P. 1
A VIOLA VIAXEIRA. SABELA RODRÍGUEZ BLANCO

A VIOLA VIAXEIRA. SABELA RODRÍGUEZ BLANCO

|Views: 52|Likes:
Publicado pormanologgg

More info:

Published by: manologgg on Apr 29, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

04/29/2011

pdf

text

original

A VIOLA VIAXEIRA

Boas! Son a viola viaxeira! Dedícome a viaxar polo mundo. Iso é. Veño dende moi lonxe para contarvos as mellores historias que poidades imaxinar. Historias reais e fantásticas, historias tristes e ledas, de medo e de acción … Como? Que non me coñecedes? Vaites, ho! Sempre pasa o mesmo! Pois que saibades que fun feita nin máis nin menos que polo mesmísimo Perkah Tonski no ano 1750. Iso é. Fun moi importante na miña época, pois estiven nas mans de todo tipo de músicos; dende os máis pobres ata os máis prestixiosos. Moitos compositores famosos fixeron obras só para min. O meu son é fántastico, a miña beleza é inconfundible, a madeira coa que estou fabricada é riquísima, as miñas cordas son espectaculares, as serdas do meu arco foron escollidas do mellor cabalo do país … Pois ben, aínda que me gustaría seguir falando do marabillosa que son, non estou aquí para iso. Como xa vos dixen antes, vin para contarvos unha das miñas grandes historias. Así é. Veredes… Cando volvía dunha das miñas viaxes a China, pasoume unha gran idea pola cabeza. Encantábame viaxar polo mundo adiante pero tiña que recoñecer que estrañaba moito a miña terra natal: a fermosa Galiza. Sentía morriña do idioma galego, dos campos verdes, do mar…Había 20 anos que non volvía e…que mellor forma de chegar que marchar esa mesma noite para alá? !!!!!! … Sen pensalo dúas veces, collín o meu coche de dobre corcheas (un ultimísimo modelo no mundo da música) e emprendín a viaxe coa esperanza de chegar o antes posible. Non foi unha viaxe fácil. Crucei dúas pontes colgantes, pasei por tres cadeas montañosas, atravesei grandes ríos, unha lagoa…ata que cheguei a Andalucía.

1

Estaba esgotada, así que decidín parar nun hotel a descansar . Unha vez alí entrei na habitación que alugara e sen pensalo dúas veces tireime na cama de pentagramas. Era unha sala moi confortable cun televisor de plasma, un pequeno sofá e un moderno tocador de madeira que sostiña un espello. Cando por fin estaba a piques de durmir, escoitei uns golpes procedentes da habitación do lado. Agardei uns minutos coa esperanza de que deixase de soar ese molesto ruído, pero co paso do tempo aquel barullo ía a máis. Así pois, decidín ir á sala veciña para dicirlle que me molestaba. Petei na porta e abriume un xove cabaleiro vestido cun smoking e zapatos de gala, polo que supuxen que ía a algunha festa distinguida e importante. De súpeto, cando ía abrir a boca para dicirllo exclamou: - Vaites! Que viola tan bonita! E que ben coidada! Sen poder dicir nada, colleume e meteume nun vello estoxo de plástico e pechou a porta do cuarto. A partir dese momento sentín que estaba presa do músico e comecei a facer unha xira da man deste por moitos lugares de España ao longo de dous anos. Estaba moi triste. Sentía que non era libre. Xa non era a de antes: pasaba as frías noites chorando no meu pequeno estoxo e moitas veces o meu son nos concertos semellaba un xemido. A miña vida xa non tiña sentido. Un día de primavera o músico púxome no estoxo, colleume e meteume nun taxi (que era o que adoitaba facer condo ía a un dos seus concertos por España adiante). Como ía moita calor, asomei un chisco a cabeza polo estoxo sen que ninguén me vise, de forma que puiden escoitar a conversación do músico e do condutor. - Seica es o famoso músico Bartolo Gutiérrez! –dixo o taxista. -O mesmiño en persoa -contestou o músico cun ton orgulloso.

2

-E a onde dicía vostede que se dirixía? - A Ourense, en Galicia. Cando escoitei esas palabras, deume unha volta o corazón. Non o podía crer!! Ía regresar a Galiza; á fermosa Galiza que tanto estrañara despois de semellante tempo!!! Estaba ansiosa por chegar. A diferenza doutras veces, quería que a viaxe rematara canto antes. Unha vez no auditorio do conservatorio, o músico sacoume do estoxo, afinou as miñas cordas, e, tras ensaiar un par de veces, comezou o concerto. Debido á ledicia que sentía, o meu son foi tan impresionante que algunha xente do público choraba da emoción. Chegou a hora do descanso do concerto e o músico deixoume nos camerinos mentres el se dirixía ao baño. Estaba soa. Era a miña oportunidade para fuxir e sabía o que tiña que facer. O tempo estábaseme esgotando. En calquera momento o músico podía regresar e, seguramente, non volvería ter esa alternativa en moitos anos. Estaba nas miñas mans, de min dependía todo: fuxir e ter unha vida feliz ou ser a prisioneira do músico eternamente. Sen pensalo un segundo máis, decidín que chegara o momento idóneo. Pero…non podía marchar así, sen darlle unha explicación ao músico. Polo tanto, collín lapis e papel e dispúxenme a escribir: Querido Bartolo: Lamento dicir que estes últimos dous anos foron os peores da miña vida. Porque, por moi bo músico que sexas e que te consideres, debes saber que es unha persoa verdadeiramente insensible, trapalleiro e lacazán, o que me fixo chegar á decisón de fuxir. Así pois, espero que o tomes como a persoa adulta que es e non como un rapaciño de tres anos. Non agardo máis de ti. E non intentes buscarme, asegúroche que non me atoparás. Ah! E se precisas unha viola fai o favor de comprala e non coller a 3

primeira que atopes polo mundo adiante!!!!! Un desprezable saúdo. P.D: Grazas por pagarme a viaxe dende Andalucía ata Galicia. É o mellor que fixeches en toda a túa vida. Metín o papel nun sobre, deixeino enriba da mesa e, sen perder máis tempo, asomeime sixilosamente pola ventá non sen antes botar unha ollada ás verdes paixases que ante os meus ollos se estendían arredor do río Miño. Unha lágrima caeu pola miña meixela. Estaba realmente emocionada, mais non había tempo que perder. Así que saín o máis rápido posible pola porta e subín as escaleiras ata chegar á aula dos instrumentos máis destacados, que, por sorte para min, estaba aberta. Pechei a porta e durmín pracidamente durante un longo período de tempo. Cando espertei, unha profesora do conservatorio que acariciaba a miña barbada díxome: - Por fin regresaches á casa. Non sabes canto te botaba de menos. Naquel momento souben que estaba no meu fogar, coa miña xente querida, e comprendín o inmenso valor da liberdade.

Sabela Rodríguez Blanco 1º PREMIO CATEGORÍA INFANTIL (1º CERTAME LITERARIO DO CMUS DE OURENSE) ABRIL 2010.

4

5

You're Reading a Free Preview

Descarga
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->