sumario

3editorial 4o xogo de portarse ben-infantil 4 anos 5o super heroe fuxú 6así vemos a fuxú os de 5 anos 8día da muller traballadora 11a noite dos xoguetes 13o armario novo de darío 14o samaín 16excursión de 1º e 2º 18a viaxe a pontevedra 20unha viaxe por exipto 22o cichote do meu avó umberto 23a palabra moribunda 25os refráns dos de 2º 27as rimas de 1º curso 30día das letras galegas 32poemario de 3º curso 34palabras maiores 37XII festa dos pereiriños 41carta a un defraudador 42carreira campo a través 44ver e poñerse a facer... 47o día a día da nosa viaxe a madrid 51mergullándonos nas illas atlánticas 56no estadio da baiuca 58xa temos 3 anos! 59despedida dos de 6º

editorial
cousas, cousas,cousas... Ola rapazas e rapaces do Foxo!
Chega fin de curso e estamos saturados de “cousas”, exames, traballos, avaliacións, saídas, actos... Xa case non podemos máis! Pero como somos moi previsores as “cousas” para a revista, que tendes nas vosas mans, fóronse entregando ao longo do curso e ademais tamén foron saíndo “cousas” no “Pereiriños”. Este ano tivemos a inestimable axuda de FUXÚ, a mascota da Biblioteca, protector dos nenos e nenas e das súas “cousas”; foi el o que tivo ben gardadiñas todas as “cousas” para que agora saian fermoseando as páxinas da nosa revista. Por iso vos queriamos pedir unha cousiña máis, tratade esta publicación como un grande tesouro, pois é parte do traballo, esforzo e ilusión de todo un curso, é unha pequena mostra das actividades que se realizaron no Centro; pensade que recolle moitas horas de traballo de moitos nenos e nenas (ao mellor de vós mesmos) e moitos quebradeiros de cabeza dos mestres. Lede e conservade esta pequena grande alfaia que leva por título “As Nosas Cousas” por dúas cousiñas, polo moito que vale e polo moito que significa; algún día, cando sexades maiores, teredes un agradable recordo do voso paso polo CEIP do Foxo que poderedes compartir cos vosos fillos. Equipo de Normalización Lingüística

as nosas cousas 3

infantil-4 anos

4 as nosas cousas

o superheroe fuxú O luns 17 de decembro de 2007, unha nova Estrela xorde no firmamento do
Foxo. Estamos a falar dun pequeno trasno da especie “Furabolos” que atende ao nome de Fuxú e que vai ser, a partires de agora, o noso Superheroe. Fuxú, creador de estrelas e protector dos rapaces e rapazas do Foxo, é unha creación do artista cuntiense Héitor Picallo Fuentes, para a biblioteca do CEIP do Foxo. E na nosa revista, como non podía ser doutro xeito, dámoslle a benvida ao noso novo amigo que desde hoxe vai vivir connosco, na biblioteca do noso colexio, o Superheroe Fuxú.

as nosas cousas 5

infantil-5 anos

6 as nosas cousas

as nosas cousas 7

día da muller traballadora A muller traballadora
Sonia Casal Bugallo-4ºA

8 as nosas cousas

as nosas cousas 9

10 as nosas cousas

relatos A noite dos xoguetes
Bárbara Fernández García-6º

Este conto ocorréuseme porque sempre penso o que fan os bonecos polas noites cando están sos, e, moitas veces imaxínome que espertan e xogan e, cando chega a hora, vólvense poñer no seu lugar.

A

ntón, moitas veces, cando está na cama, antes de durmir, escoita ruídos no seu cuarto. Sobresaltado, mira con ollos moi abertos tratando de descubrir na escuridade que é o que provoca eses ruídos , afina o oído intentando recoñecer de onde proveñen, pero xa non se oe nada. Déitase de novo, aínda que se queda alerta, pendente do máis mínimo son. Incluso pecha os ollos para que esa escuridade maior o faga concentrarse máis no oído. Nada, non se oe nada. Ao final, como sempre, o soño vénceo e quédase durmido. Entón o coello que canta se lle dás a un botón, que está no segundo andel, asómase con coidado e chama: -Xoaniña, estás aí? -di baixiño, moi baixiño. -Si contesta moi baixiño a marioneta Xoaniña.

Xoaniña é unha marioneta de cartón tan ben pintada que parece porcelana. Por iso, Antón tena suxeita con moito coidado no seu andel cheo de xoguetes. -Baixa Marión -di a boneca. Imos espertar a Pinochete. Marión é o nome do coello que canta e Pinochete é un bonequiño de madeira que se parece a Pinocho, de aí o nome, pero co nariz curto. Marión salta ata o andel no que vive Xoaniña, axuda a esta a chegar ata o chan e a deixar os fíos que a suxeitan, e xuntos da man atravesan o cuarto ata o caixón no que está Pinochete. -Silencio, di en voz baixa Xoaniña, -estate quedo, semella que Antón está espertando. Nese momento o neno dá unha volta na cama, pero non hai perigo, segue durmido. Os dous bonecos chegan ata o outro extremo do cuarto. Marión asómase á caixa e chama: -Pinochete, esperta, que Antón xa está durmido. O boneco de madeira salta fóra e únese á

as nosas cousas 11

parella. -Imos, o coche xa está preparado di o boneco sinalándolles o camiño a Marión e Xoaniña. Camiñan ata a parede e, xusto na alfombra pequeniña na que xoga Antón, ao lado da cama do neno, atópase un coche de madeira. Os bonecos sóbense, Xoaniña conduce, ao seu lado séntase Pinochete e detrás Marión. O coche, sen facer ruído, elévase e sae voando pola ventá. Pronto acada velocidade e, pouco a pouco, elevándose cada vez máis,

afastábase coma un avión. -Veña, vas chegar tarde ao colexio -di a nai do neno. Xa está o baño preparado. -Sabes que estaba soñando? dille á súa nai cun sorriso na cara. -O que, fillo? -Pois que o meu coello Marión, a miña marioneta Xoaniña e o meu boneco Pinochete espertábanse, xogaban e saían nun coche aboiando coma un avión. A nai chíscalle o ollo aos bonecos e e eles respóndenlle con outro aceno de ollo e cun gran sorriso.

Debuxo: Rubén Servide Carballo

12 as nosas cousas

O armario novo de Darío
Antía Expósito Guerrero-5º

Este relato recibiu o Premio da Asociación Cultural Ken Keirades, 17 de maio de 2008 rase unha vez un neno de sete anos, moreno, delgado e que medía 1 m. e 22 cm. O protagonista deste conto chámase Darío. Darío era un neno listo pero tiña un problema, cando o profe lles mandaba inventar un conto, non podía. Darío era un neno que adoptaran cando tiña 6 anos. Dende pequeno estivera na guerra de Irak; viu como lle morrían todos os seus familiares, ata que un día tivo sorte, porque Xoán e María querían ter un fillo pero non podían, entón viron as condicións nas que estaba Darío e decidiron adoptalo. O 14 de agosto era o seu cumpreanos e regaláronlle libros, roupa e... un armario novo. A Darío gustáronlle moito os agasallos, especialmente o armario. ese mesmo día á noite..., o moi xoguetón colleu a lanterna e meteuse dentro do armario; viu unha porta ao lonxe e foi mirar que había detrás dela. Darío abriuna e ficou sorprendido polas cousas tan estrañas que había alí dentro: un quiosco que vendía as revistas, e o quiosqueiro era ¡unha cebra!, os cans lían as revistas, os golfiños xogaban ás cartas e os leóns contra os tigres xogaban ao baloncesto na auga. Ao ver todas estas cousas a Darío ocorréronselle ideas para o conto que lles mandara o profe facer nas vacacións. Chegou a volta ao colexio. Darío fixera o conto con aquelas cousas que vira no seu armario novo. A súa profe díxolle que o conto estaba perfecto; díxolle que tivera moita imaxinación e que seguise así. A partires daquel día e daquel conto Darío non tivo máis problemas coa imaxinación. Agora é maior. Ten trinta anos e é escritor e ilustrador de contos para nenos pequenos e non tan pequenos; iso si, gústalle máis escribir.

É

Debuxo: Daniel Aller Calvo

as nosas cousas 13

o samaín

SABÍAS QUE...
Chega o outono, tempo de cogomelos, de castañas, de cabazas, de follas secas... Pero co outono chega tamén o día de Defuntos e, ata hai ben pouco, en moitas aldeas de Galicia por estas datas había unha serie de costumes ancestrais propias do noso país: desde deixar un oco na mesa ou racións de comida para os defuntos, ata facer colares coas castañas novas. Tamén era habitual coller cabazas, tallarlles unhas caras feroces, poñerlles uns paoíños a modo de dentes e deixalas nos camiños para asustar aos viandantes. Actualmente hai cada vez máis lugares nos que se está a recuperar esta tradición: o vello SAMAÍN esquecido e que agora estça a ser recuperado en aldeas, vilas e centros escolares... O Samaín ten a súa orixe na antiga cultura céltica. Para os celtas o Samaín, era o período máis importante do ano, especialmente a noite do 31 de outubro ao 1 de novembro. Durante esa noite as portas do “outromundo” abríanse e as ánimas eran quen de vir visitar este mundo e aos seus moradores. Para afastar dos seus castros ás errantes ánimas defuntas, os antigos celtas adoitaban poñer no alto das murallas as caveiras iluminadas dos inimigos mortos na batalla.

O SAMAÍN NO COLE
No noso colexio vimos celebrando estes últimos anos o Samaín. Aquí temos algúns exemplos dos traballos realizados polos alumnos coas cabazas... arrepiantes, non?

14 as nosas cousas

OBRADOIRO DE CABAZAS
A técnica para tallar unha cabaza é ben sinxela. Empézase facendo un corte na parte superior semellante a unha boina. Axudándose dun raspador límpase por dentro toda a polpa e as pebidas ou sementes. Cando o interior estea ben limpo e rebaixado fanse dous furados para os ollos, outro para o nariz e outro para a boca. Podemos rematar o traballo poñéndolles uns paoíños na boca, simulando os dentes, e tamén prendendo unha vela no seu interior.

as nosas cousas 15

as nosas viaxes

16 as nosas cousas

as nosas cousas 17

Tania Neira Iglesias-4ºB

18 as nosas cousas

Debuxo: Pedro Villamayor Rivadulla

as nosas cousas 19

Nerea Fernández Vinseiro-4ºA

Mentres preparabamos o Antroido, os alumnos/as de 4º curso fixemos unha viaxe imaxinaria a Exipto. Así é como nolo contou Nerea.

20 as nosas cousas

as nosas cousas 21

4º de primaria O cichote do meu avó Umberto
Marcos Borrageros Vilela

22 as nosas cousas

a palabra moribunda

A PALABRA MORIBUNDA facémola para ver se na casa, os avós, as avoas, os pais, as nais
e os amigos saben o seu significado e a usan. Hai moitas palabras que xa non se usan en Galicia, e que poden desaparecer. O sistema da palabra moribunda é que a profe nos diga unha palabra que ela ou nós pensemos que vai desaparecer en Galicia. A profe pregúntanos se coñecemos a palabra. Case tódalas palabras non as coñecemos. Cando chegamos á clase o venres dicimos se os pais, os avós, avoas e amigos e amigas as coñecen, logo facemos un debuxo e dános unha nova palabra. Case todos os avós e avoas coñecen as palabras, os pais ás veces e os amigos e amigas case nunca. Coñecelas ti ?

as nosas cousas 23

24 as nosas cousas

os refráns dos de 2º

as nosas cousas 25

26 as nosas cousas

as rimas de 1º

AS RIMAS DE 1º

as nosas cousas 27

as nosas

28 as nosas cousas

as nosas cousas 29

día das letras galegas 2008 Xosé María Álvarez Blázquez

O PREGÓN DE SAN TELMO DE 1979
No ano 1979, escribe Xosé María Álvarez Blázquez un pregón en verso, para as festas patronais de San Telmo, no que lle fai ao santo diversas peticións e, entre elas, figura unha referida ao uso do noso idioma.

Que tódalas xentes nosas leven gravado no peito a orgulleza de ser nados en Galicia, árdelle o eixo, e que falen a cotío o noso idioma galego no que falaron os reises e os poetas de outro tempo e que padeceu máis tarde sañudo perseguemento. ¡Rico tesouro salvado das furnas do esquecemento polos rexos labradores, polos fortes mariñeiros, por artistas e artesáns, por esforzados obreiros, que gardaron as palabras como a nai garda o seu neno frente os dentes regañados de ladróns e raposeiros!
Fragmento

30 as nosas cousas

8 Cantiga

Os alumnos/as de 4º de Primaria, para cantarlles aos nosos compañeiros e
compañeiras o DÍA DAS LETRAS GALEGAS, aprendemos esta cantiga: Todos os que están en cuarto falan sempre en galego, cando toca castellano tampouco lle teñen medo. E tamén nos atrevemos a falar algo en inglés, desde infantil a sexto todos saben dicir “yes”. Cando imos ao instituto aprendemos o francés e, se non equivocamos, empezamos outra “ves”. Primeiro é o galego que nos ensinan os pais e logo, cando medramos, aprendemos castelán. As dúas linguas que temos é importante coñecer, pero non esquezas nunca a que aprendes ao nacer.

as nosas cousas 31

3ºde primaria

poemario

Rubén Míguez Baltar

Daniel Servide Calvelo

32 as nosas cousas


Álex Brey González

Adrián Gago Gómez

as nosas cousas 33

3º de primaria

María Losada Seguín

(Alexandre Stagnitta Mosteiro)

(Xenxo e Fran Castro Domínguez)

(Sergio Peiteado Moledo)

34 as nosas cousas

(Iria Lareo Espiño)

Germán González Diéguez

(David Trigo González)

as nosas cousas 35

Mª Dolores Crespo e Adolfo Casal

(Ana Iglesias Casal)

(Rubén Míguez Baltar)

36 as nosas cousas

a festa dos pereiriños XII Festa dos Pereiriños

Como ben sabedes este ano organizamos Nós os PEREIRIÑOS 2008... Un singular evento lúdico-cultural
O CERTAME ESCOLAR DOS PEREIRIÑOS e a súa correspondente festa constitúe un singular evento lúdico-cultural que dende o ano 1916 ata o ano 1930 se celebrou na carballeira dos Pereiriños, preto do lugar de Pousada da parroquia estradense de San Miguel de Curantes. Consistía nos exames que tiñan lugar nos centros de ensino subvencionados por entidades particulares (sociedades e sindicatos) e na entrega dos correspondentes premios acadados polos alumnos das escolas das parroquias de Pardemarín, Lamas, Olives, Curantes e Rubín. Esta entrega pública e solemne deu orixe á celebración dunha verdadeira festa; foliada esperada polos nenos e mozos, polos pais e avós destas parroquias, e poida que tamén devecida polas autoridades do concello ou da provincia xa que a festa constituía unha boa ocasión de lucimento e de presentación nos tempos de eleccións a deputados. As orixes deste acontecemento escolar atópanse en dúas manifestacións socioculturais que agroman no último terzo do século XIX e que van evolucionando, de

vagariño, a través dos anos ata o primeiro terzo do século XX. Estas dúas manifestacións foron: as sociedades agrarias que agroman nas estructuras labregas e as sociedades de instrución que nacen ao abeiro dos nosos emigrantes nas terras de América.

as nosas cousas 37

Que eran as Sociedades Agrarias e as Sociedades de Instrucción? Sociedades Agrarias O día 11 de febreiro de 1906 un puñado de 16 labregos da parroquia estradense de Pardemarín crean a Sociedade de Agricultores de Pardemarín. Un dos seus primeiros acordos foi solicitar unha escola para os nenos e nenas de Pardemarín e Lamas, xa que o ensino, o mesmo que outros servicios, estaba moi desatendido pois para as cinco parroquias de Pardemarín, Lamas, Olives, Curantes, Rubín, todas elas lonxe da vila, só tiñan unha escola nacional. Erguen o seu local social no lugar de Sequeros, da parroquia de Rubín por ser o sitio máis céntrico para as cinco freguesías. As Sociedades de Instrucción son as asociacións que os nosos emigrados crearon nos seus lugares de traballo, alén mar, co fin de socorrer e axuda-los veciños, os fillos ou os parentes na procura dunha mellor instrución. A súa principal tarefa ía encamiñada a afastalos da ignorancia, causa principal das calamidades e situacións aldraxantes que eles sufriran. O nome destas asociacións viña determinado, unhas veces, pola parroquia de orixe dos veciños, (Unión de Rubín, Hijos de Pardemarín, Hijos de Callobre). Outras veces, se os emigrados eran de distintas parroquias, levarían o nome do concello (Unión Estradense, Hijos del Ayuntamiento de La Estrada). A primeira destas asociacións será a de Unión de Rubín, e a última a de Unión Estradense. As sociedades de instrución máis importantes estaban situadas nas cidades da Habana e Bos Aires, ande residían o maior número de emigrados. Tamén

desempeñaron unha axuda importante as establecidas en Montevideo, Nova York, Costa Rica, sen esquece-lo núcleo de emigrados na cidade de Cádiz ande, anos despois, se especializaron nas «freidurías». Estas institucións non podían estar illadas e buscaron na vila e nas parroquias de orixe dos fundadores unha cooperación eficaz para desenvolver, coas garantías necesarias, o seu labor de mecenado. Así mesmo, precisaban e esperaban a participación activa dos mestres, primeiros alicerces da grande obra da educación e instrucción, pero nalgúns casos non foi tan axeitada como se prometía. I CERTAME DOS PEREIRIÑOS ANO 1916 A festa do 16 de maio no campo de Lagartóns foi a demostración formal e lúdica do esperado recoñecemento do importante labor do campesiño para parte da sociedade. Alí quedará como símbolo da unidade do labrego a piña pétrea para constancia das futuras xeracións. A presencia das autoridades e os discursos de importantes persoeiros foron probas da forza agraria, mentres que a nota da instrucción da infancia correu da man do entusiasta mestre Manuel García Barros no intre de presentar un afinado coro escolar, formado polos nenas e nenas da escola de

38 as nosas cousas

nenos e mestres xuntaranse no local do sindicato. De alí, co estandarte da sociedade e as bandeiras galega e española abrindo a marcha, seguen camiño da carballeira ós sons da música contratada. Atrásanse os invitados e hai que esperalos no campo da festa.
A carón da ampla tribuna, erguida na tardiña anterior, as respectivas madriñas proceden a iza-las bandeiras. Constitúe un acto solemne e emotivo, hai un minuto de silencio por aqueles socios das sociedades de instrucción falecidos, seguido dun forte aplauso, mentres nalgunha faciana esvaran unhas bágoas de sentimento. No palco atopábanse, amais do señor alcalde, Francisco Paz e Jesús Matalobos, presidente e secretario da Unión de Rubín; José Señarís Junquera, presidente da Federación Agraria; Torres Agrelo, directivo do sindicato; Claudio Baloira; Manuel Sanlouzans, Manuel Couceiro, concelleiros agrarios..

Rubín, escola que el rexentaba. No solpor dese día albiscábase un nova horizonte para os traballadores da terra. O Sindicato de Pardemarín, as sociedades de instrucción, representadas nesta ocasión polo presidente da Unión de Rubín comezaron as dilixencias para arranxar un importante concurso escolar, que fora digno complemento da festa dos maiores, da do campo de Lagartóns. Este evento ía converterse no 1º Certame Escolar. Despois do estudio e selección dos premios a entregar houbo que decidi-lo lugar máis idóneo para a xuntanza dos nenas das cinco escolas que pertencían á demarcación do sindicato: Pardemarín, Lamas, Rubín, Olives e Curantes. Elixiuse a mesta carballeira que medraba á beira do camiño que ía dende a aldea de Sequeros, onde estaba situado o local do sindicato, ata a de Po u s a d a , c o ñ e c i d a c o n o m e d o s «Pereiriños», por se-lo lugar máis céntrico das parroquias e atoparse moi preto da casa sindical agraria. Comezou o curso 1916-17. Chegaron os mes tres ás escolas e rematáronse os preparativos coa fixación da data, domingo 10 de setembro, Primeiro Certame Escolar patrocinado polo Sindicato Agrícola de Pardemarín. Preséntase un día de sol, no ceo estalan os foguetes das distintas parroquias. Veciños,

Hai un silencio expectante mentres se anuncian os nomes dos nenos premiados seguido de longos aplausos no intre de recibi-Ia distinción. Tamén houbo premios para os mestres que se distinguiron na preparación dos nenos e na súa colaboración coa comisión, verbo da organización do acto. Rematada a entrega, comeza o xantar nun ambiente cordial e alegre.

as nosas cousas 39

grande interese de Marisé, expliqueille algunhas novas que eu lera no xornal El Emigrado acerca da Festa dos Pereiriños. Ela, que non era nativa da parroquia, interesouse en ter máis información. Leveille unha fotocopia das páxinas do devandito xornal nas que se recollía a reseña desa festa do ano 1923. Despois das interesantes disertacións repártese unha boa merenda para os rapaces mentres a banda de Ribeira daba un pequeno concerto con música popular da nosa Galicia. ANO 1931 A proclamación da República trae, no eido cultural, unha verdadeira explosión de escolas. Na sesión da Corporación Municipal da Estrada do día 14 de xul10 deste ano dáse conta da creación de catro escolas, segundo a Gaceta de Madrid, corresponden te s a este concello: unha unitaria de nenas, en San Miguel de Castro, outra en Cereixo e dúas mixtas en Codeseda. ANO 1997 Houbo que agardar 65 anos para que a Festa Escolar dos Pereiriños volvese ser unha realidade. A memoria histórica deste importante evento cultural estaba adurmiñada nas xentes de máis de setenta anos. Estes avós pouco contaran desta troula ou os netos, mergullados nas novas tendencias sociais, non fixeran caso. Cando no ano 1996 sae do prelo o meu libro Callejero Histórico de la Villa de A Estrada, un bo día recibo unha invitación dunha dona de Olives «se me interesa coñecer unha parte da muralla do castro de Olives». Fun a Olives e na conversa que tiven coa señora Marisé García, unha muller dinámica e activa que representaba a presidencia da Asociación de Veciños de Olives.Diante do Dende aquel mesmo momento, Marisé García non parou. Casa por casa foi recollendo fotos, libros, xornais, obxectos que se referisen a aquela festa e a aquelas datas.

Unha tarde de lembranzas que espertaron os desexos dos presentes para volver a unha nova edición daquela singular festa. E daquela xuntanza, daquel labor incansable de Marisé García había de recuperarse a Festa Escolar dos Pereiriños. Para saber máis da Festa dos Pereiriños,

40 as nosas cousas

carta a un defraudador Carta a un defraudador
Estela Martínez Rodríguez-5º curso

Carta premiada pola Axencia Tributaria entre todos os escritos enviados polos alumnos/as de 5º e 6º de Primaria.

as nosas cousas 41

carreira campo a través

Correr

trotar

andar

néboa

ilusión

compañeirismo

esforzo

sorrisos

superación

vermello
42 as nosas cousas

Foxo

convivencia

xaneiro 2008

correr

trotar

andar….

vivir

o mellor da carreira

é o camiño
as nosas cousas 43

4ºde primaria Ver e poñerse a facer...

44 as nosas cousas

(Saleta Marque Seoane)

(Rocío García Rodríguez)

(Jacobo Porto García)

(Eva Cimadevila Amboage)

as nosas cousas 45

(Santiago Martínez Rey)

(Nuria Chamosa Gañete)

(Borja Arcay Conde)

(Santiago Nogueira Abeijón)

46 as nosas cousas

excursión a madrid Madrid 2008 O día a día da nosa viaxe.

LUNS DÍA 19 DE MAIO Espertamos moi cedo, pois tiñamos moitas ganas de comezar a viaxe. As nosas mamás leváronnos ao Colexio sobre as 8.00 da mañá. Subimos ao autobús e puidemos escoller os asentos que máis nos molan “na perrera”. O condutor, Aurelio, deunos o primeiro toque de atención. Emprendemos a saída cara a Codeseda, para recoller aos compañeiros deste Colexio, que viaxaron connosco. Chegando ao Irixo, primeira vomiteira e polo tanto houbo que parar, onde algún aproveitou para ouriñar entre as coles. Seguimos de camiño para facermos a primeira parada obrigatoria na Gudiña. Alí xa iniciamos os nosos primeiros gastos (bocadillos, chuminadas, futbolín, etc.). Despois de 20 minutos continuamos viaxe, estabamos moi impacientes porque quedaba pouco para saírmos de Galicia. Xa ao pasar os túneles empezamos a berrar e a asubiar, por fin! Continuamos ata Puebla de Sanabria, demos un pequeño percorrido polo pobo, que por certo é moi costaneiro...Desde alí dirixímonos aos Lagos de Sanabria para xantar. Cada un de nós quitou o seu bocadillo, algunhas lambetadas que tiñamos na mochila, pero o manxar máis cotizado foi unha caixa de cereixas que nos mandou a mamá de Alex. Logo de repousar o xantar e correr un pouco pola beira do Lago fomos a un chiringuito; compramos do que había. Continuamos a viaxe, facendo unha

parada en Villacastín e ás 8.30 da tarde entramos en Ciempozuelos. Todos ilusionados para buscar o hotel, xa á dereita lemos: “ Hotel Las Estrellas”, que guai!, xa chegamos. Para a maioría de nós era a primeira vez que durmiamos nun hotel. As profesoras intentaron facer os grupos das habitacións, como non foi fácil decidiron deixar toda a equipaxe na entrada e irmos cear ao Restaurante Isehabia, por certo, que ben nos trataron, sobre todo o camareiro. Despois de cear voltamos ao Hotel, xa por grupos de 3 ou 4 entramos nas habitacións. Algúns nenos estaban cansos, pero outros tiñan moitas ganas de troulear. De once a doce as profesoras leváronnos a dar unha volta polo pobo, tamén faciamos algún barullo e os vecinos saían ás ventás. Volvemos ao hotel, entregamos os móbiles desconectados e... a durmir. De repente soa a alarma, moi asustados saímos ao

as nosas cousas 47

corredor, pero todo quedou nun susto. MARTES 20 DE MAIO Espertáronos ás 7.00 da mañá, duchámonos, aseámonos e recollemos as habitacións, como así o fixemos todos os días. Ás 8.00 reunímonos na entrada do hotel, contáronnos e todos xuntos fomos a almorzar (colacao, zume de laranxa, torradas con manteiga e marmelada). Subimos ao autobús para facer a visita a Madrid. Comezamos no Museo de Cera, os personaxes que están alí parecen de verdade (príncipes, deportistas importantes, debuxos animados e personaxes que fixeron historia). Rematada a visita marchamos andando en fila de dous por Madrid ata o Palacio Real, ¡vaia andaina nos meteron! Primeiro visitamos a Armería e logo agardábanos un guía que nos amosou e explicou case todas as Salas do Palacio, contounos entre outros moitos detalles: que ten 200 reloxos, que a lámpada máis grande pesa cincocentos quilos, que hai alfombras moi, moi valiosas, que os frescos do teito eran moi difíciles de facer, que en total hai 2.800 habitacións, etc. Xa ás tres da tarde entramos no Zoo, sentámonos no céspede e a xantar de campo, bueno mellor de zoo, pois xa estabamos ollando os pelícanos. Ao

rematar houbo un pequeno incidente cunha bolsa que contiña bocadillos, auga e mazás. Aínda hoxe non sabemos como chegou a detrás das profesoras, pero o conto é que alguén alí a puxo. Comezamos o percorrido e vimos un espectáculo de focas (Nico e Hada), outro de aves de rapina que voaban case por riba de nós e o compañeiro Rafa pillou unha pluma que trouxo como tesouro para a súa casa. Vimos outros animais como xirafas, elefantes, ñus, bisontes, osos pandas e pardos, leóns, tigres e panteras... Tamén vimos unha familia de gorilas, onde a nai tiña o seu bebé no colo, ¡ como nos semellamos a eles! E por último vimos un espectáculo de golfiños que nos encantaron: saltaban, pasaban polos arcos, cantaban, bailaban e dun chimpo collían o peixe que a adestradora tiña nas mans e mesmo na boca. Era incrible, non sabemos como contalo. Foi chulísimo. Non puidemos ver as serpes, por falta de tempo. Regresamos ao hotel, ceamos, fixemos as nosas chamadiñas preceptivas e curtas, aseámonos e a durmir. A algún custoulle máis traballo ¿non si?

48 as nosas cousas

MÉRCORES 21 DE MAIO Coma todos os días tivemos que levantarnos moi cedo, aviarnos e saír para almorzar, pois agardábanos un día de moito andar. Chegamos a Aranjuez e visitamos os xardíns. Ás doce tomamos ruta cara a Toledo ¡que cidade histórica e monumental! A cidade estaba engalanada con cestos de flores, alfombras, tapices, bandeiras, etc. Apeámonos do autobús preto do Alcázar e fomos a pé ata o Restaurante, moi bo xantar (coma sempre). Ao saír caía auga a chuzos e vestímonos os chuvasqueiros, iamos todos de azul. Fomos ata a praza para atoparnos coa guía e as tres da tarde comezamos a visita guiada polas rúas e catedral. Unha vez dentro explicounos cantidade de cousas; tamén nos dixo que era a mellor de España “Granada tiene la Alhambra y Toledo tiene la alhaja”, referíndose á catedral. Seguimos por Toledo coa guía e levounos a ver a sinagoga de Sta. María La Blanca e o cadro orixinal do Greco, “El entierro del Conde de Orgaz”. Rematada a visita oficial, houbo un tempo de compras. Saímos do casco histórico e cruzamos por unha ponte, o río Teixo (como saltaban os salmóns), subimos ao autobús. Para culminar todos estes coñecementos

que viñamos de procesar esta tarde, o noso condutor, Aurelio, ofertounos unha panorámica visual desde o autobús, paseniñamente. Este día ceamos ás 8.00 da tarde e logo fomos dar un borde a Madrid. Paramos na estación de Atocha para ver desde alí o AVE e os XARDÍNS BOTÁNICOS, non foi posible... Logo fixemos grupos, cada un con unha profesora e collemos o metro, ata a Porta do Sol, a viaxe foi perfecta, ninguén quedou atrás. Desde aquí fomos á Praza Maior. A bebida estaba moi cara e non che digo nada se nos sentábamos debaixo dos parauguiñas. Ás 11.30 veu o autobús por nós e algúns xa chegaron ao hotel durmindo. XOVES 22 DE MAIO ¡Xoves! O día máis esperado por todos nós, chegaba a hora do Parque Warner. Todos estabamos moi entusiamados e moi contentos. Desde lonxe xa se vían as atraccións máis altas. ¡Que chulada!... Ao entrar fomos dar unha volta todos xuntos, recoñecendo un pouco o terreo e visualizando aquelas atraccións que a cada quen lle ían a molar máis. Logo fixemos grupos para disfrutar segundo as nosas preferencias. A Montaña Rusa de madeira, esa si que nos deu medo. Desde

as nosas cousas 49

a Lanzadeira visualizábase todo o Parque (nela fomos poucos). Non levamos bañadores, pero levarémolos para a seguinte visita, pois nas atraccións de auga puxémonos coma pitiños mollados. Xantamos todos xuntos nun restaurante, pero non se podía perder tempo que as horas pasaban... Ao remate da tarde xuntámonos todos no punto de encontro, fomos ao banco (os cartiños gardábannolos as mestras para non perdelos, e aínda así houbo de todo), e comezamos as compras. Moi cansos ás 9.00 da noite regresamos ao Restaurante, ceamos ben: milanesa de polo con patacas fritidas e colacao enerxético con galletas. Falamos coas nosas familias... o retorno estaba á porta. Rematada a cea, festa rachada no Restaurante, por xentileza do camareiro que nos servira durante toda a semana. Ás doce da noite regresamos ao hotel, aseámonos e a durmir. Esta noite as profes non tiveron que estar moitas horas de sentinela. VENRES 23 DE MAIO Tocaba marchar para a casa, que rápido

pasara todo...logo de recoller, apertar ben as maletas e chegar con elas ao coche, fomos a almorzar e despedímonos do noso camareiro cun grande aplauso. Iniciamos a volta. Desde Ciempozuelos ata Segovia choveu a xerros. Sobre as once da mañá houbo unha escampada, aproveitamos esa clarea para visitar o Acueducto. Fixemos moitas fotos ao seu carón e subimos ata o cume. Tamén demos un paseo e vimos a catedral de Segovia por fóra. Xa era hora de xantar que foi nun Restaurante das aforas de Segovia, ¡ menudo banquete de despedida! . Pola tarde camiño das nosas casas, con algunhas paradiñas (Villacastín, A Gudiña). Ás dez da noite chegamos a Codeseda, baixaron os compañeiros desta zona e nós contando chistes continuamos ata o Foxo. Alí estaban as nosas familias agardándonos todas cheas de ilusión. Despedímonos dos amigos e das nosas profes e fómonos para a casa. Segundo contaron algúns nenos, o que máis madrugou ao día seguinte foi de 3 a 5 da tarde. Esta foi unha viaxe inesquecible.

50 as nosas cousas

illas atlánticas Mergullándonos nas Illas Atlánticas

as nosas cousas 51

52 as nosas cousas

as nosas cousas 53

54 as nosas cousas

as nosas cousas 55

56 as nosas cousas

no estadio da baiuca

Con Juan, presidente do C.D. Estradense e con Fabiano, xogador do Berres e adestrador dos benxamíns do Sporting no Estadio dos Soños, a Baiuca.

Juan, presidente do C.D. Estradense e Fabiano, xogador e adestrador, recibiron unha camiseta “Fuxú” de agasallo.

Para finalizar a xornada, un bocata nas bancadas da Baiuca.

as nosas cousas 57

infantil-3 anos

58 as nosas cousas

poema despedida un biquiño despedida exames amizade mestres controis xardín poesía amigos mundialito infantil nadal concursos recreo deberes cíes fútbol primavera presentacións primeiro clase pereiriños paz magosto libros as nosas cousas compañeirismo segundo xogos máis deberes amigas madrid baiuca inglés terceiro máis deberes montaña excursións mestres cores un beixo vacacións festivais moza liberdade mozo soños máis deberes prestige cuarto compostela mar xornais aspamite quinto maiores sexto parroquias final vivencias etapa sexto amigas manifestación amigos aldea mestres colexio foxo sempre sempre recuncho corazón foxo infancia colexio meu por sempre para sempre ceip foxo colexio noso aburiño deica sempre bicos sexto

cousas
Edición non venal Nº 28 - xuño 2008

as nosas

nº 28

xuño 2008

ceip do foxo

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful