Σοσιαλισμος και/ή βαρβαροτητα: κριτικη στην κριτικη της λεηλασιας

ανοικτη επιστολη απο το Σοσιαλισμος και/ή βαρβαροτητα σχετικα με τις επικρισεις των
λεηλασιων (μερος i)
Αγαπητοι ολοι,
πολυ φοβαμαι οτι δεν εχουμε τιποτε να πουμε μεταξυ μας.
Κατα συνεπεια, οσα ακολουθουν ισως αντιστοιχουν στο μισο ενος διαλογου με τον ιδιο τροπο που
το να βαζει κανεις τις φωνες σε ενα jukebox φτιαγμενο απο παγο συνιστα πραγματι διαλογο. Ισως η
απλη εξασκηση της ομιλιας - μια καποια ποσοτητα αερολογιων - για να μαλακωσει καπως η
επιφανεια, αν και προκειται για μια λιγο πολυ μονοδιαστατη συζητηση. Και αυτο δεν σημαινει οτι
θα μπορουσε καποιος να σταματησει να επαναλαμβανει τους δισκους που του δοθηκαν για
παιχνιδι, τις επαναλαμβανομενες τυπικες φρασεις και τις υπεκφυγες.
Αλλωστε, εχουμε ακουσει αυτα που θες να πεις. Εχουμεμαθειταλογιααπ’ εξω. Και, στην καλυτερη
περιπτωση, απλα δεν μας πειθουν, στην χειροτερη, τα θεωρουμε πικροχολους, υπεκφευγοντες,
ρατσιστικους, δολοφονικους χυλους αναξιους για στοματα ή αυτια. Και ειναι ελαχιστα αυτα που
παραμενουν ακεραια αυτες τις ημερες.
Περιμενω πως θα απαντησεις τα ιδια για την δικη μας θεση, αν και χρησιμοποιωντας διαφορετικα
επιθετα. Παιδαριωδεις, καταστροφικοι, παραλογοι, και αφελεις ειναι μερικα απο αυτα που ερχονται
στον νου, εαν η προσφατη ιστορια λασπης αρκει ως ενδειξη. Δυστυχως, δεδομενης της δομης των
mediaκαι της ροης των πληροφοριων, δεν μπορουμε παρα να ακουμε οσα λες, ενω εσυ μπορεις να
συνεχιζεις ευκολα να αγνοεις οσα εμεις κανουμε.
Μεχρις οτου αμετρητοι οργισμενοι ανθρωποι κατακαινε την πολη σου, στιγμη την οποια θα
μπορουσες ισως, σε μια στιγμη αδυναμιας, να ακουσεις και εκεινους που εχουν καποιες αλλες
αποψεις πανω στο ζητημα. Μαλλοναπιθανοομως. Ζουμεσεθορυβωδειςεποχες.
Ειναι κριμα, ωστοσο, γιατι συμφωνουμε σε μερικα πραγματα. Εσυ λες οτι οι εξεγερσεις αυτες, και
οι λεηλασιες, ειναι τυχοδιωκτικες. Οτιειναιπαραλογεςκαιηλιθιες. Οτι "δεν ειναι διαμαρτυρια, ειναι
καταστροφικη μανια." Οτι ειναι "απολιτικες." Οτι ολα αυτα "εχουν να κανουν με ατομα που
εκμεταλλευονται την δικαιολογια οσων συνεβησαν τις δυο πρωτες βραδιες ωστε να βεβαιωθουν οτι
η τριτη θα ηταν χειροτερη". Οτι ολα αυτα ειναι ενας "χαμος." Οτι προκειται για "εγκληματικοτητα,
απλα και καθαρα." Οτι δεν εχουν "το δικαιωμα να τα κανουν αυτα. Οτι δεν θα προκυψει "κανενα
οφελος μακροπροθεσμα," απο την λεηλασια ενος τοπικου καταστηματος," ή "την φωτια σε ενα
λεωφορειο," ή απο ενα "βουτηγμενο κινητο τηλεφωνο." Πανω απο ολα, οπως το εθεσες εσυ, ο
Υπουργος Εσωτερικων, "Δεν υπαρχει καμια δικαιολογια για την βια. Δεν υπαρχει καμια
δικαιολογια για τις λεηλασιες." (Για μια ακομη λιτανεια και κτηνωδη ρητορικη, δες εδω.)
Καισυμφωνουμε.
Υπαρχουν ωστοσο και καποια σημεια διαφωνιας, αληθευει αυτο. Εμεις δεν νομιζουμε οτι "αυτοι οι

ανθρωποι" ειναι "πιθηκοι, "αρουραιοι," "σκυλοι". Αλλα πιστευουμε οτι εσυ ετσι τους βλεπεις
πραγματικα, και οτι οσα συμβαινουν τωρα δεν ειναι ο λογος των πεποιθησεων σου: προκειται απλα
για τον τροπο με τον οποιο σκεφτοσουν παντα εκεινους που ηταν σιγουρα πολυ φτωχοτεροι και
σκουροτεροι απο σενα. Οσον αφορα τον ισχυρισμο οτι το σφαλμα σου εγκειται στο οτι "επρεπε να
ειχαμε βοηθησει την IPCC να πλησιασει την οικογενεια του MarkDuggan συντομοτερα", φαινεται
οτι αρκετα εχεις ηδη βοηθησει την αστυνομια να ελθει πολυ κοντα στην οικογενεια του, με τον
χειροτερο δυνατο τροπο. Δεν μπορει να πει κανεις αν ηταν η καθυστερημενη απαντηση της IPCC
που προκαλεσε το προβλημα, ετσι δεν ειναι; Δεν εχει να κανει περισσοτερο με το γεγονος οτι δεν
πυροβολησε προς τους αστυνομικους που τον δολοφονησαν;
Τελος, διαφωνουμε με το "οσα βλεπουμε τωρα δεν σχετιζονται με τιποτε με" εκεινον τον
πυροβολισμο. Και αυτη ειναι η πραγματικη μας διαφορα, η μικροσκοπικη ρωγμη μεταξυ μας που
διευρυνεται σε αβυσαλλεα χαραδρα, μια διαιρεση που δεν μπορει να εξισωθει.
Γιατι εμεις προσπαθουμε να κατανοησουμε τον κοσμο στην ιστορικη του συγκυρια, το πως και
γιατι εφτασε να βρισκεται στην κατασταση που βρισκεται, και γιατι ειναι πια αβιωτος. Ασχετα της
ποιοτητας, ασχετα των συνεπειων, ασχετα με οτιδηποτε αλλο της συσσωρευμενης ικανοτητας σου
να ανακοινωνεις οτι ειναι ασχημος ο κοσμος εκει εξω, αλλα εμεις εχουμε τουλαχιστον την
αξιοπρεπεια μας. Τουλαχιστον βρισκομαστε αρκετα ψηλα ωστε να μπορουμε να ατενιζουμε τα
λειβαδια του φονικου. Τουλαχιστονεχουμεφτασειωςεδωνομιμα. Και πως τολμανε αυτοι να τολμουν.
Πως τολμουν.
Παρ’ολα αυτα ομως, εχεις πει και πολλα που ειναι εντελως αληθη. Ας αρχισουμε λοιπον με οσα
συμφωνουμε.

1. Ειναιαπολιτικοι
"Πολιτικοποιημενοι" εδω θα φαινονταν οτι σημαινει "εκεινοι που διαθετουν τον χαρακτηρα της
πολιτικης" ή"εκεινοι που σχετιζονται με το συνολο των προβληματων και των ζητηματων που
προκυπτουν απο την δραστηριοτητα και κατηγορια που αποκαλειται πολιτικη." Αυτο φαινεται
αρκετα σαφες.
Τι σημαινει η πολιτικη ωστοσο, οχι γενικα και διαχρονικα, αλλα οταν μιλαμε για αυτην τωρα;
Πολιτικη ειναι η διαχειριση του κοινωνικου (δλδ. εκεινου του ακαταστατου πεδιου που
αναγνωριζει οτι δεν υπαρχει ενας μονο ανθρωπος αλλα πολλοι περισσοτεροι) και των αντιφασεων
του. Το καταφερνει αυτο μεσω της θεσμικης εκπροσωπησης διαφορων κλιμακων συμμετοχης,
κυμαινομενης απο την φαντασιωση της ενας-προς-εναν αμεσης δημοκρατιας ως τις εκλογες
προεδρων απο εκατομμυρια ανθρωπους. Συμβαινειπαραλληλαμετηνοικονομια, ηοποιααπομυζα,
καθοριζεικαιβασιζεταιστηνσφαιρατηςκοινωνικηςυπαρξης. Η οικονομικη ταξη που διαθετουμε - η

αναπαραγωγικη του κεφαλαιου – επιβαλλει ενα συνολο κοινωνικων σχεσεων μεταξυ των
ανθρωπων και του κοσμου στον οποιο ζουν,κατανοωντας, τον χρονο και την καταπονηση τους, ως
πλουτοπαραγωγικη πηγη προς διαχειριση, υλοποιηση, νομισματοκοπη, και κυκλοφορια. Η
οικονομια διαχειριζεται τις πηγες, μεσω ενος συνολου σχεσων που εξαρτωνται απο την υλικη
αφαιρεση που αποτελει την αξια. Η πολιτικη διαχειριζεται υποκειμενα και τις αναγκες τους, μεσω
ενος συνολου αναπαραστασεων που εξαρτωνται απο την υλικη αφαιρεση που αποκαλειται
υπηκοοτητα. Δεν ειναι ευκολο να σκεφτει κανεις την πολιτικη χωρις την οικονομια και το
αντιστροφο, αν και υπηρξαν περιοδοι στην ιστορια κατα την διαρκεια των οποιων το ενα απο τα
δυο φαινεται καθοριστικοτερο, στην αρχη και στο τελος, απο το αλλο.
Δεδομενης της πολιτικης που ενεργοποιεις ή υποστηριζεις, ειναι δυσκολο να φανταστουμε οτι θα
διαφωνουσες με αυτο, αν και μαλλον δεν σου αρεσει η γλωσσα.
Toνα συλλογιστεις συνολικα την εποχη αυτη, θα σημαινε να κατανοησεις την αυξανομενη
δυσκολια, τοσο της πολιτικης οσο και της οικονομιας, να κυβερνησουν, να αντιμετωπισουν ή και
να δομησουν το γεγονος των μαζων, το γεγονος του κοινωνικου. Η ιστορια αυτη αναδεικνυεται
σαφεστερα με δυο τροπους
Πρωτο, την απολυτη ανικανοτητα τους να παρεχουν ικανη παροχη εργασιας σε εναν αναγκαιο
αριθμο ανθρωπων, τετοια ωστε οι ταξεις των ανθρωπων που δεν μπορουν να βρουν απασχοληση να
μεγαλωνει διαρκως. Αυτο ειναι ενα δομικο δεδομενο του τροπου με τον οποιο αναπτυσσεται το
κεφαλαιο. Δεν προκειται για ατυχημα κακης διακυβερνησης, αν και ειναι πολλοι οι αχρηστοι σε
ολο το εξουσιαστικο φασμα. Ακομη, αυτο δεν αποτελει σφαλμα καποιας "ηπιας" μεταναστευτικης
πολιτικης, λογω της οποιας οι δεικτες αναπτυξης θα ειχαν κατα καποιον τροπο αποτρεψει την
γενικη καταρρευση της παρασκευαστικης δυνατοτητας, για σχεδον σαραντα χρονια, αν και μονο αν
η Βρετανια ειχε παραμεινει λευκη, και αν μετα-αποικιοκρατια σημαινε απλα οτι εκεινοι των πρωην
αποικιωνοφειλαν να παραμεινουν συμμορφωμενοι οταν η Αυτοκρατορια τους εβρισκε πια
υπερβολικα ασυμφορους για να τους διαχειριστει.
Δευτερο, η αργη αφαιμαξη, συνδυασμενη με τον ανευ προηγουμενου σε κρισιμοτητα και ταχυτητα
προσφατο εξεντοσθιασμο του κελυφους του κρατους προνοιας, μεσω των επιθεσεων στα κοινωνικα
προγραμματα, την στεγαση, και τις συνταξεις. Με τροπο τετοιο ωστε οι ταξεις εκεινων που εχουν
εργασια, χωρις να ειναι ευποροι, και εκεινων που δεν μπορουν να εργαστουν να απομακρυνονται
περισσοτερο απο τα μεσα της ικανοποιητικης αναπαραγωγης των προσωπικων τους ζωων και
εκεινων των φιλων και των οικογενειων τους. Η αδυναμια να το κανουν συνδυαζεται με το
υπαρκτο και ανελεητο προσωπο ενος παλιου δεδομενου: οταν οι φτωχοι γινονται φτωχοτεροι, οι
αναγκες τους – και οι επιθυμιες τους, το πραγμα αυτο που παντα σαρκαζεται απο τις ανωτερες και
τις μεσαιες ταξεις, λες και το να θες κατι που δεν σου αντιστοιχει οικονομικα σημαινει οτι εισαι
ηλιθιος - γιατι δεν εισαι αρκετα ευγενικος ωστε να εξαφανιστεις εντελως για παντα. Και
απελπιζονται ολο και περισσοτερο, οι ζωνες της πολης διαιρουνται σχολαστικοτερα, και η
αστυνομια γινεται σκληροτερη.
Αυτοι ειναι οι βασικοι αξονες πανω στους οποιους στρεφομαστε και οι οποιοι αιωρουνται,
θανασιμα, πανω απο τα κεφαλια των μαζων. Εν ολιγοις, οι συνθηκες που εδραιωνουν την πολιτικη
και την οικονομια - δηλαδη, η υπηκοοτητα και η αξια – και παραγουν την θεμελιακη εικασια οτι
και τα δυο αυτα ειναι φυσικα και διαρκη βρισκονται σε κατασταση αποσυνθεσης, πανικοβλητης
αταξιας.

Ο ισχυρισμος, λοιπον, οτι οι εξεγερσεις αυτες και οι λεηλασιες ειναι "απολιτικες" προϋποθετει κατι
εξαιρετικα σημαντικο πραγματι. Με αλλα λογια την κατανοηση οτι η πολιτικη, οπως εχει παντα
αποδειξει η ιδια, για πολλα χρονια και καθαροτερα απο ποτε, ειναι εντελως ανικανη να
αντιμετωπισει τις ανησυχιες και τις αναγκες εκεινων που επισκιαζονται απο την υπαρξη της.
Ο θρηνος για αυτο το γεγονος ειναι απλα η δικη μας εμμονη, οπως και η δικη σου, οτι "οι ανθρωποι
αυτοι" θα πρεπει να επιστρεψουν στα μερη της πολης απο τα οποια προερχονται και στα επισημα
δικτυα διαμαρτυριας, εκεινα που θα μπορουσαν να αναγνωριστουν ως πολιτικα, εκεινα που
αναγνωριζεις ως τετοια οταν τα βλεπεις (συμπεριλαμβανοντας ισως ακομη και την ειρηνικη
διαδηλωση που ξερει ακριβως την ωρα που πρεπει να γυρισει στο σπιτι!). Πισω λοιπον παλι στην
αναζητηση απιθανων διεξοδων σε μια σχεση που εξυπηρετει μονο ως διαχωριστικη γραμμη που
τους κρατα αποκλεισμενους. Πισω στο μη ειναι θεωρουμενο ως βιωσιμη πολιτικη υποκειμενικοτητα.
Και μονο οταν δρουν "απολιτικα", ως τετοιες, (αποφευγοντας την διαμεσολαβηση της υπηκοοτητας
και της εκπροσωπησης), εμφανιζεται ο ορος, ως αρνητικος προσδιορισμος.
Αλλαδεντουςκαταλαβες"πολιτικα"ποτε. Ριχνεις το βλεμμα αλλου, ελπιζοντας οτι θα κανουν και
αυτοι το ιδιο.
Ομως ζουμε ιανειους καιρους, παρα το γεγονος οτι τα δυο προσωπα αγωνιζονται να αποσπαστουν
απο το κοινο τους κεφαλι για να φτυσει το ενα το αλλο καταμουτρα.
Οι εξεγερσεις ειναι η αλλη οψη της δημοκρατιας, οταν δημοκρατια σημαινει την ικανοτητα και
νομιμοτητα να ψηφιζεις τα μετρα που χτυπουν αμεσα τον ιδιο ακριβως πληθυσμο που υποτιθεται
οτι εκπροσωπουν.
Οι λεηλασιες ειναι η αλλη οψη της πιστωτικης αξιας, οταν η πιστωση συμπεριλαμβανει το
απελπιδο μαγειρεμα των κρατων και των θεσμων να διατηρησουν εναν ορθο ισολογισμο, και ας
ειναι καταραμενο το κοστος για οσους δανειστουν αυτη την αξια.
(Προκειται, σιγουρα, για συμπτωση, οτι οι συγκεκριμενες αυτες ημερες ειδαν ταυτοχρονα την
εξεγερση στην Αγγλια, την μειωση της δανειοληπτικης ικανοτητας των ΗΠΑ, και την σοβαρη
αναταραχη στα χρηματιστηρια. Αλλα δεν ειναι ανακολουθο. Η εξεγερση και η λεηλασια ειναι
εξισου παλια με την οικονομικη υπεξαιρεση και την πολιτικη διαχειριση των πληθυσμων. Σε μια
εποχη οταν η υπεξαιρεση και η διαχειριση παυουν να λειτουργουν τοσο καλα, οταν η ιδια η
εργασια καταργειται, πως θα μπορουσαν η παυση και η καταργηση να μην εμφανιστουν στο
προσκηνιο;)
Και "χαμος," εκεινο που προκαλειται; Μια απο τις πρωϊμοτερες σημασιες της λεξης δεν ηταν η
καταστροφη ως τετοια (το σπασμενο πραγμα), αλλα η κραυγη που ακουγονταν και αποτελουσε το
σημα και την προκληση στην εναρξη του πλιατσικου. Τοτε φωναζεις χαμος.
Χαμος, λοιπον, ειναι η αλλη οψη της ταξης, η οποια σημαινε καθεαυτη – και το σημαινει ακομη –
τοσο την διαιρεση των ανθρωπων σε ταξεις με σκοπο της υπεξαιρεση πλουτου απο αυτους
(φορολογια), και το καλεσμα στα οπλα. Τον χαμο αποφευγουν οι ταξεις και την απειλη οτι θα τις
καταπληξει η αναρχικη στροφη στην κλοπη και την καταστροφη των κλεμμενων, που διαφωτιζει,
αρνητικα, εκεινη την αλλη σχεση, της νομικης κλοπης και της νομιμοποιημενης καταστροφης ζωων
και πηγων.

Χαμος ειναι η βασικη εγκληματικοτητα της ταξης. Προκαλει εκπληξη η διαπιστωση οτι ειναι
δυσκολο να αποτραπει λοιπον;
2. Αυτο δεν ειναι σωστο
Αυτη ειναι μια κοινη αποστροφη, και για μια ακομη φορα, εντελως αληθης. Στο εσωτερικο της εχει
διαμορφωθει η πληρως νομοταγης παραδοχη της πληγης και του τραυματος που προκαλει, κυριως
μεσω της απωλειας περιουσιας, σε εκεινους που δεν ειναι σε καμια περιπτωση ουτε καν ευποροι,
και που ζορικα τα βγαζουν περα, που χτιζουν μια μικρη ζωη σιγα σιγα με το περασμα των χρονων.
Και σε εκεινους που θα ρωτουσαν, ελπιζοντας οτι θα καταφερουν να μας κοροιδεψουν, ναι, αλλα τι
θα εκανες αν ηταν το δικο σου σπιτι; Το δικο σου αυτοκινητο; Το δικο σου καταστημα; απανταμε: Θα
ειμασταν εξαλλοι φυσικα. Σοκαρισμενοι. Πωςαλλιως;
Γιατι το ζητημα εδω δεν εχει να κανει σε τιποτε με την "νομιμοποιηση" της βιας ή την υποτιμηση
του σοκ και του τρομου οσων βρεθηκαν εκτεθειμμενοι στα πυρα της μαχης. Εχει να κανει με το οτι,
μεχρι τωρα, το ιδιο το κριτηριο των πολιτικων καταστροφων, δεν καταφερνε να αντιληφθει και να
εκφρασει ικανοποιητικα τις αντιφασεις μιας τεραστιας μαζας ανθρωπινων υπαρξεων, εξισου οσο
και τα βασικα εννοιολογικα του προτυπα.
Πανω απο ολα, η εννοια του συμβιβασμου, θεμελιωδης για την ανασχεση των πραγματικων
προσπαθειων παρεμβασης σε καταστροφικες καταστασεις και η ιδια η ιδεα των αναλυσεων κοστοςοφελος. Συνδυασμενες με τις οικονομικες εννοιες, οι εννοιες της ισοτιμιας και της ισοτητας, ετσι
ωστε να μπορεις να εξισωσεις τον πονο και την οργη απελπισμενων εφηβων αγνοημενων απο την
χωρα που τους κοροιδευει, τους απεχθανεται και τους εγκληματοποιει, με το τραυμα ενος καημενου
καταστηματαρχη που ειδε το εμπορευμα του λεηλατημενο ενω η ικανοτητα του να τα βγαζει περα
εχει ηδη εξαντληθει απο τα ανεβασμενα λογω των χωροταξικων αναβαθμισεων νοικια και την
οικονομικη κατρακυλα.
Για εμας, η γνησια σκεψη περα απο την θανασιμη αδιεξοδο της πολιτικης σημαινει την αρνηση
αυτων των μορφων αξιολογησης και κρισης. Την αποκυρηξη της δικαιοσυνης. Και αντιθετα τον
ισχυρισμο οτι:
Ειναι κτηνωδες οτι ανθρωποι απομακρυσμενοι τοσο απο την προσβαση στις βασικες δυνατοτητες
υποχρεωνονται να πουλησουν ναρκωτικα με συνεπεια την ισοβια φυλακιση τους για αυτο.
Ειναι κτηνωδες οτι καποια οικογενεια βλεπει το σπιτι της να καιγεται λογω μιας εξεγερσης.
Ειναι κτηνωδες οτι η αστυνομια πυροβολησε πρωτη.
Ειναι κτηνωδες οτι ανθρωποι υποχρεωθηκαν να υπερασπιστουν τα καταστηματα τους με
μπαστουνια του μπεϊζμπωλ, φοβουμενοι οτι θα τα χασουν.
Ειναι κτηνωδες οτι ανθρωποι υποχρεωνονται να περασουν τις ζωες τους εργαζομενοι σε αυτα τα
καταστηματα, φοβουμενοι οτι θα τα χασουν.

Κανενααποαυταδεναποκλειειτοαλλο. Αληθευουνολα. Προκειται ακριβως για αυτην την εννοια της
συρρικνωσης της απειθειας και του αγωνα σε "πολιτικη" που επιτελει την λειτουργια της
ομαδοποιησης τους σε πλευρες, τετοιες ωστε να μπορεις να ζυγισεις και να μετρησεις.
Οτι ειναι ανισες. Και οτι ειναι οι συνεπειες του ιδιου συνολου σχεσεων που καθιστουν την ζωη
μεγαλου μερους του κοσμου εξαιρετικα δυσκολη.
Και οτι βιωνουμε μια εποχη οταν μια τετοια διπλη συνθηκη, τετοια ωστε να μην μπορει να
κατανοηθει ενω δεν μπορει να ειναι τυχαια, κυριαρχει. Κυριαρχει στην καταρρευση των πλευρων,
στο μετρο της δικαιοσυνης, στην εκρηκτικη εμφανιση αναμεσα σε ολα οσα θεωρουσαμε σαφως
διαιρεσιμα. Ειναι το ανακατεμα των πολων της ταυτοτητας. Δεν ειναι δυνατον να υπερασπιστεις
μια εξεγερση. Δεν ειναι "καλη" ή "κακη." Μια εξεγερση ειναι το ανακατεμα των θεσεων κτησης και
εκεινων των θεσεων κρισης.
Συχνα, προκειται για την εσωτερικη διαχυση οσων θα μπορουσαν να εχουν φανει ως κοινες ταξικες
γραμμες.
Ομως αφορα καταστασεις που σιγουρα θα βλεπουμε ολο και συχνοτερα, στην στροφη των
απελπισμενα φτωχων εναντια στους φτωχους-που-μολις-τα βγαζουν-περα, των καταστηματαρχων
και των λεηλατων, των εργαζομενων και των εξεγερμενων, μεταξυ εκεινων που σπανε τις βιτρινες
και εκεινων που τις καθαριζουν, στα ιδια τα ατομα, που δεν θα μπορουν για παντα να διχαζονται
μεταξυ του ενος ή του αλλου.
Αυτος φαινεται πως ειναι ο τροπος με τον οποιο εξελισσονται τα πραγματα και πιθανοτατα θα
συνεχιστουν εντονοτερα ετσι και την ερχομενη δεκαετια, καθως το κρατος υποχωρει και
ανασυντασσεται, παρεμβαινει κτηνωδως σε εκρηκτικες στιγμες, αλλα και αφηνει τις δυο πλευρες
των ιδιων φτωχων να τα βγαζουν περα μονες τους ενω η μια τα βαζει με την αλλη. Εκεινοι, και εσυ
το ιδιο, θα ελθουν μονο στο τελος να συμμαζεψουν τον χαμο, να βγαλουν φωτογραφιες με τις
σκουπες στα χερια, να κανουν χειραψιες, ελπιζοντας οτι οι παντες εχουν μαθει το μαθημα τους, για
να επιστρεψουν στην δουλεια τους αδιαφορωντας για ολους οσους ζουν ακομη εκει εξω.
Και σιγουρα αυτο που συμβαινει ειναι τρομακτικο, εντυπωσιακο, ηλιθιο, λυπηρο, σοκαριστικο, και
αναποφευκτο. Σαφως. Δενπεριμεναμετιποτεκαλυτεροετσικαιαλλιως. Ουτε και εσυ αλλωστε.
Δευτερο μερος μιας ανοικτης επιστολης απο το Σοσιαλισμος και/ή βαρβαροτητα σχετικα με τις
επικρισεις των λεηλασιων.

3. Ειναι απλα "υλιστες," κλεβουν πραγματα που δεν μπορουν να πληρωσουν
Ειχες πραγματικα την προσδοκια πως οι ανθρωποι θα εξεγερθουν αϋλα;Ή οτι θα λεηλατησουν
μονο οτι μπορουν να πληρωσουν;
Αλλα, οπως και πριν, συμφωνουμε με την επιστολη καταδικης που δημοσιευσες: οι ανθρωποι

εκλαμβανουν την υλικη αυτη κατασταση ως ευκαιρια για να κλεψουν πραγματα που δεν μπορουν
να πληρωσουν – ή μπορουν μονο με πραγματικη δυσκολια - να αγορασουν. Αυτο ειναι απολυτα
αληθες.
Αλλα σε αυτον τον ισχυρισμο υφιστανται δυο διαφορετικα ζητηματα, διδυμα αλληλενδετα νηματα
μαλακιων.
Πρωτο, η επαναλαμβανομενη κατηγορια οτι ειναι "υλιστες" νοηματοδοτει την ευρυτερη αρνηση
οχι του καταναλωτισμου – με τον οποιο εισαι καλα εξοικειωμενος και τον οποιο ενθαρρυνεις με
καθε δυνατο τροπο – αλλα του υλικου δεδομενου της κοινωνικης αναταραχης. Το να μιλας με
απεχθεια, για την ετσι και αλλιως υλιστικη φυση των ημερων μας μοιαζει με το να μιλας, κατω απο
την γλωσσα σου, για την επιθυμια των ανθρωπων να επιστρεψουν στις "πορειες" με τροπους που
παραμενουν αντιπροσωπευτικοι: να σε μετρηθουν, να γινουν ορατοι, να αγνοηθουν, να
επιστρεψουν στα σπιτια τους, να μεινουν εκει. Χαρακτηριστικο του τρομου σου πως θα
πραγματοποιηθει οτιδηποτε θυμιζει "διαμαρτυρια" , αλλα τοτε οχι πια ως διαμαρτυρια.
Η αναγνωριση αυτη δεν σκοπευει να παραιτηθει οποιουδηποτε βαθμου κριτικης: μπορει βεβαια
καποιος – και πρεπει – να σκεφτει πολυ για τις συνεπειες αυτης της εξελιξης, τι σημαινει οτι αυτη η
υλικη κριτικη της πολης χτυπα απροβλεπτα, χωρις να διαφοροποιει μεταξυ εταιρικων αλυσιδων και
"τοπικων επιχειρησεων." Και να σκεφτει πολυ τι σημαινει να δρα με τετοιο τροπο ωστε να
συμβαλλει σε αυτες τις συνεπειες, να ριξει τον εαυτο του στο βαθος ή στον δρομο αυτης της
σκεψης. Οπως ο καθενας επιθυμει. Ομως πισω απο την επιθεση στον "χυδαιο υλισμο", η λεηλασια
ειναι πονηροτερο ζιζανιο, αντιμετωπο με την αποσταση και το λουστρο, που υποστηριζειτην
κριτικη και την διαφωνια μονο στον βαθμο εκεινο που παραμενει ασχετη και αϋλη, με αλλα λογια
στον βαθμο της ορατοτητας και της ακροασης χωρις ωστοσο να γινεται ποτε αισθητη.
Ειδικοτερα, ομως, η καταδικη αυτη του "υλισμου" χαρακτηριζει την ενοχλητικη απουσια της αυτοαντανακλαστικοτητας και της επιμονης στην κλινικοποιηση, την φυλετικοποιηση και την
αποιστορικοποιηση των φτωχων και των οργισμενων.
Γιατι, ασε μας, να ειμαστε πολυ ειλικρινεις. Εσυ που εργαζεσαι, που εχεις την δυνατοτητα να
δουλευεις, που ισως να την κληροδοτησες ή που αγωνιστηκες με ιδρωτα και αιμα για να εχεις την
δυνατοτητα εστω, εσυ που κερδιζεις εναν "εντιμο βιοπορισμο": εργαζεσαι πραγματικα ωστε να
καλυπτεις μονο τα απολυτως απαραιτητα; εργαζεσαι μολις τοσο ωστε να καλυπτεις ενα βασικο
επιπεδο ανθρακικων καταναλωσεων, ενα μαλλινο, ενα αδειο δωματιο, μια ηδη πλεοναζουσα μπυρα
στο τελος της εβδομαδας, και τα εισιτηρια του λεωφορειου μεχρι την δουλεια σου; Απεχθανεσαι
καθε αλλη επιθυμια περα απο αυτα;
Οχι. Δεν το κανεις. Δεν το κανουμε. Ακομη και ανεισαι ενας μεταξυ εκεινων που σπανια τους
περισσευουν, θελεις, και εργαζεσαι και τα φυλας και κλεβεις και δανειζεσαι για να παρεις, ακριβα
αθλητικα, τηλεορασεις μεγαλης οθονης, αυτοκινητα εξοχης, τηλεκατευθυνομενα που μοιαζουν με
αυτοκινητα εξοχης, ακριβες βοτκες, παντελονια με το ονομα καποιας συγκεκριμενης φιρμας πανω
στον κωλο σου που τον κανουν να φαινεται πολυ ωραιος, σκουλαρικια, κολωνιες, τσιγαρα που δεν
εχουν γευση καρβουνου, ηλεκτρονικα παιχνιδια, διαμαντια και βοδινο της καλυτερης ποιοτητας.
(Ή χειροτερα, παιζεις σαν να εισαι υπερανω ολων αυτων. Και ετσι θελεις το τελευταιο υβριδικο

σαπουνι απο παπαγια, κατι που εχει καλλιεργηθει τοπικα, ενα διαμερισμα με πατωματα απο
μπαμπου, και ολα τα εργα του MatthewArnold.)
Ετσι λοιπον, πολυ πριν προκυψει το ζητημα της εγκληματικοτητας (πως αποκτουνται αυτα τα
αγαθα), καταδικαζεις οσουςλεηλατουν για κατι αλλο: γιατι θελουν εκεινα ακριβως τα πραγματα
που θελεις και εσυ.
Τους καταδικαζεις γιατι ειναι οι δικες σου επιθυμιες αυτες.
Διακυρησσεις οτι η επιθυμια τους ειναι κενη και παραλογη αμεσως μολις αποσυνδεθει απο την
νομιμοποιηση της εργασιας. Νομιζεις, ετσι, οτι υποβαλλονται στην επιθυμια και οτι το να τους
απορριπτουν ειναι η ανταμοιβη τους. Οτι τετοια ειναι η θεμελιακη συνθηκη των φτωχων: να
θελουν και να συνεχιζουν να θελουν. Οτι η επιθυμια υποτιθεται πως ειναι ταυτοσημη της
προσβασης.
Τετοια ωστε οταν δειχνεις τα αντεπιχειρηματα (οπως πολλοι απο τους καταδικαστικους ελαχιστα
αριστερα του κεντρου κανουν συχνα) λεγοντας, λοιπον, θα ηταν διαφορετικα αν επαιρναν μονο
φαγητο, πανες, φαρμακα, ξερεις, τα πραγματα που αρκουν για να περασει κανεις, αυτο που λεγεται
στην πραγματικοτητα ειναι οτι πρεπει να κλεβουν μονο αγαθα ποιοτητας αναλογης της κοινωνικης
τους θεσης. Οι φτωχοι, τα κριτηρια ζωης των οποιων δεν ειναι πολυ ψηλα, θα πρεπει να εχουν
αγαθα τα κριτηρια των οποιων δεν ειναι πολυ υψηλα. Δεν πρεπει να αγοραζουν βιομηχανικα
τσιγαρα.
Δεν πρεπει να παιρνουν σαμπανιες, ή εστω οχι το καλο πραμα και αυτο μονο σε ειδικες
περιστασεις. Δεν πρεπει να παιρνουν μεγαλες τηλεορασεις. Γιατι δεν τους αξιζουν αυτα τα
πραγματα. Και αυτο ειναι κατι που πρεπει να το ξερουν και οι ιδιοι.
Και το παρεξηγεις αυτο, θεμελιακα, εαν το μειωσεις σε απλη επιθυμια για αγαθα. Μια πραξη
αρπαγης δεν αποτελει ουδετερη αναδιανομη εμπορευματων στα πλαισια της αγορας.
Γιατι τι ειναι πραγματικα η λεηλασια; Η λεηλασια δεν ειναι το βουτηγμα μικροπραγματων απο
μαγαζια. Δεν ειναι κλοπη, που θα υπονοουσε την συναφεια της σχεσης μεταξυ δυνητικων κατοχων
ιδιοκτησιας, απο εκεινους που την κατειχαν και εκεινους που την παιρνουν, τετοια ωστε εκεινοι
που την αποκτουν να την εχουν ως ιδιοκτησια, οσο "παρανομα αποκτημενη" και αν ειναι. Ουτε
αυτο ειναι λεηλασια ομως. Η λεηλασια δεν ειναι καταναλωτισμος με αλλα μεσα. Λεηλασια ειναι να
πηγαινεις για ο,τι να ναι, και κανοντας το αυτο, να διασπας την συναφεια της ιδιοκτησιας ως τιτλου
απο την μεταφορα του μεταξυ διαφορετικων συγκεκριμενων υποκειμενων.
Η λεηλασια ειναι απαραιτητα οι συλλογικες φαντασιωσεις των προλεταριων εκτος των Ραμπο, δεν
ειναι ατομικη προσπαθεια. Προκειται για ορδη ανθρωπων που παιρνουν τα παντα, γιατι αυτο
προϋποθετει και την απολυτη φυση της κλοπης. Οχι τακτικα, οχι προσεκτικα, οχι πονηρα. Ειναι μια
στιγμη απολυτης εγκαταλειψης, καθορισμενης απο το γεγονος οτι μεταχειριζεται ολα οσα ερχεται
σε επαφη ως προσιτα. Το ρημα ειναι απλα μια εκδοχη της λεηλασιας, που σημαινει "λαφυρα" ή
"κλεμμενη ιδιοκτησια." Και το ιδιο ισχυει για την σχεση της με τα καταστηματα, τους δρομους, την
πολη, και τον κοσμο στον οποιο πραγματοποιειται: τα παντα ειναι για αυτην λαφυρα, ιδιοκτησια

ηδη κλεμμενη, συσσωρευμενη, αγελαια φυλασσομενη πισω απο γυαλι και ατσαλι.
Ειναι, κατα συνεπεια, η αυθεντικη καταρρευση της ιδιας ακριβως λογικης που επαναλαμβανεις και
για την οποια καμαρωνεις, γιατι σου αξιζει, η δυνατοτητα να εισαι επαρκης ως προς την ροη του
κεφαλαιου σου, γιατι δεν θα ηθελες να εισαι τιποτε περισσοτερο, γιατι διαθετεις τον ρεαλισμο της
απελπισιας που μονο απο τους φτωχους ζητειται να αποδεκτουν. Ειναι μια επιθεση.
Εισαι νευρικος, βαδιζεις πανω κατω αγχωμενα και ολα αυτα ειναι απολυτα κατανοητα, δεδομενου
οτι δεν εχουν σε τιποτα να κανουν με "εκεινους". Απεναντιας, δειχνει τον τροπο με τον οποιο
αντιλαμβανεσαι την δικη σου ιδιοκτησια, τις δικες σου λαγνειες, το δικο σου γουστο. Με αλλα
λογια, οτι δεν σε ενδιαφερει και πολυ ενα καλο ζευγαρι αθλητικων γιατι ειναι ανετα/δειχνουν
ωραια/σε βοηθανε να τρεχεις γρηγορα. Αυτο ειναι συμπτωματικο. Η συγκεντρωση της επιθυμιας
σου ειναι αρνητικη. Ειναι οτι δεν θελεις να τα εχουν ουτε καιοι αλλοι. Οτι αυτο που ποθεις δεν
ειναι η ποσοτητα ως τετοια, ειδικα για τους πολλους, αλλα η συνθηκη της γενικευμενης ελλειψης
πανω απο την οποια τα δικα σου ελαχιστα αποθεματα σου υψωνονται μοιαζοντας με πυργους. Και
ακομη περισσοτερο επειδη θα την αρνηθεις και απαρνηθεις, μειωνοντας τις συνεπειες (αλλωστε, η
επιδειξη πλουτου στην επιφανεια υποτιθεται οτι ειναι το πεδιο και η πρακτικη των φτωχων και των
κακογουστων), χωρις να εχεις καν την αξιοπρεπεια να την επιδειξεις. Λοιπον, οι καιροι ειναι
δυσκολοι, αλλα εγω την περναω OK. Ολοι πρεπει να σφιξουμε τα ζωναρια καμια φοραs.
Καταδικαζεις, λοιπον, εκεινους που πεινανε πολυ, ειναι τσαντισμενοι, αρρωστοι και κουρασμενοι,
και απελπισμενοι γιατι δεν ειχαν την εμπρακτη αυταπαρνηση που εσυ πιθηκιζεις. Με μια εξαιρεση.
Υπαρχει ενα πραγμα που υποτιθεται οτι πρεπει να θελουν και υποτιθεται οτι πρεπει να κανουν
οτιδηποτε γινεται για να το εχουν: δουλεια. Και ετσι...
4. Δεν δουλευουν, ειναι εγκληματιες
Ναι. Το να μην δουλευεις υπο τον καπιταλισμοσυνιστα εγκλημα. Ειναι δομικα ετσι: ενα σφαλμα,
μια προσβολη, κατι που απαιτει τιμωρια – φυλακιση, εξαναγκασμο. Τωρα που εχουμε
απομακρυνθει απο την εποχη των γενικων πολεμων, της ιδιοκτητης στεγης, και της διαταξικης
παραγωγης παιδιων, η πληρους ωραριου εργασια αποτελει εγγυητη του ενηλικου status, της
υπηκοοτητας, του να εισαι σωστο υποκειμενο. Η απουσια της εργασιας - δηλαδη, η εργασια που
αναγνωριζεται ως τετοια – αποτελει την γενικευμενη ποινικοποιηση των πληθυσμων, πριν την
πραγματοποιηση οποιασδηποτε νομικης παρεκβασης.
Ειναι τοπικα ετσι, επειδη ως τωρα η εργασια σημαινε τον επικυρωμενο καταναγκασμο, ενω το να
μην εργαζεται κανεις σημαινει οτι πρεπει να βιοποριζεται με τροπους τεχνικα ποινικους: κλοπη,
πωληση κλεμμενων, πωληση ναρκωτικων, πωληση του σωματος, απατες, ζητιανια, καταληψη
στεγης, λεηλασια.
Και σε μια εποχη οταν δεν υπαρχουν αρκετες δουλειες για ολους, ή, αλιμονο, οταν οι ανθρωποι δεν
θελουν να εξαναγκαστουν στην εργασια, δεν θελουν να πεταξουν τις ζωες τους σε ωρες μοχθου και
ανιας, απο τις οποιες οι ιδιοι, οι οικογενειες τους, οι φιλοι τους, τα μερη της πολης τους θα
αποκομισουν το μικροτερο μονο μερος της αμοιβης τους, σε μια τετοια εποχη λοιπον, το να
συνεχιζεις να λες στους ανθρωπους οτι δεν ειναι αυτος ο σωστος τροπος να αλλαξεις τα πραγματα
ειναι κυριολεκτικα, σαν να τους λες: δεν ειστε σε θεση να εργαστειτε, και δεν θα ειστε σε θεση να

βρειτε δουλεια. Πρεπει να μαθετε να τα βγαζετε περα, και να μαθετε να ειστε ησυχοι για αυτο. .
Ωστοσο, θα σε υποχρεωνε, και εμας ολους, αν αποσαφηνιζαμε ακριβως τι σημαινει η εργασια.
Εν συντομια, προκειται για την ανταλλαγη του χρονου και της κουρασης καποιου – ενα μερος μιας
ζωης – εναντι μιας καποιας ποσοτητας εμπορευματων, με τα χρηματα να ειναι τα πλεον κοινα και
ντροπιαστικα. Η σημαντικοτητα αυτης της εργασιας υπο το κεφαλαιο εγκειται στο οτι η αξια των
εμπορευματων που επιστρεφεται στον εργαζομενο δεν ειναι αναλογη της αξιας που παραγεται απο
την εργασια του/της: αυτο εννοουν οι μαρξιστες οταν αναφερονται στην υπεραξια. Αυτο εννοουν
και οι καπιταλιστες οταν λενε τα πηρα ολα και εφυγα.
Η εργασια δεν φερει εναν σταθερο ρυθμο επιστροφων για τον εργαζομενο. Οι μισθοι δεν ειναι
ισοτιμοι, και μια ικανοποιητικη εικονα της παγκοσμιας οικονομιας καθιστα σαφες οτι ο
αποκλεισμος καποιων συσχετισμων για την υψηλης εκπαιδευσης εργασια (χειρουργοι, δολοφονοι,
πιανιστες της jazz) και του αποκλεισμου της φαντασιας μας οτι πρεπει να ειναι ετσι παντα, οτι οι
μισθοι και τα κοστη πρεπει να ειναι αναλογα, ενω το ποσο που κερδιζεται να εχει ελαχιστη σχεση
με την εργασια που εκτελειται. Καποιες εργασιες ειναι ανειδικευτες και αμειβονται ελαχιστα.
Καποιες αλλες ειναι ανειδικευτες και αμειβονται πολυ.Καποιες αλλες ειναι εξαιρετικα
εξειδικευμενες και αμειβονται πολυ. Καποιες ειναι εξαιρετικα εξειδικευμενες και αμειβονται
ελαχιστα.
Ειμαι σιγουρος οτι θα συμφωνουσαμε ολοι σε αυτο, ακομη και αν δεν σε ευχαριστει και πολυ αυτο.
Οπως και να εχει ομως, ειναι αληθεια.
Αληθεια ειναι επισης, οτι η λεηλασια αυτη ειναι μια μορφη εργασιας, ακομη και οταν καταστρεφει
την κατηγορια της εργασιας. Μοιαζει, οπως και η πιστωτικη αξια, με συνεπεια της κρισης της
πληρους απασχολησης. Ειναι υψηλου κινδυνου, επισφαλης, δραστηριοτητα ατυπα δυνητικης
μεγαλης ανταμοιβης. Εκεινοι που λεηλατουν ανταλλασουν ενα μερος του χρονου τους – μερικες
συντομες στιγμες ή ωρες, με την προοπτικη ομως να περασουν χρονια στην φυλακη ή τον θανατο,
ετσι ωστε το ωρομισθιο να καθισταται εξαιρετικα αβεβαιο-η διανοητικη και φυσικη ικανοτητα και
ενεργεια σε ανταλλαγη με καποιο συνολο αγαθων για τα οποια δεν αγωνιζονται μονοι.
Εργαζονται, σε μια εποχη που η εργασια ειναι δυσκολο να βρεθει. Εργαζονται μαζι, το οποιο, οπως
ολοι γνωριζουμε, ειναι αυτο ακριβως που σας τρομαζει ολους. Το ξερουμε οτι τους ειπαμε να
ενωθουν και να εργαστουν ως κοινοτητα ωστε να βελτιωσουν τις ζωες τους, αλλα δεν το εννοουσαμε
κατ’ αυτον τον τροπο δα.
Για να δωσουμε εναν ικανοποιητικο ορισμο οσων συμβαινουν, δεν μπορουμε να τα μειωσουμε σε
πλιατσικο φαγωσιμων ή αγαθων για οικιακη χρηση. (Εκτος αυτου, το να εχεις μια τηλεοραση με
τεραστια οθονη δεν καθιστα ευκολοτερο το να εχεις να πληρωσεις τον λογαριασμο της
καλωδιακης). Γιατι αμεσως μετα απο την λεηλασια ενος καταστηματος ηλεκτρονικων, οι ανθρωποι
προσπαθουσαν αμεσως να πουλησουν τα λαπτοπ για 20 λιρες, κατι κοντα στο 2,5% της αρχικης
τους αξιας, αν οχι και λιγοτερα. Γεγονος που σημαινει οτι βλεπει κανεις το κατα πολυ δοξασμενο
επιχειρηματικο πνευμα στους εργαζομενους και στους ανεργους, τους φτωχους που υποτιθεται οτι
συνδυαζουν τις ανεχειες τους ωστε να τραβηξουν τους εαυτους τους απο την φτωχεια.

Σημαινει επισης οτι ο ισχυρισμος σου οτι ειναι κατα καποιον τροπο ηθικα ανευθυνο, ή τακτικα
παραπλανημενο, να παιρνουν οι ανθρωποι ολα αυτα τα αντικειμενα αντι των "βασικων
αναγκαιοτητων" ειναι, αυστηρα μιλωντας, εντελως ηλιθιος. Πρεπει να επιμεινουμε οτι με τον
περιορισμο του οριζοντα των επιθυμιων τους, οι φτωχοι υποτιθεται οτι δεν πρεπει να κατανοουν τα
θεμελιωδη τις ανταλλακτικης αξιας; Οτι θα επρεπε να φορτωνουν τα καροτσακια με αλευρι και
φασολια, αντι με υπολογιστες, τους οποιους, θεωρητικα, θα πουλησουν για μια μεγαλυτερη
ποσοτητα αλευριου και φασολιων; Ή κρατωντας τους και χρησιμοποιωντας τους, μιας και η
προσβαση στο internet, η δυνατοτητα να γραφεις σε φιλους ή τις ιστοριες σου, να ακουσεις
μουσικη, να βλεπεις τις φωτογραφιες οσων αγαπας ή θα ηθελες να μπορεις να τους αγαπησεις: την
τελευταια φορα που ρωτησαμε, η φτωχεια δεν καταργει την επιθυμια να προσπαθησουμε να
απολαυσουμε την υπαρξη μας μαζι με εκεινη των αλλων, οσο στρεβλη και αν ειναι αυτη η εποχη.
Ετσι λοιπον, ειναι τυχοδιωκτες. Εκμεταλλευονται ως δικαιολογια την "θεμιτη αιτια για ανησυχια"
(τον φονο ενος νεαρου ανδρα), και την χρησιμοποιουν για να δημιουργησουν μια κατασταση στην
οποια μπορει καποιος να εχει προσβαση σε υλικα αγαθα και πλουτο τα οποια κατω απο αλλες
συνθηκες θα τους ηταν απαγορευμενο να αγγιξουν εστω.
Το να κατηγορεις οποιονδηποτε για αυτο σημαινει να συμφωνεις με καποια προφανη σε εσενα και
ανοητη για τους αλλους μαγικη ερμηνεια του κοσμου. Λες και οι βασικες λειτουργιες του
κεφαλαιου δεν ηταν παντα θεμελιακα προσανατολισμενες στην εκμεταλλευση των ευκαιριων.
(Τετοιων οπως, για παραδειγμα, την εκμεταλλευση της ευκαιριας των πλεοναζοντων πληθυσμων
των φτωχων και του παγκοσμιου χαρακτηρα της εργασιας ωστε οι μισθοι να διατηρουνται
χαμηλοι.) Λες και οι φτωχοι ειναι οι μονοι που στερουνται ευκαιριων. Λες και πρεπει να
περιοριζονται οι ανθρωποι απο το να αρπαζουν μια ριψοκινδυνη ευκαιρια για να βελτιωσουν την
ζωη τους. Λες και ο αγωνας, με οποιονδηποτε "απεχθη" και βιαιο τροπο, εναντια σε μια απεχθη και
βιαιη κοινωνικη ταξη υποτιθεται οτι θα παρεμενε στο πλαισιο της πολιτικης και ετσι, κατα
συνεπεια,θα ηταν ευκολο να αγνοηθει. Λες και, σε τελικη αναλυση, οι συνεπειες ολων αυτων δεν
ειναι υλικες, δεν εχουν να κανουν με το πως ζει ή δεν ζει καποιος την ζωη του, δεν εχουν να κανουν
με την ιδια την καταστροφη του κοινωνικου.
5. Δεν εχουν κανενα δικαιωμα να τα κανουν αυτα. Δεν ειναι τροπος διαμαρτυριας αυτος.
Και βεβαια δεν εχουν κανενα δικαιωμα να τα κανουν αυτα. Και για τον ιδιο ακριβως λογο δεν
προκειται για διαμαρτυρια.
Διαμαρτυρια ειναι αυτο που καποιος εχει το δικαιωμα να κανει. Ειναι αυτο που αναγνωριζεις την
στιγμη που το βλεπεις και το ξεχνας αμεσως μολις διασχισει το αμεσο πεδιο της ορασης.
Ισως το χειροτερο αρθρο της πιστης σου, το προστυχοτερο δηλητηριο στην γλωσσα σου, να ειναι
οτι τολμας τωρα να δηλωνεις οτι 1) ενδεχεται να υπαρχουν θεμιτες ανησυχιες πισω απο ολα αυτα,
2) οτι, οπως ο TimGodwin (διοικητης της μητροπολιτικης αστυνομιας) το εθεσε, "υπαρχουν
συζητησεις που πρεπει να κανουμε, αλλα δεν δικαιολογουν οσα συμβαινουν", 3) οι εξεγερσεις δεν
προκειται να καταστησουν αυτες τις συζητησεις εφικτες, και 4) οι ανθρωποι πρεπει να επιστρεψουν
στα σπιτια τους και να αρχισουν να κανουν αυτες τις συζητησεις, οντες σιγουροι (και χλευασμενοι)
οτι εαν απλα χρησιμοποιησουν τα καταλληλα καναλια εκφρασης της αποψης τους – ψηφιζοντας,
στα κοινοτικα καναλια, στις προεγκεκριμενες πορειες, στις εκστρατειες συγγραφης επιστολων –
τοτε εκεινοι με την εξουσια να βελτιωσουν υλικα αυτες τις καταστασεις θα το κανουν ευχαριστως.

Η ταυτοχρονη παραδοχη οτι ολος αυτος ο χαμος δεν ειναι ο καλυτερος τροπος να ακουστεις και η
ενθαρρυνση των ανθρωπων να επιστρεψουν σε τροπους εκφρασης της οργης τους οποιους εχεις με
συνεπεια εγκρινει τις τελευταιες δεκαετιες ως εντελως αδιαφορους για την ακοη σου ειναι σαν να
τους λες, αμεσα και αναμφισβητητα, οτι απο τωρα και για παντα θα παραμεινουν μουγγοι. Οτι δεν
υπαρχει πιθανος τροπος αρθρωσης μιας θεσης που θα καταγραφει ή θα ληφθει υποψη.
(Να πουμε, οπως μερικοι απο εσας κανετε, πως τα ατυχα αυτα γεγονοτα αποδεικνυουν οτι πρεπει
ολοι μας να ακουμε καλυτερα, συνιστα την παραδοχη - αλιμονο! – οτι η βιαιη αταξια τραβα
πραγματι την προσοχη. Αλλα δεν γινεται να εννοουσες αυτο πραγματικα...)
Δυστυχως για εσενα, ωστοσο, μια εξεγερση δεν αποτελει τροπο γλωσσικης εκφρασης. Σε καμια
περιπτωση πειστικης. Δεν προσπαθει να αποδειξει καποια θεση ή να σε πεισει για κατι. Αναδυεται
απο την αγωνια στοματων που θα μπορουσαν καλλιστα να μην εχουν γλωσσες αν κρινουμε απο το
ποσο εισακουγονται. Αλλα αυτο δεν ειναι η ομιλια. Ξερεις πολυ καλα που μας οδηγει αυτο.
6. Προκειται για βια χωρις διακρισεις, δεν ειναι στοχευμενη
Εδω χρειαζεται μια ακομη αποσαφηνιση. Παρ’ οσα μπορει να σκεφτεσαι, το ταξικο statusκαι η
ανθρωπινη αξιοπρεπεια δεν ειναι ταυτοσημα. (Των πλουσιων εξαιρουμενων, των ιδιων που ειναι
σχεδον παγκοσμια τα ιδια αρπακτικα συνονθυλευματα περιττωματικης υλης και εγωϊσμου.) Ειναι
κριμα, μιας και οπως εχουν ελθει τα πραγματα ο ταξικος πολεμος θα ηταν πολυ ευκολοτερος, οι
κατανομες των συμμαχιων πολυ σαφεστερες.
Αλλα απο τους απολυτα φτωχους ως την μεσαια ταξη και πισω παλι, υπαρχουν και εκεινοι που
ειναι αληθινα αστερια, εκεινοι που ειναι αγωνιζονται να ξεπερασουν την μετριοτητα, και εκεινοι
που ειναι τελειως σαπιοι.
Η διαφορα εγκειται αποκλειστικα στο πως εκφραζονται αυτες οι τασεις. Οι φρικαλεοι αυτοι
ανθρωποι, με τα αρκετα χρηματα ωστε να μενουν εντος του νομου, εκφραζονται με τους ιδιωτικους
ξυλοδαρμους των γυναικων τους και την εξαπατηση των εργαζομενων τους απο τους μισθους που
τους αναλογουν. Καποιοι απο αυτους, χωρις χρηματα για ολα αυτα, ειναι εκεινοι, που τις
τελευταιες ημερες, πραγματικα φερονται τρομακτικα, αγρια. Οποιοσδηποτε τα δικαιολογει αυτα
ειναι ανοητος, και μας ενδιαφερει τοσο ο φετιχισμος καθε βιας ως τετοιας οσο και η καταδικη ολων
οσων εξεγειρονται επειδη καποιοι ανθρωποι ειναι κακοφτιαγμενοι και βρισκουν στα γεγονοτα την
ευκαιρια να φερθουν αναλογα.
Αλλα ειναι εντελως απαραδεκτο να εξαγονται γενικευτικα συμπερασματα απο ολα αυτα. Οπως θα
φανταζοσουν οτι θα μπορουσες να βγαλεις απο την μεση μερικους πολυ κακους ανθρωπους που
εχουν ζησει καποιες πολυ ασχημες καταστασεις, και, ειλικρινα, δεν τους καιγεται καρφακι εαν
προσβαλλουν την ορθοτητα ή αν καταστρεφουν την ιδιοκτησια εκεινων που ειχαν καλυτερη τυχη.
Εκεινων που ξερουν πολυ καλα τι κανουν.
Εκεινοι που αναφερονται στους λεηλατουντες ως "απερισκεπτους", αυτο που λενε ουσιαστικα ειναι
οτι κυριολεκτικα δεν μπορουν να φανταστουν μια διανοητικη κατασταση στην οποια θα ηταν
απολυτα λογικο να λεηλατησουν και οι ιδιοι. Οτι θα μπορουσε να αποτελει μια απολυτα συνειδητη

αποφαση αυτο. Οτι δεν τους ενδιαφερει καθολου να κατανοησουν γιατι καποιοι ανθρωποι μπορει
να βρισκουν αυτες τις διακρισεις - μεταξυ τοπικων και εταιρικων, για παραδειγμα – να εχουν
υπερβολικη σημασια.
Κατανοουμε γιατι μια τετοια απελπισμενη καταδικη ως μετρο σωτηριας ειναι απαραιτητη ωστοσο.
Γιατι αυτο που διακυβευεται ειναι λιγοτερο η προοπτικη οτι οι ανθρωποι θα υποστηριξουν οσα
συμβαινουν, αλλα το πραγματικο γεγονος οτι οσα συμβαινουν αποτελουν ρηξη με τα αδιεξοδα του
ενοικιου, των προνομιων και της φυλετικης καταγωγης, που υποτιθεται οτι κρατουν τους φτωχους
στην δικη τους ακρη της πολης, εκει οπου μπορουν να αφεθουν να "καραδοκουν" ο ενας τον αλλον,
σε ζωνες στις οποιες ολες οι αλλες κοινωνικες παροχες, εκτος της αστυνομιας, εχουν
εγκαταλειφθει.
Κατα συνεπεια το κοινο ρεφρεν που ακουγεται παντου εκει εξω: Δεν μπορω να πιστεψω ολα αυτα
που συμβαινουν στο σημειο X. Παρακολουθω τα νεα, και φαινεται πως ειναι πολυ μακρια. Δεν το
περιμενα ποτε πως κατι τετοιο θα συνεβαινε εκει.
Κανεις δεν μπορει να το περιμενει αυτο, το περασμα απο μια καθορισμενη ζωνη φτωχειας στην
μερικα γενικευμενη φτωχεια της πολης συνολικα. Προκυπτει αναγκαστικα ως μια στιγμη τρομου,
ακομη και χωρις την ηθικη καταδικη, γιατι συνιστα την αποσυνθεση των σαφων διαχωριστικων
γραμμων καθορισμου και περιορισμου. Ειναι η λυση των κομπων. Αφηνει πισω της κτιρια και
αυτοκινητα ως μαυρους σκελετους, χωρις να αιωρειται γενικα πανω απο τον χαρτη του πεδιου της
μαχης. Εξαπλωνεται.
Αλλα θα ισχυριστουμε οτι υφισταται μια βασικη ηθικη στο παρον, και οτι ειναι στενα συνδεδεμενη
με αυτο. Προκειται για την δομικη συνθηκη της πραγματικης κινησης εκεινου που απο παλια
αποκαλειται κομμουνισμος.
Δεν προκειται για αναδιανομη του πλουτου. Αλλα για την αναδιανομη της φτωχειας, η οποια
πραγματοποιειται στις διαδικασιες εκεινων που δεν εχουν τιποτε και αρχιζουν επιτελους να
παιρνουν ο,τι τους αναλογει.
Απο αυτο, το μοναδικο ηθικο ερεισμα που μπορουμε να διατηρουμε, καθως και το μοναδικο που
χρειαζομαστε, ειναι η κατανοηση του δεδομενου οτι υπαρχουν δυο επιλογες, και οτι ειναι αμοιβαια
αποκλειομενες.
Η μια ειναι αυτη της εξαντλητικης βιας και των αντιφασεων του παροντος που μας διαπερνα ολους.
Και εκεινη που συνεχιζει να απαιτει οπως εκεινοι που κακοποιηθηκαν περισσοτερο και
εγκαταλειφθηκαν ωστε να τα βγαλουν περα μονοι τους, πρεπει να επωμιστουν ολες τις συνεπειες
του εκτροχιασμου της συγχρονης ζωης.
Επιμενεις στο δευτερο, και βρισκεις αρκετους τροπους να το δικαιολογησεις και να το
υποστηριξεις. Εμεις επιμενουμε στο πρωτο. Ειναι περιπλοκο ομως. Και δυσκολοτερο στην αναλυση
του. Και ειναι ετσι για πολυ καιρο ηδη. Και θα συνεχισει να ειναι ετσι, ολο και συχνοτερα, οσο

χειροτερα γινονται τα πραγματα, οσο περισσοτερο συνεχιζεις να παπαγαλιζεις τον
επαναλαμβανομενο δισκο που κολλαει στις ιδιες φρασεις, ενω πισω απο τα λογια σου, οι φυλακες
πληθαινουν και γεμιζουν, οι στρατιες εξαγριωνονται.

1326905 μερος iii
από libcom 9:04μμ, Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011
(Τροποποιήθηκε 9:12μμ, Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011)
7. Δεν υπαρχει καμια δικαιολογια για ολα αυτα. Ειναι απλα καταστροφικοι
Ακομη περισσοτερο επειδη δεν υπαρχει δικαιολογια. Δεν υπαρχει ταξη ή δομη που να δικαιολογει
οσους επιμενουν για το δευτερο. Οχι συμφωνα με την θεωρια ή την εννοια (μπορει να ειναι αρκετα
ευκολο να βαλουν αυτες τις λεξεις στα στοματα και τα χερια μας), αλλα γιατι πρεπει να κανουν οτι
μπορουν για να τα βγαλουν περα χωρις να αποδεκτουν οτι πρεπει να τα βγαζουν περα μονο και
αυτο ειναι ολο. Οτι γινεται να θελουν, οτι τα βλεπουν ολα αυτα που προσφερονται χωρις να
μπορουν να τα εχουν. Και ειναι τσαντισμενοι για αυτο. Και τωρα δεν υποχωρουν αλλο.
Δεν υπαρχει δικαιολογια για αυτο, αλλα αυτη ειναι μια εποχη οταν οι δικαιολογιες ή εφευρισκονται
ή πραγματοποιουνται.
Εσυ τις εφευρισκεις. Εμεις στεκουμε στο πλαϊ εκεινων που τις πραγματοποιουν και με εκεινους οι
ζωες των οποιων αναστατωνονται απο καποια αναταραχη οταν η πραγματοποιηση αυτη ειναι
απαραιτητη. Ομως η ιδια η γλωσσα των θυματων ειναι λανθασμενη. Αλλα οπως και αν εχει,
μπορουμε να πουμε οτι δεν αληθευει οτι βρισκεσαι στο πλευρο εκεινων που χανουν τις μικρες
επιχειρησεις τους. Αλλα και αυτο ειναι το ιδιο με τον τροπο που αφησες καποιους να σαπισουν ενω
επετρεπες σε αλλους να εξαντληθουν στην προσπαθεια να συνεχιζουν, που σημαινει το να ριξουν
τους εαυτους τους, καθως και οποια χαλασματα βρουν στον δρομο, ο ενας στον αλλο. Και ησουν
εσυ που μεθοδευσες αυτη την κατασταση των πραγματων.
Αυτο εννοουσε ο Hegelοταν εγραφε για την πανουργια, του τροπου με τον οποιο η γενικη ιδεα εδω, η ακαταπαυστη συντηρηση του κεφαλαιου και των σχεσεων του - δεν πληρωνει την ιδια την
ποινη της. Οπως αψογα το θετει, "Δεν ειναι η γενικη ιδεα που εμπλεκεται στην αντιθεση και την
αντιπαραθεση, ενω εκτιθεται στον κινδυνο. Παραμενει στο παρασκηνιο, αθικτη και αλωβητη." Και
επιτρεπει στο συγκεκριμενο - τα παθη, τις επιθυμιες, της αναγκες, τις ημερες εκεινων που ζουν
εντος και υπο της - να ανταγωνιζονται μεταξυ τους, να ορμουν εναντια στην ιδιοκτησια και τα
σωματα. Καποιες φορες, σπανια, τα παθη ξεπερνουν την ιδεα και απειλουν να την εκτροχιασουν,
εστω και για λιγο. Αυτη μπορει να ειναι λοιπον μια απο εκεινες τις σπανιες στιγμες, με ολη την
αθλια συγχυση και επιτακτικοτητα, οταν η πανουργια κολλαει και γλυστραει.
Επειδη οι ανθρωποι θα παρουν ο,τι τους ανηκει, ετσι και αλλιως. Κριμα αν δεν σου καθεται καλα
αυτο. Και κριμα για ολους μας αν φτασουν εκει τα πραγματα, καθως δεν υπαρχει καμια αμφιβολια
οτι ολα αυτα θα εχουν μηδενικοαποτελεσμα, στον βαθμο που μπορει να φανταστει κανεις την
αφιξη σε κατι ως την καταστροφη των μορφων της συλλογικης δρασης, της αναπτυξης υποδομων,
και της δυνατοτητας να κανει κατι αλλο. Ολα αυτα σιγουρα δεν αποτελουν μερος του
διακυβευματος της εποχης.

Ομως εδω απευθυνομαστε στους εαυτους μας, οχι σε σενα, μιας και παρ’ ολη την ωμη ανοησια
σου, βρισκομαστε μακραν απο αθωοι των λαθων της σκεψης μας. Και εμεις – αυτο το αμορφο
εμεις, οχι ομως "της αριστερας", οπως και αν οριζεται αυτη – εχουμε γλυστρισει σε τουλαχιστον
τρια μετωπα.
1. Δεν μπορουμε να επιτρεψουμε στην σοβαροτητα οσων συμβαινουν να εξυπηρετει ή να
δικαιολογει το καλεσμα της αστυνομιας για την αποκατασταση της ταξης. Αυτο δεν εχει να κανει
με το γεγονος οτι η κοινωνικη αταξια ειναι καλη ή κακη, τις παιδικες αυτες λεξεις που πεταγονται
τριγυρω. Εχει να κανει με το γεγονος οτι αυτο δεν θα ειναι δικη σου αποφαση. Ειναι αυτο που θα
συμβει, ασχετα απο την γνωμη σου. Και ως τετοιο, αν εχουμε κατι να πουμε σχετικα, δεν μπορει
παρα να ειναι η κριτικη α) στον τροπο με τον οποιο το ειδος της απαντησης ειναι ακριβως εκεινο
που προκαλει καταστασεις σαν αυτη, και β) τον τροπο με τον οποιο η κατασταση αυτη θα
χρησιμοποιηθει αναδρομικα ωστε να δικαιολογειται η συνεχιζομενη μεταχειριση των φτωχων ως
εγκληματιων, η ιδια ακριβως μεταχειριση δηλαδη που εκκολαπτει μια τετοια εκρηξη.
Απορριπτουμε ολοκαρδα οποιονδηποτε τετοιο αυτο-επαληθευτικο ρεαλισμο, οτιδηποτε θα
μπορουσε να επιβεβαιωνει την καταδικη σου. Και δεν θεωρουμε συναφες να σκεφτουμε οτι η λυση
σε αυτο το "προβλημα" βρισκεται στην διευρυμενη και ανελεητη εφαρμογη αυτου του
προβληματος, της εγκληματοποιησης των φτωχων. Δεν νομιζουμε οτι η συγχυση της εποχης
δικαιολογει τοση διαστροφη της λογικης ή των συνεπειων της.
2. Δεν μπορουμε να επιτρεψουμε στην κριτικη μας να παραμενει κριτικη απο αποσταση. Δεν
μπορουμε να παραμεινουμε αποστασιοποιημενοι κατασκευαζοντας επιχειρηματα σχετικα με το τι
πρεπει ή δεν πρεπει να κανουν "εκεινοι", καθολου περισσοτερο απο οσο να ζητησουμε απο το
κρατος να κανει οτι θα κανει ή δεν θα κανει ασχετα με την δικη μας εκκληση. Κανοντας αυτο θα
σημαινε οτι παλινδρομουμε στην λογικη της καταδικης, της εκτιμησης και κρισης μιας καταστασης
στην οποια κανεις μας δεν συμμετεχει. Εαν καποιος θεωρει οτι οι εξεγερμενοι πρεπει να επιτεθουν
σε μεγαλα εταιρικα καταστηματα αντι για τοπικες επιχειρησεις, τοτε θα πρεπει να ενθαρρυνει,
δραστικα, επι τοπου, με μια αγκαλια γεματη πετρες, το πρωτο αντι απλα να αποκυρησσει το
δευτερο. Εαν θεωρει καποιος οτι θα πρεπει να υπαρχει μια τυπικη οργανωση και δομη σε οσα
συμβαινουν, τοτε θα πρεπει να αρχισει να κανει αυτο, αντι να καταριεται για το οτι δεν διαθετουν
κλασικη πολιτικη μορφη. Εαν καποιος θεωρει οτι αυτο που εχει σημασια ειναι η υπερασπιση, μετην
ισχυ, σπιτιων και επιχειρησεων, τοτε αυτο ειναι που πρεπει να κανει, μαζι με αλλους που πιστευουν
το ιδιο, αντι να περιμενει για την αστυνομια.
(Αυτο δεν υποστηριζει βεβαια οτι το μοναδικο πραγμα που μπορουν να κανουν οι ανθρωποι ειναι
να μπουν σε βιαιες καταστασεις στις οποιες θα μπορουσαν να τραυματιστουν ή και να σκοτωθουν.
Ισχυριζεται μονο οτι οι καταδικες ή οι προτασεις αυτου του τυπου ειναι ασχετες εαν δεν
εκφραζονται εμπρακτα. Εκεινοι που, κατανοητα, δεν θελουν να εχουν καμια σχεση με ολα αυτα
πρεπει να απεχουν. Αλλα επισης θα πρεπει να αποφυγουν την καταδικη τους ή να επιχειρησουν να
τους δωσουν συμβουλες.)
Γιατι η επιμονη μας στην σκεψη της εξεγερσιακης πλευρας- με αλλα λογια, τι ειναι αυτο που
καθιστα την κατασταση κατι περισσοτερο απο "εγκληματικοτητα" και καταναλωτικο ντελιριο,
οπως εχει ηδη περιγραφει – οσων συμβαινουν, μας δειχνει οτι δεν εγκειται τοσο στην σοβαροτητα
της βιας ή τον βαθμο στον οποιο αναστατωνει το κρατος. Παραλληλα με το γεγονος οτι πολλοι απο
τους εξεγερμενους οργανωνονται με πολυ σοβαρο τροπο (αν και η οργανωτικοτητα τους δεν
μοιαζει με κατι που θα αναγνωριζονταν ως κλασικη πολιτικη οργανωση), ο εξεγερσιακος

χαρακτηρας τους εγκειται επισης, παραδοξως πως, στο γεγονος οτι οι καταστηματαρχες, και αλλοι,
φροντιζουν τους εαυτους τους, με μπαστουνια του μπεϊζμπολ, στο γεγονος οτι δρουν εναντια στην
εξεγερσιακη κατασταση. Επειδη εδω ειναι που πραγματοποιειται η καταρρευση των προηγουμενων
γραμμων της υποτιθεμενης κοινωνικης συναινεσης, οτι υπαρχει μια μαζικη ρηξη στην συνεπεια της
καθημερινης ζωης. Η εξεγερση δεν ειναι εξεγερση ολων εναντια στο κρατος σε μια σαφη
κοινωνικη μιτωση, αλλα μια εξεγερση πολλων σε πολλα μετωπα. Ενα συνονθυλευμα αντιφασεων
που κατηγοριοποιει την πληρη νομιμοποιηση της ικανοτητας του κρατους να διαχειριστει τον
πληθυσμο του μπροστα στα ματια του ιδιου του πληθυσμου. Ενα περασμα στην δραση που δεν
περιμενει την μεσολαβηση της αστυνομιας. Ειναι αυτο ωραιο; Καθολου. Καθολου στο ελαχιστο.
Αλλα ειναι μερος και πακετο της αρνησης του υπαρχοντος.
3. Και αυτη ειναι ενδεχομενως η βασικη διακριση, παρα το γεγονος οτι εμφανιζεται αρχικα στην
φυγη προς το καταφανως αφηρημενο. Με αλλα λογια, πρεπει να επιμεινουμε στην διαφορα μεταξυ
καταστροφης και αρνησης, γιατι ειναι η διαφορα τους που συνιστα την ιδιαιτεροτητα της
κομμουνιστικης σκεψης και εκεινης της συνθλιψης αυτης της διαφορας που συνιστα την πλεον
κοινη επιθεση στην σκεψη και την πρακτικη εκεινων που σκοπευουν να την εκτεινουν: το μονο που
ξερεις ειναι να αρνεισαι και να κριτικαρεις, το μονο που θελεις ειναι να καταστρεψεις, δεν εχεις
τιποτε δημιουργικο να προσφερεις.
Οσο συνεβησαν στο Λονδινο προσφατα περιλαμβαναν μπολικη καταστροφη. Κτιρια και
αυτοκινητα σπαστηκαν και καηκαν. Τιποτε δεν κατασκευαστηκε. Δεν υπηρξε σχεδιο, πρωτοτυπο ή
προγραμμα. Μιλαει κανεις για την κοινωνικη αρνητικοτητα, και αυτη εμφανιζεται στην
καταστροφη ενος μερους του υπαρχοντος. Κατηγοριοποιει το μισος: το μισος για την αστυνομια,
για την πολη που συνεχιζει να τους κρατα στο περιθωριο, για τις βιτρινες που φυλανε πραγματα
που κοστιζουν υπερβολικα πολυ, για την προστακτικη οτι πρεπει να βρεις τον δρομο σου μονος και
την συλληψη σου οταν τελικα το κανεις, για ολους εκεινους που τους κοιτουν καχυποπτα οταν
περνουν διπλα τους επειδη φορουν κουκουλες και τα προσωπα τους ειναι σκουροχρωμα.
Ομως αυτη δεν ειναι η αρνηση καθαυτη, ακομη και αν αποτελει μερος της διαδικασιας της. Η
αρνηση, καλυτερα, εγκειται στην απομακρυνση απο σχεσεις που συντηρουν μια δεδομενη ταξη ως
εχει. Σχεσεις οπως οι ιδιοκτησιακες, οι νομικες, και εκεινες της αξιας και του κοστους. Δεν
προκειται για ισοπεδωση, για ολικη καταστροφη, αλλα για την τοποθετηση ολων κατω απο την
αμφιβολια και την κριτικη, συχνα μιας πολυ υλικης ταξης. (Η ιδιοκτησια αποδεικνυεται σκληρα
αντιθετη στην επιχειρηματολογια, ασχετα με το ποσο καλοδιατυπωμενη μπορει να ειναι αυτη.)
Προκειται για ενα μπανιο σε οξυ: χωρις να αποδιδει κανενα προνομιο, απομακρυνει την συνεπεια
που δικαιολογει την υπαρξη των πραγματων ωστε να τα βλεπει οπως ειναι, να βλεπει τι στεκει, τι
πεφτει, τι ειναι αυτο που δηλητηριαζε για καιρο πολλους.
Και προκειται για την ιδια διαφορα, την αμυδρη αυτη, μεταξυ της καταστροφης και της αρνησης,
που συγκροτει το εμεις που μιλουσε εδω. Η καταστροφη συμβαινει. Δεν ειναι ακαλεστη, δεν ειναι
αυτοματη (υπαρχουν ατομα που παιρνουν πραγματικες αποφασεις για να την πραγματοποιησουν),
αλλα παραμενει ενα σταθερο δεδομενο. Αυτο που σπανιζει ειναι η καταληψη- ναι, "τυχοδιωκτικα"
– των ορατων αναδυσεων της ως την απαραιτητη περισταση διευρυνσης αυτης της οργης και της
αναστατωσης περα απο τις εξαρσεις της σε πραγματικη, ζωντανη, συγκροτητικη σκεψη της
αρνησης. Μια αρνηση που ειναι, πραγματι, κατασκευασμενη απο τα δεσμα που επιπολαια παιρνουν
μορφη οταν οι προηγουμενες σχεσεις που διατηρουσαν τα πραγματα στην επιφανεια – το εμποριο,
η αστυνομευση, οι μεταφορες, η εργασια – αρχιζουν να καταρρεουν.

Στην συγκεκριμενη αυτη περισταση, τα αντικειμενα αρνησης, που απαιτουν αναλυση και αναπτυξη
περα απο ο,τι προκυπτει απο την υλικη αταξια και μονο, ειναι, πριν απ’ ολα, δυο. Πρωτο, του
καθορισμου της πολιτικης ως τροπου σπιλωσης οσων συμβαινουν ως απολιτικων και
λανθασμενων. Δευτερο, την διαυγη κατανοηση των πληρως αντιτιθεμενων θεσεων, ειδικα οταν
αυτες ειναι απολυτα απαραιτητες. (Με αλλα λογια, η διαφορα μεταξυ εσενα που καταδικαζεις και
εμας, δεν θα εξαφανιστει και πολυ συντομα.) Ναι, αναγνωριζουμε τις πραγματικα υλικες
αποστασεις μεταξυ των πληθυσμων και των ταξικων υποβαθρων τους (πρεπει κανεις να
αναγνωριζει ποτε ενας αγωνας δεν τον αποδεχεται). Παρ’ ολα αυτα αγωνιζομαστε για να
καταργησουμε εντελως αυτες τις διαφορες. Με αλλα λογια, να σταματησουμε να μιλαμε για
εκεινους που λεηλατουν σαν να προκειται για αλλο ειδος ανθρωπων. Να σταματησουμε να
φανταζομαστε πως οτι συμβαινει σε "αυτους" δεν αντηχει, εντονα, καθοριζοντας και
διαμορφωνοντας, και στην ζωη οσων δεν νοιωθουν μερος τους. Κατι τετοιο θα ηταν η χυδαιοτερη
μορφη της σκεψης που αφορα τις ταξεις ως καστες, τις διαστρεβλωσεις της μαζας σε υποκουλτουρες, στις οποιες εμεις δεν ανηκουμε, σε μοδα και κατευθυνση που δεν μπορει να
διευρυνθει.
Ωστοσο παρ’ ολες τις κριτικες του εαυτου μας, και παρ’ ολα τα γλυστριματα σε
αποστασιοποιημενες μορφες καταδικης και ευχολογιων, η δικη σου ειναι μακραν η χειροτερη.
Γιατι δεν καταδικαζεις εκεινους που λεηλατουν γιατι λεηλατουν. Τους εχεις καταδικασει προ
πολλου αλλωστε, τους εχεις καταδικασει στην περιθωριοποιηση και τον θανατο. Το γεγονος οτι
λεηλατουν σου αποδιδει απλα αρκετα πυρομαχικα στον ατελειωτο πολεμο σου εναντιον τους,
εκεινον του αποκλεισμου και της υποβαθμισης.
Και αυτος ειναι ο λογος για τον οποιο δεν θελουμε καμια απολυτως σχεση μαζι σου.
Γιατι εσυ, εσυ που κραυγαζεις για τα σφαλματα των κοινωνικων προγραμματων που μπορει να
υφιστανται στην πλευρα της εργασιας, των προγραμματων που μπορει να δρουν ως ενα ακομη
δικτυο οπου η στεγαση, η διατροφη, ο ρουχισμος, τα φαρμακα θα μπορουσαν να παρεχονται σε
εκεινους που τα χρειαζονται, εσυ λοιπον δεν μπορει να τολμας να αφηνεις τις παχιες γλωσσες σου
να καγχαζουν οσα επονται μιας τοσο βαναυσης κακοποιησης της φροντιδας.
Απεναντιας, το μονο που σε ενδιαφερει ειναι να φτασεις στα καθαρισματα. Και σε μια
αρρωστημενη παρωδια της λυσσαλεα μεταδοτικης διαδοσης εξεγερσιακων πληροφοριων μεσω
ψηφιακων τεχνολογιων, "συμμοριες" οργανωνονται για να αρχισουν την εκκαθαριση. Ανεβαινουν
αφισες "Παραμεινετε Ηρεμοι και Καθαριστε" – μα ποσο ευφυες. Παροτρυνεις τους παντες να
διατηρησουν τα αγελαστα προσωπα τους, να ελθουν στα συγκαλα τους επιτελους, να νοιωσουν
"ομορφα Βρετανοι" μετα την ηττα οσων δεν θεωρεις αρκετα Βρετανους, και να συνεχισουν ολοι με
τις δουλειες τους.
Αλλα ησουν εσυ που μεμψιμοιρουσες κουτοπονηρα τοσο για την αναρχια στην αγορα, οσο και για
την πολεμικη υπερασπιση της. Και τωρα, οταν φανερωνει τις πληρεις συνεπειες της, θα μπορουσες
να εχεις την σπανια αξιοπρεπεια να θυμηθεις τα λογια σου και να παραμεινεις σιωπηλος.
Κλαυθμυριζες για να στρωθει ετσι το κρεβατι. Τωρα κλαυθμυριζεις γιατι το βρισκεις πολυ σκληρο,
γιατι σου φαινεται οτι κανει πολυ θορυβο εξω ωστε να συνεχιζεις να κοιμασαι γαληνια.

Ειθε να μην εχεις ουτε γαληνη ουτε ειρηνη μεχρι να πεσουν οι ουρανοι,
ECW
http://libcom.org/news/open-letter-those-who-condemn-looting-part-two-14082011

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful