño. Resístome a pensar que
todo fora unha chanza e iso pertúrbame. Pode que ela tamén estivera pescudando algún
tipo de redención. O certo é que a miña muller saíu daquela casa convencida de que
debía darme boleto para ceibar ó seu fillo. Lembro polo miúdo aquela noite fatídica.
Balbina nunca cociñaba pola noite. Todo o máis que chegaba a facer era unha tortilla
cando estaba de boas; pero aquela data sinalada coma a derradeira da miña existencia
terreal, esmerárase preparando un dos meus pratos favoritos, un dos que sabía que eu
nunca rexeitaría por máis que soubera que as ceas farturentas me acaían mal ó
estómago. Serviume un abundante prato de ameixas á mariñeira con aquela salsa espesa
e rosada na que a min me gustaba remollar pan. Sentou ó meu carón e serviuse; pero
non comía, non falaba, non sorría. Só observaba satisfeita como eu gozaba daquela
sorpresa inesperada. A miña derradeira lembranza é que comentei que lles chegaba o sal
mentres que ela tomaba o meu prato para enchermo por segunda vez. “Planeoucho ben”.
—A voz vén dende fóra; recoñézoa deseguida coma a da ánima enredadora que está a
causar tantos despropósitos—. Non agardo nada para me cagar en todos e cada un dos
seus mortos e dos seus vivos; arroutadamente, sen xeito nin control. O visitante, no
canto de alporizarse, bota unha gargallada sinistra que me fai calar e continúa coma se
me viñera dar explicacións intencionadamente. “Que tal che senta o cianuro? —
pregúntame retranqueiro—. Seguro que notaches salgadas as ameixas. Non me estraña
nada. A min tamén me pasou; só que a min deume fabada.” Esas verbas arrebátanme o
alento. Ó cabo acerto a preguntarlle o quen, o por que e o cando; pois sospeito que está
desexando contarmo. Así é que descubro que a tal ánima é o espírito dun antigo noivo
de Balbina do que nunca me falara. Un que lle dera coa porta nos fociños por outra e a
deixara plantada cando a moza xa fixera ilusión de casar. Esta revelación fai traballar a
reo o meu maxín e comezo a entender sen que faga falla que a ánima se explique máis,
que o fixo abondo. De socato, percibo a realidade do meu novo mundo e o meu
significado nel. A ánima utilizoume, ou mellor, utilizou o meu fillo cando chegou a este
plano para materializar a súa vinganza e no camiño enleoume a min. “Todo che é unha
espiral infinda aquí…—xustifícase con sorna—. Se puidera vingarme de Balbina a miña
ledicia non cabería no mundo, pero a miña vinganza sería tamén a miña condena. Sucio
nunca podería facer o tránsito. A ti non che importará porque o teu fillo agarda tamén a
que ti fagas o que tes que facer. El só ten que axudarche a saír do teu cadaleito. É o
único que pode facelo pero aínda non o sabe. Dálle tempo, que aquí é o único que nos
sobra a todos”. E dito isto márchase rindo xunto cos seus compañeiros, que
permaneceran a distancia facéndolle os coros.
Lurpia, mala muller, diaño fermoso que me engaiolou. Eu tan confiado,
namorado idiota pensando que casaba coa muller máis doce do mundo e resulta que a
bruxa xa era bruxa antes de coñecerme a min. Como me está a render o meu
confinamento porque comezo abrir os ollos á realidade na que vivín a cegas. Ceibádeme
de aquí; deuses ou diaños que pululades fóra, tirádeme de aquí e prométovos que logo
ides ter un habitante novo que entreteña a vosa eternidade xeada. Levádeme de aquí,
anxos do inferno. Berro atoleirado coma un psicópata no seu desenfreado ataque, pero
xa ninguén me fai caso. De socato, unha lucidez inesperada embárgame; eu son —debo
ser— a salvación do meu fillo, a conta pendente que o mantén aquí. A espiral da que
falan é certa. Só teño que agardar a que se decate. Só teño que agardar a carón do corpo
que habitei que se corrompe coa humidade e comeza a ser pasto dos vermes; inchado,
brando, leitoso. Dáme certo asco pensar que compartimos este reducido espazo aínda
que non esteamos na mesma dimensión. A rede que me atenaza non é corpórea, non é

tanxible. Non obstante existe e cumpre a finalidade para a que foi deseñada: a de
manterme aquí sen liberdade para vingarme con todas as miñas forzas. Teño que
acougar, sosegar… iso é… o meu fillo virá por min… ten que estar a chegar.
