COLECCIÓN

!
RELATIVOS

A

LA

IGLESIA

DE

AMERICA

Y

FILIPINAS

DISPUESTA, ANOTADA E ILUSTRADA

POR

EL

I».

FItAlVCISCO J-A.VrEIR HEICNAJEIZ
De
la

CompiAia de Jesús.

TODN^O II
BRUSELAS
IMPRENTA DE ALFREDO VROMANT,
3,

IMPRESOR-EDITOR
3

CALLE DE LA CHAPELLE,
1879

Reprinted by

KRAUS REPRINT LTD.
Vaduz
1964

962

PARTE

i^

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.
prohibemus pariter et interdicimus, ne

arbitrio imponendis pcenis, tenore prgesentium districte

mercaturis et negotiationibus saccularibus hujusmodi, quovis prsetextu, titulo, colore, ingenio,
causa, occasione et forma, etiam semel, per se aut mediantibus ministris, sen alus personis
subsidiariis, directo vel indirecto,

quovis

tam nomine proprio quam suarum respective Religionum...., modo et qualitercumque, se ingerant vel immisceant.... Datum Komae, apud S. Mariam Majorem, sub annulo Piscatoris, die 17 Junii 1669, Pontianno secundo.
ed.)

fícatus nostri

(Ex Bull. Rom. sub Pió IX.

AliTICüLO

IV.

LETRAS APOSTÓLICAS Y DECLARACIONES DE LAS

SS.

CONOREGACIONES DEL SANTO OFICIO

Y

«

DE PROPAGANDA FIDE,» RELATIVAS A LOS FIELES DE LAS INDIAS ORIENTALES.
RITOS CHINOS.

El Papa Gregorio XV, en la Const. Romance Sedi, expedida

el

31 de Enero de 1623, compa-

deciéndose de la flaqueza humana, concedió á los Cristianos de Maduré, hasta que no dispusiere otra cosa la

Santa Sede, que puedan usar de sus insignias de nobleza, de la línea, del
los lavatorios

codumbo, del sándalo y de

que

se

ordenaban á

la limpieza

con tal que éstas cosas no tuviesen visos de superstición, sin emplear en ellos

y ornato corporal, nada de lo que

habia introducido la superstición de algunos. Y, porque todas éstas insignias las recibían de los Sacerdotes paganos, quiere el Pontifico que las reciban de los Sacerdotes Católicos, dese-

chando todas
lo

las

ceremonias gentílicas, como la observancia del tiempo, lugar é instrumentos,

cual tiene olor de superstición. Empieza

Rmnance Sedi.
se cruzaba del

Notan

los Pastos que la línea era

un cordón que

hombre izquierdo

al lado

de pelo que llevan en la coronilla de la cabeza. El derecho. Codumbo llamaban color de madera, cuyo y olor es muy agradable á los Indios, y suelen sándalo es una clase
la trenza

restregarse con él la frente en las fiestas solemnes. Acerca de los lavatorios hechos según
la

costumbre pagana, en tiempo y lugar señalados, declaró

el

Cardenal de Turnon en su Decreto

de 23 de Julio de 1704 que se prohibiau por ésta Constitución no solo á los Neófitos sino también á los Misioneros (Fastos, Ord. 243).

respuestas de los Teólogos aprobadas por la S. Congreg. de Prop, Fid,, los cuales fueron de parecer que algunas ceremonias y ritos de los Chinos estaban infectos de superstición, mandó que se observasen bajo pena de Excomunión las respuestas y

Inocencio

X conforme á ciertas

decisiones hasta que otra cosa no pareciese á la Santa Sede.

Se hace mención de éste mandato en
Julio de 1742 (Fast, Ord. 307).

la Const.

Ex quo, expedida por

Benedicto

XIV

el 11

de

SECCIÓN QUINTA.

063

CONSTITUCIÓN SOBRE LOS RITOS CHINOS.
El Papa Benedicto XIV, en su Const.

Ex

quOy expedida el 11 de Julio de 1742, teniendo

presente el Decreto de la Sagrada Congregación de
los Eitos Chinos
:

Propaganda Fide^ que juzgó

supersticiosos

asimismo

la prohibición
:

de Inocencio X, que por decreto de la Inquisición

permitía unos y reprobaba otros

la confirmación

de Alejandro VII del año 1656, quien por

el

Decreto del Santo Oficio de 1669 declaró que los dos Decretos precedentes estaban conformes

con la confirmación de Clemente

IX

:

el

Decreto de Clemente

XI

del año 1704, aprobando las
la superstición,
:

respuestas del Santo Oficio, que prohibía los expresados ritos

como imbuidos en

y mandaba comunicarlas

al

Cardenal Tournon para que las hiciese observar bajo penas

haciendo mención del Decreto del

mismo Clemente XI, dado del 25 de Setiembre de

1710, que

confirmaba otra vez las respuestas y el mandato del Cardenal Tournon, y prohibia que ninguno publicase escritos sobre los ritos chinos sin licencia de la Inquisición : de la Constitución Ex
illa die^

en la que se resuelve que la palabra Tien-Chu ha de admitirse, pero no los nombres

Tien y Xang-Ti, ni permitir que se tengan colgadas las tablas en que está escrita la palabra

Eing-Tien ; ni que

los Cristianos presidan, sirvan ó asistan á los sacrificios

y oblaciones, que

suelen hacer los Chinos todos los meses en la luna nueva y llena en honra de Confucio y de sus
Progenitores, por estar inficionados de superstición, ni que en las casas de Confucio hagan todos
los

nueva y llena las ceremonias, que se hacen en honra del mismo Confucio, ni en las casas dedicadas á los Progenitores se les hagan oblaciones, ni de manera alguna sirvan en ellas, ni se arrodillen ante los cuadros de sus Progenitores en sus casas particulares ó en sus

meses en

la luna

sepulcros, solos 6 juntamente con los gentiles,

aunque se proteste que solo se hace por darles
no se pueden de otro modo evitar los odios,
:

un

culto civil;

porque, no se ha de tener por reprobada la asistencia material de los Cristianos
si

con los gentiles á estos actos, pero sin aprobarlos,
haciendo antes una protesta
si

buenamente se puede, y cesando el peligro de perversión

que

no se permitan las tablillas de los difuntos con la inscripción China, que significa

el trono del
:

alma que
:

se

puedan tolerar

las tablillas con solo el

nombre del

difunto, secluso scandalo
:

y

que todo esto se ha observar bajo censuras y penas Eclesiásticas que todos los Eclesiásticos han de prestar juramento de observar lo que aquí se prescribe, y que se ha de enviar ala Sagrada
Congregación
título
:

declarando que éstas Letras tienen fuerza de Constitución, aunque solo lleve el
:

refiriendo también las cosas que permitid el Patriarca de Alejandría, Carlos Ambrosio Mediobarba, que en 4 de Noviembre de 1721 permitió el uso de dichas tablillas en

de precepto

las casas privadas, con solo el

nombre, secluso scandálo
en

:

así

como todas

las ceremonias que

nada tenian de sospechosas,

el culto civil

de Confucio, encender luces ante la tablilla corregida
los funerales,

quemar

olores, poner comestibles, ofrecer cirios

hacer genuflexiones ante la

féretro, hacer reverencia á Koteu, tanto en año nuevo, como en otros tiempos del año, y por último encender luces delante de las tablillas reformadas : considerando finalmente el Papa que la Santa Sede habia condenado

tablilla corregida, el féretro ó difunto, preparar la

mesa delante del

la circular del Obispo de Pekin,

que mandaba observar la Constitución
:

Ex illa die,
que

con los

los mencionados permisos son contrarios á la Constitución de Clemente, que debe execrarse tal práctica como y supersticiosa : se manda á los Superiores que remuevan á los refractarios, les hagan volver á Europa, y avisen quienes son, para poder castigarlos, y si ios Superiores no obedecieren, les

sobredichos permisos del Cardenal Alejandrino

Declara Benedicto

XIV

amenaza con privarles de
ción, prestase

la facultad de enviar allí se

á ninguno de su Orden (Fast, Ord. 500).

El 3 de Diciembre de 1742

mandó
lo

al

Obispo electo de Nanquín que, antes de su consagra567).

juramanto conforme á

mandado en la anterior Constitución (Fast, Ord.

964

PARTE

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.

ÚLTIMOS DECRETOS SOBRE LOS RITOS CHINOS.
El Papa Benedicto

XIV en su Const. Omnium,
Excomunión á

expedida el 12 de Setiembre de 1744, teniendo

presente el Decreto del Cardenal Turnon dado en Pondichery el 23 de Junio de 1704, en que se

manda

bajo pena de
el

los Misioneros del

omitan en

Bautismo

los Sacramentales, especialmente la sal,

Maduré, Maissur y Carnata, que no saliva é insuflación que
: ;

se se

imponga

al bautizando el

nombre de algún Santo

del Martirologio

que no

se

mude
:

el

nombre

de las cosas sagradas, ni se expliquen en otro idioma más que en latin 6 indio
los padres

que se señale á
los Cris-

un término muy breve para traer á bautizar sus
:

hijos

:

que no se permita á
al cuello el

tianos casarse á la edad de seis ó siete años

que las mujeres no lleven
el

Taly con
:

la

imagen del

ídolo

Púleme

6 con el cordón de 108 hilos cubiertos con

jugo de azafrán

que en

las ceremonias nupciales se quite del todo el

ramo

del árbol Aresciomara^

y

el

número de

manjares que se acostumbra

:

que no se pongan

los círculos ó coronas
:

en la cabeza de los novios

que no se parta

el fruto

llamado Coceo para recibir presagios
fíat festiva

ne mulieres arceantur a Sacra-

mentís causa menstrui : ne

gratulatio pro

prima purgatione puellis contingente
:

que á

los Parias se les preste todo auxilio espiritual,

aun en sus propias casas
fiestas

que los músicos que también
los

Cristianos no ejerzan su arte en las Pagodas de los ídolos ni en sus

:

Misioneros observen la Constitución de Gregorio

XV, que
:

tiempo en que acostumbran hacerlos los gentiles

prohibe los lavatorios en el lugar y que no bendigan las cenizas compuestas de
:

excrementos de vaca, y que tienen resabio de la penitencia instituida por Rutren que los Cristianos no lean los libros de los gentiles sin licencia del Párroco : y que se notifique éste
Decreto á todos los Misioneros
:

considerando también

el

Papa que

el

antedicho Decreto fué

aprobado por Clemente

XI con
si

ésta clausula

Doñee

aliter

á Sede Apostólica provisum fuerit
el

postquam eos audierit^

qui erunt, qui aliquid adversus contenta in ejusmodi decreto afferen-

dum

habuerint
el

:

las Letras

de Benedicto XIII, que confirman

Decreto de Tournon, y expre-

samente
Parias
;

de administrar los Sacramentos á los moribundos de ínfima condición, llamados

y

las Letras de

Clemente XII, expedidas

el

24 de Agosto de 1734, en que confirma

el

precepto de aplicar los Sacramentales del Bautismo, dispensando sin embargo por un decenio

para que en caso de necesidad se omita la aplicación de la saliva, y se haga la insuflación

ocultamente, con tal que se evite

el error

de los que piensan que dichas cosas son materia inepta
la

de los Sacramentales

:

Amonesta á los Misioneros por su grave negligencia en recurrir á

Santa

Sede para obtener facultad de dispensar, y á los Obispos por haber obrado mal, dispensando sin
consultar al Pontífice
roloííip
:

modifica el precepto de imponer á los bautizandos los nombres del Marti-

con esta clausula curent,

quantum

fíeri potest^

permaneciendo firme
:

la prohibición en

cuanto á los nombres
el decreto

de los ídolos

y de los penitentes de la falsa Religión

declara también que

de no mudar los nombres de las cosas sagradas no tiene lugar en las voces comun-

mente

recibidas desde la fundación de la Misión, y que debe observarse el de no diferir el
:

Bautismo

condena
c. 1,

del Tridentino

matrimonios de los impúberes, y declara que se ha de guardar la forma ses.24, de Ref. Matrim, en los lugares donde se haya publicado 6 se publilos
:

care éste Decreto, con tal que su observancia no sea imposible

y amonesta á

los Misioneros

que

procuren publicarle : confirma la prohibición de llevar las mujeres el Taly, aunque los Misioneros afirman que jamás permitieron esto : confirma también la prohibición de llevar el cordón de

108 hilos, y el decreto de abolir los ritos supersticiosos de las bodas y el de la fracción del fruto llamado Coceo, y el de admitir á los Sacramentos á las mujeres tempore purgationis : resuelve que procuren los Misioneros abolir la fiesta sub nomine menstrui, y al contrario la permitan
stib titulo

nuptiarum: confirma

el

decreto sobre la asistencia espiritual á los Parias, y avisa á

SECCIÓN QUINTA.
los Misioneros que no

965
los Parias, si

admitan al Bautismo á los que opinan que Dios ha reprobado á
:

no deponen éste error confirma ademas
cio

el decreto

de que los músicos Cristianos no presten servi-

alguno en las pagodas,

lo

las cenizas

y

la lección de libros paganos

mismo que prohibe las abluciones aun de los Misioneros, el uso de y manda que, sin consultar ala Santa Sede, no se
:

conviertan los ritos gentílicos^ en costumbres Cristianas

:

referido

ademas

el

precepto repetido

bajo graves penas de Clemente XI, que los Misioneros se obliguen con juramento á cumplir lo

mandado, y
que,
si

los Superiores á enviar á sus respectivos subditos las Letras Apostólicas
le

de

tal

modo

alguno rehusare obedecer, se

obligue á salir de la Provincia. Keferido también que
:

los Misioneros,

se les librara de la carga de tantos juramentos
saliva 6 insuflación
:

después de prometer obediencia y prestar juramento, pedian tres cosas 1» que 2a que se prorogase la dispensa del uso de la
:

3^ que se explique lo de la asistencia á los Parias

:

Benedicto

XíV manda

y confírmalas penas impuestas por su inobservancia, proroga por diez años la dispensa en cuanto al uso de la saliva é insuflación, recibiendo con gozo paternal la oferta de
prestar juramento,
los Misioneros,

manda que

se destinen á la asistencia de los Parias los
;

que son necesarios

:

que

dentro de cinco años se den pruebas de la ejecución de lo mandado

de lo contrario se enviarían

á aquellos Reinos Misioneros de otras Ordenes, y

los Misioneros

de la Compañía de Jesús, á los
allí

cuales principalmente estaban confiadas aquellas Misiones, deberían salir de

en virtud de

santa obediencia sin esperar otro mandato. Finalmente aunque los Misioneros, que habian hecho
estas tres peticiones no habian puesto dificultad alguna sobre otros puntos del decreto del

Card. Tournon, con todo, como se sabia por cartas de otros que unos permitían el Taly^ otros
el partir el

Coceo para saber lo porvenir, otros no admitían á los Sacramentos á las mujeres
lo prescrito

mensibus detentas, manda en virtud de santa obediencia que se observe

por Cle-

mente XI. (Fast., Ord. 570.)

