Está en la página 1de 4

Marzo 2016

Manuel Mara,
Mara,
poeta da Terra Cha

Manuel Mara nace en Outeiro de Rei, fillo de


dous labregos acomodados. Nesa vila
comeza os seus estudos primarios, e logo
pasa a Rbade a preparar o seu ingreso no
Instituto cun mestre particular.
Comeza a estudar o bacharelato en Lugo. En
1949 ingresa na Tertulia do caf Mndez
Nez onde coecer a nxel Xohn, nxel
Fole, Ramn Pieiro, Aquilino Iglesia
Alvario, lvaro Cunqueiro ou Carballo
Calero. Edita a revista Xistral e publica o seu
primeiro poemario, Muieiro de Brtemas.
Tamn en 1949 comeza a escrita de
Morrendo a cada intre. A morte dun seu
irmn lvao a escribir Libro de pregos. Pouco
despois fai o servizo militar en Compostela,
onde coincide con: Uxo Novoneyra, Otero
Pedrayo e Carlos Maside.
De volta en Lugo inicia os estudos e
prcticas de Procurador dos tribunais, e
publica o seu segundo poemario e gaa o
Premio Castelao de Poesa do Centro
Galego de Bos Aires.
No vern de 1953 escribe o primeiro borrador
de Terra Ch, que mostra as sas raigames
labregas.
Casa con Saleta Goi e marchan a traballar a
Monforte, onde exercer de procurador dos
tribunais.
O compromiso de Manuel Mara levao a
participar en importantes acontecementos
para a cultura galega: a presentacin da

Nova Cancin Galega, a creacin da coleccin


de poesa Val de Lemos, a inauguracin da
Librara Xistral, etc. No campo creativo a sa
voz cada vez mis comprometida e
combativa: Versos para un pas de
minifundios, Versos para cantar en feiras e
romaxes, Remol, Cancis do lusco ao fusco
En 1975 renuncia como membroda Real
Academia Galega por non defender a lingua
galega. Asemade doa Edicins Xistral ANPG, organizacin na que militar.
Na transicin dende a ditadura franquista
democracia e construcin da autonoma, a
poesa de Manuel Mara volve aos temas de
seu en Poemas ao Outono, sen por iso deixar
o seu compromiso que o leva a ser concelleiro
en Monforte.
A sa poesa faise mis ntima e humanista.
Participa en actividades coa Asociacin SocioPedagxica Galega ou a Asociacin de
Escritores en Lingua Galega. Comezan as
homenaxes, os premios e os recoecementos
e volve a entrar como acadmico numerario na
Real Academia Galega en 2003.
En 1998 Manuel Mara e Saleta trasladan a
sa residencia cidade da Corua, onde pasa
os seus ltimos anos.
Unha das ltimas campaas coas que
colaborou foi coa de Burla Negra e a
Plataforma Nunca Mis, a raz do desastre do
Prestige.
Manuel Mara falece o 8 de setembro de 2004
na Corua. Despois do velorio no Panten de
Galegos Ilustres no mosteiro de San
Domingos de Bonaval, o seu corpo foi
trasladado a Outeiro de Rei onde foi soterrado.

Algns recursos na rede sobre Manuel Mara


A Casa Museo do poeta, en
Outeiro de Rei, conta cunha
pxina web da fundacin
que a xestiona cunha boa
chea de recursos para
achegrmonos sa obra.
Escanea o cdigo QR e
poders visitar este recurso
web.

Tamn a pxina web da


Real Academia Galega
ofrece
unha
moi
interesante informacin
sobre a vida e a
enumeracin de toda a
obra de Manuel Mara
Fernndez Teixeiro,

Por ltimo o Seminario Galn ofrece unha completa visin do autor homenaxeado
nestas letras galegas e, asemade, unha oferta de xogos educativos que de seguro
nos van facilitar o achegamento figura de Manuel Mara.
Tamn na aula virtual do colexio dispoedes, dentro do apartado de biblioteca, no
curso de letras galegas, unha lia do tempo con vdeos dalgns poemas de Manuel
Mara musicados por artistas galegos.
E sobre todo non esquezas visitar a Biblio para leres as sas obras!

Unha pequena escolma de Manuel Mara


O poema
un poema un ser vivo que anda,
respira, soa, chora, salouca,
ama, berra, cintila e escurece,
cala, aborrece a mentira,
sente odio e ternura, desngase,
fala de intimidade a intimidade
coas cousas e coa xente, suxere
mundos posibeis e imposibeis,
suda, cansa, sente sede e fame,
adoece, agoniza.
E nunca morre.
De A Luz Ressuscitada, 1984
Terra cha
a terra cha somentes :
un povo aqu, outro acol,
mil arbres, monte raso,
un ceio chumbo e trxico
no que andan as aves a voar.
O resto soed.
De Terra Cha, 1984
regato do cepelo
o pequeno e humilde Regato do Cepelo,
que nace e morre na mia propia tribo,
ten a sotil fraxilidade dun salouco
e o delicado arpexio mxico dun cho
e pasa, como unha cancin de amor,
rozando e agarimando terra lene,
pura, estremecida e alertada.
A increble levedade da sua auga
faise fiel espello para levar consigo
mia imaxe:
nica eternidade
que a piedade dos deuses me concede.
De A Luz Ressuscitada, 1984

o povo que deixa perder a sua palabra


creada, herdada, usada, revelada,
aquela que lle propia e singular,
a que unicamente sua,
est empobrecendo mundo
e perpetrando o seu propio xenocidio.
Ese povo vil
ollar aniquilada a sua lembranza
e o seu nome indigno
borrrase, sen mis, do universo:
hai agresis beleza e espritu
que a vida non tolera nen perdoa.
De Os Lonxes do Solpor, 1993