Canto sufriches, meu Afonsiño, na túa existencia fugaz. Non foi abondo para que
fagas o tránsito? Por que..., quen te fai agardar neste limbo? Son tantas novidades que
non as dou dixerido cando aínda me sobreveñen máis preguntas sen solución. Como
enmascarou a miña muller o crime? Como fixo Balbina para eludir a xustiza? Acaso a
ninguén lle estrañou o meu repentino pasamento? Agora, agora comprendo por que
insistiu nos días previos en que fora facer unha revisión. Había un par de anos que me
diagnosticaran unha arritmia, polo que o meu corazón era o candidato ideal para levar as
culpas da miña morte. Ademais, os efectos do cianuro agóchanse ben detrás dunha
insuficiencia cardíaca. Estou vendo o mesmo doutor que me rifaba na consulta por
descoidar a miña dieta e facer pouco exercicio certificar a miña defunción sen nin
sequera examinar as miñas dilatadas pupilas. Filla do demo! Que aguda es e que ben
empregaches o moito que sabes para facerme mal! Nunca entenderás nada, pero non me
importa, estoute agardando, asexándote dende o meu cárcere. Xa cometerás un erro e se
non, xa acertarei eu o xeito de botarche man. Ti segue a xogar coa ouija que eu hei
aprender a descender ó teu mundo para torturarte ata que deixes de alentar. Xa acharei o
xeito.
Un medo aloucado asáltame; unha dúbida que alimenta unha terrible sospeita.
Aquí somos dous para unha mesma misión: ese que anda a argallar aí fóra e mais eu
queremos unha mesma vinganza, pero só un de nós poderá utilizala para transcender.
Está case todo argallado, téñoo case todo no seu lugar: o meu fillo librarase por min
desta condena e eu a través da miña muller. A non ser… a non ser que ese antigo noivo
seu se me adiante e fuxa de aquí deixándome a min atrapado. Teño que facer algo para
evitalo. Teño que actuar, pero como se non son quen de moverme. Filliño ven, axúdame
que desespero sen ti. Ti tes a chave da miña cela. Esa ánima lévame unha gran vantaxe,
porque está ceibe e ten outras para que a axuden. Sei que tentará impedir que te
acerques a min por todos os medios, sen embargo xa acharemos a maneira de
comunicarnos. A nosas almas están acompasadas dalgunha maneira que eles ignoran.
Somos pai e fillo e resoamos no infinito á marxe das cousas nun mundo paralelo ó que
non lles será doado acceder. Podemos falar en silencio, cos nosos pensamentos
encriptados nun código que os alleos non acertarán a interpretar.
A viaxe entre os dous mundos ha de durar un tempo do que, os que pasamos,
non temos conciencia. Dígoo con coñecemento de causa porque eu atravesei a pasaxe
esa da que todos falan. Dende as miñas derradeiras verbas diante do prato de ameixas
ata que sentín como unha caixa de piñeiro rechiaba entrando no panteón houbo unha
nada continua da que non teño máis lembranza que a escuridade dun túnel polo que
avancei lentamente atraído pola chamada dunha luz tenue. Tentei parar en varias
ocasións, incluso dar a volta, pero non dominaba o meu espírito; era a propia inercia a
que me levaba, nin sequera era eu, senón un todo homoxéneo a piques de fundirse co
universo. Esa sensación é a que dá consistencia á miña idea última da eternidade. Estou
seguro que esa felicidade absoluta que procuran todos os mortais pasa pola perda total
da conciencia individual, porque a singularidade constrinxe e encadea a liberdade a
través do pensamento parcial e nesgado, da visión particular das cousas que dá a
identidade. A continuidade, a fusión, a inconsciencia dun mesmo representan a
perfección ideal á que aspiramos todos os que estamos en tránsito. Esa é a ansia que nos
move. Agora compréndoo todo: quero, aspiro a ser o universo; eu serei todo o universo
na súa plenitude despois de transitar polo estado de ánima errante na procura da súa
disolución total. Sei tamén que estou aquí para andar o camiño, que o estou andando.