EXPOSICIÓN REVERENTE DE LA COMPAÑÍA DE JESÚS AL PADRE SANTO CON OCASIÓN DE

LOS DECRETOS SOBRE LOS RITOS CHINOS.
Die 20 Novembrís 1711.

Reverendissimus Pater Michael Ángelus Tamburinus, Prsepositus Generalis Socíetatis Jesu,
provolu'tus ad pedes Sanctissimi D.

N. D. Clementis, Divina Provídentia Papse XI, in Palatío
Assistentibus líatíonum
ac Procuratoríbus singularum
supplicis libelli scripturam

Apostólico Quirinali, una

cum PP.
;

Provinciarum dictse Socíetatis obtulit Sanctitati Suse per
tenoris, qui sequitur, videlicet

modum

« Foris

:

Sanctissimo P. Nostro Clementi Papse
;

XI

:

Praepositus Generalis Socíetatis Jesu.

« Intus vero

ínter postulata,

qu»

Patres Procuratores missi

Romam e

singulis Socíetatis

Jesu Provinciis ad consuetam Congregationem Procuratorum indictam in hunc mensem Novembrem anni 1711, proposuere, unum fuit prae cseteris summa oblatum contentione et acerri-

mis omnium

studíís votisque

commendatum tanquam longe maximi ad suarum Provinciarum
nomen
indignis-

pacem Inhoc postúlate

et exístimationem

momentí majorem
inurit dolorem,

significant PrsepositiGenerali lacerari Socíetatis universae
illi

sima accusatione, quse

quam

innumerabiles
;

alise

accusationes,

obtrectationes et calumniae contra

eamdem

fabricari et disseminari solitse

et

qua se fatetur ad

vivum vulnerari
prse cseteris

et

pupíllam oculí sui tangí.
:

Accusatíonem hanc vehementiores adversarii his verbis ínformant

erga Decreta Pontificia
esC

exactam submissionem csecamque obedientiam buccínant Jesuitse; ab
II.

tamen prae
121

TOM.

966

PARTE

la

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.
sunt.... Religiosos Societatis prse cseteris inobe-

csetoris deficiunt,

dum

ad salivam decreta non

dientes esse Constitutíonibus Apostolicis.

Eam ob rem prsedicti Fatres
eeritate

Procuratores, ad refellendam

alienam accusationem, simulque ad declarandum Societatis dolorem,

omni ope tam probrosam, quam a cum se tam gravi

legitima

tam acerbo vulnere petitam sentit, una voce postularunt ac faciendum judicarunt, ut solemni et quadam actíone, quse vim et locum obtineret cujuscumque apologise Prsepositus Genead coram Ecclesia universa constantissimam, immutabilem, invictam Societatis Jesu fídem in amplectendis,obeundis et ad ultimum usque spiritum exequendis

ralis Societatis

nomine

totius Ordinis confírmaret, contestaretur ac declararet provolatus

Sanctitatis Su3e pedes, et
totius

qusecumque fuerint a Sede Apostólica prsescripta, constituta et imperata, et nominatam quod spectat ad Decreta per Suam Sanctitatem edita de ritibus Sinensibus tum auno 1704 die 20
Novembris,

tum anno 1710 die 25* Septembris quse quidem Decreta etiam prout a Sanctitate Sua explicata et expósita fuerunt in Litteris ejus nomine scriptis ab Illustrissimo et Beveren;

dissimo Domino Assessore Sancti

Officii

ad Keverendum admodum Patrem Prsepositum Gene-

ralem Societatis sub die
et poenis

11

mensis Octobris anno 1710, inconcusse et inviolabiliter, sub censuris

ibidem expressis, sine ulla contradictione, tergiversatione aut cunctatione, quovis

contrafaciendi quaesito colore aut prsetextu penitus subíalo, sibi

adamussim observanda
:

et

exequenda sponte et ultro admittit et amplectitur Societas universa ora obstructum iri confídit.
propria

atque ita obloquentium

Huic Postúlate una cum Patribus Assistentibus iidem Patres Procuratores Romse convocati manu subscripsere. (Siguen 25 firmas). »
Beatissime Pater.

Tam justis, tamgravibus ac necessariis PP. Procuratorum Postulatis obsecundans Praepositus
Generalis Societatis Jesu ad Sanctitatis Vestrse pedes humillime provolutus quocumque óptimo ac certissimo modo potest, cum omni asseveratione ac sinceritatesua ac totius Societatis

nomine

proñtetur ac declaratSanctitati Vestrse et Sanctse Sedi Apostolicse constantissimum obsequium, reverendissimam submissionem et obedientiam coecam in amplectendis et exequendis quse-

cumque
tembris

per

circa Sínicos ritus edita sunt,
:

eamdem Sanctam Sedem decreta fuerint et imperata, iisque potissimura, tum anno 1704 die 20 Novembris, tum anno 1710 die 25

quse

Sep-

quidem Decreta etiam prout a Sanctitate Vestra explicata et expósita fuerunt in Vestr» nomine eidem Prseposito Generali scriptis ab Illustrissimo et Keverendissimo Domino Assessore Sancti Officii sub die 11 Octobris anno 1710 inconcusse et invioquse
Litteris Sanctitatis

sub censuris et poenis ibidem expressis sine ulla contradictione, tergiversatione aut cunctatione. quovis contrafaciendi qusesito colore aut prsetextu penitus subíate, sibi adamussim observanda et exequenda sponte et ultro admittit et amplectitur Societas universa. Testatur
labiliter

Ítem idemPrsepositus Generalis hanc esse vocem, hoc votum, hunc spiritum Societatis universa hunc et futurum esse sicut procul dubio semper fúit.
:

Quod

si

quis nihilominus e nostris esset

aliter sentiret et loqueretur aut locuturus esset (
satis potest

ubicumque terrarum (quod avertant Superi) qui nam id omnino prsevenire aut impediré nuUa
) declarat, asserit

humana prudentia
nomine

in tanta

subditorum multitudine

ac profitetur

; ac merita castigandum píEna, ñeque agnoscendum pro vero et genuino filio Societatis. illum tamquam degenerem. etnon suum, habebit, uti tales semper habuit et modo habet Societas, et. quantum poterit, semper compescet, comprimet et conteret. Ea mens. hoc propositum, ea contestatio Societatis est, quam ejus totius nomine deponit ad ^ Sanctissimos Pedes Beatitudinis Vestra Prsepositus ipsius Generalis ; ut inde per universam

Prsepositus Generalis,

totius Societatis, se

jam nunc illum

reprobare, repudiare

SECCIÓN QUINTA.
disseminetur, ac spargatur Ecclesiam.
protestatione

967

Quod

si

ad exprimendum
magis

efficacius Societatis in

hac

mentem, inveniri verba possent
ad obstruendum

clariora ac

significantia, aut formulse

magis

distinctsB disertseque

omnem

cavillationibus et sinistris interpretationibus

aditum, intendit, optat, vult Praepositus Generalis, ut ea,

qu» in hoc

Scripto adhibet verba,
sibi

vim

omnem

aliorum quorumciimque magis idoneorum habeant, fateturque

non occurrisse uUa

meliora et apertiora, quibus veram et sinceram totius Societatis
Professa Eomana, die 20 Novembris 1711.

mentem

declaret.

— Ex Domo

— Ita fatetur et protestatur. —

Michael Ángelus

Tamburinus, Praepositus Generalis.
Assistentes

ídem vero Sanctissimus Dominus Noster supradictos Patres, Prseposítum Generalem, necnon Nationum ac Procuratores Provinciarum ejusdem Societatis, quam Sauctitas Sua
:

in visceribus gerit, paternse suse charitatis, benigno excepit

oblatamque

sibi

Declarationem

prsemissam typis

mandan

ac pervulgari posse permisit.

(Ex Bull. Luxemburg., ed. 1727.)

SE EXHORTA

A LOS FIELES DE LA

DIÓCESIS

DE ANGAMALA QUE PERMANEZCAN BAJO LA

OBEDIENCIA DE SU LEGITIMO PASTOR.
Alexander Papa
Dilecti Pilii,

VIL

Salutem

et

Apostolicam Benedictionem.

Percrebujt vos Thomse Arcbidiaconi Ecclesiae Angamalen., seu Serrse, temeritatem secutes,

a Ven. Fratris Archiepiscopi Angamalen.,Pastoris vestri, obedientia recessisse. Explicare vobís

non possumus, quanto fama hsec nos
discriminis, in quo versatur salus

aflfecit

moerore, concepto potissimum ex consideratione

Sathanae, qui circuit quserens

animarum quem devoret,

vestr^rum,

cum

extra

continenter expositi

sitis insidiis.

caulam Domini palantes Et quamvis

nobis certo persuadeamus, aliena potius seductione et inconsulta levitate,
consilio, vos eo erroris esse prolapsos,

quam

delibérate

ac proinde speremus in

Domino

fore ut,

quod a Patre

luminum

assiduis precibus flagitamtis,

discussis coelestis gratise radio
aberratis, et ad pristinam

mentium vostrarum

tenebris, in

viam justitise, a qua misero
:

ejusdem Archiepiscopi obe-

dientiam ultro revertamini

attamen, pro commissa nobis abiElterno Patre vestrum et

omnium
Thoma,

Fidelium cura, vos harum

serie sedulo

monendos, et per viscera misericordise Dei nostri obtes-

tandos, vobisque Apostólica auctoritate prsecipiendum duximus ut, relicto prsefato

qui, arrogata sibi, absque hujus Sanctae Sedis auctoritate, Episcopali dignitate, partes pseudo-

Pastoris, no

dicamus lupi rapacis, inter vos agere perhibetur, ad verum
et

et

legitimum anima-

rum vestrarum Patrem
redeatis

Pastorem memoratum,

videlicet,

Arcbiepiscopum, sine cunctatione

Datum Romse, apudS. Petrum, sub annulo
nostri anuo primo.

Piscatoris, die 19 Februarii 1656, Pontificatus

(Bulario

Romano de Mainardo,

Constit. 84.)

Nota. Se registran en éste Bulario seis Constituciones á continuación de ésta sobre

el

mismo

objeto.

968

PARTE

1^

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.

INDULGENCIA PLENARIA POR QUINCE ANOS A LOS FIELES Y CATEQUISTAS DE LA CHINA

Y OTROS REINOS Y LUGARES VECINOS.
Clemens Papa X.

Ad futuram

rei

memoriam.
coelestibuá e Ecclesise thesauris

Ad augendam

Fidelium religionem

et

animarum salutem

pia chántate intenti, ómnibus et singulis utriusque sexus Christifidelibus, cursa Venerabilium

Pratrum Episcoporum Vicariorum Apostolicorum inpartibus Sinarum
et locis a Sede Apostólica

aliisque vicinis Begnis

deputatorum commissis, veré pcenitentibus et confessis ac sacra Com-

munione
licis

refectls, qui

aliquam Ecclesiara, Capellam vel Oratorium a praefatis Vicariis Apóstousque ad occasum
fastorum hujusmodi, annis

seu eorum Provicariis designandam vel designandum in Sancti Josephi et Sancti Fransolis

cisci Xaverii festis diebus, a primis vesperis

singulis, devoto visitaverint, ut ibi pro Christianorum

Principum concordia, Hseresum extirpa-

tione ac Sanctse Marise Ecclesiaeexaltatione, pias ad

id egerint, plenariam

:

ac Catechistis in

illis

partibus,

Deum preces eífuderint, quo die prsefatorum pnma die eorum admissionis ad officium

Catechistarum hujusmodi, per eosdem Vicarios Apostólicos, seu eorum Provicarios, faciendae,

itidem plenariam

Communione refecti oraverint, ut praefertur, omnium peccatorum suorum indulgentiam et remissionem misericorditer in Domino concedimus. Prsesentibus ad quindecim anuos tantum valituris. Yolumus autem quod,
qui similiter veré poenitentes et confessi ac sacra
si

pro impetratione, prsesentatione, admissione seu publicatione prsesentium alíquid vel mini-

mum detur,

aut sponte oblatum recipiatur, prsesentes nuil» sint eo ipso.
S.

Datum Komse, apud

Mariam Majorem, sub annulo
1, pag.

Piscatoris, die

23 Decembris 1673,

Pontiñcatus nostri anno quinto.

(Ex Bull. Propaganda Fidei, tom.

194.)

SE HACEN APLICABLES A LOS DIFUNTOS LAS INDULGENCIAS CONCEDIDAS A LAS IGLESIAS

DE LOS MISIONEROS CAPUCHINOS EN TIERRA DE ÍÍEREJBS É INFIELES.
Clemens Papa XIL

Ad

perpetuara rei memoriam.

Cum,

sicut dilectus Filius Cherubinus de Noves, Ordinis

Pratrum Minorum Sancti Francisci

Capuccinorum nuncupatorum Professor, ac dilectorum Filiorum Missionariorum Gallorum et

Hybernorum ejusdem Ordinis

in partibus Hdereticorum et Infídelium existentium, in
fecit, alias

Romana

Curia Procura tor, nobis nuper exponi

nos ómnibus utriusque sexus Christifidelibus
refectis,

veré pcenitentibus et confessis ac sacra
toriis

Communione

qui aliquam ex Bcclesiis seu Oraillas

dictorum Fratrum Missionariorum, Mulieribus vero, quibus ad

seu

illa liber

non

pateret accessus seu ingressus, quse aliam Ecclesiam seu Oratorium Catholicorum

earumdem

partium a custode vel Prsefecto Missionum hujusmodi designandum, in

festis

diebus sub certis

modo et forma tune expressis visitassent et ibi pro Christianorum Principum concordia, Hseresum extirpatione ac S. Matris Ecclesise exaltatione pias ad Deum preces effudissent, quo die ex prsedictis id egissent, plenariam omnium peccatorum suorum indulgentiam et remissionem misericorditer in Domino perpetuo concessimus, prout in nostris desuper in si mili forma
Brevis die 20 Maji 1735, Pontiñcatus nostri anno quinto expeditis Litteris plenius continetur.

lium defunctorum animabus per

Cura autem, sicut eadem expositio subjungebat, Christifideles illas indulgentias Christiñdemodum suffragii applicari possint plurimum desiderent Nos,
:

hujusmodi siípplicationibus

inclinati,

ómnibus

et singulis Christifidelibus prsedictis, ut indul-

SECCIÓN QUINTA.

969

gontiás plenarias iisdem diebus, quas de csetero consecuti fuerint, Christifidelíum animabu3,
quse
et

Deo

in chántate conjunctae ab hac luce migraverint, per

modum

suffragii applicare possint

valeant, auctorítate Apostólica,

tenore

pra3sentium,

ibidem perpetuo concedimus

et

indulgemus.

DatumEomse, apudS. Mariana Majorem,sub annulo Piscatoris, die 9
ficatus nostri auno séptimo.

Aprilis 1737, Ponti-

(Ex Bull. de Prop. Pide, tom. 2, pag, 227.)

RESPUESTA AL ARZOBISPO DE GOA ACERCA DE LA VALIDEZ DEL MATRIMONIO DE AQUELLOS, QUE SALIENDO DE LA PARROQUIA EN QUE TIENEN DOMICILIO Y SE HA PUBLICADO EL TRIJDENTINO, VAN A CONTRAERLO DONDE NO SE HA PUBLICADO Y SIN ASISTENCIA DEL PÁRROCO PROPIO VOLVIENDO DESPUÉS A SU PARROQUIA.
Venerabili Pratri Archiepiscopo Goano. Benedictus Papa XIV.
Venerabilis Frater, Salutem et Apostolicam Benedictionem.

Paucisab hiñe hebdomadis Fraternitatis
quod cum receptum
sanctio
sine
illa,

tuse litteras

accepimusdie 16 Decemb. 1754 datas,

nescientes usque adhuc qusenam diuturnse hnjus morse fuerit causa. Exposuísti
fuerit in Dioecesi tua

autem

iniis,

Tridentinum Concilium, servatur adamussim ibidem
vero Dioecesi tua finitimus sit locus quidam,

quse nulla declarat matrimonia, quse sine pr^esentia Parochi sponsi vel sponsse et

duobus testibus celebrantur.

Cum

Sunda

vocatus, ubi nonnulli Missionarii Sacerdotes inhabitant ad regionis Íncolas ad

Fidem Catbolicam

pertrahendos edocendosque, contigit aliquando, atque nunc etiam contingit, ut quispiam
difficultates prsenoscens, quse

matrimonium
fuit

fortassis impedirent,

quotiescumque in tua Dioecesi

contrahendum

foret,

ab eadem discedit una

cum

muliere, atque

Sandam

pergit,

ubi ñeque

receptum ñeque promulgatum

Concilium Tridentinum, ibique matrimonium coram Mis-

sionario contrahit, ac subinde regrediens ad Dicecesim

tuam validum esse contendit, eo quia matrimonium non alibi nullum esse reputatur, praeterquam iis in locis, in quibus Concilii Decretum receptum ac promulgatum fuit. Haec est quiestio, de qua nos interrogasti ut normam
prsefiniremus,

qua cum in ejusmodi matrimoniis gerere te oporteat. Quamvis autem ob longaevam, quinimo decrepitam setatem. quam agimus, Nos a laboribus
;

excusare liceret, eosdemque alus íjommittere, ultima nobis definitione servata

nihilosecius,

cum

Divinse placuerit Majestati,

sanam nobis ac

integrara

mentem

servare, etsi, prseter

senium

binse gravissimae infirmitates, quas perpessi

sumus, nos eo perduxerint, ut Sacro Viatico et extrema Olei unctione semel ac iterum muniremur, petitionibus tuis recta responsum daré non

omittemus,

cum ob

experientiam,

quam

in

ejusmodi controversiis nacti fuimus, ut videro est
edita,

in nostra Écclesiastica Institutione, in

lucem

dum

in Archiepiscopali Bononiensi Cathe9),

dra sedebamus (quae est ¿a 33 Latinse editioois sub num.

tum vero etiam obmunus exercitüm

pluribus annis a Secretis Congregationis Tridentini Concilii,
similia negotia tractantur.

dum

in

minoribus agebamus, ubi

In integra Decretali Alexandri III. nostri Prsedecessoris, sexta sub titulo de homicidio, quae
in coUéctione Decretalium, quae

utimur in scholis et

foro,
*

non integra

est,

sed decurtata,

sequentíaleguntur verba, quae nostrse favent intentioni:

Sicut

dignum

et

omni ratione con;

sentaneum

est graves et difíciles qusestiones

ad examen Apostolicse Sedis deferri

ita

etiam

nobis ex ministerio susceptse soUicitudinis imminet easdem qusestiones, prout nobis
dederit,solvere et singulis a nobis consilium postulantibus responderé, ut providentia

Dominus
Bomanae

970

PARTE

la

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.

Ecclesise, quse

ubique terrarum obtinet, disponente Domino, principatum, qusestiones solvantur,

removeatur in bis ambiguitas singulorum de cordibus. Licet autem super qusestionibus, quas nobis discretio tua sol vendas direxit, te non dubitamus providum et circumspectum existere, cogimur tamen ex suscepto servitutís ministerio, juxta discretionem et providentiam noset

tram,

tibi

exinde responderé.

>

Thomas Sánchez, qui quidem nemo ignorat qualem sibi famam conciliaverit in controversiis ad matrimonium spectantibus, qusestionem hanc agit in suo opere de Matrimonio (lib. 8, disp. 19, num. 17 et seq.), ubi sub num. 29 defendit validum matrimonium initum in loco,
ubi promulgatum non fuerit Tridentinum Concilium, quamvis
ille,

qui contrahit, domicilium

habeat in loco, ubi Concilium receptum
in

est,

indeque discesserit, ut eas difiScultates aufugerét,
,

quas inciderat
:

vel

incidere

se posse rebatur

si

matrimonium ibidem

contirahere

voluisset

cum vero

opponitur intercederé fraudem, tune respondet, vel

nuUam inesse fraudem,
ejnsmodi

ubi quis jure suo utitur, quoniam vetitum non est a loco, in quo receptum fuit Concilium,
transiré

ad alium, ubi non

sit

receptum,
sic vero

vel, etiamsi fraus intercessisse credatur,

fraudem illicitum quidem, non

nuUum matrimonium

efScere. Pontius, qui non

tam

facile Sanchesii opinionibus adhseret, in

hac tamen eidem consentit, ut videri potest
sunt Bonacina de Matrimonio

lib. 5,

de Matrim., cap. 9, et Diana (in coordinata editione, tom. 2, Tract. 3, Eesol. 116 et 117)
Sancbesio et Pontio subscribit. Ejusdem sententise
punct. 7, num. 2, tom.
1),

(qusest. 2,

Castropalaus (part. 5, disput. 2, de SponsaL, punct. 13, §8, n.4),
7, qusest 11), Filliucius (tract.

Leander (part.
monio, part.

5, tract.

9 de Matrim. Sacram,, disp.

10 de Matri-

1,

cap. 6,

num.

199), Rosignolus (de Matrimonio, 1. contract. 15, prsenot. 21,

num.

8).

Ne

vero plus'quam par est

seímonem protrahamus

in aliorum

Doctorum atque Theologorum

nominibus cumulandis, tantummodo innuemus^ non deesse qui contrariam sententiam tuéatur, deceatque

nuUum

esse

quas incidit vel incidere
initum matrimonium

matrimonium ab eo contraetum, qui ad evitandas difficultates, ín se posse veretur, si matrimonium ineat in loco domicilií, ubi viget
Theologia

Tridentina lex, transit ad alium, ubi promulgata non fuit, adeoque neutiquam recepta, et post

domum suam revertitur, qua de re observaripoterunt Gobat (in

num. 481), Cardinalis de Laurea (cíe Matrimofíio, disp. 22, n, 138 et seq.), Clericatus (de Sacramento Matrimonii, decis. 35, num 24), Giribaldus (tract. 10 de Matrim., cap. 7, num. 22), Sbogae (in Theologia radicali, tract. 116, de Matrimonio, n. 52),
Eooperimentali, trat. 9,

Schmaizgrueber (ad

tit.

de Clandestina desponsatione, n. 122), Pichler de Gonstitutionibus, §
3,

(in

eumdem

tit.,

num.

14),

Bocklin (ad

titul.

num.

4), Elbel

(in

Theologia morali,

part. 3,

num. 301

et seq.), Pontas (verb.

impedimentum

clandestinitatis, cas. 3, §

Geterumád

casum). Et ipse Diana, qui secutus fuerat in locis supra memoratis Sanchesii et Pontii sententias (in eadem editione coordinata, tom. 2, tract. 16, resol. 74), ab iisdem recedit ut hanc postremam amplectatur. Silverius vero (tom. 8 Operum suorum, ed. Antverpien. anni 1698),
Ínter varias resolutiones (verb.

Matrimonium, num.

8), sapienter

animadvertens matrimonium

esse validum, si quis, admissa etiam fraude, patriam

suam

deserens, ubi Tridentinum Conci-

lium promulgatum

fuit, iilud

contrahit in loco, ubi non est promulgatum, postquam
:

tamen

ibidem novum quasi domicilium adquisierit

ex eo infert nullum esse matrimonium, quoties-

cumque

lile

qui contrahit, regreditur illico ad looum unde discessit, quin speciem

quandam
tria

domicilii adeptus fuerit in loco ubi

matrimonium

contraxit.

Sedente

felic. rec.

Urbano VIII, Pontífice Máximo, Archiepiscopus Coloniensis elector

hsec dubia proposuit

coram Congregatione

Concilii.

« Quseritur humilitera Sacra Congregatione

an

incolse,

tam masculi quam

foemlnse, loci,in

SECCIÓN QUINTA.
qno Concilitim Tñdentinum íq puncto matrimonü perlocum, in quo dictum Concilium non
possint in isto loco
<x

971

est

promulgatum

et acceptatum, transeúntes

est

promulgatum, retinentes ídem domiciiium valide
foeminse, solo

matrimonium
si

sino Farocho et testibus contrahere?

Secundo, quid,

eo prsedicti incolse,

tam masculi quam

animo sine Farocho

et testibus contrahendi se transferant, habitationem

non mutantes ?
fosminse^ eo transferant habitationem illo

« Tertio,quid siiidem incolae,
solo

tam masculi quam

animo ut absque Farocho

et testibus contrahant. »

Hoc autem Congregatio

dedit responsum die 5 Septembris 1626. S. C. Cardinalium Concilii

Tridentini interpretum ad 1 et II respondit, non esse legitimum matrimonium inter sic se
transferentes et transeúntes

cum

fraude

:

Ad III

respondit, nisi domiciiium veré transferatur,

matrimonium non esse validum. Instituerunt postmodum Archiepiscopi Coloniensis Frocuratores, ut Congregationis respon-

sum Fontificio Brevi confirmaretur siquidem Archiepíscopus Elector cupiebat illud DioBcesana in Sjnodo, quam habiturus mox erat, adnectere. Fetitioni ürbanus VIH indulsit, jussitque
:

expediri Breve, cujus prima prsescriptio authographa ab

eodem subscripta,
ita se

reperitur inter ejus-

dem

Brevia anni 1627 (pag. 877).

Summa vero

ejusdem

habet

:

Confírmatio resolutíonis

nonnuUorum dubiorum super contrahendis matrimoniis a S. C. Concilii emanatse, et juxta ejusdem Congregationis decretum. Hujus vero deñnitionis contextu bene perpenso, facile intellígitur matrimonia primo ac secundo loco expósita irrita et nulla ab eadem Congregatione validum autem censeri matrimonium tertio loco positum, decemi, eo quia fraus intercessit in quo licet fraus intercesserit, nihilominus is, qui matrimonium contrahit, antequam illud iniret, domiciiium seu quasi domiciiium adeptus erat eo loco ubi matrimonium inint Nisi
:

:

domiciiium veré transferatur. Siquidem novum non est ñeque inusitatum, quod quis domici-

iium habeat aliquo in
versetur, tune

loco, et quasi
erit

domiciiium adipiscatur in

alió

:

in

quo rerum statu

si

eidem liberum

matrimonium contrahere coram

illo

Farocho, intra cujus

Faroecise fines tune inhabitat

cum matrimonio jungitur, juxta communem

sententiam a nobis

relatam, sancitamque in superius memorata Institutione nostra Ecclesiastica (la 33 latín»
editionis).

Firmiter ejusmodi principiis semper adhsBsit eadem Congregatio, quotiescumque materise

hujus discutiendo sese dedit occasio
bris

:

etenim in quadam Adulen, proposita sub die 1 Decemita respondit
:

1640

(lib.

16 Decretor., pag. 471),

« Sacra

censuit non valere matriibi

monium contractum coram Farocho
iium contrahendi. »

loci,

ubi contrahentes reperiuntur, non animo

domici-

Dum in minoribus fungeremur muñere a Secretis Congregationis ejusdem, irritum ac nullum
pariter

declaratum fuit matrimonium ab eo contractum, qui, ut declinaret

difficultates,

quas

proprius Farochus objiciebat, ad alium locum transierat atque connubium fecerat coram

Faracho ejus
domicilii

locí,

a quo postmodum contracto matrimonio statim discesserat, ut adpristini

locum

rediret; uti videripotest in Lauretana^ proposita ac defínitadie 3 Julii 1725

(tom. 3, Thesawti Besolutionum Congregationis^ ed. Urbinaten. de anno 1799, pag. 185).

Ex adverso eadem Congregatio validum
coram ejusdem
post
loci

censuit

serat aloco proprii domicilii, ut difficultates aufugeret, in quas offendisset, si

matrimonium ab eo contractum, qui discesmatrimonium
loci,

Farocho inire voluisset, atque illud inierat coram Farocho alterius
fuerat,
:

postquam tamen legitimum ibideni quasi domiciiium adeptus
Febr. 1723 in Coesenaten. sen
dicti

eodemque

in loco, etiam

matrimonium contractum, ad aliquod tempus permanserat quse defínitio lata fuit die 20 Foralivien. Matrimonü, quemadmodum videro est tom. 2 supraThesauri resoL^ pag. 275
et seq., ubi alias

queque similes observare

licebit,

quas

tum

diligenter collegimus.

972

PARTE

DE LA IGLESU DE LAS INDIAS ORIENTALES.
celebri Leopolim, , Matrimonii proposita
retinuit,

Demum, ne prolixior evadat oratio, in

sub die 9

Jtilii

1725 Congregatio principia eadem adamussim
Thesauri ejusdem, pag. 16Í, quibus pariter íq
in decisione
tentiarise

quemadraodum legere fas est tom. 3 eadem causa omnimoda institerát Rota Romana
et Sacrae Pceni-

1238 (tom.

6),

coram honorabilis memorise Lancetta Rotse Decano

Regente.
erit modo referre, quid ürbanus VIII Equidem innuimus jam tum ab eodem Pontífice roboratam

Expósita Congregationis sententia, operae pretium
pro illius confirmatione peregerit.
fuisse Pontificio

Diplómate

:

cujus cognitio

cum
;

temporis decursu ad spectabílis memoriae
is exhiberi sibi

Cardinaiem Joannem de Lugo pervenisset, curavit
Archiepiscopi authenticum Brevis
typis edidit (lib.
I,

ab Administris Coloniensis.

exemplum

quod cum obtinuisset, operibus suis adnexum
alii

dub. 36, Respons. moral,). Id ipsum queque

fecerunt scriptores a nobis

memorata Ecclesiastica Institutione (33 latinae editionis), atque hoc ipsum Breve nuperrime in lucem vulgatum reperitur in Bihliothecá Canónica P. Perraris adeo ut sententia communiter hodie recepta atque observata nullum atque irritum habendum sit matrímonium in fraudem proprii Parochí, coram Parocho alterius loci contractum, dummodo tamen
collecti in superius
:

ille

qui contrahit, antequam matrimonio jungatur legitimum domicilium vel quasi domicilium
,

revera in hoc altero loco adeptus non fuisset, atque inibi fortassis post

matrimonium contrac-

tum ad

aliquod tempus commoratus non esset. Consulantur Salmaticenses in Cursu Theologi<B
8,

moralis (tom 2, tract. 9 de Matrimonio, cap.

punct.2, num. 21).

Mittimus interea Praternitati tuse Urbani

VIH

Breve, quod Apostolicse áuctoritatís robore

confírmamus, jubentes una simul ut confírmationis nostrae documentum asservetur in Actis
Congregationis Concilii atque in nostro secretiori Vaticano Tabulario,

quemadmodum

Frater-

nitas tua sub finem hujus nos trae Epistolse adnimadvertere poterit; tibique propterea tuisque

successoribus

mandamus observantiam et implementum ejusmodi
petitioni,

Brevis in ista Dioecesi, ubi
:

frequenter ejusmodi qusestiones incidunt, quibus per idem Breve opportune prospicitur

atque

hoc pacto satisfecisse nos arbitramur

quam

proposuisti die 16 Decembris 1754, ubi

normam, quam

sequererís, commiostrari tibi cupiebas, si contingant, uti paulo ante dicebamus,
difficultates, in

matrimonia eorum, qui ad evitandas

quas vel offenderant vel offensuri erant,

si

matrimonium in tua Dioecesi celebravissent, transeunt ad finitimum locum, in quo coram aliquo Missionario matrimonium contrahunt, deinde vero ad eam regionem, ubi verum domicilium
habent, revertuntur.

Post haec necessarium fore censemus nonnihil adjungere, ut in propatulo
requiratur ad quasi domicilium adipiscendum.
nisi quod,

sit,

quidnam

Verum hac

in re

non

alio pacto responder! potest

habitaverit in loco, ubi
re observari poterunt

antequam matrimonium contrahatur, spatio saltem unius mensis ille qui contrahit matrimonium celebratur. Definitioncs Congregationis Concilii hac de
apud Pagnanum

(in cap. Significavit, de Parochiis), ubi earumdem connum. 39 « Vir et mulierTrajectenses,timente8Ímpedimentum aparentibus, cum ad vicinam urbem Aquisgranam se contulissent, et ibi aliquando morati, matrimonium contraxissent Sacra Congregatio consulta super validitate, censuit exprimendum

textu perpenso, haec habetsub

:

:

tempus, quo contrahentes Aquisgranse manserunt
esse decissionem pro validitate.

;

quod

si fuerit

saltem uuius mensis, dandam

» Natalis Alexander in Theologia

Dogmática

et

Morali^ de

Sacram. Matrim., cap.

2, art. 2,

Regul. 6, animadvertit ad acquirendum quasi domicilium,

matrimonium celebrent, tanto tempere eo in loco, ubi jam sint atque perspecti dubitari autem posset num ad quasi domicilium acquirendum matrimonii causa, uti diximus, non solum reoportere ut contrahentes, antequam
copulantuTi fuerint commorati, ut ibidem cogniti
:

quiratur prsacedens habitatio, verum etiam subsequens ad aliquod temporis spatium

:

verum.

SECCIÓN QUINTA.

973

cum

observavimus, subsequentem habitationem ab

iis

auctoribus, qui hanc tractaveruut

mate-

riam,

tamquam magni moraenti adminiculum reputan, ut novum domicilium qusesitum

dicatur

nihil vero de illa prsescriptum fuisse a Concilii Congregatione in adducta paulo ante definitione

penes Fagnanum, nolumus bac de re quidquam novi decernere.

Quod vero mox
nitatis tuse.

sequitur, respicit

matrimonium initum

alio in loco,

ubi

jam contrahentes

quasi domicilium adepti fuerunt, ac proinde illud ipsum, quod prosequebatur epístola Prater-

Verum de boc sermonem babero nequimus,

nisi prius a proposito paulisper digre-

dientes,

quidquam opportune prsemittamus.
Soliaco, vigilantissimus Parisiensis Antistes, qui vixit sub initium sseculi XIIl, prostatuit in suse Dioeceseos Parceciis

Odo de
mulganda

matrimonia priusquam

inirentur;: ut scilicet
:

boc

pacto dignosci posset,

num

inter contrahentes

impedimentum ullum subesset
nuncupatse fuerunt.

atque inde

denuntiationum manavit exordium, quse
siensi

tum Bannum

A

Dioecesi Pari-

mos

iste laudabilis

ad

alias

queque per Galliam permeavit, uti

colligitur ex rescripto

Innocentii III ad

Episcopum Beluacensem,

Innocentius in Concilio Lateranensi

in cap. Cum in tua, de Sponsal. et Matrim. ídem IV ad universam Ecclesiam ejusmodi denuntiationum

morem

propagavit, ut videre est in cap.

Cum

de clandestina desponsatione. Atque Sacra Tri-

dentina Synodus, sess. 24 de Reform, Matrim, cap. 1, Lateranensis Concilii vestigiis inhserendo, id ipsum prsecepit.

Quamvis vero denuntiationes ad matrimonii validitatem neutiquam pertineant, adeo ut matrimonium iisdem omissis celebratum, illicitum quidem sit, sed tamen validum, non
idcirco denuntiationum omissio gravi caret culpa,
Paroeciis, in

ñeque propterea negligi impune queunt in
si

quibus contrahentes inhabitant

:

quod

velint

matrimonium

extra Dioecesira,

quam
factse

incolunt, celebrare, tenetur is, qui matrimonio interest, exigere prius ut denuntiationes

jam

fuerint in loco prioris domicilii, quamvis sit alterius Dioecesis, ad hoc ut tuto inte-

resse possit matrimonio,

quod

in

sua Dioecesi celebratur.

Observetur Concilium Aquense anni 1585 a Sixto

V

Pontífice
prse

Máximo confirmatum,

sicuti

etiam Rituale Romanum. Quod

si vetustiora

monumenta

manibus sumere opus

esset, in

secunda CoUatione Decretalium, cap.

1

de clandestina desponsatíone, reperitur Decretalis

Alexandri III relata etiam per Gonzalos, in cap.
desponsatione^ ubi
fit

Cum

inhibito, sub
ei,

num. 10 de clandestina
loci,

mentio oneris, quod districte incumbit

qui matrimonio interest in

sua Dioecesi contracto, ne

scilicet interesse debeat, nisi requisierit

antea ab Episcopo

ubi

contrahentes inhabitant, prsevium denuntiationum edictum, unde appareat nullum inter eosdem

impedimentum

obsistere.

Constat igitur Presbyterum Missionarium, coram quo matrimonia, de quibus sermo est,

Sundce celebrantur, iisdem interesse neutiquam deberé,
tionum edicta promulgata in tua

nisi prius

exhibeantur sibi denuntia-

Dioecesi, ubi contrahentes
reperiri.

domicilium habent, e quibus pateat

nullum

inter

eosdem impedimentum

Quod si

Missionarius objiciet Tridentinum Con-

cilium SundcB promulgatum non esse,

tum

fac ipse ut bene percipiat,

quod

si

onus ejusmodi

repetere ac derivare nolit a Tridentini Concilii lege, non potest quin illud fateatur ac noscat sibi a Lateranensi Concilio impositum. Postquam vero qui Sundce matrimonio juncti fuere ad

Dioecesim
inter

tuam redierint,
tollos

si

Fraternitas tua jusserit
intersit,

fieri

tum

denuntiationes ut pateat
sic

num

eosdem impedimentum ullum

non tam muneri tuo satisfacies, verum

agendo

paulatim e medio
lentur ob

pravum nonnuUorum morem adeundi Sundam^ ut matrimonio copuquas inciderent,
si

metum

difficaltatura, in

tua in Dioecesi, ubi domicilium habent,

uubere voluissent.

Decretum Sacri

Concilii Tridentini,

quo clandestina matrimonia

irrita ac nulla declarantur,

TOM.

II.

122

97-i

PARTE
ipsum
est,

DE

U IGLESIA
4
:

DE LAS INDIAS ORIENTALES.
illo

illud

de quo plus

quam

de cseteris alus ín sacro

conventu dísceptatum fuisse

legitur propter diversas Patrutn sententias,

quemadmodum

testatur Cardinalis Pallavicinus in

Historia Concilii,

lib. 22, cap.

atque idem referunt P. Joannes Stoz in succincta Selatione

degestisin Concilio Tridentino,

sect. 4, art. 24, § 10, punct. 2,

num. 548, Ernestus Salomón
Nov. 1563 ad Cardinálem

Cyprianus in libro, cui titulas Tábularium Ecclesice Bomanre^ sec. 16, num. 159 et 180, et

Mutius Calinus Saderensis Archiepiscopus

in Epistola diei 11

Aloysium Cm-néíium Camerarium,
Ms. ejusdem Epistolarum Códice

cui quidquid in Concilio eveniret, fideliter referebat, ut ex

Dubitabatur primo utrum Ecclesia abrogare poóset clandestina conjugia, propterea quod legitimi contiractus materia insimul ac forma est Sacramenti matrimonii,

mutua nempe ac

legi-

tima corporum
et

traditio verbis ac nutibus interiorem

animi assensüm exprimentibus, materia
:

mutua

pariter ac legitima

corporum acceptatio, forma

ex quo nonnulli arguebant quod

legitima traditione et acceptatione simul conjunctis, subest materia ac forma, quse non

ab

alio

immutari
tur.

potest, prseterqua

m ab eo, qui Divinse gratise

est auctor, quse per

Sacramenta confer-

Yerum

reponentibus alus Ecclesiam posse conditionem

quamdam

prsescribere, quse príus

non aderat, sine qua contractus in posterum ñeque legitimus ñeque validus foret,
etiam ñeque legitima ñeque valida
traditio et acceptatio

quemadmodum
non
excedit.

corporum

id satis erat, ut clandestina

matrimonia

irrita fíeri possent,

quod quidem
S.

potestatis

EcclesiasticsB limites

Desumitur responsum hoc ex doctrina
contradicentium partes amplecteretur
ciscus

Thomse Aquinatis (Quodlibet

5, qusest. 8, art. 16,

ad

primum). Non destitit improbus scriptor Paulus Sarpius, in Historia Concilii Tridentini^ quin
;

verumtamen tanta
loquitur,

est vis veritatis, ut Petrus Franloco

Courayer, qui Sarpium quacumque

hoc tamen

eum

deserat atque ira-

pugnet, ut observar! potest in annotationibus ad
et seq., etprsesertim n. 80.

eamdem Hist,

Concilii, lib. 8, § 66,

num. 88

Asserta Ecclesise potestate, alia successit dubitatio,
causse ad clandestina conjugia, quse

num

scilicet legitimsa intercederent
illicita,

secundum cañones erant dumtaxat

ut infertur ex

Can. Aliter aliisque subsequentíbus, quorum unus incipit Nullus, MerNostrates, qusest. 1,
caus. 30,

nuUa

in

posterum decernenda. Yerum,

cum demonstratum

fuerit ex clandestinis

uxorem duxerat, eam derelinqueret atque superinduceret alteram, quodque interdum nonnulli uxorem habentes ad Sacros Ordines ascenderent, et una
conjugiis frequenter evenire ut, qui

cum

uxore Ecclesiastica Beneficia retinerent, quibus gravissimis malis Ecclesiastici Judices

mederi nequibant,

cum

matrimonii contracti necessariseprobationes deessent, hoo satis superque
infringendi clandestina connubia, ut colligitur ex Littera

valuit ad evinceadam necessitatem

ipsius Conciliaris Decreti advertitque sagaciter Natalis Alexander, in Theólogia

Dogmática

et

morali (deSacr. Matrim.
Injiciebat

lib. 2, cap. 2, art. 2, prop. 1).
illa,

scrupulum alus consideratio

ne scilicet clandestinis conjugiis abrogatis,

iis

nempe

quse sine Parocho viri aut mulieris celebrantur

hujusmodi contractus
et annullat
:

írritos et nullos

esse decemitf

prout eos in prcesenti Decreto írritos facit

sunt verba Concilii^

Posset id exasperare graviter Hsereticorum ánimos, quorum matrimonia fuissent nuUa, et consequenter illegitima sobóles, quoniam coram Catholico Parocho ac binis testibus
celebrata fuissent.

nunquam

insuper ut
íncipiat

huncmodum statuentibus. « Decemit hujusmodi Decretum in unaquáque Parochia suum rohurpost tripinta díeshdbere
Concilii Eatribus sapienter in

Yerum

a die primee puUicationis in eadem Parochia factce, enumerandos.y> Sicuti credibile non erat Decretum ejusmodi ab ipsis promulgandum, inde sequebatur quod eorum matrimonia sineprseséntia Parochi et duorum testium facta irrita nunquam dici potuissent ut prosequitur
:

Cardinalis Pallavicinus loco citato (cap. ,8).

SECCIÓN QUINTA.
Tándem» cum
3as,

975

prsevideretur facile deperditum iri probationes, unde constaret de promulga-

tione Tridentini Decreti in qualibet Parcecia, atque exinde orituras plerumque dubitandicaufuisset prsescripta Conciliaris Decreti promulgatio, nunquam suam obtinere deberet approbante Pontífice Máximo, sancitum fuit a Congregatione Concilii ad eamdem promnlgationem comprobandam, sufficere diuturnam observantiam

num executioni demandata

propterea vim

:

ejusdem Gonciliaris Decreti, cujus publicatio inducitur diuturnitat^ temporis, que matrimonia
in ParoBciis

coram Parocho ac duobus testibus celebrata fuerunt
(lib.

:

ut videre est in Tricaricm^.
ipsi

26 Septembris 1602

10 Decretorum eorumdem pag. 117), atque Nos

observavimus in
6).

opero Nostro de Syñodo Dimcesana (novissimíe editionis, lib. 12, cap. 5,

num.

Fatemur autem postrema
materiam quidem, non

hsec, quse respiciunt

Decretum abrogans clandestina conjugia,

sic vero

propositam qusestionem attingere. Verum,

cum

in epístola tua

summam
sumus,
si

diligentiam prospexerimus, ingratum Fraternitati Tuae neutíquam fore arbitrati
hgec

omnia

oculis tuís enucleate subjícerentur.

Quod

si

nonnulla capita hucusque

prosecuti

sumus ad materiam

potius

quam ad

petitionem spectantia, Epistolam Nostram eo

cum

responso concludimus, quod non materiam, sed aliam petitionem
igitur tuís in litteris

tuam

pertingit.

Cum

mentionem

facías de facúltate Prsedecessori tuo

ad decennium

tributa, concedendi

nempe

Oratoria privata debitis

et personarum mérito, atque insimul postules

cum cautelis, spectato videlicet loci decore eamdem tibí facultatem largiri lubenter annui:

mus ad annos decem,
interea Fratemitatem
tuse concredito

eo prorsus modo, quo illam Prsedecessori tuo fuimus impertiti. Atque

Tuáni amantissime complectentes,

tibí ac

universo gregi sollicitudini

Apostolicam Benediistionem de plenitudine cordis largimur.
S.

DatumEomse, apud
décimo octavo.

Máriam Majorem,
2.)

die 19 Martii

1751, Pontiñcatus nostri anno

(Ex Bull. de Propag. Fide, Ap., tom.

CONFIRMACIÓN DEL BREVE BE URBANO

VIII

CITADO EN LAS LETRAS

ANTERIORES.
Benedictus Papa XIV.

Cum Venerabilis
suerit super

Frater Archiepiscopus Goanus Apostolatum Nostrum consulendum cenquibusdam dubiis respicientibus validitatem matrimoniorum, quae aliquando a

Fidelibus illius Civitatis aut Dicecesis oriundis contrahuntur extra ípsius jurisdictionis fines,

non servata forma a Sacro Tridentino Concilio

statuta, propterea

quod ejusdem Concilii Decre-

tum de Reformatione Matrimonii,
rite fuerit
:

in locis illius Dicecesis finitionis

nunquam promulgatum
sumus
auctoritate
privatis

Nos quidem ad

proposita dubia per Epistolam nostram eidem Archiepiscopo direcalia, usi

tam

prolixius responderé

non detractavimus; eamque inrem, inter

quarumdam Litterarum

fel. rec.

Prsedecessoris Nostri Urbani Papse VIII, quse

cum a

scriptoribus relatse dumtaxat legantur, sed ñeque
alia solemni ratione publicatae reperiantur,

communibus

Bullariis hactenus insertse, nec

Nos earumdcm tenorem cum

authenticis hujus

Apostolicse Sedis r3gesti3
ce

coUatum subjicimus, qui talis est, videlicet Exponi nobis fecit Venerabilis Frater, Urbanus Papa VIH. Ad futuram rei memoriam.

Archiepiscopus Coloniensis, quod habito nuper per

eum ad

Venerabiles Fratres Nostros S. E.

E. Cardinales, Sacri Concilii Tridentini interpretes, recursu, super infrascriptis dubiis, vido-

976

PARTE
:

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.
fceminse, loci, in

licet

Primo, an

íncolse,

tam masculi quam

quo Concilium Tridentimim

in

puDcto matrimonii est promulgatum, transeúntes per locum, in qno dictum Concilium non est promulgatum, retinentes idem domicilium, valide possint in isto loco matrimonium sine Parodio et testibus contrahere? Secundo, quid
solo
si

eo prsedicti Íncola?,

tam masculi quam

foeminse,

animo sine Parocho
si

et testibus contrahendi se transferant, habitationem

non mutantes?
non esse legi-

Tertio, quid,

iidem

incolse,

tam masculi quam
contrahant?

foeminge, eo transferant habitationem illo solo

animo ut absque Paracho

et testibus

— Iidem Cardinales ad
cum
matrimonium

I et II

timum matrimonium inter sic rum hujusmodi, si domicilium

se transferentes ac transeúntes

fraude.

Ad

III vero dubio-

veré transferatur,

esse validum responderunt et

resolverunt, prout in Decreto desuper emanato plenius continetur.
expositio subjungebat, dictus Archiepiscopus

Cum

autem, sicuti eadem
robore com-

responsum seu dubiorum praedictorum resolutiospecialibus favoribus et gratiis

nem hujusmodi

pro

illius subsistentia firmiori Apostolicse nostrse confirmationis
:

muniri summopere desideret

Nos,

eumdem Archiepiscopum

prosequi volentes, supplicationibus illius nomine nobis super hoc humiliter porrectis inclinati, responsum seu dubiorum praedictorum resolutionem hujusmodi auctoritate Apostólica, tenore praesentium, approbamus et confirmamus, illisque inviolabilis Apostolicae firmitatis robur adji-

cimus
«

:

Decernentes,
S.

Datum EomsB, apud

Mariam Majorera,

die 14 Angustí 1627, Pontificatus nostri anno

quinto. »

Ut autem de hujusmodi Litterarum
et confirmamus, ac novo

auctoritate dubitari

minime

valeat.

Nos iterum

eas

Apostólica auctoritate Nostra et prsesentis Decreti tenore, in ómnibus et per omnia approbamus

hujusmodi approbationis et confirmationis robore communitas ad praedictum Archiepiscopum transmittimus, mandantes eidem ut in occurrentibus casibus circa
delatis, juxta

personas ex ipsius Civitate aut Dioecesi oriundas, seu alias in causis ejusdem generis ad illius

judicium legitime

earumdem Litterarum continentiam
et confirmationis

et

tenorem decernat,

judicet atque definiat, contrariis quibuscumque non obstantibus.

Volumus autem, utin Nostraehujus approbationis
Decreti Nostri exempla a Nobis subscripta,

monumentum,

prsesentis

in Actis Congregationis Venerabilium

Fratrum

Nostrorum

S.

E. E. Cardinaliüm prsedicti Concilii Tridentini Interpretum, necnon in secreto

Archivio Nostro Vaticano reponantur, ibique perpetuo asserventur.

Datum Eomae, apud

S.

Mariam

Majorera, sub annulo Piscatoris, die 19 Martii 1758, Pontifi-

catus nostri anno décimo octavo.

(Ex Bull. de Propag. Pide, App.,

tora, 2, pag.

212 et

seq.)

RESPUESTA DE LA SAGRADA CONGREGACIÓN

«

DE PROPAGANDA FIDE

»

A VARIAS DUDAS

PROPUESTAS POR LOS MISIONEROS DE LA CHINA.
Infrascriptae propositiones, a Sacra Congregatione de

Propaganda Pide ad Sanctum Officium
positivi,

transmissse, fuerunt a Patribus Qualificatoribus ejusdem Sancti OfScii qualificatae ut infra

Primo. Utrum Christiani Chinenses sint obligati ad observantiam Juris

quantum

ad jejunia,
in

confiteri

semel in anno et communicare, festa servare, eo modo quo obligantur Indi
dispositionera Papae Pauli III pro Indis

Nova Híspanla

et in Insulis Philippinarum, juxta

Occidentalibus et Meridionalibus.

Censuerunt Jus positivum Ecclesiasticum de Jejuniis absoluto obligare Chinenses Christianos
et a Missionariis

hoc esse

illis

enunciandum. Atienta vero Eegionum et Personarumqualitate

SECCIÓN QUINTA.
locum
quibus
esse, si Sanctissirao placuerit, dispensationi, qiise fuit alias a fel. rec.
:

977

Panlo III Indis
illis

coDcessa

quaobtenta, satagant Missionarii Sanctge Matris Ecclesise pietatem

patefacere,

ea, quse in

universum

indixit,

magna

ex parte benigne remittit et indulget.

Censuerunt etiam praefatos Chinenses obligari ad Sacramentalem CoDÍessionem semel in anno,
et Missionarios

hujusmodi obligationem deberé
est, in

eis notificare.

ídem prorsus censuerunt quoad Sacram Communionem semel
ad executionem tempere statuto, hoc

in

anno sumendara.Quo vero

Paschate, id esse intelligendum, nisi legitimum
:

adsitimpedimentum, aut grave periculum immineat

curandum tamen ut

infra dúos vel tres
sin

menses ante vel post, Paschati próximos, quatenus sine discrimine

fieri possit,

minus

alio

quovis tempore infra decursum unius anni a Paschate inclioandi omnino communicent.

Demum

censuerunt Chinenses ad Pidem conversos teneri omnino festa servare, Missionarios
eis notificare,

etiam teneri hoc

locum tamen

esse, si Sanctissimus annuat, limitandi eis nurae-

rum dierum festorum juxta formam privilegii a Paulo III Indis concessi. Secundo, ütrum in prsedicto Kegno Ministri Evangelici pro nunc saltem
in auribus et sal in ore
:

in

Sacramento

Baptismi possint abstinere ab imponendo mulieribus Oleum Sanctum Cathecumeüorum,sputum
insuper et non administrare eisdem Mulieribus Sacramentum Extremas

Unctionis.

Et

ralio dubitandi est, quia Chinenses

magno

zelo

ducuntur erga uxores,

filias

et

alias mulleres, et

scandalum sument ex hujusmodi actionibus.

Censuerunt et Sacramentalia inBaptismo Mulierum esse adhibenda, etExtremamünctionem
esse Mulieribus conferendam nec sufficere

motivum

in dubitatione expressum, ut Missionarii

(quantum

in se est)

ab his abstineant. Curandum ergo, ut tam salubres Eitus et Cseremonise
;

introducantur et observentur

ac Missionarii tali circumspectione illa administrent, homines

talibus instruant documentis, ut ab Tertio. In prsefato

omni suspicione inhonestatis

liberentur.
accipiatur,
sit

absque respectu lucri

Kegno lege stabilitum est, ut in mutuo triginta pro centum cessantis et damni emergentis. Quseritur utrum Chinensibus

licitum

pro pecuniarum suarum mutuo, licetnon interveniat lucrum cessans aut

damnum emergens,
sit

praidictam pro centum triginta quantitatem,Regni legé taxatam, accipere. Et causa dubitationis
est, quia;in

recuperanda pecunia est aliquod periculum, scilicet quod qui necessarium

coram

Judice repetere vel propter alia hujusmodi.

Censuerunt, ratione mutui immediate et prsecisse nihil esse accipiendum ultra sortem prin-

cipalem

:

si

vero aliquid accipiant ratione periculi probabiliter imminentis, prout in casu, non

esse inquietandos,

dummodo

habeatur ratio qualitatis periculi et probabilitatis ejusdem, ac

servata proportione inter periculum et id quod accipitur,

Quarto. In universo Chinarum Eegno
in quibus Usurarii publici, facta sub

domus publicas

usuris deputatas reperiri res est usitata,
lucro,

pignorum cautione pecuniam suam, sumpto

ad

usuram daré
accipiant
;

solent

:

ea tamen conditione ut pro uno ducato, singulis mensibus, tantum quid
annis pignorum dominus pro iisdem recuperandis pignoribus,

et,

si tantis elapsis

soluta principali pecunia

cum

lucro non redierit, actionem et dominium, quod habebatSin suis

pignoribus, illico amittat. Istae

autem Domus Reipublicse

necéssarise sunt, et

quamvis Usurarii

vitam usurariam dimittere velint, a non desistendo a praedictis usuris, Judiéis auctoritate compelluntur. Quseritur utrum si hujusmodi Usurarii convertí velint ad Pidem, possint baptizari

manendo agendum sit.

in suo statu Usurario propter

causam supradictam

;

vel

quidnam
si

in tali casu

Censuerunt Chinenses in statu Usurario permanentes, baptizari non posse
pignore ultra sortem principalem,

:

vero Judiéis

auctoritate compellantur ad proprias pecunias mutuandas, posse aliquid accipere, etiam recepto

tum ratione

onerís»

quod subiré coguntur, tum

ratione

cur»

978

PARTE

i^

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.
:

in custodia pignorum,
si

lucñ queque cessantis et damni emergentis

tempore autem

prsestituto,

ex venditione pignorura aliquid supersit sorti principali et lucro ex causis príedictis juste

acquisito,

domino piguoris esse restituendum.

Quinto,

ütrum

praedictorum Usurariorum

filii, si

quando

in haereditatibus

eorum succedunt,
haeredesjam

jam

Christiani existunt, teneantur ad restitutionem eorum, quse pater ex Usuris accepit in toto

vel in parte

juxtamale acceptorum excessum,

et si

hujusmodi Usurariorum

filii

Christiani a Kepublica vel a Judice compellantur ad publicas

Usurarum domus patrum ape-

riendas et sustentandas
faceré debent ?

:

quid in hoc casu Ministri Evangelii pro sanandis istorum conscientiis

Censuerunt ñlios hseredes Usurariorum teneri a patribus ex Usuris
tuere, certis

illicite

adquisitaresti-

quidem dominis,

si certi

sunt, sin

munus

juxta regulas a Doctoribus traditas:

Actualem vero restitutionem a
dara partem liujus dubitationis
Sexto. In populis et

doctis, piis et prudeutibus viris esse dirigendam.

Quoad secunquse

jam responsum est in próximo superiori resolutione. Civitatibus illius Regni mos est impouendi quasdam distributiones,

a populis vicinis exiguntur, ut in Pascha noyi anni, in Sacriñciis et Díemoniorum suorum idololatriis et invitationibus ac conviviis in

eorumdem templis

príeparatis,

simulque in

festivitati-

bus aliisque indifferentibus pro populi
Christianis ac Ministris
sit,

Isetitiae

demonstrationibus expendantur. Quseritur utrum

eorum

(a

quibus etiam tamquam a populis vicinis postulant) licitum
:

pro nunc saltera, pro hujusmodi rebus contribuere

nam

si

Christiani ad hoc non contribue-

rint,

dummodo per hujusmodi contributiones non intendant ad actus idololatricos et superstitiosos concurrere, supposita causa,
quse narratur in dubio
:

tumultus aliquis contra Christianos ínter Gentiles fiet. Censuerunt posse Christianos Chinenses pecunias contribuere,
prsesertimprsemissa, si

commode

ñeri potestprotestatione

quod imposita

tributa prsestant in ordine tantura ad populi Isetitiam et ad actus indiíFerentes vel saltera cultui

Keligionis Christianse non repugnantes.

Séptimo. In ómnibus

illius

Regni Civitatibus et

Villis,

templa cuidara

idolo,

Chim-Hoam

dicto, erecta ac dicata reperiuntur,

custodem

Civitatis,

quod fingunt Chinenses esse Protectorem, regentem et stabilitaque Regni lege ordinatur ut omnes Gubematores Civitatum et
vocant),

Villarura (quos

Mandarinos

quando regiminis possessionem assuraunt, et anni deofficio,

cursu bis in mense, sub pcena privationis ab

templa adeant

prsefata, ibique ante dicti

Idoli altare prostrati, genibus flexis capiteque ad torrara usque inclinato Idolura illud adorent

ac venerentur, eidera candelas, odoramenta,

flores, carnes,

vinumque

in Sacrificium offerant, et

cura sui regirainis possessionem accipiunt, ante prsedictum Idolura jurant de recte adrainistrando
;

et, si

contra fecerint, se submittunt supplicio ab ídolo inñigendo, simulque ab illo

petunt raedura et normara bene gubernandi et alia hujusmodi. Quseritur, utrum attenta istius
gentis fragilitate, telerari possit pro nunc, quod tales Gubernateres Christiani deferantquam-

dara Crucera,

quam

occulte inter Altaris Idoli flores, vel in manibus propriis reponant, et

faceré (intentione non ad Idolura, sed ad Crucera directa)

omnes illas

genuflexiones, reverentias

et adora tiones ante altare illud exterius tantura et flete, oranera cultura interius et in corde.ad

Crucera dirigendo ? Quia

si

hujusraodi Gubernatores cogantur ad hoc non faciendum, prius

apostatabunt a Fide, quara relinquant officium regirainis.

Censuerunt, nullatenus licere Christianis hujusraodi actus públicos cultus aut reverentise
tribuere ídolo, prsetextu vel intentione Crucis, quara vel

manu

gestant in altari inter flores

abscondunt.
Octavo. In prsedicto Regno habent Chinenses

quemdam Magistrum

in Pbilosophia Morali

litteratum, qui elim discessit a vita, vocatura Kurn-fu-gu, qui ob doctrinaio, regulas, et docu-

SECCIÓN QUINTA.
menta adéo
tioais et

979

in toto

Begno acceptus

est,

ut tam Keges,
et

quam omnes

alii,

cujuscumque condí-

gradas

sÍQt« sibi

proponuñt imitandum

sequendum, saltem quoadspeculativum, et

tamquam Sanctum
pla sunt erecta
:

venerantur et laudant, in omnique Civitate et Villa, prsefato Magistro tem-

Gubernatores vero bis in anno tenentur in ejus templo solemne sacrificium
ípsimet gerentes officium
illo aliqui
:

offerre, sacerdotis

et sine solemnitate in anni decursii, bis in

mense,

concurruntque
offerunt, quge

cum

ex litteratis pro administratione eorum, quíe in tali sacrificio

odores, etc. ítem

quidem sunt sus unus integer mortuus, capra una integra, candelse, vinum, flores, omnes litterati, quando accipiunt gradum, debent ingredi templum istius

Magistri et faceré genuflexiones, et offerre ante ejus altare ex candelis etodoribus. Totus iste
cultus, sacrificium et reverentia

secundum omnium illarum gentium formalem intentionem

dirigitur in gratiarum actionem pro bonae ipsius relictis doctrinse documentis, atque ut ab eo

impetrent ex ipsius meritis, optimiin^enii, felicitatem sapientise et intellectus. Qaaeritur utrum
Gubernatores, qui Christiani sunt vel fuerint, et
litterati,

vocati et coacti, possint ingredi

praeÉatum templara, faceré tale sacrificium vel assistere hujusmodi sacrificio, vel faceré genuflexiones ante altare illud, vel accipere aliquid de idolothytis et oblationibus
illis,

máxime quia

putant illi Infideles, quod quicumque manducaverit ex talibus idolothytis, habebit progressum

magnum
faceré, eo

in suis litteris et gradibus

; et, si

portantes Crucera in manibus, possint licite hoc
:

modo quo

dubitatione superiori dictara est

quia

si

hoc illis prohibetur,

erit

tumultus
et

in populo, Ministri Evangelii iñ exilíum mittenturi et conversio

animarum impedietur

extingue tur.

Censuerunt non

licere

nec posse aliquo praetextu contento in dubio Christianis permitti.

Nono.

Inviolabilis observantise

mos

est

apud Chinenses, tamquam doctrina a supradicto
unoquoque eorum omnes, qui ejusmodi familia

Magistro Kurn-fu-gu tradita, quod in ómnibus Chinae populis templa constructa habeant, avis
et progenitoribus suis defunctis dicata, et in

sunt, bis in anno congregantur, ut prsefatis suis progenitoribus solemnia sacrificia faciant,

magno cseremoniarum apparatu,

et in altari multis candelis, floribus et odoribus adornato,

imaginera sive eflSgiem parentis vel avi defuncti coUocant, in quo sacrificio invenitur et qui
facit sacerdotis ofíicium et ministri illius, offeruntque carnes,

vinum, candelas, odoramenta,

capita caprarum, etc.

Hoc
ob

antera sacrificium ex corarauni illarum gentium intentione dirigitur,

ut prafatis eorum progenitoribus gratias reddant, honorem et reverentiam exhibeant ob beneficia

ab

eis accepta, et

illa,

quse ab eis accipere sperant

:

unde ante

altare prostrati, depre-

cationes multas faciant, postulantes sariitatem, longara vitam, abundantiam fructuum, filiorum

magnam et ut ab ómnibus adversitatibus liberentur : quod domibus suis et in sepulchris mortuorum etiam fit, minore tamen solemnitate. Quaeritur utrum Christiani flete et exterius tantum, ut supra dictum est, possint
multiplicationem, prosperitatem

quidem Sacrificium

in

assistere hujusraodi sacrificio, vel exercere aliquod ministerium in illo cura Infidelibus coraraixti,

sive in templo, sive in

domo
:

vel sepulchro, publice vel privatira

;

permitti Christianis

illis

ne, si

omnino prohibeantur hoc

faceré,

vel quonara modo hoc poterit Pidem perdant vel, ut melius

dicam, avertant se ab actionibus exterioribus Christianorura. Censuerunt Christianis Chinensibus nuUatenus licere ficte vel exterius assistere
in

sacrificiis

honorem progenitorum, ñeque eorum deprecationibus, aut quibuscumque ritibus superstitiosis Gentilium erga ipsos multo minus licere circa prsefata ministerium aliquod exercere. Décimo. Chinenses Christiani asseverant, quod in oblationibus supradictis solummodo
:

intend unt progenitoribus suis defunctis illara exhibere reverentiam, et
viventibus exhiberentur, et in
et, si lili viví extitissent,

illa offerre,

ac

si

iisdem

memoriam tantum ac reverentiam progeaitur* et generationis; eadem illis prsesentarent, ut illis oblatis vescerentur vel sustenta-

:

980

PARTE

la

DE

L.\

IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.

rentur, et ea offerunt absque alia intentione vel rogativarum spe,
esse,

cum

sciant illos mortuos

eorumque animas in inferno sepultas. Quseritur, utrum
fierent absque alio

si

haec inter Christianos

tantum-

modo

Gentilium consortio in templis, domibus

vel sepulchris, ponendo et

collocando aliquam

Crucem

in altar! prsefatorum defunctorum, dirigendo
nisi

ad illam suam intenet reverentiam

tionem, ita tamen quod progenitorum imagini nihil tribuant,
filialem,

honorem

quam

(si vivi extitissent), illis

commestibilibus et odoriferis rebus exhiberent, ut sic
:

populo satisfaciant. Unde, hoc estquod quseritur
tentur, tolerari possit.

utrum hoc pro nunc, ut inconvenientia

ovi-

Censuerunt consequenter ad

ea, quse superius dicta fuerunt,

prgemissa non posse salvari,

sive per appositionem Crucis, sive propter absentiam Gentilium, si ve per intentionem actus de
se illicitos et superstitiosos

ad cultum veri Dei dirigentem.

Undécimo.

Ad memoriam

progenitorum suorum conservandam, utuntur Chinenses quibus-

dam

tabellis,

inquibus nomina suorum defunctorum scriptasunt, quas vocant esse animarum

sedes, existimantes

animas defunctorum venisse et assistere in

illis

tabellis

ad recipiendum

sacrificia et oblationes, et prsefatsa tabellse
delis,

sunt collocatse in propriis altaribus

cum

rosis,

can-

lampadibus

et odoramentis, et

coram

ipsis tabellis genuflexiones, orationes et depreca-

tiones faciunt, expectantque auxilium ab illis defunctis

concedendum

in suis necessitatibus et

laboribus. Quseritur an Christianis licitum
postpositis, uti pro

sit,

ómnibus

Gentilitiis superstitionibus et erroribus

nunc prsefatis

tabellis, illasque inter

Domini Sauctorumque imagines,
et sacrificia

et in

eodem

altari collocatas habere, vel in alio separato,

cum

ornatu supradicto, ad hoc ut GeQtili-

bus satisfaciant, vel possint faceré supradictas deprecationes
supradicta.

cum

intentione

Censuerunt omnino non

lioere

habere

illas tabellas in vero et proprio altari

majoribus dicato,

multo minus deprecationes
Duodécimo. Quando

et sacrificia eis offerre,licet occulta et ficta intentione.

in illo

Kegno

aliquis

mori contingat. sive Christianus

sit sive Gentilis,

pro inviolabili more habetur, in

domo

defancti quoddara altare prseparare, in eodemque iraacollocare
:

ginem defuncti seu tabellam supradictam

cum

ornatu odorum, florum, et candelarura,
illas

retroqué cadáver féretro inclusum poneré

omnes autem, qui ad condolendum domus

ingrediimtur, coram prseparato altari et defuncti imagine ter vel quater gienuflectunt,
sese prostrantes, capitibus usque ad terram demissis, aliquas

humi
et

secum candelas asportantes

odoramenta, utin prseparato illo altari coram defuncti imagine consumantur et comburantur.
Quseritur

utrum licitum

sit Christianis, et

prfecipue Ministris Sancti Evangelii, attento

mutuo

benevolentise signo et amoris, supradicta faceré,
populi.

máxime quando

defuncti snnt ex nobilioribus

Censuerunt pósito quod mensa parata

sit

quaedam tabula, non autem verum et proprium

altare, si csetera continentur intra limites obsequii civilis etpolitici, esse toleranda.

Tertiodecimo. Quseritur utrum Catechumenis paratis jam ad Baptismum suscipiendura, debeamus Ministri declarare, et aporte et in singulari docere esse illicita sacrificia et omnia supradicta, quamvis ex hoc sequantur inconvenientia scilicet, desistere a süsceptione Bap:

tismi, persecutiones,

mors

et exilium

Ministrorum Evangelicorum.

Censuerunt Ministros Evangélicos teneri docere Sacrificia omnia, praeter
illicita,

quam

soli

Deo

esse

cultum Daemonum

et

Idolorum esse relinquendum,
:

concernunt esse falsa et Christianse Fidel repugnantia

qusecumque hujusmodi cultum ad singularia vero descendendum, prout
et

in Catechumenis ingenii promptitudo aut ruditas exiget, aliisque circumstantiis, consuetudini-

bus ac periculis perspectis.
Quartodecimo. Chinarum sermone haec vox

Xing idem est quod Sanctus, Sánela^ Sanctum

SECCIÓN QUINTA.
et in libris

981

Doctrina Christianse, a quibusdam Sancti Evangelii Ministris prselo mandatis,

reperitur ista vox

Xing ad nominandam Sanctissimam Trinitatem

,

Christum Dominum,

Beatam Mariam
occasio, ut

et cseteros Sanctos.

Quseritur utrum, quando in prsefatis libris sese offert

nominetur Magister Chinarum Kum-fu-Qu vocatus, vel mandatum Regís Chinarum,

vel cseteri Reges, qui
Idololatrae,

communiter
sit

in illo

Regno ut Sancti reputantur, cum

sint Infideles et

possimusne et

licitum nobis, Christi Ministris, nominare supradictos hoc

nomine Xing,
Censuerunt non posse aliquid firmari circa vocem hanc ejusve usum,
tione idiomatis, ejusque verse et proprise significationis
:

nisi prsehabita cogni-

cseterum,

si

eadem vox

in

Regno

Chinarum habet latitudinem, posse Ministros ea
veram
et perfectam Sanctitatem,

uti,

si

vero restringatur ad significandam

nuUatenus posse.
illius

Quintodecimo. In multis templis Idolorum
coUocata super

Regni invenitur una tabula deaurata

et

unam mensam

vel altare et

ómnibus ornamentis candelarum, rosarum, odora:

mentorum munita et ornata, qua in Hoam ty van my van van suy ; hoc
ante prsefatam tabulam
genuflexiones in

tabula scriptse sunt litterae vel characteres sequentes
est
:

vivat

Rex Chinarum ad multa annorum millia

:

et

mos est ínter illos Idololatras sacrificare bis vel ter in anno, et faceré honorem et reverentiam illius. Quaeritur si Ministri Christi Domini possimus

in nostris Ecclesiis collocare hujusmodi altare

cum

tabula et circumstantiis prsedictis, et hoc

ante altare, ubi Sacerdotes Dei sacrificant oblationem immaculatam.

Censuerunt exclusis

Sacrificiis et altari veré et proprie dicto, csetera, quse redolent

tantum-

modocultum

civilem, autpossunt ad illum reduci, permitti posse.
si

Sexto décimo. Quaeritur

in illo

Regno

licebit

Christianis orare et Sacrificium faceré

Domino Deo Nostro pro
Censuerunt,
si

suis defunctis, qui in sua Infidelitate

ab hac vita discedunt?

veré in sua Infidelitate decedunt, omnino non licere.
Si

Décimo séptimo.
Crucifixum
et

tenemur

prsedic atores

Evangelii prsedicare in

illo

Regno Christum
Causa

ostendere ejus sanctissimam imaginem,
est,

máxime

in Ecclesiis nostris.

hujus dubitationis
judicant

quod Gentiles scandalizantur

et tali prsedicatione et ostensione, et

maximam

esse stultitiam.

Censuerunt nulla prudentia aut praetextu diíferendam esse doctrinam Passionis Christi post

licet

Baptismum, sed omnino 'prsemittendam. Ad actualem vero prsedicationem Christi Crucifixi, non teneantur Ministri Evangelici in singulis concionibus, sed ad proponendum verbum
et opportune, et ad illa pro

Dei ac Divina Mysteria prudenter

Catechumenorum captu

expli-

canda, non tamen a Sermonibus Passionis Domini Nostri abstinendum tenentur ea ratione,

quod Gentiles inde scandalum sumant aut stultitiam putent. Censuerunt etiam conveniens esse, ut in Ecclesiis imagines habeantur Christi Crucifixi^ et ideo curandum ut, quoad opportune
fieri potest,

exponantur.

Decretum. Propaganda Pide habitse die 12 Septembris 1645. Referente Eminentissimo D. Cardinali Ginetto, suprascripta quresita una cum Responsis et Resolutionibus Congregationis Theologorum ad eorumdem qusesitorum examen specialiter
Sacrse Congregationis de
institutse
:

fata Responsa

Sacra Congregatio Eminentissimorum DD. Cardinalium de Propaganda Pide, prseet Resolutiones approbavit et eadem Congregatione supplicante, Sanctissimus
:

Dominus Noster ad conservandam uniformitatem
singulis Missionariis

in prsedicatione, ejusque praxi,

ómnibus

et

cujuscumque

Ordinis, Religionis et Instituti,
extituris,

etiam Societatis Jesu, in

Regnis Sinarum aut Chinee pro tempere existentibus vel
latse sententiae, Sanctitati Suse et Sanctae

sub poena Excommunicationis

Sedi Apostolicse specialiter reservatae, districte pr?e123

TOM.

II.

982

PARTE

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.

cipiendo mandavit, quatenus prcefata Responsa et Kesolutiones diligenterobservent, illisque in
praxi utantiir, ac ab alus, ad quos pertinebit, observar! et practican faciant, doñee Sanctitas

Sua

vel Sancta Sedes Apostólica aliud ordinaverit.

(Del Bul. de Propaganda Pide, tom. 1. pag. 123.)

Nota. En la Respuesta de la S. Congreg. de Propag. Fide á la primera parte de la primera pregimta se han de notar aquellas palabras: Atienta vero Begionum et Fersonarum qualitate, locum esse, si Sanetissimo placueritf dispensationit qum fuit alias a fel, rec. Paulo III Indis concessa. De doade se colige que la
S. Congreg. juzgó

que

el privilegio

concedido por Paulo III á América, no aprovechaba á los Chinos,
:

si el

Papa

no

lo hacía extensivo

por una nueva concesión

lo

que suministra un nuevo argumento de que no se da comu-

nicación absoluta de privilegios entre

ambas

Indias.
los Chinos estaban que pedia disminuirse el número parece que en efecto se hizo así, pues á lo menos en el Tonquín,
fiestas,

Acerca de la respuesta á la cuarta parte de la primera pregunta, en la que se resuelve que
obligados á observar las fiestas,

y que

los Misioneros debian avisárselo; pero
:

de

fiestas, si el

que confina con la China, era menor
S. J.,

Pápalo juzgase conveniente el número de

como

se ve por la relación del P. Onofre de Vilianis,

Procurador de aquella Misión, fechada en
:

Queste (feste) lo siguiente Natale, TEpifania, Pascua de Resorrezione e di Pentecostés, la SS. Trinitá, Corpus D., V Ascensione, Parificazione, Asuuzione, Annonciazione, Nativitíi, Tutti i «anti, S. Giovanni B., S. Pietro e Paolo, S. Giuseppe, o
S.

22 de Julio de 1770, en donde se lee entre otras cosas sonó nelle Bolle di Paolo III ed altri Pontefici assegnate in Tunkino, e sonó il
el

Roma

Tommaso

Nel Kalendario della Compagnia se novera tra
Oltre la Vigilia del Natale
s5 Venerdi di Quaresima. »

le feste di precetto quella di S. Saverio,

negli altri no. Parmi che non sia necesaria particolare licenza, esistendo nel Bollario la Bola di Benedetto

XTV

Indiarum Gentes.
d'obligazione che
i

e'

1

Sabbato Santo, non hanno

i

Tunkinesi altro digiuno

En

ésta relación ó mejor dicho copia de la relación, que tal vez es defectuosa, no hallo entre las Fiestas ni el

día de la Circuncisión, ni los Domingos, que se expresan en la Bula de Paulo III.

entre los festivos por tenerse por sabido

:

¿ por

qué se cuenta

ellos? Tal vez por la excelencia de ésta festividad.

Como

T si estos días no se cuentan de la Santísima Trinidad, que es uno de quiera que sea, por ésta relación consta que la disel dia

pensa propuesta por la

S.

Congreg. á Inocencio

X

se concedió,
fiestas,

Paulo

III,

aunque con alguna variedad ó aumento de

y que estuvo en uso en Oriente la concesión de como puede suceder en algunos lugares de las

Indias Occidentales;

RESPUESTA DE LA SAGRADA CONGREGACIÓN
PROPUESTAS POR LOS MISIONEROS DE
Primo
quseritnr.

«

DEL SANTO OFICIO

»

A VARIAS DUDAS

I.A

COMPAÑÍA DE JESÚS DE LA CHINA.

Utrum

Missionarii novis Christianis, qiiampriraum baptizantur, debeant

intimare Jus positivum tanquam obligatorium sub peccato mortali, quantum ad jejunia,
festa servare, et confiteri semel in anno ac

commnnicare.

Dubitandi ratio circa jejunium

est,

quia Sin» inde ab infantia ter comedero consueverunt,

ad quod levitas

cibi cogit. Prsefecti vero jejuni tribunalia adire deberent, quse frequentant
illis

ab

octava matutina ad secundam post meridianam, quod

esset

omnino impossibile.
quia

Circa Festa, Confessionera et
pars laborare debet ut victum
festis

Communionem dubitandi ratio

est,

máxima Christianorum

lucretur, et ssepe

coguntur Christiani ab Infidelibus Praefectis,

diebus subiré varios labores. Ipsi Prsefecti (>hristiani tribunalia frequentare debent,
qiii

etiam diebus,
Missionarii

apud nos

festi sunt,

sub pcena privationis
est

officii.

sunt pauci

numero, Kegnum

vastissimum, ideo quamplures Christiani

Missam audire diebus

festis, confiteri

semel in anno et communicare non possunt.
:

Sacra Congregatio juxta ea, quse superius proposita sunt, censuit
jejunia, observationem festorum, Sacramentalem Confessionem
et

Jus possitivum quoad
in

Communionem semel

anno, esse a Missionariis Sinensibus Christianis notificandum, ut obligatorium sub peccato

SECCIÓN QUINTA.
mortali
posse

983

-,

tamen simul

explicare causas, propter quas excusantur Fideles ab observatione

praeceptorum. Si Sanctissimo placuerit, posse concedí Missionariis facultatem dispensandi in
casibus particnlaribus tantum,

eorum

arbitrio.

Utrum omnia Sacramentalia in Baptismate íoeminarum adultarum adhibenda sint. Quseritur iterum Utrum sufficiat foeminis petentibus tantum Extremse ünctionls Sacramentum conferre. Quseritur iterum Nun etiam petentibus negandum, cumincommoda
Secundo quseritur
:
:

:

et pericula Christianitatis totius prudenter futura praevidentur.

Ratio dubitandi

est, incredibilis

apud Sinas foeminarum modestia, zelus

et laudabilis

earum

ab omni virorum, non solum congressu, sed et aspectu, fuga, qua in
periculo posset exponi.

re, nisi

magna adhibeatur

a Missionariis cautela, scandalum ingens Sinis datur, totaque Christianitas evidentissimo
Sacra Congregatio juxta ea, quse superius proposita sunt, censuit
omitti ipsum

:

Ex

gravi necessitate pro-

portionata posse omitti qusedam Sacramentalia in Baptismate foeminarum, ac etiam posse

Sacramentum Extremse ünctionis.

Tertio quaeritur.

tiani litterati licite agere valeant.

Num accipiendorum graduum cseremoniam, quse fit in aula Confucii, CtirisNam nullus intervenit sacrificulus vel ex idololatrica secta
fit

Ministellus, nihil omnino

ab idololatris institutum, sed

soli studiosi et soli

philosophi con-

veniunt, Confucium

prima institutione

tanquam magistrum suum agnoscentes, civilibus ac politicis ritibus ex sua ad merum cultum civile institutis. Omnes eniin graduandi simul aulam
omnino
offerendo, illas faciuntcseremoniaset inclinationes

Confucii ingrediuntur, in qua eos spectant Cancellarii, Doctores et Examinatores, ibi simul

omnes ante nomen

pbilosophi, nihil

more
fucii

Sinico, quas

omnes

discipuli faciunt suis magistris vivis, atque ita, cognito philosopho
illa

Confucio pro magistro, gradus accipiunt a Cancellariis, ac discedunt. Praeterea aula

Con-

gymnasium

est, et

non templum proprie dictum : nam clausa ómnibus

est prseterquam

studiosis.

Sacra Congregatio juxta ea, quse proposita sunt, censuit, permittendas Siuensibus Christianis
prsenominatas cseremonias, quia videtur cultus esse mere civilis et politicus.

Quarto quseritur.

Num

cseremonise, quse sunt ex philosophorum placitis circa defunctos,

Christianis permitti possint, prohibendo quidquid superstitiosum accessit. Quseritur iterum

Num Christiani simul cum Inñdelibus consanguineis easdem licitas cseremonias faceré possint. Quseritur iterum Num adesse possint Christiani. praecipue facta Fidei protestatione, quando
:

Infideles etiam superstitiosa peragunt,

non cooperando aut auctorizando, sed quia valde nota:

retur, si consanguinei tune abessent et essent inimicitise causa ac odii

Sinse

nullam divinitatem

animabus defunctorum concedunt,
Triplex est

nihil ab illis sperant atít petunt.
:

modus quibus defunctos suos honorant

Primus

est,

cum

aliquis moritur, sive

Christianus sit sive Gentilis, pro inviolabili more habetur in
prseparare, in
est,

domo

defuncti

quoddam

altare

eodemque imaginem defuncti seu tabellam coilocare, in qua ejus nomen scriptura cum ornatu odorum, florum et candelarum, retroqué Cadáver pheretro inclusum poneré.

Omnes autem qui ad condolendum domos illas ingrediuntur coram prseparata tabula et defuncti imagine ter vel quater genuñectunt, humi sese prosternentes, capitibus usque ad terram de.missis. aliquas

secum candelas asportantes,
avorum
et

et odoramenta, ut in prseparato illo altari, seu

potius tabula coram defuncti imagine consumantur et comburantur. Secundus
fit

modus

est,

qui

bis in auno, in

primogenitorum suorum

aulis, ita Sinse vocant, et
:

non templa, hoc

enim Tsu tang sonat

memorise vel monumenta sunt has soli habent ; quse vero familiarum magnates aut ditiores consanguinitates, in eis nullus sepelitur mortuus, sed in montibus. Sola ergo intus nobilióris proavi imago deinde supra gradus alios alus altiores dispositse sunt ta:

984

PARTE

la

DE LA IGLESIA DE LAS INDIAS ORIENTALES.
illa

bellas

ad palmi altitudinem, in quibu3 omnium in

familia defunctorum nomina, qualitas,

dignitas, sexus ac setas inscripta sunt, diesque mortis etiam infantium et puellarum. In hac ergo

aula bis in anno consanguinei omnes conveniunt, ex quibus ditiores offerunt carnes, vinum,
candelas, odoramenta: pauperiores autem, qui has aulas habere nonpossunt, defunctorum

suorum

tabellas

domi

servant, vel in loco particulari, vel etiam supra altare, ubi

Sanctorum

imagines, qüi ob loci ac
tur, nec illis offerunt

domus parvitatem alium locum non habent, quas tamen nec veneranloci ibi sunt. Cseremonise
si

quidquam, sed ex defectu alterius

enim

illae

supradictíe a Sinis non fiunt nisi in aula defunctorum,

quam

non habent, etiam cseremonias

omittunt. Tertius

modus

est,

qui
:

fit

ad mortuorum sepulchra, quse omnia in montibus sunt
filii

extra moenia juxta Regni leges

ad haec

aut affines accedunt semel saltem in anno circa

initium Maji, herbas ac gramina circa sepulturas nata eradicant, purgant, plorant, deinde ejulantur, genuflexiones, ut in

primo modo dictum

est, faciunt, cibos coctos

vinumque disponunt.
tolerari Sinas con-

Mox

finitis

lachrymis edunt ac bibunt.

SacraCongregatiojuxtaea quse superius proposita sunt, censuit, posse
versos adhibere dictas caeremonias erga suos defunctos, etiam
superstitiosis.

cum

Gentilibus, sublatis

tamen

Posse etiam assistere tantum

cum

Gentilibus, quando agunt superstitiosa, prae-

sertim facta Pidei protestatione, et cessante periculo subversionis et quando aliter odia et inimicitise vitari

non

possint.

Feria 5, die 23 Martii 1656.

— In Congregatione generali Sancta) Remanse

et Universalis

Inquisitionis habita in Palatio Apostólico

apud Sanctum Petrum coram Sanctissimo Domino

Nostro Alexandro, Divina providentia Papa Vil, ac Emmentissimis et Reverendissimis
Sanctse

DD.

Remanse

Ecclesise Cardinalibus in tota República Christiana adversus hsereticam pravi-

tatem Generalibus Inquisitoribus a Sancta Sede Apostólica specialiter deputatis.
Facta relatione supradictorum Qusesitorum una
gregationis, Sanctissimus
et Resolutiones approbavit.
salis Inquisitionis

cum

Responsis etresolutionibus SacrseConVil, prsedictus, prsefata Responsa

Dominus Noster Alexander Papa

— Loco f

Sigilli.

— Joannes
1,

Lupus, Sanctse Remanse et Univer-

Not.
pag. 131.)

(Ex Bull. Propagandse Fidei. sub Pió IX, ed., tom.

DECRETO DE LA SAGRADA CONGREGACIÓN DEL SANTO OFICIO SOBRE LAS RESOLUCIONES
ANTERIORES.
Decretum
S. Congregationis Sancti Officii super instantia Joannis Polanco, Ordinis Prsedi-

catorum, circa Responsa Innocentii Papse

X

ad Qusesita Chinse.

Fer. 4. 13 Novembris 1669.

In Congregatione generali Sanctse Remanse et fJniversalis Inquisitionis habita in Conventu
S. Marise super

Minervam coram Eminentissimis

et Reverendissimis 8. R. E. Cardinalibus; in

tota República Christiana contra hsereticam pravitatem, Generalibus Inquisitoribus a S. Sede

Apostólica specialiter deputatis.

Lecto Memoriali dato pro parte Fr. Joannis Polanco, Ordinis Prsedicatorum, Missionarii
Apostolici apud Sinas, et aliorum Missionariorum ejusdem Ordinis, ibidem in prsedicatione

Evangélica collaborantium, in quo supplicabat Sacrsé Congregationi,.ut dignaretur declarare,

an subsistat et in robore suo permaneat prseceptum et mandatum sub pcena Excommunicationis
latse sententise Sanctitati

Suse et Sanctse Sedi Apostolicse specialiter reservatse de observantia

Responsorum

et

Resolutionum factarum die 12 Septembris 1645 in Sacra Congregatione de

SECCIÓN QUINTA.
Propaganda Fide
et,

985

eadem

supplicante, a San.

mem.

Innocentio

X approbatarum

:

et an, juxta

in iisdem dubiis expósita, ab

ómnibus

et singulis Missionariis

cujuscumque Ordinis Eeligionis
exti-

et Instituti, etiam Soc. Jesu, in Regnis

Sinarum aut Chinse pro tempore existentibus seu

turis, in praxi diligenter observandse sint,

doñee Sanctitas Saa vel S. Sedes Apostólica aliud

ordinaverit ; non obstante alio decreto a Sacra Congregatione emanato sub die 23 Martii 1656

super aliquibus Qusesitis propositis a PP. Societatis Jesu, apud Sinas Missionariis, diversimode
et

cum

alus circumstantiis conceptis. Eminentissimi Patres declararunt Decretum Sacrse Con-

gregationis de Propaganda Pide

datum sub die 12 Septembris 1645 secundum tune expósita in Decretum S. Congregationis S. Officii latum sub die 23 Martii 1656 fuisse circumscriptum, sed omuino secundum qusesita, circumstantias, et omnia in dictis dubiis expressa, esse servandum ut jacet. Quemadmodum servandum declaravit
dubiis, esse in suo robore, ñeque per

Decretum S. Congregationis
circumstantias et
Per. 4.

S. Officii, latum, ut supra,

die

23 Martii 1656, juxta

qusesita,

omnia in

eis expressa.

20 supradicti mensis Novembris 1669

facta relatione per lUustrissimum et
Officii,

Reve-

rendissimum D. Hieronymum Casanata, Assessorem S.
R. et Universalis Inquisitionis Notarius.
(Del Bul. de Propag. Fide, tom,
1,

Sanctissimo Domino Nostro

Clementi Divina Providentia Papse IX. Sanctitas Sua approbavit,

— Franciscus Richardus, S.

pág. 174.)

FIN DE LA PRIMERA PARTE.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful