Está en la página 1de 44

editorial

SE EU FOSE alumno/a, pai/nai, avó/avoa e caera nas miñas mans esta revista non dubidaría en rescatar todos eses bos momentos que ocorreron ao longo deste curso. Nesta revista palpita un Curso Escolar, único e irrepetible como son todos os cursos escolares, cheos de vivencias, de alegrías e de sinsabores como a vida mesma, porque a Escola é a vida e educa para a vida. Non é unha revista na que aparecen celebridades e famosos que ocupan a diario os medios de comunicación, pero nela aparecen as persoas máis importantes para nós porque son as que dan vida ao noso Colexio. Todas e cada unha desas persoas conforman un equipo capaz de levar a cabo un traballo cooperativo. O feito de traballar en colaboración fai que se acaden resultados, que de outro xeito sería imposible conseguilos, xa que estamos nun momento no que se acentúan o individualismo e a competición. Lemos a nosa revista cunha mirada de respecto e co pracer de saber que nela quedan reflectidos os momentos máis relevantes do noso día a día, e sobre todo que, detrás de cada fotografía, artigo, entrevista, quedan plasmados a experiencia, os sentimentos e as emocións de quen neles aparecen. O final de curso aproxímase, vivimos moitas experiencias xuntos. É o momento de recoller o froito do noso traballo, de reflexionar sobre os resultados obtidos, e de gozar das merecidas vacacións, sen deixar pasar de esgallo as pequenas cousas tan importantes que nos rodean. Xuño 2011 Equipo de Normalización Lingüística

as nosas cousas3

RIMAS DOS NENOS DE 5 ANOS

INFANTIL-5
INSPIRADO NUN POEMA DE ANA MARÍA FERNÁNDEZ QUE APARECE NO LIBRO “POLAS RÚAS DOS VERSOS”

4as nosas cousas

NORABOA AOS DIPLOMADOS EN EDUCACIÓN INFANTIL !!!
as nosas cousas5

O PLANO DA NOSA AULA

3º CURSO

6as nosas cousas

POESÍAS DO ENTROIDO

3º CURSO

XA CHEGOU O ENTROIDO
Xa chegou o Entroido comendo chulas e filloas Xa chegou o Entroido comendo cousas boas. Xa chegou o Entroido disfrazarnos agora e comendo pan durante unha hora.
Sergio Ferradáns Ferreiro Lucía Rey Gañete

A MAGHITA E PEPA A LOBA
Pepa a Loba veu ao colexio a roubar as orellas de Teresa e despois foi beber unha cervexa Veu a Maghita e doulle unha patada no cu e saeu voando mareada.
Sergio Torres Rey Celsa María González Silva

as nosas cousas7

O ENTROIDO
Gústannos moito as mimosas que no Entroido florecen tamén nos gustan as orellas que na sartén quecen. Xa chegou o Entroido hai que pasalo ben o Entroido é divertido e pon a todo o mundo a cen.
Victoria Pazos Álvarez Adrián Ramos Diéguez Martín Míguez Baltar

O ENTROIDO É DIVERTIDO
O Entroido é divertido non é nada de chorar non debemos estar tristes, si que podemos cantar.
Celsa María González Silva Martín Míguez Baltar

8as nosas cousas

CONTOS DE MEDO NO SAMAÍN
Adrián Gago Gómez 6º Curso Rubén Míguez Baltar 6º Curso

Contan os vellos, velloqueiros
relatos e historias, pero ningúnha tan terrorífica coma esta: A Santa Compaña. A Santa Compaña, segundo me contaron, fórmana os espíritos mortos condenados a vagar neste mundo. Van en grupo, dous van diante de todo cunhas túnicas negras e longas e co rostro completamente tapado. Os dous de diante sosteñen unha cruz, e detrás van catro cun ataúde e coas mesmas vestimentas cos de diante. Cando aparecen vense unhas luces verdes e ao pasar por unha casa é sinal de que alí vai haber defunto. Cando alguén ve á Santa Compaña, sempre aparece encadeado a un cruceiro inconsciente; para saber que vén, hai que estar moi atentos, xa que toca unha campá. Para librarse dela hai que coller sal, facer un círculo, e meterse dentro rezando todo o que se saiba. Din que o día do Samaín son os que encabezan a procesión dos defuntos e tamén que non se pode saír á rúa a partires das doce, pois esa noite sae a recolectar ánimas para alimentarse delas. Este é o conto que xa lle contaban ao meu avó e, como vedes, el contoumo a min...

A miña avoa contoume…
Un día pola noite de camiño ao muíño, o seu pai e máis o seu tío, que eran mozos, baixando por unha congostra viron unha fantasma e eles creron que era a Santa Compaña porque ía cuberta cunha saba branca, brazos abertos en forma de cruz e nos pés levaba unha cadea amarrada para facer ruído nas pedras da calzada. Entón eles co medo volveron para a casa moi asustados e contáronllelo aos seus. Logo o pai agarrou unha sacha e díxolles que o acompañasen. Ao pasar por aquel sitio aparecéuselle a mesma fantasma facendo moito ruído no seu percorrido. Eles ao muíño tiñan que chegar, pois facía falta moer o millo para logo facer o pan. Entón o pai levantou a sacha e berrou moi forte: “Demo branco non o hai e demo negro non o es, así que vai por onde vés”. A pantasma pillou a correr costa abaixo e nunca máis a viron. Ao final a pantasma resultou ser unha veciña, que máis adiante casou co tío da miña avoa.

as nosas cousas9

Eva Cimadevila Amboage 6º Curso

Minia Cabaleiro Carballude 6º Curso

A miña avoa contoume unha historia
moi conmovedora, que ela di que pasou de verdade. Cando morreu meu bisavó, miña nai, que era unha mociña, tivo que vestilo, pois daquela as funerarias só os metían nos ataúdes e posteriormente trasladábannos ao cemiterio. Ao cabo dunhas semanas, miña nai comezou a ver ao meu bisavó “en visións”; ela sentía como lle tocaba, como lle falaba e mesmo como todos os días a espertaba. Miña nai contoullo a miña avoa, pero como esta non lle creu nada foillo contar a unha veciña. A veciña convenceuna de que tiñan que ir unha noite a visitar un señor. Miña avoa non lle facía caso, pero, como esta veciña lle insistía, alá foron. Ao entrar este home fíxolle unhas preguntas, meteuna nunca cova onde quedou coma morta e tivo unha visión moi borrosa. O señor díxolle: “Xa sei o que tés, ti colliches o ASOMBRAMENTO pero eu voucho quitar”. Pediulle que pechara os ollos e fíxolle unha cruz na fronte,... Miña nai sentiu unha corrente polo corpo e de súpeto desapareceulle o asombramento. Desde entón, nunca máis volveu ter visións.

A miña nai contoume....
que cando as persoas morren poden vir á terra para facer algo que quedou pendente na súa vida… Este home víase ao pé do hórreo de San Xorxe. Ninguén podía falar con el, ata que un día veu un licenciado en Historia Sagrada e fixo un círculo de cera bendita e a ánima meteuse dentro. O licenciado preguntoulle o que pasara… porque viña a este mundo? A ánima contestoulle que matara a unha persoa e que o suceso non se dera a luz. O licenciado fixo outro círculo de cera e que el se metera alí pero tiña un hábito e entón cando se meteu no círculo de cera quitoulle a vestimenta cun pau polas costas. Mentres lle ía quitando o hábito íase afundindo cara o inferno… e escoitábanse as voces das outras ánimas pecadoras e ao demo berrar.

10as nosas cousas

Alejandro Mera Caldelas 6º Curso

Mª Isabel Pazos Álvarez 6º Curso

O meu avó contoume…
que a Santa Compaña está formada por ánimas que van en dúas ringleiras, envoltas en sudarios, coas mans frías e os pés descalzos. Cada pantasma leva unha luz invisible. Un cheiro a cera e un lixeiro vento son as sinais de que está pasando a lexión de espectros. Á fronte vai un espectro de maior tamaño, a Estadea. Algunhas veces levan un ataúde no que vai un familiar do que presenza o paso. Este non tarda en morrer. Unha vez meu avó contoume que, cando era pequeno, chamoulle a atención un cheiro a cera que subía da cociña, el pensou que era a Santa Compaña, foi correndo abaixo co medo aínda no corpo e descubriu que era súa nai. Tamén me contou unha historia moi curiosa que sucedeu en realidade: Unha vez un home estaba profundamente durmido na cama. De repente espertouno un ruído.O ruído pareceulle que eran galopadas de cabalos. Levantouse da cama, baixou as escaleiras, abriu a porta e viu uns cabalos correndo a toda velocidade e tirando dun ataúde; dentro do ataude viu a cara do seu xenro e despois de catro días morreu este. Pensou que fora un aviso da Santa Compaña.

A miña prima Marisa contoume...
Hai cincuenta ou sesenta anos, na Montaña da Cruz, en Olives, en vez de haber unha cruz había un burato que parecía non ter fin. Polas noites oíanse os berros da xente que os penitentes levaban para bótalos polo burato. Polas mañás os avós, os fillos, etc... non estaban. Algunhas familias escondían aos seus parentes para que non desaparecesen, pero era imposible, pillábannos igual: choros, desesperación, medo... Parecía que non ía acabar nunca, pero un bo día chegou ao lugar un cura. Cando o cura se enterou do que sucedía, preparou un plan. Ordeou que pola noite un grupo de persoas seguesen aos penitentes. Cando xa era noite un grupo de persoas seguiron aos penitentes e viron un rastro de restos humáns: ollos, sangue, dedos etc, pero o que máis lles sorprendeu foi unha voz que dicía: “Tirádeos polo burato”, os penitentes responderon: “Si señor demo”. Era o demo. Contaronlle ao cura o que viran e este díxolles que tiñan que colocar unha cruz enriba do burato. Puxeron a cruz e funcionou. Din que aínda se ven os penitentes e que se escoitan os berros dos humanos que levan. Eu de momento non os vin.

as nosas cousas11

OS VERMES DE SEDA

3º CURSO

12as nosas cousas

as nosas cousas13

UNHA GRAN NOTICIA
Adrián Hermida Baloira 4º Curso

14as nosas cousas

UN ALCALDE DESPREZABLE
Desirée Silva Baloira 6º Curso

O relato “Un alcalde desprezable” acadou o segundo premio no IX Concurso de Contos ASPAMITE, organizado pola Asociación de Pais de Minusválidos de Teo.

NUNHA CIDADE LONXANA chamada Paraíso, vivía un alcalde desprezable. Quería que nesta cidade todo fose perfecto e que as persoas, animais, plantas, etc... non tiveran ningunha enfermidade porque senón serían desterrados da vila. Por todo isto, moitas persoas vivían con medo a que lles ocorrese algo e os desterraran de alí. Pero chegou un día en que o alcalde vixiaba para que non saíse nada mal cando tropezou nunha pedra e caeu nunha gran fenda provocada polas choivas daqueles días. Foi dando tombos ata chocar contra un farol. O golpe foi tan grande que quedou inconsciente. Pero o máis grave estaba por ocorrer... A xente comezou a poñerse a redor del sen saber o que facer pois, con tanta obsesión pola perfección, non había médicos xa que nesta cidade tiñan todos

boa saúde. O problema agora era que o señor alcalde non se podía botar a si mesmo fóra da cidade... Tiña que buscar outra solución porque os cidadáns de Paraíso rara vez saían a outros lugares. Pero, posto que era imprescindible, tiveron que buscar axuda na cidade máis próxima. Levaron ao alcalde ao Centro Médico, pero o prognóstico non foi moi bo. Entrou en coma e estivo así un mes. Cando espertou asustouse moito pois atopábase nun frío lugar descoñecido para el, e por riba, cando tentou erguerse non puido: estaba paralítico!. O pánico apoderouse del. Pensou na súa cidade e en que non o deixarían volver a ela pois eran ordes que el mesmo impuxera. Pero alí tampouco podía quedar. Cando o sentaron por primeira vez na cadeira de rodas non puido deixar de chorar xa que se decatou de que
as nosas cousas15

cometera un gran erro, pois a perfección non existe e ninguén esta libre das enfermidades. Nesa nova cidade era todo moi distinto ao da súa. Alí non se sentía estraño; había outras moitas persoas coma el e que ademais eran felices. Aquí tiñan un carril para eles, había ascensores, ramplas para subir e baixar, etc... Pasou o tempo e volveu á súa cidade.

Non atopou nada fóra de lugar, pero na cara da xente notábase moita tristura; ninguén se ría e entón decatouse que non había cores alegres. Deuse conta don inxusto que fora e dedicouse a construír carrís, ramplas, ascensores, e moitas cousas máis para os minusválidos e para toda a xente que o precisase.

Debuxo: Sergio Peiteado Moledo

16as nosas cousas

CROSS FOXO 2011

A xente pregúntame por que corro.

E eu contéstolle:

Por que deixáchedes de correr?
as nosas cousas17

OS TRABALLOS DE SEGUNDO CURSO

2º CURSO

18as nosas cousas

OS MAIOS

as nosas cousas19

UN CONTO DE MEDO

1º CURSO

20as nosas cousas

CONCURSO “ISDIN SUN FEST”

OS NENOS E NENAS de 3º, 4º e 5º de Primaria participaron cos seus traballos no concurso “Campaña Escolar de Fotoprotección” e asistiron, xunto con outros moitos escolares da nosa comunidade ao “XIII Congreso para Escolares” celebrado o día 8 de xuño en Santiago de Compostela. Dúas nenas deste colexio: Carlota Fontenla (4º) e Andrea Montero (5º) foron recoñecidas cun diploma por ser gañadoras do concurso. Noraboa ás dúas ! Todos os alumnos recibiron varios agasallos pola súa participación. Noraboa a todos !

as nosas cousas21

PROXECTO “OS BOSQUES”

INFANTIL-4

22as nosas cousas

as nosas cousas23

ROSEIRA DO TEU MENCER
INFANTIL 3 ANOS ROSEIRA DO TEU MENCER
TEXTO DE XOSÉ MARÍA ÁLVAREZ BLÁZQUEZ

24as nosas cousas

as nosas cousas25

CURIOSIDADES DAS ÁRBORES

5º CURSO

PIÑEIRO
A súa madeira é de pouca calidade. Úsase para encofrar, embalar e facer pasta. Desta árbore pódese extraer a resina que se emprega para facer augarrás, lacas, vernices… Tamén se obtén do pino a esencia de trementina, xema de piñeiro e colofonia. Aguanta ben as sequías e non lle gustan as nevadas. En caso de incendio, arden con facilidade.

para carpintaría e foi tradicionalmente utilizada polos zoqueiros. Que partían pola metade un toro e de cada un facían un zoco. Naturalmente tamén se aproveitaba como combustible nas cociñas de leña, pola súa facilidade para arder. Da súa casca pódese obter aceite que se emprega en medicina e coa savia facíase viño.

(Andrea Montero Silva, Yolanda Picallo
López)

(Manuel Martínez Rodríguez) SALGUEIRO
Da cortiza do salgueiro extraeuse por primeira vez o ácido acetilsalicílico que hoxe en día se utiliza para a elaboración de aspirinas.

BIDUEIRO
A súa madeira, dura e resistente, úsase

(Rodrigo Rey Penín) CARBALLO
A súa madeira utilízase para a fabricación de pipas de viño, xa que lle da un sabor característico. Os bugallos dos carballos tamén chamados carrabouxos ou cocos son unha reacción de defensa da árbore fronte a determinados insectos véspidos (nésporas) que depositan os seus ovos baixo a casca nos gromos novos do carballo. Os bugallos serven de xoguete para os 26as nosas cousas

O principal uso do castiñeiro é a obtención da súa madeira moi valorada para fabricar mobéis, entarimados de chans, instrumentos, etc.

(Cristina Trigo González, Nuria Salgueiro
García)

AMENEIRO
Desempeña un papel importantísimo nas riadas porque as raíces evitan a erosión. A súa leña utilizábase para os fornos xa que ardía pronto e daba moita calor. As follas frescas son moi boas para o cansazo dos pés, a dor dos pés e o malestar por suar moito. Un bo montón de follas frescas, canto máis viscosas mellor, colocadas debaixo dos pés, ou ben por riba, cubrindo cunha tela ou ben cos calcetíns, dórmese con isto e pola mañá os pés están moito mellor. Aparte é astrinxente, febrífugo, antirreumático e antihemorráxico… case nada!
(Miguel A. Brea Vellarino)

rapaces que os utilizaban para xogar ás bólas e para facer buxainas. Tamén se utilizaban para facer rosarios cos que adornaban os Maios.
(Adrián Puente Pena, Ignacio Rodríguez Prieto)

BUXO
A súa madeira, compacta, dura, flexible e duradeira é moi demandada para elaborar ferramentas variadas: pezas de xadrez, pipas de fumar, vasos, botóns, peites, culleres, mangos de sachas, etc. Tamén se utiliza na elaboración de gaitas. Nos xardíns emprégase a miúdo a xeito de sebe (valo), mesmo tallado e en figuras. É unha árbore de porte mediano.

(Borja Couto Bahamonde) CASTIÑEIRO
Esta árbore é moito máis vella que o home. Fai máis de corenta millóns de anos xa había castiñeiros na Terra. Utilízanse como medicinais as follas e a casca polo seu gran contido en tanino gálico emprégase como antidiarreico e colutorio; e os gargarismos son bos para combater inflamacións de boca e gorxa.
as nosas cousas27

CONCURSO DE DEBUXO
Paula Mahía Taboada 4º Curso

A ilustración de Paula foi finalista do “VII Concurso de Debuxo Manguelo Folk”,celebrado en Orazo no mes de maio de 2011.

28as nosas cousas

EXCURSIÓN Á ILLA DE CORTEGADA

2º CICLO

as nosas cousas29

O SAMAÍN

A festa do Samaín, a máis importante do período precristián, marcaba para os
celtas o comezo dun novo ano. Nesa data prendíanse lumes sagrados con pólas de capudre e teixo. Con esta cacharela inicial alimentábanse as lareiras de todas as casas. Polo Samaín era costume baleirar nabos de gran tamaño –posteriormente cabazas- para pórlles dentro candeas. Varios séculos despois esta tradición –que se mantén aínda en Galiza, destacándose Cedeira- ten continuidade nas festas de Halloween (adaptación do Samaín na cultura estadounidense, sendo máis semellante a un Entroido), que poderían ter sido exportadas aos Estados Unidos de América polos irlandeses no século XIX e comezos do XX. A antiga festividade céltica do Samaín foi habitualmente descrita como unha comuñón cos espíritos dos defuntos que, especialmente nas datas do 31 de outubro ao 1 de novembro, terían autorización para camiñar entre os vivos. Abríanse as portas entre este mundo e o máis aló, dándolle á xente a posibilidade de reunirse cos seus antepasados mortos.

30as nosas cousas

Outono, tempo de cogomelos, de castañas, de follas secas, ...

tempo de costumes ancestrais do noso país, tempo de coller cabazas,...

tallarlles caras feroces e deixalas nos camiños para asustar aos viandantes.
as nosas cousas31

A LAGOA SACRA DE OLIVES

4º CURSO

VISITA Á LAGOA DE OLIVES

32as nosas cousas

A LENDA DA LAGOA SACRA

as nosas cousas33

VISITA A CASTROLANDÍN

4º CURSO

34as nosas cousas

VIAXE FIN DE CURSO

3º CICLO

FIXEMOS UNHA VIAXE a Salou do 23 ao 27 de maio. Eramos 29 nenos e nenas e 3 profesoras. O día da saída madrugamos moito, aínda non deran as sete e nós xa estabamos en marcha. Ao comezo, iamos un pouco parados pero pronto espabilamos. Parabamos cada dúas ou tres horas e aquilo fíxose bastante longo. Ás dez da noite chegamos ao hotel Playa Park en Salou. Deixárannos unhas ensaladas, embutido, froita e iogures para cear (a cociña xa estaba pechada) e alí xa era noite pecha –cousas dos meridianos-. Subimos ás habitacións coa intención de durmir pero todos xuntos, fóra da casa, nun hotel, cos nosos amigos, espabilounos e tardamos en quedarnos. Na habitación 106 houbo máis dun problema: algún,

impresionado polos petos no armario, non conseguiu durmir “A Pantasma insistía e insistía…”, outros oían pisadas e outras morrían de risa. O martes saímos cara Tarraco e Mar, unha guía estupenda, levounos ao Museo, ás murallas, ao circo romano, ao anfiteatro, ao barrio xudeu. Non nos estraña que a cidade sexa Patrimonio da UNESCO. Menudos monumentos! A calor era abafante e alá polas dúas chegamos ao hotel. Mi madriña, canta comida! Nada que ver coa véspera, había montes de comida e custaba escoller (as profes vixiaban para que comeramos o que nos iamos servindo). Algúns compañeiros estaban desexosos de chegar ás larpeiradas sen pasar polos outros pratos. Tarde no Aquópolis: auga, auga e máis auga. Os atrevidos subiron a canta cousa había. Eva tivo problemas cos pés –entre a quentura do cemento e o apuro para ir en todo-, outros, que non querían moito contacto coa auga, acabaron nas atraccións máis arriscadas. Despois un baño no Mediterráneo, cea e espectáculo de malabares e acrobacias arredor da piscina. Esa noite tamén chegou un grupo de rapaces canarios.
as nosas cousas35

O mércores un paxaro fíxolle unha faena a Isa: espertouna unha hora antes. Ela, apurada, quitou da cama a Minia e a Desi: foron as máis madrugadoras, ata dona Rosa as felicitou. Emprendemos viaxe a Barcelona, alí esperábanos Guillermo, un guía simpático e falador que nos foi ensinando a cidade: Paseo de Gracia –casa Batlló e Pedrera-, as dúas de Gaudí, impresionantes, con liñas curvadas, adornos vexetais e unha delas cun san Xurxo e o dragón na fachada. Despois fomos ao Park Güell, moreas e moreas de persoas, ata tiñamos medo a perdernos. Facía moita calor, alí seguimos a ver obras de Gaudí. Fran di que o que máis o impresionou foi a zona das 86 columnas, algunhas cun círculo por cada estación. Guillermo contounos que os bancos da Praza eran moi cómodos

porque o propio arquitecto sentou a un obreiro espido para facer o molde. Voltamos ao autobús e dirixímonos cara o barrio Gótico: Catedral, Praza de S. Jaume, Generalitat, Concello… Despois demos unha pasada polo Porto Olímpico, Barceloneta Praza Cataluña, Ramblas, Praza España (alí vimos o hotel onde viviu Messi) e por último o Pueblo Español. Á tarde visitamos a Basílica da Sagrada Familia, era espectacular, tan alta que quedamos alucinados polo edificio e polo que nos contou Conchi. Ela tamén quedou contenta polo noso interese e atención. No Camp-Nou, os do Barça estaban moi contentos e metíanse cos do Madrid. Fixeron comparativas dos campos, das copas e a cousa debeu quedar nun empate técnico. Na “Botiga” gastamos cartiños, poucos quedamos sen saír con bolsas. Regreso ao hotel, cea, espectáculo de “flamenquito” e moito ambiente. Viñeron uns de Murcia, ruidosos e revolucionados que mesmo chamaron por teléfono a Gago (non sei eu o que lle quererían). Sesión disco, música tecno e un Gañete desaforado na pista e un Diego facéndolle competencia. De noite, alá polas dúas

36as nosas cousas

Fran e David foron petar á habitación da profe María (seica tiñan o aire estropeado e facía ruidos) a cousa solucionouse rapidamente: era o motor de auga da piscina que tiñan enfronte. Nesta viaxe nocturna atopamos ao profe de Canarias lendo no corredor en estado de garda. Chegou o xoves, Port-Aventura estaba a esperar por nós, dez minutiños de bus e voilà! Primeiro as profes tiveron a “feliz” idea de subirnos a un tren supersónico que alcanzaba, alomenos, os 300 km por hora, aquilo non se movía nin empuxándoo. Afortunadamente rectificaron a tempo e deixáronnos subir por grupos nas atraccións que quixemos. Foi xenial! Mollámonos, rimos, comemos

pizza, quitounos fotos a profe Mª Mercedes, mercamos regalos e quedamos infinitamente satisfeitos. Algúns non saberían dicir que foi mellor: Aquópolis ou Port-Aventura. Regreso ao hotel, cea, espectáculo ruso e final discotequero, nesta ocasión compartido cos murcianos. Venres 27 de maio: volta á casiña, madrugón, pouco sono e viaxe moi, moi longa. Vimos dúas pelis, fixemos xogos e fomos pasando o tempo entre bromas. Chegamos ao Foxo alá cerca da unha. Alí esperaban as nosas familias todas contentas de volver a vernos. Démoslle un aplauso aos condutores e as profes e aí rematou todo…

as nosas cousas37

PONTES E PONTELLAS

2º CICLO
AS PROFESORAS DE 2º Ciclo decidiron que, neste Ano Internacional dos Bosques, sería interesante que os nenos e nenas investigasen sobre os nomes das pontes das súas parroquias. A actividade consistiu en que cada un dos alumnos levara unha cámara fotográfica para que sacase unha foto da ponte máis próxima á súa casa, e outra do río ou regueiro sobre o que estaba. Para todo isto necesitaron a colaboración das familias para desprazarse e informarse. As fotos vanse escaneando e imprimindo nunha folla individual na que os nenos e nenas completan os datos. Con todas estas follas estamos elaborando un libro que esperamos completar en anos posteriores con datos doutros informantes....

38as nosas cousas

AS NOTICIAS DE 1º

1º CURSO SOMOS PERIODISTAS E CONTAMOS ALGUNHAS COUSAS QUE FIXEMOS ESTE CURSO....

as nosas cousas39

40as nosas cousas

as nosas cousas41

LETRAS GALEGAS 2011

LOIS PEREIRO
NO ANO 1958, en Monforte de Lemos (Lugo), nace Luís Ángel Sánchez Pereiro (Lois Pereiro). Os pais son Manuel Sánchez Vila e Inés Pereiro Pontón. Ten dous irmáns: o maior, Xosé Manuel, e Inés, a menor dos tres. Os seus pais eran do Incio e a vida de Lois está moi unida a este concello lugués. En 1963 comeza os seus estudos no colexio dos Escolapios e alí continuará ata rematar o bacharelato. No ano 1974 cursa COU no Instituto de Monforte. Alí coñece a Piedad Cabo, que será a súa compañeira e amiga durante gran parte da súa vida. En 1977, co seu irmán Xosé Manuel, Manuel Rivas e Antón Patiño funda a revista Loia, da que só saen catro números. Aquí aparecen os seus primeiros poemas. No ano 1981, envelénase co aceite de colza que vendían a granel polas casas. Queda moi afectado fisicamente e retorna a Monforte. O seu primeiro libro individual aparece no ano 1992, Poemas 1981/1991 (Edicións Positivas). O segundo publicarase en 1995, Poesía última de amor e enfermidade 1992/1995. En 1994, cae gravemente enfermo. Ademais das consecuencias do envelenamento por colza, diagnostícaselle a sida. Morre en maio de 1996 e será soterrado en Santa Cristina do Viso, no Incio. OBRA: Poemas 1981/1991 (Ed. Positivas, Santiago 1992) Poesía última de amor e enfermidade 1992/1995 (Ed. Positivas, Santiago 1995) Poemas para unha Loia (Ed. Espiral Maior, A Coruña, 1997) Náufragos do paradiso (novela inacabada). Revista Luzes de Galiza nº 28, 1997 Conversa ultramarina (Ed. Positivas, Santiago 2010) 42as nosas cousas