Aínda pechado aquí aprendín máis cousas no meu encerro que en toda a miña vida.
Estou comprendendo o funcionamento das cousas da outra beira. Comprendo que todos
temos un papel que liga os dous mundos e que habemos desempeñar irremediablemente.
Todo este coñecemento está a desenvolver un novo ámbito en min; unha especie de
dimensión axial que me conecta lineal e unilateralmente con Afonsiño. Percibo o seu
eco afastado e intermitente, coma un faro que só nós podemos albiscar. Esta conexión
funciona e íllanos. Xa me sentiu, móvese, encárame e respóndeme; resoa comigo. Ven,
achégate Afonsiño querido; temos moito de que falar. Seguimos a ser singulares.
Resistimos para obrar o que se agarda de nós. Bule Afonsiño, que nos esvaece a
eternidade.
“Que sabes papá?” —Está de volta e pregúntame—. Eu percibo que non hai
ninguén en todo o cosmos que o poida escoitar agás eu. Os nosos pensamentos
compleméntanse e, coma un lóstrego, sen palabras, sen código nin canle ningunha, polo
baleiro, transmítolle o estado das cousas deixándolle claro que eu abrinlle esta porta e
agora tócalle a el abrir a miña para que os dous academos a nosa meta. Entón Afonsiño
cóntame que desta volta foi el e non a ánima brincadeira que o quixo suplantar o que
baixou para atoparse coas mulleres que o invocaron. Que se apoderou do corpo e da
mente da súa nai. Alí, mentres ela se retorcía convulsa, acertou a lerlle a memoria e
atopou a resposta de por que estou eu pechado aquí. A culpa primeira, a orixe da culpa
tívoa Tareixa, que a convenceu de que me confinase para que a vinganza se perpetuara
eternamente. Ela foi a meiga negra que lle indicou o veleno e o xeito de administrarmo
e a que se encargou dos feitizos que selaron o meu cadaleito comigo dentro. Esta
revelación faime ver con claridade cal é a miña única saída: o pasamento de Tareixa
debe acontecer porque seguramente a penitencia da súa ánima sexa a de liberar a miña
para poder progresar. Si, iso é. Témonos que organizar, fillo. Habémolo planificar todo
para que a cadea non rache e cada quen acabe no seu lugar. Eu son a túa salvación,
Tareixa liberarame a min e Balbina á ánima mentireira do seu noivo perdido. Así
cerrarase o círculo das nosas existencias. Está claro que temos que atopar a ánima
errante para convencela de que se trabucou nas súas cábalas; que non es ti, Afonsiño, o
billete da súa viaxe senón a muller que compartimos. Se o acadamos de seguro que nos
amosa o xeito de chegar a Tareixa e traela para aquí.
Afonsiño chega ó fin coa ánima farsante e falamos con sosego. Debúllolles o
que penso e están de acordo en que debemos actuar xuntos para que isto saia ben. A
ánima, —Ricardo, se chama— deixa aparcada a súa retranca, despois de escoitar o meu
plan, é o que guía a conversa, indicándolle ó neno onde está a debilidade de Balbina.
Cóntanos que el leva anos argallando a vinganza, pero que lle é imposible posuír a
muller porque ela está chea de odio contra el e neses casos é imposible apreixar a
vontade do outro. Agora, coa chegada de Afonsiño, as cousas deran un cambio radical.
