A ti, bela señora de grandes ollos furados…

LIMIAR UNHA CIDADE SEN MEMORIA, EXISTE COMO CIDADE? Todo vai desaparecendo nun lento proceso que esgalla da propia ialma desta cidade a súa esencia. Nada queda, nada! para as xeracións futuras de nós, do noso pasado. Quizais, no futuro, sobreviva algúns deses símbolos espurios postos aquí e acola nun intento por crear unha nova identidade que encha o baleiro deixado, pero por canto tempo?. Seguindo o noso comportamento, chegarán outros que deixarán esmorecer eses falsos símbolos ata a súa extinción para despois volver a forxar outros novos que volvan a cubrir ese baleiro identitario; (ou pode que tan só o fagan para deixar a súa propia pegada no vano intento por non morrer de todo). Sexa dun modo u outro a cidade, fermosamente caótica, medra sen un puntal no que asirse; a súa referencia histórica é un neboeiro de verbas descoñecidas polos estranxeiros que nela residen. Sen esa ancora, como pode alimentarse o sentimento de parte dun todo?. Cada nova xeración esquece a anterior, cometendo os mesmos erros mentres a cidade, inocente reo da nosa ignorancia, sofre as consecuencias. A Panificadora foi un deses puntais que forneceu os bandullos de miles de vigueses, foi unha desas industrias que aínda respira na punta do bico de moitos dos nosos anciáns, igual que a Metalurxia, Casa Mar ou Álvarez entre outros. Nunha cidade que optou por un modelo industrial deixando na cuneta cun tiro na caluga o noso pasado celta, románico e incluso tardo medievo, ben podía tela consideración de manter polo menos a lembranza deses fósiles industriais que marcaron a lume o futuro devir da nosa comunidade. A reutilización dun edificio como o da Panificadora, no lugar onde se encontra, sería sen dúbida un gran acerto, ademais dunha mostra do compromiso das nosas autoridades coa nosa cidade e o seu pasado. Representaría un signo inequívoco do compromiso de todos coa mesma e cos nosos devanceiros. Teríamos na súa figura a forxa que crease o nexo de unión, tan necesario, entre a nosa aposta industrial e a nosa historia cultural, nunha cidade que por perder ata perdeu o idioma de seu.

Pouco queda xa en Vigo de Vigo, agás algunha estampa en branco e negro de fermosísimos soportais mollados por esa ría cada vez máis afastada.

Que é o que quedará de nós? Quen somos nós? Que lle deixamos aos nosos fillos?

Un profundo e enorme baleiro?

Miguel Ángel Alonso Diz Coordinador da iniciativa “AS VOCES DO PAN” ao abeiro da Agrupación poética: “A PORTA VERDE DO SÉTIMO ANAR”

POETAS

Alberte Momán Alfonso Láuzara Celso Álvarez Cáccamo Cruz Martínez Enrique Leirachá Lois Magariños Manolo “Pipas” Miguel Ángel Alonso Diz Rosanegra

AS VOCES DO PA

-I-

A PA IFICADORA É HISTORIA digo pan de morte matada digo pan pan proletario pan un conflito bélico armado e digo pan as rúas de Vigo arden de sol crepuscular fornadas de horas sobre o asfalto isto non é un poema é fame de pan pan soterrada digo `caramba´ ´caches en plin´ e digo que vos dean a todos o pan é a base da alimentación - nos seus distintos formatosnos países pobres como o noso

Vigo de portas ao mar sempre pechadas sen pan nin patacas que levar á boca

digo este é o meu berro hipócrita digo venceredes vós pero tocaravos limpar os cascallos

Alberte Momán

- II -

PA IFICADORA

Magnífica exposición permanente en Vigo, velaí maxestosa a carón do Concello in-tolerada para tolos públicos pouco civilizados, unha maqueta ilustrada a escala natural do urbanismo vigués panificado. Oh Vigo! verbo de ver e non mirar nada mirando ao mar... soñei na cidade pechada mirando ao mar eu non sei o que sentín, ver e non tocar porque se cae a cachos a vella historia que se conta nas tabernas ocupa un lugar na memoria o espazo que non se pode ocupar, espéculo de peculiar peculio do arte de especular Panificadora panviguesa do pan noso de antano e a cotío o pánico lírico fermenta nos despachos do feismo, ese xeito tan obsceno de exhibir viguismo sen complexos na cidade caótica que vive ás présas e non chega a ningures. Oh Vigo! panifícate coa historia no futuro Vigo. Digo: esperanza verde oliva. Vigo

Alfonso Láuzara

- III-

Poucas cousas são verdade. É verdade o pão, o suor das mãos. O calor do forno, a preguiça da alba. É verdade o quente, o íntimo, os olhos são verdade. O sol na cozinha, a janela do campo. Os animais ocultos, a voz apagada. É verdade a lenteza, o habitual caminho, a mesa de madeira, a roupa dormida. Tudo isso é verdade, e pouco mais. Poucas cousas diaria. Talvez tambén a pele e a água que a toca, e o tempo demorado.

Celso Álvarez Cáccamo Dos “Poemas da verdade”, no libro inédito Os passos da procura

- IV-

Pensar é ver as cousas por dentro: A feitura do pão, o tecido da lã, a unidade da água. O que é certo permanece, e é pensado, e visto. E existe Em. Si para ser visto. A pele existe quando toca a pele. O día que passa, quando passa. A espera, quando dentro do corpo espera. Um quarto está vazio, pensado, em penumbra. Pensar é imaginar ser algo e que todas as cousas se contenham a si,e ver uma diferente da outra.

Celso Álvarez Cáccamo Dos “Poemas da verdade”, no libro inédito Os passos da procura

- V-

PANIFICADORA

Eixos tubulares elévanse nas estadas do tempo Os furados atravesan o vello formigón e inician a lenta decadencia Velaí esquecida, obxecto da displicencia Ela que noutrora acubillaba a fermentada mestura e enfornaba pan para a mantenza dos asalariados Eis abandonada, na cidade das arquitecturas mutiladas onde a historia morre, é inevitábel Multiplícanselle as fendas na estrutura e a pasividade con fisionomía de especulador “ in flagranti “ mira cara o outro lado Si, é sexta feira, 4:20 do serán e 424 choronas aniñan no seu tellado

Cruz Martínez

-VI-

Acampa na masa, na grava marmañada alzada cara a nada A Jazz Band traba palabras que fenecen sen vencer, neste venres trece... Quer premer, erguer e ese rebenque féndelle en dez e séntese ser, sen ser chist, chist! Sic, in city Oh! os sons dos ocos son monótonos, rotos como os monólogos dos zoroños xordos Rozón, podón... homo, promotor do solpor Non... Stop Uf! un zunzún, un trust nun bus... Acampa na masa, na grava marmañada alzada cara a nada A Jazz Band traba palabras que fenecen sen vencer, neste venres trece...

Cruz Martínez

- VII -

xaponeses. xaponeses!, xaponeses! o panciño universal! vigo era........pais, fillos, futuro, traballo e industria e ela alí maxestosa dende o outeiro mirando á ría amasando nas súas entrañas seres con fariña que entretiñan os seus dentes con pan negro, o branco deixalo para os ricos! xaponeses!, xaponeses! pan de luxo a un prezo corrente! ceres pasea sola e en silenzo polas ruínas da panificadora alí na falperra deixando tendido a Jason e xa morto Plutón raptada a abundancia e os dons o pan pisoteado e deixado podrecer polas ideas homes que son lobos sen fame, matar por matar xaponeses!, xaponeses! o panciño universal! ocupado o seu vacio pola inmoralidade humana detense a noite e conmovese pola dor do pan furtado amorriñando a muiñada o amasado e o arrecendo que o vento levaba por toda a cidade fermentando a liberdade dos seres recen chegados do inferno á hora do crepúsculo xaponeses!, xaponeses! pan de luxo a un prezo corrente! os silos aínda esperando cheos de fariña ser convertidos polo olvido ceres na panificadora desvalixada, incendiada, desolada, especulada e soa facendo xa oitenta e cinco anos na falperra cando o rei alfonso dicía pola radio dun día calquera: “aquí me colocaron y aquí tengo que seguir” e o noso alfonso publicaba “cousas” e entraba na real academia xaponeses!, xaponeses! o panciño universal.

cámbiastenos o pan polo infortunio para alimentarvos vos e deixarnos as codias que nos de fame xa vivimos sempre pois todos, ricos, medianos e probes poden comer pan de luxo a un prezo de pan corrente.

Enrique Leirachá. (xaponeses era un tipo de pan que comercializaba a panificadora de vigo ai oitenta e cinco anos e na súa propaganda dicía a lenda deste poema).

-VIII-

PANexírico

haiku o verde por gris cemento e asfalto civilización

Lois Magariños

- IX -

vella e abandonada panificadora vella e abandonada panificadora entre o castro e o casco vello o inmenso forno que amasou pan que amasou vidas e soños da comunidade vella e abandonada panificadora sempre ollando para o tamén golpeado mar edificio espacio esporádico dalgún sen teito dalgunha esmoleira dalgún corpo abandonado vella e abandonada panificadora entre o casco vello e o monte castro paredes que chamaron polos grafiteiros e outras mais altas que chaman a escalada vella e abandonada panificadora irmán da fabrica de massó e tantos outros templos modernos da arquitectura civil que foron derrubados pola sen razón vella e abandonada panificadora entre a cova dos ratos e o noxento concello agora amasando fantasmas e propostas e outros sempre amasando especulación vella e abandonada panificadora as paredes os patios as sas os silos e a cheminea espacios que cecais chamaron a unha okupacion social do edificio

“e en maio do 2007 houbo nesta construcción unha reclamación publica do espacio persoas de diversos centros sociais da Galiza quixeron facer un encontro entre estas paredes dunha única fin de semana de reflexión dos seus pensamentos e propostas e foron botados pola amable policía baixo a ameaza dun brutal desaloxo e seguiron o encontro noutro espacio con mui pouca repercusión publica “ vella e abandonada e golpeada vella panificadora

vigo 7-09

Manolo “Pipas”

-X-

Podo e quero

Pedirlle un fondo perdón Ao orballo que beixa as túas pedras a noite esgallada polas sombras Interiores que ameazan a miña razón. Fuxir ao cabalo do vento Igoal que foxen o resto Coas vísceras asolagadas dun licor presto Acadando na morte o meu sustento. Daquela, teu nome será lembranza Obelisco o teu cadaleito desfeito, Recordo baleiro de esperanza Adival debuxado no meu teito.

Miguel Ángel Alonso Diz Dos “Poemas en loita”, no libro inédito Memorias da cidade escura

-XI-

AOS PÉS DA PANIFICADORA

Esquece… Esquece… voces brúan na noite esgallada co rechouchío dunha estrela aboiada, lembrando que non resta barileza na pedra que esmorece, no lugar onde a indiferencia atopa o seu berce. Esquece… Esquece… aos meus ollos eivados sopran os soños arelados e eu, debruzado baixo o teu perfil debuxado atópome ó resío apouvigando o laído egrexio que arrólame nun forte apreixo transformándome nun verme Que Esquece… Esquece… ao teu ser adoecido polo tempo mal levado, pola carraxe esborrallada e o azo perdido. E busco no meu ser un aloumiño co que espertar a muxica case cega nesta cidade negra que nega a túa alma o seu sitio.

Esquece… Esquece… o ecoar das voces gurran de min neste infindo estourar de silenzos falados, e eu, baixo o aballoar crecente belisco a miña conciencia chea de carriza quente. Funga o vento! Brúa o mar embravecido! nos meus beizos caídos, e aínda son quen de escoitar o latexo que abrolla no amencer cinguido o rechouchío das túas pedras cansas. Esquece… Esquece… E as voces van caendo como estrelas na noite no aballoar presente, e as miñas mans loitan por manterte con vida nesta cidade atafegada por tanta mentira vertida, e que o cabo sempre termina esquecendo a miña verba luída. Esquece… Esquece…

Miguel Ángel Alonso Diz Dos “Poemas en loita”, no libro inédito Memorias da cidade escura

-XIIO PAN o alimento que nutre a milleiros de persoas no pasado no presente no futuro O PAN, de cada día O PAN, do traballador a masa fermentada o formato calorífico o sustento corporal. O PAN é eterno atemporal sinxelo e perfecto. Eu, quero aquel pan o pan da PANIFICADORA o que ten historia o que hai escrito nas pedras que adormecen esquecidas na gran cidade gris e o edificio segue ulindo A PAN, e a tempos pasados. Eu, só quero, pan… DÁDEME PAN!!!

Rosanegra

-XIII-

Imos Panificar, na PANIFICADORA! Existía no pasado e existen no presente ruínas grises onde os paxaros aniñan na antiga, fábrica Olívica e os gatos pasean, son okupas lícitos que colonizan terreos mortos dando vida natural, coa normalidade do que xa é artificial xa que non hai obreiros hai habitantes libres roedores e ata insectos que non precisan dun dereito escrito nin dunha lenta burocracia nin de intereses nin de especulación... só están, porque están. Eles tamén queren Panificar!...

Rosanegra

Estes poemas foron recitados no encontro no sétimo andar que tivo lugar o 28 de novembro do ano 2009 no Café UFF con motivo do acto realizado en prol da Panificadora por parte da Agrupación poética A PORTA VERDE DO SÉTIMO ANDAR

Grazas a todos os autores pola súa participación no mesmo.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful