Está en la página 1de 23

Don carballo chora landras na amencida. E don Outono baballa nboa fra.

. Don Labrego, de sombreiro, aplaude a don Castieiro con varia de abelaira. E don Ourizo da chaira, como non se ten coa risa, cenlle dentes de castaa.

LEVNTATE, NEBRA, DO BICO DA SERRA! A VEN SAN MARTIO NO SEU CABALIO, QUE TE VAI LEVAR, QUE TE VAI POUSAR NA TONA DO MAR!

As rbores espidias sen follas, sen follias. Os esqueletos de xeo amosan os seus outonos, os seus laios, os seus soos. Unha alfombra cobre o chan, tapiz de follas cadas, follias que veen e van. Follias lixeiras e secas fatigadas de troular. Follias que bailan co vento todos collidos da man. Antonio Garca Teijeiro

OS ANANOS DO OUTONO PINTAN AS UVAS. OS RAPACES ASEXAN AS MAIS MADURAS. TAMN OS GORRINS REVOAN ENTRE AS CEPAS DE DOUS EN DOUS.

Outono ten sono, non pode durmir. Ponlle unha mantia que se queda axia sereno e feliz.
ANTONIO GARCA TEIJEIRO

Viaxeiro, escoita: eu son a tboa do teu berce, a madeira do teu barco a superficie da ta mesa, a porta da ta casa. Eu son o mango da ta ferramenta o bastn da ta vellez. Eu son o froito que te regala e te nutre, a sombra benfeitora que te acobilla contra os ardores do vern, o refuxio ambel dos paxaros que aledaron cos seus cantos as tas horas e limpan de insectos os teus campos. Eu son a fermosura da paisaxe, o encanto da horta, o sinal da montaa o lindeiro do camio... Eu son a lea que te quenta nos das de inverno, o perfume que te regala e embalsama o aire a todas horas, a sade do teu corpo e a ledicia da ta alma. Por ltimo, son a madeira do teu cadaleito. Por todo iso, viaxeiro que me contemplas, ti que me plantaste coa ta man e podes chamarme fillo, ou que me contemplaches tantas veces, mrame ben, pero... non me fagas dano. Rabindranath Tagore

VEN ONDA NS O OUTONO DACABALO DO AIRE; NOS CAMIOS DA FRAGA OS OURIZOS XA ABREN. SNTOO CHEGAR CONTENTO DA ETERNA VIAXE ENREDANDO ENTRE AS FOLLAS, ESTREANDO FRIAXE. ANA M FERNNDEZ

Queres ver coser? Escoita chover. Crvanse as agullas enfiadas de auga no pano da terra que saba mollada. Baixa dona Chuvia, cabaleira branca mendar prados verdes con fos de prata. Queres ver coser? Escoita chover.

HELENA VILLAR E XESS RBADE

Cousos do lobo! Caborcos do xabarn! Eidos solos Onde ningun foi nin ha de ir! O lobo! Os ollos o lombo do lobo! Baixa o lobo polo ollo do bosco Movendo nas flairas dos teixos Ruxindo na folla dos carreiros En busca da vagoada mis sola e mis medosa... Rastrexa Prase e venta Finca a pouta ergue a testa e oula cara o ceo Con toda a sombra da noite na boca.

UXIO NOVONEYRA

MORA o lobo no Fedo na Lamelalonga nos prados do Noval su a comba da pena na Poxa da Lomba nos eidos mis pechos e calados onde ningun o oxa. Neva no Chao do Toxedo e nos Carboeiros. Andan os lobos xagueiros polas virtas do xestedo NORDE ltimo das campanas da neve! Frol de fumo! PANOS brancos esfiaados da nebra ouveando polos vales polos soutos i as devesas marelas en busca dun caborco ou dunha valia outa que os acolla i os faga acougar! Fiaas da nebra rubindo e baixando gaiola do aire polas serras rmedas e polos soutos despidos do Nadal!
UXO NOVONEYRA

Vn onda ns o outono dacabalo do aire; nos camios da fraga os ourizos xa abren. Sntoo chegar contento da eterna viaxe enredando entre as follas estreando friaxe.

Ana M Fernndez

Teo o corazn senlleiro e orfo na noite fra. Non importa, agardari polo albor do novo da. Teo lobos, teo sombras, teo a sorte fuxida. Non importa, agardari polo albor do novo da. Est mudo o reixiol que outrora cantar sola. Non importa, agardari polo albor do novo da. Que est comigo a esperanza, fiando, fa que fa Ela fa i eu confo no albor do novo da. CELSO EMILIO FERREIRO

MADRIGAL CIBD DE SANTIAGO Chove en Santiago meu doce amor. Camelia branca do ar brila entebrecida sol. Chove en Santiago na noite escura. Herbas de prata e de sono cobren a baleira la. Olla a choiva pola ra, laio de pedra e cristal. Olla no vento esvado soma e cinza do teu mar. Soma e cinza do teu mar Santiago, lonxe do sol. Agoa da man anterga trema no meu corazn. Federico Garca Lorca

BEIZN Sobre os parques, sobre as beirarras, sobre os incondicionais paraugas, sobre a alma dun ar intoxicado. Na tarde de compras, nos sbados de cine, na fame dos encoros. Unha meloda que nos restablece, o manancial que nos sacia. Esta chuvia. Manuel Pereira Valcrcel

Era un airio soave que se erguu pol-a man e via de non se sabe. Era un recendo de rosas da roseira de ningures, que se metu pol-a porta. Era unha cantiga leda que nasca non sei onde e petaba na fiestra. Era unha gracia sotil que baixaba das estrelas... Eras t! Xos Mara lvarez Blzquez

"Falemos de t e min xa que vivimos. T i eu nos ventos e nos solsticios. T i eu nos bosques e nos ros. T i eu, historia de corpos nidios. T i eu, saudade de lbores ntimos. T i eu sin tempo polo tempo que imos. T i eu cantando, chorando e rindo.
CELSO EMILIO FERREIRO

S a noite o paraso: dormen os homes. Os soos abren las xanelas e lmbense as feridas nas praias e nas beiras dos ros. Os soos cantan coa gorxa xeada. Como esclavos, fan tocar os tambores MANOLO RIVAS

No tempo aquil cando os animales falaban, decir libert non era triste, decir verd era coma un ro, decir amor, decir amigo, era igual que nomear a primavera. Ningun saba dos aldraxes.

CELSO EMILIO FERREIRO

Eu non saba que haba tanta alegra nas bgoas nin neve nas bidueiras nin esperanza nas mgoas. Eu de noite ira de noite, no medio do temporal. Ir de da luz do da dme medo, mia nai. No fondo do teu ollare unha gamela abanea. Quen se poidera afogare na ardora dunha misteira. O que eu soo verdade como o silencio un falare. Se roubei o teu retrato foi pra aprender a mirare.

MANUEL RIVAS

S despois de que a derradeira rbore sexa cortada s despois de que o derradeiro ro sexa envelenado s despois de que o derradeiro peixe sexa apreixado S entn sabers que os cartos non se poden comer.

( Profeca india)

Primavera Primavera calorosa calorosa que que co co teu teu cedo cedo espertar espertar tingues tingues de de doces doces cores cores prados prados e e bosques bosques do do meu meu lugar. lugar. Primavera Primavera calorosa calorosa que que co co teu teu cedo cedo espertar espertar fas fas que que as as rosas rosas fermosas fermosas abran abran os os seus seus ptalos ptalos a a fin fin do do Marzal. Marzal. Primavera Primavera calorosa calorosa que que co co teu teu cedo cedo espertar espertar xardns, xardns, campos campos e e prados prados cos cos seus seus vivos vivos colores colores vlvennos vlvennos alegrar. alegrar.

Dos gregos aprendn que ros e regatos son deuses que abandonan por veces os seus pazos E gozan con vagar camios e meandros, Regueiros e fervenzas, torrenteiras e saltos. As que non me enganas, oh Mio derrubado No lmite do inverno, al no fin de marzo, Que sei que te apresuras, que sei que vas de paso, A ollar polar ribeiras, nas rbores dos campos.

Manuel Fernndez Alvarez.

Por todo iso, viaxeiro que me contemplas, ti que me plantaches coa ta man e podes chamarme fillo, ou que me contemplaches tantas veces, mrame ben, pero... non me fagas dano.

Rabindranath Tagore