Que nai que ama o seu fillo non deixaría que este a habite por uns intres? Así que, ó
remate das explicacións o plan é deseñado seguindo as miñas cábalas e as súas
instrucións: Tareixa para el; camiño mallado porque, ó ser unha medium é receptiva ás
ánimas alleas. Dende ela reclamará a Afonsiño para que posúa á súa nai. Donos ambos
das vontades das dúas mulleres a súa fin está firmada porque os seus corpos farán o que
lles ordenemos nós, os posuidores. Aquí cada un deberá ocuparse do seu traballo.
Compre facer ben as cousas para que todos saiamos beneficiados. Os da outra beira non
é que teñamos tanto poder sobre o mundo dos vivos como eles pensan. Poucas veces
podemos transcender á súa dimensión. Só cando algún inconsciente nos invoca e nos
chama da maneira axeitada podemos retornar e a cousa non é doada. Marchan os dous;
Ricardo aconsellando e Afonsiño escoitando atento os seus consellos. De momento non
temos máis pasos; só agardar con paciencia ata que as mulleres decidan chamalos nunha

das xuntanzas misteriosas que celebran na casa de Tareixa todos os sábados. Os
sábados, si; por certo... Que día será hoxe? Ah, esquecía que aquí non hai días; só
pensamentos lineais que marcan o pasado. Unicamente iso se secuencia aquí. Por iso
non sei canto tempo teño para seguir sendo eu e pensando, lembrando a existencia que
tiven alá.
Xórdeme un degoiro irrefreable de analizar cousas nas que, cando habitaba no
outro lado, perdín moito tempo e non acadei a solucionar. Por que Deus pregunto aquí?
Ningún se presentou a recollerme. Eu fun criado no berce da igrexa romana católica e
apostólica que ostenta o monopolio das crenzas na miña terra. Necesitei anos para
sacudir da testa as cuadrículas absurdas que me debuxou, para quedarme só co esencial
dos conceptos de bondade e solidariedade que predica. Botando para fóra sotanas,
ladaíñas e medos. Axustando a doutrina —coma case todos fan— á miña comodidade
burguesa. Berro por ese deus que é o meu e o dos meus pais; pero non semella
escoitarme nin el nin o fillo nin María nai, nin a pomba, ni os anxos, nin os santos…
Nada de nada… Semella que ningún deles anda por aquí. Estarán ocupados ordenando a
doutrina que os homes lles complicaron tanto —digo eu— ou faltarame camiño para
chegar á súa dimensión. Aínda que —digo tamén— co barullo que estou metendo a
omnipotencia débelles andar extraviada.
Tócalle o carallo que estou ocorrente! Agora coido que ó mellor é ó demo ó que
lle toca vir por min. Non me estrañaría nada porque, aínda que non fun un pecador dos
peores, se me suman os delitos pequenos pódeme caer unha condena que sume as
contas. Máxime pensando que nada máis chegar a esta sala de espera xa estou
argallando un delito con aleivosía e ata teño cómplices. Nada tampouco; nin diaño, nin
anxos negros, nin sequera tufo a xofre e prantos desesperados. Que desilusión de
tránsito! Tan aséptico que me ataca a histeria e póñome a berrar por outros deuses dos
que lembro os nomes. Semellan ser todos un fato de vendedores larapetas pregoando o
seu produto milagreiro nunha feira. Ó principio son moitos os que se achegan escoitalos
porque vociferan palabras grandiosas, pero pouco a pouco só fican os pobres de espírito,
os desencantados, os desesperados e os que ven preto o final e non topan ou non asumen
a explicación lóxica do noso existir. Agora que migrei a este plano teño as cousas máis
diáfanas; a pesar de que estea atrapado no cadaleito. Non andan por aquí non, e non van
vir axudarme nin a min nin a ninguén, pois son unicamente fumo que nos cega os ollos
e nos confunde. Non necesitamos deuses que nos amparen aquí. Os pasos que daremos
dependen só de nós mesmos. Véxoo con total claridade. Para que nos acepte ese todo
universal que nos agarda debemos ceibarnos dos lastres da conciencia e da
individualidade. O eu simple e único é a causa de que existan os deuses. Queremos
permanecer singulares a toda costa; pero a perfección é o continuo, a resonancia
perpetua co universo…. Terei algo de oriental. Ó mellor eses tibetanos das campaíñas
son os que están máis preto da verdade. Porei atención a ver se os escoito nesta selva de
sons que van e veñen polas estacións da derradeira viaxe.
Invádeme un sopor que me mantén nun estado latente, sen cavilar e sen inundar
o meu receptáculo de preguntas e dúbidas. Esta paréntese paréceme o preludio da miña
disolución. É un estado pracenteiro no que comezo a sentir o latexo do universo en min;
coma se eu fora unha pinga de auga que cae no mar e nel xa non é gota se non o mar
completo. Si, esta debe ser a sensación que produce a eternidade. Ha ser algo
semellante, pero perpetuo e perfecto. Só estou ensaiando o que vai ser a pouco que
acade a cumprir as últimas obrigas que me quedan para desentullar do mundo real.
De súpeto asáltanme de novo os medos. Arreguízame o pavor de non lembrarme
de quen son, de perder as miñas lembranzas, de non chegar a saber que foi ou que ficou
de min alá. Sigo a ser individual e singular, egocéntrico, terreal… home. Aínda non

estou preparado para esa migración prometida. Non me chegou o tempo porque hai fíos
invisibles que me sosteñen aínda amarrado ó meu pasado. Que difícil está resultando
todo isto! Pero imaxino que ós demais tamén lles custará facer o derradeiro tránsito.
Nesta dimensión na que estou atoado as cousas non semellan máis sinxelas ca no mundo
real. As ánimas que andan aquí roldando son teimudas e traidoras; capaces de mentir e
de enganar para lograr os seus fins… de conspirar… Eu mesmo estou a entrar no seu
xogo pola miña conveniencia. Serei parvo… Como é posible que non me decatara
antes? Esa ánima do diaño está a enganarnos a todos. Se estamos todos atrapados
agardando cobrar as débedas dos vivos e ambos temos o mesmo obxectivo: Balbina.
Tareixa non vai ser un fin para ninguén; só é unha ligazón, o medio a través do cal
Ricardo pode actuar para levar a cabo a súa vinganza. Isto de estar aquí pechado estame
facendo ser túzaro e desconfiado. Envorcallado na lama me vexo porque estoume
decatando de que esa ánima argalleira está a xogar un dobre xogo comigo. Coido que
me atopo atrapado nos seus plans, que conta comigo polo seu interese e que está a xogar
co meu futuro. Por iso teño que adiantarme ós seus pasos.
Afonsiño chega con novidades. Vén el só porque seica os da Compaña andan
entretidos en amolar a outros. Podémonos beneficiar da circunstancia, sobre todo
porque as mulleres están reunidas na casa da Tareixa e xa andan chamando polo rapaz.
Cóntolle a toda présa o que me pariu o maxín. Cústame un mundo convencelo, pero a
contundencia dos meus argumentos triúnfa á fin e consigo que reflexione. Cando lle
pregunto que podemos facer, garda un silencio espeso ó cabo do cal contéstame que xa
sabe o que a el lle toca. Mais cando mo vai contar aparece Ricardo, —a súa ánima—
berrando que hai présa porque as mulleres están entoando o responso de chamada de
Afonsiño. Mira se é chocalleiro que non pode evitar contarnos que o interromperon
cando estaba axudándolle a un compañeiro do grupo ó que lle chaman “O Cervo…”
gha!… “O Cervo! Aquí haiche de todo, coma na terra terreal da que vimos: conflitos,
vinganzas, xenreira e ata chacota. Eu non sei se rir, se chorar ou berrarlle alporizado,
porque chegou xusto cando o meu fillo me ía contar o seu plan e agora teño que sentilos
marchar escoitando como Ricardo o dirixe: “eu entro na Tareixa e chámote. Cando
esteas dentro da túa nai colles un coitelo e espétasmo no corazón… a Tareixa, quero
dicir; —aclara con ironía— entón xa me encargarei eu de darlle pasamento a esa meiga
do carallo”.
As voltas que dá o mundo, meu fillo! Co namorado que eu estiven da miña
muller e ter que tragar agora coa falcatruada que me fixo. Nunca se sabe onde imos ir
parar. Estanche ben revoltos estes mundos atrapallados nos que habitamos. Eu que fixen
o que tiña que facer —non me cabe por iso arrepentimento ningún— pago o que non
teño que pagar. Onde está entón a xustiza eterna que nos venden os predicadores? Aquí,
coma acolá, cada un ten que valerse das súas mañas para non deixarse asoballar. Coma
sempre, os máis listos, os máis agudos son os que rematan acadando o que queren. Non
hai deuses que amparen a un. Doulle voltas e voltas ás decisións que teño tomadas neste
cárcere e asáltanme dúbidas dende todas as frontes. Correrá o meu fillo algún perigo? E
a ánima que o acompaña botaría as súas contas para desbaratar as miñas? Volverase
todo contra nós e ficaremos aquí atrapados sen remisión? Como sairei de aquí? Non
podo responder a nada… Estou superado polas preguntas e ningunha ten unha resposta
clara que me dea algo de tranquilidade. Merda de mundo este!
O meu fillo regresa ledo e agarimoso e requíreme que saia do cadaleito porque
teño que deixar sitio a alguén que está a piques de chegar. Abraiado, obedezo. Sen
esforzo ningún, de socato, aparezo ó seu carón, ceibe, incorpóreo. Son enerxía
consciente; unha enerxía dunha pureza insuperable que é quen de lembrar, de razoar e
de ter aínda sentimentos. Entón comprendo que estou nun novo proceso de

transformación propiciado por Afonsiño. Pregúntolle que está a ocorrer e el dime que
nos imos definitivamente porque se completou a nosa misión. Pídolle explicacións do
que aconteceu e respóndeme que todo saíu segundo os seus plans e que imos dar o
derradeiro paso: a disolvernos no cosmos ó que estamos destinados. Eu retéñoo porque
quero sabelo todo. Entón Afonsiño fai unha paréntese na que ordena os seus
pensamentos e cóntame que, tal como se planeara, a ánima de Ricardo posuíra a Tareixa
e dende o corpo desta chamárao a el para que se apoderase de Balbina. Sen embargo,
unha vez dentro dela, en troques de coller o coitelo como estaba previsto, someteu a
vontade da súa nai e esta, nun arrebato, saltou pola fiestra dando coa testa no cemento
do patio da casa morrendo no acto sen darlle tempo a Ricardo a facer nada. Neste
momento supón que se acha no túnel, a piques de entrar no intermundo a cumprir o
destino de ocupar o meu lugar no panteón: a súa liberdade pola miña para equilibrar o
mal e o ben. Detrás dela virá o Ricardo, alporizado pola traizón. Que vaia para o carallo
que cando chegue xa non nos achará aquí! Haberá de conformarse co agasallo que lle
toca e agardar outro momento para migrar.
Percibo unha evolución no meu estado cara unha dimensión dispersa, chea de
paz e de baleiro, na que non existen nin espazo nin tempo. Esvaécese a miña percepción
da conciencia individual para comezar a comprender o universo completo. Que somos,
meu fillo? Somos auga ou terra, vento ou lume quizais? Que somos, meu fillo? Ti
sábelo xa? Non me responde, só resoa coma un eco equilibrado que se está a acompasar
coa totalidade. Antes de facer o mesmo, vírome cara o mundo que vou deixar e
esvaézome cun sorriso porque escoito a voz de Ricardo achegarse ó cemiterio:
—Balbina…? Balbiniña…? Xa estou aquiiií!
Ah, que fermosa é a eternidade!

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful